Μόνο για μένα. Ίσως και λίγο για σένα.

Βρήκα τα παιδιά μου. Έχω ξεκάθαρη την εικόνα τους. Τη γυναίκα που θα τα κάνω δεν έχω βρει ακόμα. Έχω κέφια αλλά και μια αίσθηση ότι μόλις τελειώσει η παράγραφος θα έχουν φύγει. Δεν προτίθεμαι να ποντάρω όμως κιόλας σ’ αυτή την υπόθεση.

                Ψάξε αυτά που έχει ζήσει. Βάλτα σε ομάδες, ξεχώρισε τα παράξενα, βγάλε τις εξαιρέσεις, βγάλε αλληλουχίες. Φτιάξε ένα μοντέλο για να εξηγήσεις το παρελθόν, να δικαιολογήσεις το παρόν και να προβλέψεις το μέλλον. Κι αν δεν σου βγαίνει, ξανάρχισε από την αρχή. Κάπου έκανες λάθος, για αυτό δεν βγαίνει. Όσες εξαιρέσεις και να υπάρχουν, κάποιο πάτερν θα υπάρχει. Με κάποιο τρόπο θα δεις τι βρίσκεται μπροστά σου.

                Δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ. Και τώρα. Και γενικά. Νιώθω πως θέλω να μιλήσω για όλα, για ώρες, σε όλους. Πριν ακόμα ξεκινήσω όμως, συνειδητοποιώ: θα πω τα ίδια όπως κάθε φορά και δεν ενδιαφέρουν κανένα. Και θα πω: δεν πειράζει, δεν θα έλεγα κάτι σημαντικό. Και θα λέω την αλήθεια.

               

Το νόημα της αλήθειας ΓΙΑ ΜΕΝΑ

Είναι άλλο ένα βήμα για την εξώθηση του ανθρώπου στο μοναχισμό,

την απομόνωση.

Τι την θέλεις την αλήθεια,

να ρωτήσω.

Τι θα την κάνεις και τη ρωτάς, την ψάχνεις,

δεν σ’ αρέσει όταν λείπει.

Εγώ άμα μαθαίνω την αλήθεια ανακουφίζομαι.

Δεν χρειάζεται να εμπιστευτώ κανέναν,

δεν χρειάζεται να αναρωτηθώ,

δεν χρειάζεται να ξαναρωτήσω.

(δεν μ’ αρέσει να ρωτάω, ούτε να παραγγέλνω)

Είναι σκληρή αλλά δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο.

Όταν ξέρεις την αλήθεια,

μπορείς επιτέλους να κλειστείς στον εαυτό σου,

μπορείς να μη συμβουλευτείς κανένα,

μπορείς να είσαι μόνος σου.

Και αν είσαι τυχερός και τη μάθεις μόνος σου τότε να,

στρωμένος θα ‘ναι ο δρόμος σου με τα πιο μοναχικά όνειρα,

(Αλλά τα πιο μοναχικά όνειρα είναι και τα πιο απτά)

Το νόημα της αλήθειας για μένα;

Ψάξε τη αν μπορείς να ζήσεις μόνος.

Μάθε τη αν αντέχεις.

Ξέχνα τη αν στ’ αλήθεια μ’ αγαπάς.

http://naireathloumai.listen2myradio.com

Είσαι μόνος σου στις 3 το βράδυ; Βαριέσαι στο ΦΒ; Δεν βγήκες σήμερα; Πεινάς; Θες να περάσει η ώρα ανώδυνα; Έχω εγώ τη λύση. http://naireathloumai.listen2myradio.com/ . Ναι σωστά διάβασες. Τρελό ραδιόφωνο για όποιον βαριέται τα βράδια και δεν έχει όρεξη να βγει. Κάνουμε παρέα σε κάθε μοναχικό, ξενέρωτο, καταθλιπτικό άνθρωπο που έχει ανάγκη να μη νιώθει μόνος του! Άλλωστε κι εμείς μόνοι μας νιώθουμε για αυτό και το κάνουμε. Το φαν του θέματος είναι οτι δεν υπάρχει πρόγραμμα! Όποιος θέλει να ακούσει, μπορεί να μπει στο λινκ αλλά ποτέ δεν θα είναι σίγουρο οτι θα εκπέμπουμε. Αν μας πετύχεις καλώς. Αν όχι σημαίνει πως έχουμε καλύτερα πράγματα να κάνουμε οπότε κάνε κι εσύ.

http://www.youtube.com/watch?v=8H7ZwDawsb4

Δεν έφταιγα εγώ, δεν είχα καλό δικηγόρο, ντάξει;

Η αίθουσα ξερή. Απόλυτη ησυχία. Όχι δεν είναι άδεια. Γεμάτη θα την έλεγα. Εσύ είσαι στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Εγώ απλός μάρτυρας. Ένας από πολλούς αφού, η υπόθεση είναι σαν όλες τις άλλες. Πολύπλοκη και μπερδευτική. Οι δικαστές ιδρώνουν και ξειδρώνουν προσπαθώντας να βγάλουν μια ετυμηγορία.

