https://www.youtube.com/watch?v=ZRVsHrtG6Xs

Θα έπρεπε να κάνω εργασία τώρα. Για αυτό ξανάρχισα αυτή τη μαλακία. Για να μην κάνω την άλλη μαλακία. Και γιατί σε μια βδομάδα αρχίζω τη μεγάλη μαλακία. Και γιατί σ’ αυτή τη μαλακία που ζούμε όλα είναι μαλακία. Απλά σταματάνε να είναι μαλακία που και που για λίγο για να μην απελπιστείς και πεις: Ε, όλα μαλακία είναι, θα πάω να πεθάνω. Ούτως ώστε να συνεχίσεις τη μαλακία σου ως το τέλος για να μπορούμε να πούμε μετά ότι έζησες καλά, είδες πράγματα, πρόσφερες πράγματα και όλα ήταν καλά μέχρι που πέθανες. Θα σου ‘λεγα τώρα τι έγινε μέχρι που πέθανες αλλά δεν θέλω να βρίζω πολύ. 

Δεν μπορώ να ακούω επαναστατικά τραγούδια άλλο. Με στεναχωρούν υπερβολικά. Χτες που πήγαινα προς τα οπτικά στα Λιόσια είδα τον παππού μου. Του κάνω «έλα ρε παππού τι έγινε;» και μου κάνει « έλα ρε Γιωργάκη, καλά, πάω στο καφενείο να παίξω κάνα τάβλι». Πάντα με το ριζοσπάστη στη μασχάλη ο παππούς, ωραίος τύπος. Πάντα πίστευα ότι ο παππούς έκρυβε καλάσνικοφ από το 40’ στο πατάρι αλλά τελικά όταν πέθανε δεν βρήκαμε τίποτα. Ή τουλάχιστον δεν βρήκα εγώ. Όχι ότι έψαξα βέβαια. Φεύγοντας λοιπόν του φωνάζω «Άντε γεια παππού τα λέμε!». Πριν απομακρυνθώ αρκετά ακούω την απάντηση του: Πότε θα γράψεις τίποτα καλό να διαβάσουμε; 

Ποτέ.

Δεν με βασανίζουν τύψεις πολλές τώρα. Αυτό είναι καλό. Βάζει τα πράγματα σε πιο στέρεα βάση, δίνει επιλογές που δεν υπήρχαν και έχω απέναντι μου κάποιον που δύναται να καταλάβει καλά τι εννοώ. Για αυτό σε συμπαθώ. 

Την Τρίτη, κατά τις 2μμ παρά, σχεδιάζω να πεθάνω. Θα αναστηθώ μετά τις 10μμ, σας το λέω αν θέλετε να πάμε κάνα σινεμά. Μετά την ανάσταση πάντα έχω όρεξη για βόλτα(και φαγητό φυσικά).

Πες με βλάσφημο αλλά άναψα κερί στην παναγία της Τήνου. Η μαμά μου και η γιαγιά μου με έβαλαν. Θα μπορούσα να μην πάω, θα μπορούσα να τους πω ότι πήγα ψέματα αλλά επίσης σκέφτηκα ότι θα μπορούσα να πάω, οπότε πήγα και (υποθέτω) δεν πέθανε κανείς, ούτε η εκκλησία μας έκανε περισσότερο το μυαλό χυλό με τα 20 λεπτά μου.

Δεν σ’ αρέσει που ρωτάω και απαντάω μόνος μου; Το κάνω συνέχεια. Ακόμα και όταν μιλάμε μεταξύ μας πριν ρωτήσω εσένα απαντάω σε μένα στην υποτιθέμενη ερώτηση και μετά ψάχνω να βρω αν είναι καλή ερώτηση για να την κάνω τελικά. Όχι, δεν θεωρώ πιθανό η συζήτηση να βγει έξω από αυτά που προέβλεψα. Νάτο πάλι το έκανα.

Μόλις απολυθώ από τη δουλειά μου θα ανέβω στην αγαπημένη μου πόλη. Κάποια στιγμή υποθέτω θα σταματήσει να είναι η αγαπημένη μου πόλη αλλά μέχρι τότε έχουμε καιρό. 

Μέχρι να απολυθώ θα μπορώ να κατεβαίνω σε απεργίες με το κεφάλι ψηλά. Δεν είναι πολλά αλλά είναι κάτι.

Ρε δεν με ενδιαφέρετε ρε

Νιώθω να κονταίνω ένα εκατοστό τη φορά. Να χάνω, με κάθε μέρα, άλλη μια ακόμα. Να ιδρώνω μαζί με το νερό και το αίμα μου λίγο λίγο. Όταν χέζω, βγάζω και λίγα από τα όργανα μου. Κομμάτι κομμάτι. Με κάθε εκπνοή βγαίνει όλο το οξυγόνο και μένει μόνο το διοξείδιο μέσα μου. Και δηλητηριάζομαι. 

