Η ιδεαλιστική θεωρία του Βαρδίνου για παιδιά

Θα σου πω εγώ, αφού δεν ξέρεις, πως φτιάχτηκε ο άνθρωπος. 

Παλιά ήταν μόνο τα ζώα. Και ήταν ευτυχισμένα. Και ζούσαν πολύ καιρό στη γη σε πλήρη ισορροπία. Μα τα ζώα δεν ήταν όπως είναι τώρα. Ήταν σοφά και έξυπνα όσο λίγα πλάσματα στο σύμπαν. Θα μου πεις: 

-Τώρα είναι χαζά! 

-Θα σου εξηγήσω κάνε λίγη υπομονή.

Και έτσι όπως ζούσαν όλα τα ζώα σε πλήρη αρμονία το καθένα με τα προβλήματα και τις λύσεις του αποφάσισαν, μια εποχή πολύ μακριά στο χρόνο, ότι βαρέθηκαν. Πολλές συγκεντρώσεις έγιναν, και συνέδρια, όχι μόνο ανά είδος αλλά και όλων των θηλαστικών ή και όλων των ζώων, με μεταφραστές φυσικά. Φαντάσου μόνο για να συνεννοηθούν τόσα είδη πόση σοφία και εξυπνάδα χρειαζόταν. Πολλές προσπάθειες να ξεφύγουν από αυτή την κατάσταση αλλά τίποτα. Κανείς δεν ήξερε τι να κάνει για να ξεφύγουν από την πλήρη τελειότητα που υπήρχε στη φύση. Τα πουλιά είπαν πως τα ζώα χρειάζονταν καλύτερες μετακινήσεις για να μπορούν να ευχαριστηθούν όλο τον κόσμο σε όλη του την πληρότητα. Τα θηλαστικά είπαν πως ίσως τα άλλα ζώα να βαριούνται επειδή δεν κάνουν μικρά και έτσι δεν αισθάνονται τη χαρά του να διαιωνίζεις το είδος σου τόσο άμεσα. Και άλλες πολλές θεωρίες, η μία πιο τρελή από την άλλη. Αλλά η κεντρική επιτροπή αποφάσεων του ζωικού (λες και υπήρχε άλλο!) βασιλείου που αποτελούνταν φυσικά ως επί το πλείστον από σοφές κουκουβάγιες είπε πως αυτά είναι χαζομάρες. Τότε μια φάλαινα(επειδή ίσως οι φάλαινες είναι οι καλύτερες μητέρες) είπε ότι ίσως χρειάζεται να χαλάσει η ισορροπία του κόσμου και να φτιαχτεί ένα νέο είδος. Το θέμα συζητήθηκε για χρόνια αμέτρητα και τη σημασία του όλα τα ζώα ήξεραν πως δεν θα μπορούσαν να την καταλάβουν παρά μόνο πολύ μετά την πράξη. 

Αλλά αποφάσισαν να ρισκάρουν. Όμως οι καλύτεροι επιστήμονες των ζώων, που τότε ήταν όλοι σαλάχια, προειδοποίησαν την κοινότητα των ζώων: «Η ισορροπία που φέραμε στον κόσμο μας είναι δυνατή. Ίση δύναμη θα πρέπει να έχει και το είδος που θα φτιάξουμε, ανώτερες δυνατότητες από όλα τα είδη μας μαζί και αρετές και ελαττώματα μαζεμένα και ένα ένα βγαλμένα από το κάθε ζώο. Το νέο είδος μας θα έχει τη δύναμη να καταστρέψει τον κόσμο και να τον ξαναφτιάξει από την αρχή.» Αυτή τη δήλωση δεν την δέχτηκαν χωρίς φόβο οι πληθυσμοί στο συνέδριο αλλά με μια φωνή δήλωσαν πως: «Η υπέρτατη γνώση που κατέχουμε πρέπει να είναι εργαλείο και όπλο για την ευτυχία μας και όχι δεκανίκι μιας αιώνιας παράτασης μιας ανούσιας  ζωής.»

Χιλιάδες χρόνια δούλευαν μυριάδες είδη το καθένα συνεργαζόμενο τέλεια με το άλλο για να φτιάξουν τον άνθρωπο. Τα έντομα έφτιαξαν τα εσωτερικά όργανα και το νέο DNA. Τα αιλουροειδή έκαναν τις δοκιμές για να δώσουν τις ικανότητες ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στις αντιξοότητες της φύσης. Τα ψάρια που ξέρουν από χρώματα και ομορφιά έδωσαν τις εικόνες και τα χαρακτηριστικά. Επειδή όμως δεν ήθελαν να αδικήσουν κανένα σε κάθε νέο μοντέλο έδιναν μια αμυδρή εικόνα από κάθε ζώο. Κάποιοι άνθρωποι θύμιζαν γάτες, κάποιοι πουλιά, κάποιοι γουρούνια κλπ. 

