Obsolete

https://www.youtube.com/watch?v=SDTZ7iX4vTQ

Ξέρεις τι; Είπα πως τα συναισθήματα είναι μηχανισμός επιβίωσης, ένστικτα. Και είναι μια θεωρία. Υπάρχει και μια άλλη θεωρία όμως όπου τα συναισθήματα δεν είναι δημιουργία είναι παράγωγο, είναι ατύχημα. Όπου, με την πάροδο του χρόνου και την ανάπτυξη του ανθρώπινου πνεύματος ξεπετάχτηκαν τα συναισθήματα σαν γελοία κακέκτυπα των αισθήσεων, σαν λάθη της ανθρώπινης λογικής, σαν errors του ανθρώπινου υπολογιστή και τον τρέλαναν, τον έβγαλαν από το δρόμο της επιβίωσης και της αναπαραγωγής και τον έθεσαν έρμαιο αναγκών που δεν είναι βάσιμες, έρμαιο φόβων και παραλογισμών και ανούσιων θυμών και ερωτικών βασανισμών και καταθλιπτικών ατέρμονων κύκλων που δεν έχουν θεμέλια, απλά φτιάχτηκαν γιατί έγιναν ατυχήματα και η εξέλιξη επέλεξε με μια δόση ηλίθιου χιούμορ να κρατήσει και να ευοδώσει αυτά τα πλάσματα, τα τρελά, που δεν έχουν μόνο λογική αλλά και ευαισθησία, λες και θα τους βοηθούσε ποτέ κάτι τέτοιο.

Ίσως να εξυπηρέτησαν τα συναισθήματα κάποτε. Ίσως να υπήρχε ανάγκη οι άνθρωποι να μείνουν μαζί για να εξελιχθούν. Όμως τώρα πια δεν χρειάζεται, τώρα πια δεν χρειάζεται καν να σμίξουν για να αναπαραχθούν, δε χρειάζεται να διαλέξουν το καλύτερο ταίρι, μπορούν να είναι με όλους, δε χρειάζεται να λυπούνται, μπορούν να πάρουν ουσίες και να είναι χαρούμενοι για πάντα, μπορούν να καταστρέψουν ο,τι τους φοβίζει, μπορούν να μάθουν στα παιδιά τους να μη φοβούνται τίποτα γιατί είναι οι άρχοντες αυτού του κόσμου, μπορούν να φτιάξουν τα πάντα ούτως ώστε να μη ζηλεύει κανείς, μπορούν με τη στυγνή τους λογική να λύσουν όλα τους τα προβλήματα. Τα συναισθήματα είναι πια obsolete. Έτσι δεν είναι;

Παίζουμε μπανγκ Μαρία;

Γεγονός είναι πως το χάνω. Το παιχνίδι.

Γεγονός είναι πως είμαι πάλι σπίτι, πως τρώω πάλι σάπιο σουβλάκι και γράφω κειμενάκι.

Γεγονός είναι πως ήθελα να πάρω τηλέφωνα, πολλάααα τηλέφωνα, αλλά δεν πήρα κανένα.

Είναι γεγονός πως (τώρα το συνειδητοποιώ) η συμπεριφορά μου είναι ενός ανθρώπου που περιμένει. Περιμένω και περνάνε οι μέρες και οι βδομάδες και δεν καταλήγουν πουθενά και περιμένω και δεν το καταλαβαίνω καν.

Η γνώση με χτυπά σαν ένα (προαναφερθέν) χαστούκι και μου λέει πως δεν υπάρχει κάποιος να πάρω τηλέφωνο και να του πω, ξέρεις, σκέφτομαι αυτό κι αυτό κι αυτό και να μου πει, ναι κι εγώ, έλα από δω, που είναι στου διαόλου τη μάνα ή δίπλα μου, να τα πούμε και να στεναχωρηθούμε μαζί, και να πάω και να περάσουμε τέλεια στεναχωρούμενοι.

Κρατάω το σαγόνι μου από το χαστούκι και προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ, να ξαναοργανωθώ και να αντεπιτεθώ αλλά οι στρατηγικές κινήσεις μου αποτυγχάνουν συνεχώς. Δεν ξέρω γιατί, κάτι έχω υπολογίσει λάθος. Ή απλά δεν είναι αρκετά αυτά που σχεδιάζω. Πάντα μου έρχεται αυτή η εικόνα για τον άνθρωπο γενικώς.