Αν μιλάς και δεν σ’ ακούει κανείς τσάμπα μιλάς, ε;

Δεν σου λέω γιατί δεν σε ενδιαφέρουν. Εγώ το ξέρω, εσύ δεν το ξέρεις ακόμα. Πήρα την τελευταία Καρέτα Καρέτα και την έψησα και την έφαγα. Και την τελευταία φώκια Μονάχους Μονάχους την πάτησα καταλάθος. Πήρα ένα πράγμα, το έσπασα, το έφτυσα και μετά του είπα να μην είναι έτσι γιατί θα μπορούσα να του έχω κάνει και χειρότερα. Και με πίστεψε το ηλίθιο. Ευτυχώς τώρα δεν θέλει ούτε να με βλέπει.

Σχεδιάζω να κάνω το ίδιο και με σένα, σε προειδοποιώ.

Τώρα όμως ακούω το τραγούδι σου. Αυτής που σου μοιάζει, έστω. Είναι καλό. Με φοβίζει όμως αρκετά. Αν μου μάθεις να μη φοβάμαι πολύ, θα αποδειχτώ πολύ καλός σύντροφος στο ταξίδι σου, στο λέω να το γνωρίζεις. Όσο αντέξω όμως γιατί τα πόδια μου , όπως ξέρεις, δεν είναι και στα καλύτερα τους. 

Πότε θα σταματήσουν οι άνθρωποι να ενδιαφέρουν ο ένας τον άλλον; Είναι ανόητη συνήθεια. 

Πότε θα γυρίσεις μωρεεε; Στην αρχή ήταν αστείο αλλά τώρα κουράστηκα. Και σε 4.30 ώρες ξυπνάω για δουλειά. Και βαριέμαι. Ω, πόσο θα με βαρεθείς όταν γυρίσεις. Ω, θεέ μου, πόσο;

Πολύ

Πολύ

Πολύ

Πολλή

Πολλή

Πολλή

Γραφικός

Στο ‘χω πει χίλιες φορές. Δεν αλλάζω τα ηχεία μου.

Νομίζω βρίσκομαι σε επαναστατική κατάσταση. Μέχρι και για δουλειά έψαξα σήμερα. Λοιπόν. Το σωματίδιο έχει δίκιο, όπως και η Νάττοπέτ. Οι κωδικοί μου τελείωσαν. Άνοιξαν τόσα μέτωπα, που δεν προλαβαίνω να σβήνω φωτιές από δω κι από κει. Παρόλο που ήθελα τόσο να γίνω πυροσβέστης, δεν μου αρέσει αυτό που συμβαίνει. Τι καλά που ήταν όταν ήταν μόνο 95 ή 63 ή κάτι τέτοια νούμερα. Όχι δεν ήταν καλά ε; Μωρέ καλά ήταν κι ας μην το καταλάβαινες εσύ. Εγώ μια χαρά πέρναγα. Είχα αυτό που μου χρειαζόταν πιο πολύ. Τώρα είναι αργά για να γυρίσουμε πίσω. Απλά με έπιασε νοσταλγία. Δεν μπορώ; Το να το σκέφτομαι είναι σα να ακούω το σόλο από τον πατέρα της νύχτας και της μέρας. Πάντα ίδιο, πάντα το ξέρω απ’ έξω, αλλά ποτέ τόσο βαρετό για να μην τ’ ακούς. Και κάνεις λάθος. Δεν είμαστε τόσο μικροί πια. Ούτε αυτό που υπήρχε ήταν συμβιβασμός. Αλλά ουφ, τι τα θυμάμαι τώρα αυτά; Σάμπως δεν υπεραναλύθηκαν τον προηγούμενο καιρό; Σάμπως δεν είμαστε πια ξένοι; 

Άλλο έλεγα όμως.

Ψάχνω να βρω καλό τέλος αλλά μόλις κατάλαβα ότι δεν είναι τέλος αυτό, είναι το τίποτα. Δεν άρχισε τίποτα για να τελειώσει. Γραφικόοοοοοος. Παρόλα αυτά, είναι καιρός αυτά που είναι να λέω να τα λέω στη μούρη σου και όχι στην οθόνη σου. Για αυτό πρόσεξε μη σε πετύχω πουθενά. 

https://www.youtube.com/watch?v=62djM9iLTWw

Εντάξει θα σταματήσω να σε τσιγκλώ

Ξέρω πως θα έπρεπε να είμαι ευγνώμων. Δεν είμαι. Και σήμερα δεν θα απαντήσω σε ερωτήσεις.

Έχω βάλει ιδανική πλέυλιστ, την οποία και θα σας παρουσιάσω αργά αργά.