-Είσαι ο Γ;

-Ναι.

-Ο γνωστός;

-Ναι.

Στην πρώτη μου κατάθεση ήμουν άνετος. Είχα και άλλα πράγματα στο μυαλό μου αλλά σιγά, δεν υπήρχε λόγος για άγχος(τότε). Κοίταζα και ξανακοίταζα εσένα,που ήσουν πολύ όμορφη αλήθεια, και παρακαλούσα να με πάρουν με καλό μάτι οι ένορκοι και οι δικαστές, να με θεωρήσουν άξιο προσοχής ώστε να σε καταδικάσουν μαζί μου. Με ρωτούσαν διάφορα και εσύ με κάθε μου απάντηση ενθουσιαζόσουν. Φαινόταν πως σου άρεσα λίγο. Σε εκείνη τη δίκη είχαμε νικήσει. Καταδικαστήκαμε επ αόριστον σε κοινή πορεία, μέχρι να προκύψουν νέα στοιχεία. Αλλά εμείς τότε δεν ξέραμε από τέτοια και δεν σκεφτόμασταν τι θα μπορούσε να συμβεί. Απλά χαιρόμασταν την απόφαση.

                Και να που αυτή εδώ η δίκη είναι η τρίτη(;), τέταρτη(;), δεν θυμάμαι. Και τώρα πια τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εγώ έχω αλλάξει χίλιες φορές την κατάθεση μου σε σημείο να με στραβοκοιτάνε όλοι στην αίθουσα κι εσύ, χωρίς το όμορφο σου χαμόγελο επιστρατευμένο για την περίσταση να κοιτάς το κενό, χαμένη, σχεδόν αδιάφορη για την έκβαση της υπόθεσης. Συνεχίζω να απαντάω στις ερωτήσεις παρακαλώντας για μια αντίδραση, κάνοντας ότι μπορώ για να σου τραβήξω την προσοχή. Αρχίδια. Τα μάτια σου κολλημένα στο κενό, η έκφραση σου σχεδόν αδιάφορη.

Τελειώνοντας με μένα οι δικαστές περνάνε στις δικιές σου ερωτήσεις. Οι απαντήσεις σου ανόητες. Χωρίς ειρμό, χωρίς ουσία. Δεν απάντας κανονικά, κάνεις ότι απαντάς για να σε αφήσουν ήσυχη. Όσο συνεχίζεις το χωρίς λόγο ύπαρξης λογύδριο σου, αναρωτιέμαι. Γιατί έγινες έτσι καλή μου; Μήπως δεν σου αρέσει πια αυτή η δίκη; Το που μπορεί να βγάλει; Μάλλον. Αλλά γιατί δεν το λες; Έχεις το δικαίωμα, το γράφει το σύνταγμα σου. Μπορείς να δηλώσεις ότι θέλεις από το εδώλιο σου. Αν δεν μιλήσεις, να ξέρεις, κινδυνεύεις σε μια πορεία ρουτίνας και βαρεμάρας στην οποία δεν θα έχω εγώ την αποκλειστική ευθύνη. Αν θεωρείς το μάρτυρα αναξιόπιστο, βαρετό και χαζό μπορείς να κάνεις ένσταση και αφού, ας το παραδεχτούμε, το δικαστήριο είναι μιλημένο, θα την δεχτούν και θα με πετάξουν έξω με τις κλοτσιές. Και μετά μπορείς να συγκαλέσεις δίκη με όποιους μάρτυρες θες! Και μπορεί στην πρώτη τους δίκη να χαμογελάς ξανά όπως και στη δικιά μας.

Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους

Ακούω Γκάλαχερ. Αυτή είναι η κύρια μου ασχολία την τελευταία ώρα. Όχι όχι μην ανησυχείς δεν έχω «τέτοια» διάθεση. Απλά ακούω γιατί γαμάει. Κρίμα που δεν έχω εκπομπή ρε παναή για να βγάλω εκεί τη βαρεμάρα μου. Αλλά δεν βαριέμαι. Δηλαδή βαριέμαι αλλά βαριέμαι φυσιολογικά. Ειλικρινά, φαίνεται πως ζήσαμε να δούμε άλλη μια ανατολή. Ας το γιορτάσουμε(;). Και δεν το γιορτάζουμε, τσάμπα είναι. Ας πούμε ένα τραγούδι!

