Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

As Promised

Ανασκόπηση καλοκαιριού

Το φετινό καλοκαίρι είχε:

-Πεζοπορεία
-Κούραση
-Μικρούς και μεσαίους τραυματισμούς
-Φύση, κυρίως παράκτια τοπία
-Κάμπινγκ
-Νέες γνωριμίες (λίγες)
-Πολλά ταξίδια με πλοίο
-Πολιτικές συζητήσεις

Το φετινό καλοκαίρι δεν είχε:

-Ξεκούραση
-Χορό
-Μουσική
-Σεξ (ομπβς)
-Έρωτα
-Επικοινωνία

Συνοπτικά λοιπόν, το φετινό καλοκαίρι ήταν ένα καλοκαίρι με θετικό πρόσημο αλλά όχι αυτό που έψαχνα και στόχευα. Δεν με απογοήτευσε βέβαια αλλά δε με ικανοποίησε κιόλας. Είδα καινούργια μέρη, ωραία μέρη τα περισσότερα, σύσφιξα σχέσεις με κάποιους, το φασωματάκι μου το έριξα αλλά δε μέτραγε κιόλας, πήρα αποφάσεις για την ερχόμενη σεζόν και γενικά ανασυγκροτήθηκα. Θα μπορούσε να είναι εφαλτήριο για έναν εξαίρετο χειμώνα αλλά μένει να δούμε.

Εν τω συνόλω ήταν ένα συντηρητικό καλοκαίρι, καλύτερο από μερικά αλλά χειρότερο από τα περισσότερα.

Δεν είμαι στεναχωρημένος γιατί οι θεαματικές αλλαγές δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Σταδιακά θεωρώ πως η νόσος που με ταλαιπωρεί σχεδόν 6 χρόνια τώρα χάνει έδαφος και γιατρεύομαι. Με πισωγυρίσματα και με καθυστερήσεις. Με κλάματα και με εμμονές (#polyemmonous). Με ξεκαθαρίσματα και τσακωμούς. Με λήθη και με νοσταλγία.

Με φωνές και με γκρίνια, κάθε μέρα που περνάει με φέρνει πιο κοντά στη νέα/παλιά μου φύση.

Η αρρώστιά μου, σαν μερικές φεμινίστριες, θα ηττηθεί, δεν έχω καμία αμφιβολία.

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Γιατί δεν έχουμε αρκετά δράματα στη ζωή μας ακόμα

Αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να γράψω κάτι για σένα τελευταία.

Για το πως με κάνεις να νιώθω, όχι τελευταία μόνο.

Φοβάμαι πως όσο πιο κοντά ερχόμαστε, τόσο πιο μεγάλο πρόβλημα θα έχω με σένα.

Αναρωτιέμαι αν πρέπει να μπω στον πειρασμό μαζί σου τελευταία.

Όχι οτι υπάρχει περίπτωση, ξανασαμποτάρω τον εαυτό μου, όπως κάνω τελευταία.

Αλλά ναι, όσο μεγαλώνει η τριβή μας, τόσο ξετρελαίνομαι.

Φαίνεται ε;

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

No more Mondays είπα όχι no more posts, ντάξει;

https://www.youtube.com/watch?v=pPsBFPX_yU4

Σίγουρα δεν πήρα και σίγουρα δεν ήρθες

Όπως ξαφνικά πριν κάποιους μήνες δεν μπορούσα να φανταστώ οτι θα γράφω για σένα, έτσι τώρα ελπίζω οτι δε μπορώ να φανταστώ οτι θα γράφω για μια άλλη σε κάποιους μήνες ή μέρες ή χρόνια ή αύριο ή όταν φτάσει η Κατερίνα Θεσσαλονίκη.

Ποιος ξέρει

Και άμα δε μπορείς να καταλάβεις πότε γράφω για σένα, πες μου να βάζω ένα όνομα στο τέλος για να μη μπερδεύεσαι. Άσχετη.

Παρόλα αυτά, το μυαλό μου ακολουθεί την προκαθορισμένη πορεία αυτού που ο σοφός λαός λέει: "μάτια που δε βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται". Το γρήγορα βέβαια είναι σχετικό, τα κύτταρα που έχω κάψει για να σκέφτομαι εσένα και τις συζητήσεις που θα κάναμε όταν (όταν, χα) ξαναβρισκόμασταν, αυτά δυστυχώς δεν γυρνούν πίσω και δεν είμαι σίγουρος αν έμαθα και κάτι.