Και τα πρώτα μοντέλα φτιάχτηκαν. Τα εμφάνισαν(χωρίς φυσικά να εγκαταστήσουν ψυχές ακόμα) στο συνέδριο και όλοι χειροκρότησαν. «Τι εξαίρετη δουλειά!»: αναφώνησαν όλοι. Τότε ο αρχηγός των σαλαχιών βγήκε μπροστά και παρακάλεσε για ησυχία. Και είπε: «Φίλοι και εχθροί από ανάγκη, η δουλειά μας δεν τελείωσε, δυστυχώς. Φτιάξαμε το σκεύος αλλά ζωή δεν δώσαμε ακόμα. Όταν μάθαμε τις τέχνες της φύσης και του σύμπαντος, μια νομοτέλεια μας βγήκε στις ατελείωτες εξισώσεις. Η ψυχή όπως και η ενέργεια(ή μπορεί να είναι και το ίδιο λένε οι κουκουβάγιες) δεν μπορούν να παραχθούν τεχνητά. Δεν μπορούμε να παρασκευάσουμε ψυχές από το τίποτα, όπως δεν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και με την ενέργεια. Αυτό που λέω είναι πως αν στ’ αλήθεια θέλουμε να φτιάξουμε το είδος που αποφασίσαμε τόσα χρόνια πριν, θα πρέπει να δώσουμε τις ψυχές μας και να χάσουμε τους εαυτούς μας στην προσπάθεια. Και δεν αρκεί να το κάνουν κάποιοι. Το είδος που φτιάχνουμε θα είναι το μόνο που θα έχει ψυχές στη γη. Και εμείς θα ξεπέσουμε σε κάτι,  ευτυχισμένο στην άγνοια του μεν εκατομμύρια φορές μικρότερο από το τωρινό δε.»

Η σιωπή θα έλεγε κανείς πως διήρκεσε μέρες. Αλλά τελικά όλοι συμφώνησαν. Τι άλλη επιλογή είχαν; Η ζωή τους, όπως ήταν, δεν είχε καμία ουσία. Αργά ή γρήγορα θα γινόντουσαν σαν τα άδεια δοχεία που έφτιαξαν.

 Και έτσι, ο θεός να τους βοηθήσει, συμφώνησαν. Πούλησαν τον εαυτό τους για να γίνουν ευτυχισμένοι και ας μην το θυμούνται καν πια. Και εμείς ήρθαμε στη θέση τους, να ψάχνουμε την ευτυχία ξανά, λες και όποιος ζει σε αυτό τον πλανήτη είναι καταραμένος να την ψάχνει για πάντα. Κάποτε που θα φτάσουμε στο επίπεδο που ήταν αυτοί, θα δώσουμε εμείς τις ψυχές μας πίσω και η αλυσίδα θα συνεχιστεί. Ή μπορεί να έχει γίνει ήδη αμέτρητες  φορές αυτό! Καλή φάση.