Χαίρε και χάρου μεγάλη μας μέρα,

εσύ που σε λένε του σκότους φοβέρα,

κι αν ποτέ αποφασίσεις να λείψεις,

τότε θα βρούμε το σχήμα της θλίψης,

μπροστά μας,

να περιμένει,

να μας καταπιεί.

Χαίρε και χαίρομαι κι εγώ συνάμα,

ξεχνάω ευθύς μιζέρια και κλάμα,

κοιτάω μέσα από βρώμικα τζάμια τον Ήλιο,

μα άζαξ υπάρχει και έτσι αφήνω,

εμένα και άλλους,

το φως,

να απορροφάμε.

Χαίρομαι ακόμα κι ας φτάνει η δύση,

το φως θα μας φύγει μα η μνήμη δεν θα ξεφτίσει,

τι είναι στ’ αλήθεια εννιά δέκα ώρες;

θα ξαπλώσουμ’ επιτέλους στις γλυκειές μας αιώρες,

μόνοι ή παρεάτοι,

με μέλι ή κουκούτσια λεμονιού,

Και θα περιμένουμε.

Τι είναι, αλήθεια, εννιά ώρες;

Το χειμώνα,

γιατί το καλοκαίρι είναι λιγότερες.

Τρελό. Ευτυχώς που δεν έχω εκπομπή τελικά! Αλλά ντάξει μια δυο μαλακίες τις πετάς έτσι κι αλλιώς.

Αυτές είναι οι χαρές του μσν

     Χτες που μιλήσαμε ήσουν πολύ καλή. Και μπράβο. Σήμερα που πήγα να βρω το δώρο σου όμως, κατάλαβα πόσο χαζό είναι. Και το ένα και το άλλο. Γιατί, δεν μπορείς να πας να το αγοράσεις μήπως; Ή μήπως ζωγραφίζω τόσο καλά και δεν το ξέρω; Και είπα να μη στο δώσω γιατί δεν θα κέρδιζες τίποτα από αυτό. Έτσι τα βλέπω πια τα πράγματα. Τι κερδίζεις και τι χάνεις. Έτσι έμαθα να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο.

     Χτες που μιλήσαμε ήδη είδα την κούραση στα μάτια σου. Και στ' αλήθεια στεναχωρήθηκα. Και ένιωσα και ένα μικρό ντεζαβού. Μου τα έχουν ξαναπεί αυτά, γλυκειά μου. Αλλά απ' οτι φαίνεται μυαλό δεν έβαλα. Ούτε ταλέντο βρήκα να προσποιηθώ σωστά. Γιατί, ακόμα εσύ στεναχωριέσαι και ακόμα εγώ δεν σε βοηθάω.

     Χτες που μιλήσαμε χάρηκα. Αλλά κάθε φορά που χαίρομαι μετράω την ώρα μέχρι να μην χαίρομαι πια. Και έχω όλους μου τους φίλους να μου λένε να γίνω χαρούμενος. Και θέλω να τους πω οτι θα γίνω. Αγνοήστε με για λίγο, αφήστε με να στεναχωρηθώ λίγο, και μετά, μπορεί να γίνω. Αλλά φτάνουν πια οι προσταγές. Αυτή η προστακτική είναι που με σκοτώνει. Μίλα μας, αγάπα μας, γίνε πιο καλός, γίνε πιο χαρούμενος. Όχι δεν έχεις επιλογή, εδώ πρέπει να είσαι χαρούμενος. ΠΡΕΠΕΙ. Όσο πιο πολύ γίνεται. Μα ρε παιδιά, άμα λυπάμαι; Δεν πρέπει να λυπάσαι, αυτό το κάνουν μόνο οι βλαμμένοι και οι βαρετοί. Οι γαμάτοι είναι χαρούμενοι συνέχεια.

     Σήμερα δεν μιλήσαμε ακόμα. Και όταν θα μιλήσουμε, θα βάλω τα δυνατά μου να είμαι χαρούμενος. Για σένα.

Αλλά να έχεις στο νου σου κι εσύ και όλοι. Έχω αρχίσει να σιχαίνομαι τη λέξη χαρά. Βουλώστε το καλύτερα, λοιπόν.

http://www.youtube.com/watch?v=xt_4OaU_mZQ

Μια μέρα θα σε πάρω τηλέφωνο. Και θα το σηκώσει η μαμά σου και θα μου πει ότι πέθανες. Και τότε; Τι θα κάνω εγώ τότε; Και μια μέρα θα με πάρεις εσύ τηλέφωνο και θα σου πούνε ότι ο χαζός έπεσα και χτύπησα και ούτε εσύ δεν θα μπορείς να με γιατρέψεις. Και τότε; Τι θα κάνεις τότε; Όχι, δεν έχω σκεφτεί το σενάριο να μην πάρει κανείς από τους δύο. Θα έπρεπε πιστεύεις;

Σπασμένο στα τρία

Κομμάτι νούμερο 1. 