Μάλλον έμαθα αλλά τώρα μου διαφεύγει γιατί ενώ όντως λησμονιούνται, δεν έχουν λησμονηθεί ακόμα εντελώς οπότε απομεινάρια τους τριγυρίζουν σε έρημους διαδρόμους στο μυαλό μου, αυτοί οι διάδρομοι εγκαταλήφθηκαν σε πανικό, λες και απελευθέρωσε κανείς δηλητηριώδη αέρια σε εκείνον τον τομέα και τώρα τριγυρνάνε μόνο οι φύλακες με μάσκες για να προστατεύονται. Και φυσικά έχει παρθεί η απόφαση για ανακαίνιση ώστε να μη μείνει αυτός ο τομέας έρημος για πάντα, είναι νευραλγικό σημείο, οι εργασίες ξεκίνησαν ήδη, μέχρι όμως να καθαρίσει, να ξαναχτιστεί, να βαφτεί με όμορφα, φωτεινά χρώματα, μέχρι τότε υπάρχουν τοιχογραφίες με τα σημεία που περάσαμε, με τα γυαλιά σου, με τους τετρακέφαλους σου, με τη φωνή σου και τα αστεία σου, με τη λέξη γελοίος, με όλα αυτά που σκαλίστηκαν εν τάχει και έπιασαν αράχνες ακόμα πιο γρήγορα.

Σβήνουν τα φώτα διάδρομο το διάδρομο, γωνία τη γωνία και μόνο με φακούς βλέπεις να επιστρέφουν βιαστικά οι τελευταίοι περαστικοί από το λαβύρινθο που έφτιαξα όταν γνωριστήκαμε, σηκώνεται για τελευταία φορά η σκόνη που έχει μείνει στα πέτρινα πατώματα από τα βήματα και ενώ κάθομαι σε μια καρέκλα και κοιτάω προς τα πέρα, προς τα εκεί που γυαλίζει ακόμα η τελευταία τοιχογραφία, αυτή με τα χέρια σου στα μάγουλα μου, σβήνει και αυτή και μένω στο σκοτάδι και αναγκάζομαι να γυρίσω προς τα πίσω, να φτάσω στα όρια του τομέα αυτού και να υπογράψω τα γραφειοκρατικά για την καταστροφή του κτίσματος και την αντικατάστασή του. Ακούω τις φωνές από τους υπόλοιπους κατοίκους του συμπλέγματος να με λένε υπερβολικό, δραματικό και αγκριστρωμένο αλλά πάντα αυτά λένε, αυτή είναι η δουλειά τους. Τη δουλειά τους αυτοί, τη δουλειά μου εγώ.

Να πάνε να γράψουν σε άλλα μπλογκ για τη δικιά τους δουλειά άμα θέλουνε και θα δούμε αν θα τους διαβάζει κανείς. Τους βαρετούς.

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

polyamorous - polyemmonous

Η εμμονή μου με τη Χριστίνα, την Κατερίνα (και όλα τα -ίνα, χιχιχι) έχει οδηγήσει τους φίλους μου στο να με κοροιδεύουν αλύπητα, πράγμα που με τη σειρά του με αναγκάζει - τσιγκλάει να ρίξω μια πρώτη απάντηση στην κατηγορία τους για εμμονές.

Το πρόβλημα είναι βέβαια οτι δεν έχω και πολλές απαντήσεις να δώσω γιατί δυστυχώς το πολυέμμονους χαρακτηριστικό μου ταιριάζει γάντι. Μια φωτογραφία στο ίνστα αρκεί να μιλάω για μια -ίνα κανα 3 ήμερο, μια πέτρα που βρήκα με έκανε να σκεφτώ και να γράψω για την άλλη -ίνα ένα ωραίο ποιηματάκι κι ας μη μιλάμε καν τώρα (όσο κι αν νομίζεις οτι γράφω μόνο για σένα, κορόιδο), όσο για την άλλη -ίνα, ε, με αυτή αρκούσε μια συναισθηματική ρακή (ή το ρακί; δεν γνωρίζω) για να αρχίσω να ρωτάω όλο το Ρούκουνα πότε θα φτάσεις κι ας μη σε ήξερε κανείς, ευτυχώς έχεις και σχετικά συνηθισμένο όνομα.

Εμμονές τις βαφτίζουνε οι φίλοι μου. Εμμονές τις βαφτίζω κι εγώ βασικά. Αλλά δεν είναι όλες οι εμμονές ίδιες, κάποιες είναι δικαιολογημένες, κάποιες είναι ταιριαστές και ρομαντικές, κάποιες είναι άρρωστες, κάποιες μπορεί να έχουν και χρησιμότητα γιατί μπορεί κάποτε να τα ξαναπούμε, κάποιες μπορεί να γίνουν επικίνδυνες, κάποιες με χαλάνε, κάποιες με κάνουν να γράφω ωραία κείμενα, κάποιες με κάνουν να μη βαριέμαι τόσο.

Ελπίζω να μη σας έχω πρήξει με τις -ίνες μου (και τις άλλες καταλήξεις δηλαδή), αφήστε, θα μου περάσει κάποια στιγμή.

Κι αν δε θέλω να μου περάσει;

Ουπς



Αναμείνατε στα ακουστικά σας για τη συνολική αποτίμηση του καλοκαιριού σε κανα δεκαήμερο