Χρειάζομαι μεγαλύτερο πίνακα

Η Αθήνα το καλοκαίρι είναι το πιο θλιβερό μέρος στον κόσμο. Και είμαι μόνο 6 ώρες εδώ. Και το κινητό μου είναι πολύ θλιβερό. Και το ίντερνετ επίσης. Και λείπουν όλοι όσοι θα ήθελα να δω. 1-2 άτομα είναι μη φανταστείς. Αντί για αυτούς και τη φωνή τους έχω την οθόνη μου και λυπητερά τραγούδια. Και αύριο που θα ξυπνήσω δεν θα έχω ούτε αυτά, θα έχω δουλειές, ζέστη και φαγητό μέτριο, ούτε καν σουβλάκια. Το καλοκαίρι είναι ωραίο αλλά πολύ μελαγχολικό. Πάντα μου άρεσαν τα μελαγχολικά όμως, δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι. Είναι τόσο μελαγχολικό που όλοι όσοι σου λείπουν είναι μακρυά, που όπου θες να πας είναι μακρυά, αλλά παρόλα αυτά μπορείς να πάρεις το τρένο και να πας, γιατί είναι καλοκαίρι οπότε έχεις χρόνο. Μ' αρέσει το καλοκαίρι γιατί πάντα κοιτάω τη θάλασσα και τα βουνά και σκέφτομαι πως πέρα από αυτά υπάρχουν μέρη που μπορεί, άμα είμαι τυχερός και άξιος, να τα δω κάποτε και αυτό το κάποτε δεν μοιάζει τόσο μακρυνό τότε. Αλλά έχω δώσει υποσχέσεις και έχω πάρει υποσχέσεις για ταξίδια μακρινά και κοντινά και πολλές έχουν μείνει σημειώσεις στον πίνακα ανακοινώσεων μου για χρόνια. Ποτέ δεν θα τα πετάξω αλλά και ποτέ δεν θα τα κάνω, φοβάμαι. Ξέρω ένα πράγμα όμως. Εσένα δεν θα σε πετάξω ποτέ ακόμα και να γεμίσω χαρτιά με τις υποσχέσεις μας όλο τον πίνακα. Τίποτα πιο μελαγχολικό από τα σχέδια που έμειναν στον πίνακα μου. Και το καλοκαίρι.

Βούλωνε

Πολλά πράγματα μ’ αρέσουν. Πολλά μισώ. Το πρώτο πράγμα που μισώ είναι να χάνω. Αλλά αυτό δεν θα το αναλύσω τώρα. Επίσης μισώ να μην ξέρω πράγματα. Ούτε αυτό θα το αναλύσω τώρα όμως. Μισώ και ένα άλλο αρκετά σημαντικό. Αυτό θα το αναλύσω λίγο. Μισώ να μιλάω με ανθρώπους και να μη μου δείχνουν τι σκέφτονται. Άμα είναι να μου μιλάς και να μη μιλάς αληθινά τότε μη μιλάς καθόλου. Μου τη σπας. Δεν θέλω να μου πεις πράγματα που μπορώ να φανταστώ μόνος μου. Θέλω να ακούσω τι έχεις να πεις που δεν μπορώ να το ξέρω αν δεν το πεις. Μη μου περιγράφεις σα δημοσιογράφος, ξερά γεγονότα και εμπειρίες που καμία εντύπωση δεν μου κάνουν. Μίλα σαν άνθρωπος ρε φίλε. Πες την αλήθεια. Δεν θα κρίνω. Ή και να κρίνω μη σε νοιάζει δεν θα έχω δίκιο έτσι κι αλλιώς. Πες μου πως νιώθεις και αν δεν βρίσκεις λόγια προσπάθησε. Μόνο μη μου φέρεσαι συγκαταβατικά και μέτρια λες και έχεις απέναντι σου ζώο που μόνο να το χαϊδεύεις είναι και να του φέρεσαι σα χαζό. Ή μίλα μου μίλα μου ή βούλωνε. Άιντε. Τα υπόλοιπα στα άλλα ζώα που γνωρίζεις.