Είμαι ψεύτης. Αυτό δε λες συνέχεια; Αν σου λέω ψέμματα τότε να μη με πιστεύεις. Και γιατί με έκανες σήμερα να αισθανθώ χάλια; Δεν εννοούσα τίποτα όπως γνωρίζεις άψογα. Νιώθω να βγάζω εξατμισμένο αίμα από τη μύτη μου. Μετά καταλαβαίνω ότι είναι ζεστός αέρας απλά. Σε λίγο θα πάω να κάνω εμετό. Δεν μιλάω μεταφορικά, αυτό θα πάω να κάνω. Θέλω, απλά κρατιέμαι για να γράψω αυτά γιατί μετά δεν θα έχω όρεξη, υποψιάζομαι. Σήμερα ήταν χάλια, για να επανέλθω. Και ότι και να μου πεις αύριο, δεν θα σε πιστεύω. Κι ας μην είσαι τόσο ψεύτρα όσο εγώ. Βλέπω παντού φαντάσματα. Και σκέφτομαι πως, αν στα δείξω, θα με βρίσεις, γιατί τέτοια φαντάσματα κανείς δεν θα τα πίστευε. Αλλά τα βλέπω και δεν μου φεύγει από το μυαλό ότι μπορεί και να υπάρχουν στ’ αλήθεια. Θα παρακολουθώ να ξέρεις. Οκ, άκυρος ο εμετός. Προσπάθησα για κανά τέταρτο(ντάξει 10λεπτο) και τζίφος. Μάλλον θα πρέπει να προσπαθήσω να κοιμηθώ έτσι. Θεέ μου γίνομαι εσύ. Μακάρι να γίνω εσύ. Εσύ κοίτα μη γίνεις εγώ.

Ναι πολύ καλό παιδί. Ξόδεψα καμιά ώρα να βρίζω ανθρώπους και να εξηγώ πόσα ελαττώματα έχουν οι γνωστοί μου σε μια κοπέλα για να την πείσω να κάνει αυτό που θεωρώ εγώ σωστό(ξόδεψα, βρίζω, εξηγώ, μου, πείσω, θεωρώ, εγώ. Αναλογία 1^ου ενικού έναντι άλλων προσώπων, 80%-20%). Πολύ καλό παιδί.

Ήθελα να σε βοηθήσω και στα τραγούδια που έψαχνες. 

Σκάσε Γιώργο. 

Σκάω Γιώργο.

Την επόμενη φορά που θα με δεις κάνε έτσι

https://www.youtube.com/watch?v=mgVCM3elXyQ

Σκουπίδια δημοσιογράφοι

Μαύρο. Μαύρο. Μαύρο. Μαύρο. Μαύρο. Μαύρο. Μαύρο. Σκοτάδι.

Ξεκούραση. Ξεκούραση. Ξεκούραση. Ξεκούραση. Μόνο.

Κάθε φορά παίρνω το τελευταίο τρένο. Τρένο. Και κάθε φορά έφευγα κλαμένος. Πως γίνεται αυτό; Ήταν αστείο.

Απόσπασμα. Απόσπασμα. Απόσπασμα. Απόσπασμα κειμένου, απόσπασμα σκέψης, απόσπασμα στρατιωτικό.

Απόσπασμα, απόσμασμα, από τη σμασμά μου. Από τη μαμά μου. Θέλω τη μαμά μου. Θέλω εμένα όταν ήθελα τη μαμά μου.

Καταστρέψει. Αυτό έχει κάνει.

Υγρασία ή κλαίω; Ή είμαι κρυωμένος; Ή τίποτα; Ή απλά έψαχνα δικαιολογία; Γιατί ρωτάω συνέχεια; Επειδή είμαι διπλωμάτης και δεν λέω ποτέ την αλήθεια;

Μπορεί.

Σκάσε.

Σκάσε.

Σκάσε.

Μου υποσχέθηκες. Και σου υποσχέθηκα. Και σου υποσχέθηκα. Και σου υποσχέθηκα. Και σου υπόσχομαι. Και σου είχα υποσχεθεί. Όλο υποσχέσεις ήμουν. Και τώρα δεν υπόσχομαι τίποτα.

Σιχαίνομαι τη λέξη κλάμα. Και τη λέξη κούραση. Και τη λέξη θάνατος. Πρέπει να τις επαναπροσδιορίσω.

Σιχαίνομαι. Πολλά πράγματα. Να συζητάω μόνος μου πχ. Από δω πχ.

Σκάσε.

Άμα γράφω σκάσε συχνά είναι επειδή θέλω να σκάσεις, όχι για κάποιον άλλο λόγο.

Όταν γίνει επανάσταση(γιατί θα γίνει), θα είμαι πολύ ενεργό μέλος.