Το παιδί.

Είσαι παιδί όπως λέει και ο υπότιτλος μου. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι σου δικαιολογούνται όλα. Αλλά ακόμα κι έτσι εμένα μ’ αρέσεις. Πώς να μη μ’ αρέσεις αφού μ’ αρέσουν τα παιδιά; Πανέμορφη, ευάερη, ευήλια(ειδικά αυτό), με ειλικρίνεια που μου σπάει την καρδιά σε χίλια κομμάτια και τώρα μόλις κατάλαβα ότι δεν υπάρχει λόγος να γράφω αυτά τα πράγματα γιατί εσύ δεν καταδέχεσαι να διαβάζεις χαζομάρες στο ίντερνετ. Αλλά θα τα αφήσω παρόλα αυτά μπας και. Ή απλά για να λέω ότι τα έγραψα. Γλυκούλα αδέξια και τσαπατσούλα, τι άλλο μπορεί να ζητήσει κανείς, όλα τα καλά έχεις καλή μου και να πω και γιατί τα λέω όλα αυτά. Τα λέω γιατί παρόλο που είσαι παιδί και θα έπρεπε να σε καταλαβαίνω, δεν τα καταφέρνω καλά. Είσαι τόσο περίεργη! Δεν σε πιάνω συχνά, δεν μπορώ να συγχρονιστώ μαζί σου, νιώθω συνέχεια αμηχανία, ανασφάλεια και τα παρόμοια. Και φυσικά όταν στο δείχνω μου λες ότι λέω χαζομάρες. Αλλά δεν λέω. Τώρα είσαι μακριά και θυμωμένη(μαζί μου; γενικά; δεν ξέρω) και δεν ξέρω καν τι να σου πω για να σε κάνω να νιώσεις καλύτερα. Οπότε το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πω την πρόθεση μου και να σε αφήσω να κάνεις ότι νομίζεις. Αρκετά έχεις πιεστεί νομίζω. Η πρόθεση μου είναι να νιώσεις καλά. Όπως και να νομίζεις ότι μπορεί να γίνει αυτό. Αν θες βοήθεια ζήτα τη και θα την έχεις.

Κομμάτι νούμερο 2.

Η γυναίκα.

Για σένα τώρα τι να πω; Αφού το 90% των γραπτών εδώ μέσα για σένα μιλάει, όποιος τα έχει διαβάσει θα έπρεπε να έχει αποκτήσει μια εικόνα πια. Σε λέω γυναίκα αν και δεν είναι ακριβές. Αλλά σκέφτομαι τώρα ότι δεν ξέρω πια τι θα είναι ακριβές για σένα. Το μόνο που μου έχει μείνει είναι τι ένιωθα και τι νιώθω. Αναρωτιέμαι πια αν σε έχω γνωρίσει κανονικά. Νομίζω ναι αλλά, όσο περνάει ο καιρός, αμφιβάλλω όλο και πιο πολύ. Παρόλα αυτά θα ήθελα. Και θέλω. Νομίζεις ότι είμαι θυμωμένος και δεν καταλαβαίνω γιατί. Δεν είμαι ούτε στο ελάχιστο. Ντάξει είμαι λίγο, αλλά όχι μαζί σου. Με μένα; Με την κατάσταση; Με το ότι δεν τολμάω να σε πάρω τηλέφωνο; Άγνωστο. Παρόλα αυτά θα ήθελα να το ξέρεις, αν ακόμα διαβάζεις ότι δεν είμαι. Άλλα πράγματα είμαι. Και ένα τελευταίο. Όταν στην τύχη σε συναντάω, δεν σου μιλάω γιατί δεν αντέχω να σε κοιτάω και να βλέπω πως έχεις αλλάξει. Πως έχεις αλλάξει ρότα που λένε και απέχεις τόσο από τη δικιά μου. Με πειράζει όπως και να το κάνεις.

Κομμάτι νούμερο 3.

Κάτι ανάμεσα;

Είσαι κι εσύ. Που είσαι λίγο σπαστικιά. Αλλά ντάξει καλό παιδί. Αλλά πώς να το πω, δεν παιδιαρίζεις, εφηβίζεις. Πιο πολύ απ’ όσο θα έπρεπε. Αλλά δεν αποφασίζω εγώ, σωστά. Απλά μου τη σπας αλλά παρόλα αυτά σου ανοίγω παράθυρα και πόρτες. Πιστεύεις ότι πράττω λάθος; Εγώ ναι. Στο έγραψα και μόλις τώρα, χα, τι παράξενο. Παρόλα αυτά ασκείς επιρροή και σε μένα όπως και σε άλλους οπότε ας πούμε ότι απλά αφήνομαι να παρασυρθώ. Επαναλαμβάνω το λάθος μου. Και σε σένα και σε μένα.