1-2 λεπτά

Πάλι 3 γαμώ. Πάλι δεν κοιμάμαι. Δεν θα ασχοληθώ με το γιατί το έχω καταλάβει. Δεν ήταν και δύσκολο ντε. Όμως τι να κάνω; Κάποια στιγμή η δισκογραφία των Τζένεσις τελειώνει. Ακόμα και του Γκάμπριελ τα καλά δεν είναι πολλά για να κρατήσουν όλη νύχτα. Σκατά. Άμα δεν ακούω μουσική ακούω συνέχεια φωνές. Δεν διαφωνούνε συνήθως(ευτυχώς) αλλά και αυτό δεν σημαίνει κάτι. Όλο φωνάζουνε η καθεμία τα δικά της και επιμένουνε ακόμα και όταν ο αρχηγός(εγώ δηλαδή) τους λέει να ηρεμήσουν μπας και κοιμηθώ. Τι μαλακισμένα θεέ μου. Κάνουν πως τα ξέρουν όλα. Τώρα πέρασα στον Φιλ. Όλοι τον ξέρουνε μην απορείς. Οπότε πααααρε με σπίτι! Κατάλαβες τώρα; Εκεί κατάντησα. Όπως λέει και ο πατέρας μου δεν ακούω ποπ. Αλλά τι να κάνω; Θυμάμαι τότε που έπεσα τα πρώτα 2-3 λεπτά. Τι παράξενη εμπειρία. Οι φωνές μου τότε είχαν πολύ πλάκα(μετά, εκείνη τη στιγμή τις άκουσα ευλαβικά). Συμβουλές η μια(ναι μάλλον πέσαμε και χτυπήσαμε αλλά είσαι ακόμα στη μέση του δρόμου, σήκω μαλάκα πάρε το ποδήλατο και πήγαινε στο πεζοδρόμιο τώρα μπας και τη γλυτώσουμε μόνο με αυτά που έχουμε), πανικός η άλλη(Μαλάκα τι έγινε; Πως έγινε αυτό; Σκατά γιατί έχω αίμα παντού; Είναι όλα οκ;), άκυρότητες μια τρίτη(πω ρε φίλε κοίτα πως φαίνεται το αίμα πάνω στα κίτρινα ακουστικά μου, γαμάτο; και φυσικά το θεϊκό: μαλάκα να κλείσω το mp3 γιατί χαλάει μπαταρία!), υπολογισμούς μια τέταρτη(τι μαλακία έγινε τώρα ρε πούστη, το ποδήλατο είναι οκ; Θα με σκοτώσει ο Κώστας άμα έπαθε τίποτα πόσα λεφτά θα θέλει πάλι ρε γαμώτο;), και άλλες ακόμα. Παράξενα πολλές. Κάποιες δεν τις είχα καν καταλάβει ότι τις έκανα παρα μόνο πολύ μετά! Χαμός. Τώρα που το σκέφτομαι ήταν πολύ όμορφο. Σα να βλέπεις πισι σε μουλτιτασκ. Εκείνη τι στιγμή να πω την αμαρτία μου ένιωθα λίγο πολύ καλά. Νομίζω είναι κάτι χημικά που βγάζει ο οργανισμός σου για να είναι στην τσίτα για να μπορείς να ανταπεξέλθεις στους τραυματισμούς κι έτσι. Ότι και να είναι είναι πολύ καλό. Αλλά διαρκεί 1-2 λεπτά το πολύ. Μετά αρχίζει το καλό. Όταν σε προλαβαίνει ο πόνος και η στεναχώρια και η απελπισία. Μετά δεν μ’ άρεσε και πολύ. Αλλά φορ γουάτ ιζ γουόρθ δεν μου άνοιξε η μύτη αν και σχεδόν την έσπασα. Και(ευτυχώς) δεν έβαλα τα κλάματα. Κάτι ήταν και αυτό.

Η πόλη είναι γεμάτη υπερήρωες, δεν το 'ξερες;

Αράζει πάντα στο κλασικό του παγκάκι το απόγευμα κοιτάζοντας τον κόσμο να περνάει με βλέμμα κενό. Πάντα μα πάντα ακούει μουσική με κάτι κίτρινα ακουστικά. Όλη την ώρα. Τον παρακολουθώ εδώ και 2 βδομάδες, ποτέ δεν τον έχω δει να ακούει τον κόσμο γύρω του. Μόνο μουσική(;) από τα κίτρινα ακουστικά. Που και που μόνο, βγάζει το ένα για να ακούσει τις ερωτήσεις των περαστικών. Άλλο και αυτό! Που τον ξέρουν όλοι και τον ρωτάνε; Κάθε μέρα τουλάχιστον 4-5 θα περάσουν, θα τον ρωτήσουν κάτι(δεν έχω πλησιάσει ακόμα να μάθω τι), και θα βγάλει το ακουστικό(πάντα το ένα, λες και δεν μπορεί να αντέξει χωρίς μουσική έστω και λίγα δεύτερα), θα τους εξηγήσει κάτι(πάντα με χειρονομίες) και μια έκφραση έκστασης(και λίγης αλαζονείας), θα του πουν ευχαριστώ, θα φύγουν, θα βάλει το ακουστικό και θα ξαναπάρει την προηγούμενη του στάση. Τι παράξενος άνθρωπος. Και όταν νυχτώσει θα φύγει. Πρέπει να μάθω τι συμβαίνει με αυτόν. Αύριο θα τον ρωτήσω να δω τι λέει σε αυτούς που τον πλησιάζουν. Και θα δούμε ότι είναι να δούμε.

http://www.youtube.com/watch?v=mUW1SGF7bR8

    Χρειάζομαι ένα γιατρό. Αλλά όχι γιατρό έμπειρο και έξυπνο, που να έχει διαβάσει όλα τα βιβλία της Ιατρικής. Χρειάζομαι ένα μάγο γιατρό, όπως αυτούς που βλέπουμε στην τηλεόραση, που φτιάχνουν ένα φίλτρο ή μια μαλακία και σε κάνουν καλά. Πάλι δεν ξέρω πως να πω αυτό που σκέφτομαι. Μάλλον γιατί πάλι μαλακίες σκέφτομαι. Το θέμα είναι ότι νομίζω πως πεθαίνω. Αλλά στ’ αλήθεια το πιστεύω. Μέχρι χτες δεν είχα σχεδόν κανένα λόγο απλά το φοβόμουνα ίσως και γιατί μετά το ποδήλατο έχω φλωρέψει σε αυτό το θέμα. Αλλά μετά από το χτεσινό βράδυ πολύ φοβάμαι πως οι παραλογισμοί μου άρχισαν να έχουν βάση. Δεν έχει σημασία γιατί το λέω. Ανέκαθεν πίστευα ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που σε σκοτώνουν, κάποια πράγματα που σε κάνουν να ζεις περισσότερο και κάποια ουδέτερα. Ή μπορεί και να μην υπάρχουν ουδέτερα δεν ξέρω. Το να παθαίνεις καρδιακή προσβολή, ας πούμε, σε βοηθά να πεθαίνεις. Αλλά το ίδιο σε βοηθά να πεθαίνεις το να πλένεις τα δόντια σου μετά από κάθε γεύμα. Ή το ντύνεσαι σύμφωνα με τον απέναντι σου που τον θεωρείς ωραίο. Το να μην έχεις κάποιον να του πεις για το λαρύγγι σου και πόση σκόνη έχει, πόσο θα ήθελες ένα ποτό και ας μην σ’ άφηνε να πιείς. Αντίστοιχα υπάρχουν πολλά πράγματα που παρατείνουν τη ζωή σου όσο γίνεται να παραταθεί. Το να βγεις στη Θηβών να πιάσεις την μπάλα σου είναι ένα από τα καλύτερα! Ή το να τρως 2 κοτοπουλάδες κι ας ξέρεις πόσο μεγάλη σπατάλη είναι. Ή το να μην έχεις ποτέ λεφτά αλλά με το που πιάσεις 2-3 ευρώ να τρέχεις να τα χαλάσεις σα να σε κυνηγάνε. Όλοι οι άνθρωποι, οποιαδήποτε στιγμή, πιστεύουν ότι θα ζήσουν λίγο ακόμα(http://www.youtube.com/watch?v=R8fq7djQAnQ). Σε κανέναν δεν περνάει η σκέψη ότι μπορεί να μην έχουν άλλο χρόνο. Πόσο παράξενο είναι αυτό; Όλη η γη αυτή τη στιγμή(εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις) πιστεύει ότι, αύριο, θα είναι όλοι τους ζωντανοί. Αλλά δεν θα είναι όλοι. Δεν μου φαίνεται τόσο λυπητερό. Απλά μου φαίνεται πολύ παράξενο. Εντάξει ίσως λίγο λυπητερό.

Γιατί από 'δω δεν χρειάζεται να απαντήσεις με το ζόρι

Γιατί; Δεν είμαι σίγουρος καν. Ίσως επειδή είσαι πανέμορφη. Και ίσως επειδή είσαι τόσο χαζή ώστε να μην το πιστεύεις όταν στο λέω! Και ίσως επειδή με κάνεις να νιώθω σα να είμαι τόσο σημαντικός! Και γιατί είσαι πάντα ένα μικρό κοριτσάκι που ψάχνει γύρω γύρω κάποιον να την παίξει! Και μάλλον γιατί σ’ αρέσουν οι κούνιες. Και γιατί θέλεις με το ζόρι να ασχολείσαι με όλα για να δεις αν θα σ’ αρέσουν. Και φυσικά γιατί είσαι ξανθιά. Και γιατί μου τη σπας όταν δε νιώθεις το ίδιο. Και κυρίως γιατί με έκανες τόσο γκέυ από τότε που γνωριστήκαμε!

Θα μου δώσετε το γρύλο σας ή απλά να πάω να γαμηθώ;

Πριν κοιμηθώ, θύμισε μου να μην ξυπνήσω. Και πριν λυπηθώ, μάθε μου να χαίρομαι.
Πριν αγαπήσω, μάθε μου να συμπαθώ, έστω. Και αφού ξενερώσω, μάθε να με δέχεσαι όπως είμαι πούστη.

Α! Ξέχασα το κυριότερο. Προτού λερωθώ, φρόντισε να είμαι καθαρός.