Ο καθένας βρίσκεται στην άκρη ενός γκρεμού. Πίσω είναι η θάλασσα, πολλά μέτρα κάτω. Το έδαφος είναι σκαμμένο αλλά στέρεο. Ο καθένας στέκεται και δεν κρατάει τίποτα, μόνο μια ασπίδα. Είναι μια μεγάλη ασπίδα και πάνω έχει χαραγμένα λόγια και σύμβολα σημαντικά του καθενός. Είναι μεγάλη και δυνατή, μεταλλική, βαριά και στιβαρή, σου δίνει σιγουριά. Μπροστά στον καθένα βρίσκεται ένας ογκώδης άντρας, ή πιο σωστά μια ογκώδης μορφή, δυνατή, τρομακτική αλλά όχι τρομακτική του τρόμου, δεν την φοβάται ο καθένας, απλά την υπολογίζει (αν έχει μυαλό). Την υπολογίζει και στέκονται απέναντι. Η απειλητική μορφή κρατά με τη σειρά της ένα μεγάλο σφυρί, μια βαριά με πολύ μεγάλο κεφάλι, φαίνεται πάνβαρο αυτό το κωλοσφυρί. Και κάθε φορά που βρίσκει ο καθένας ευκαιρία, προχωρά. Και κάθε τόσο η μορφή χτυπά με δύναμη πάνω στην ασπίδα του καθένα. Άλλες φορές χτυπά ελαφριά και ο καθένας δεν κουνιέται ρούπι, απλά τραντάζεται λίγο, στερεώνει την ασπίδα καλύτερα και ίσως να κάνει και ένα βηματάκι μπροστά. Άλλες φορές όμως, άλλες φορές, τα χτυπήματα είναι τρομερά, είναι συνεχόμενα, είναι λυσσαλέα, και ο καθένας (μπανγκ!) αποκρούει και από την ορμή του χτυπήματος κάνει και ένα βήμα πίσω, (μπανγκ!) κάνει πίσω βήματα όχι γιατί φοβάται απαραίτητα αλλά για να βρει χώρο να στερεώσει τα πόδια του, να στυλωθεί σαν γάιδαρος, να πάρει καλύτερη θέση για να αντέξει το επόμενο χτύπημα (μπανγκ!), ίσως κάποιες φορές να νόμισε πως δεν θα υπάρξει άλλο, πως θα προχωρήσει μπροστά αλλά κάνει λάθος (μπανγκ!) και έτσι, μπρος-πίσω, συνεχίζει ο καθένας. Άλλες φορές φτάνει τόσο κοντά στον γκρεμό που μετά από ένα χτύπημα κοιτά κάτω ανήσυχος τα κύματα που παφλάζουν στα βράχια, εκατοντάδες μέτρα παρακάτω, σχεδόν δεν φαίνεται τίποτα αλλά ξέρει τι τον περιμένει. Άλλες φορές, κουρασμένος να σηκώνει την ασπίδα του σκέφτεται να πέσει, να βουτήξει, και ποιος ξέρει; Ίσως να καταφέρει να βρει κενό στα βράχια και να βουτήξει στο νερό, δεν ξέρει ακριβώς το βάθος αλλά ξέρει πως, αν γλυτώσει, θα κολυμπήσει και θα βρει ίσως άλλες ακτές που δεν θα υπάρχουν μορφές με σφυριά αλλά μορφές φωτεινές που θα κρατούν όργανα μουσικά ή λουλούδια ή μπάλες ή δώρα ή απλά θα τον περιμένουν να κάνουν παρέα. Ο καθένας σκέφτεται αλλά δεν προλαβαίνει πάντα γιατί (μπανγκ!) η μορφή τον επαναφέρει στην αιώνια πάλη του. Ξέρει πως δεν θα αντέξει τα χτυπήματα για πάντα, κάποια στιγμή θα κουραστεί, κάποια στιγμή θα αφεθεί να παρασυρθεί προς το γκρεμό.

Όμως ο κανένας δεν θέλει ακόμα. Η ασπίδα του, μια όμορφη, ατσάλινη αλλά λεπτεπίλεπτη, με σχέδια και ιδεογράμματα που δείχνουν την χαρά του και την ανυπομονησία του για βήματα, είναι σταθερή ακόμα. Όχι όσο ήταν ίσως, όχι τόσο μακριά από την άκρη του γκρεμού ίσως, αλλά υψώνεται με ένα ελαφρύ τρέμουλο που η μορφή δεν το ‘χει προσέξει καν. Ο κανένας σκέφτεται πως πέρασε άσχημα χτυπήματα και έκανε και κάποια βήματα μπροστά. Αλλά θέλει να προχωρήσει κι άλλο. Προσπαθεί να βρει κενά ανάμεσα στα (μπανγκ!) χτυπήματα και εκατοστό το εκατοστό προχώρησε λίγο. Όμως για να προχωρήσει κι άλλο θέλει κι άλλα σχέδια στην ασπίδα του, θέλει δυνατή ασπίδα για να μην υποχωρεί μπροστά στη λύσσα, το μίσος, την αδικία της μορφής. Ο κανένας αποφάσισε καιρό πριν να γράψει ονόματα, δυνατά και μαγικά ονόματα πάνω στην ασπίδα του. Και προχώρησε μ’ αυτά αρκετά. Τώρα όμως τα ονόματα έφθιναν, τα γράμματα ίσα που φαίνονται και ο κανένας δε μπορεί να τα διαβάσει καθαρά, δεν μπορεί να στηριχτεί στην ασπίδα του. Και αρχίζει πάλι να χάνει έδαφος, αρχίζει να πλησιάζει το γκρεμό. Προσπαθεί να πατήσει από πάνω τα γράμματα, προσπαθεί να γράψει καινούργια, προσπαθεί αλλά δεν τα ‘χει καταφέρει ακόμα.

Αγάπη, θυμός, όραση, λύπη, ακοή, μίσος, όσφρηση, γεύση, φόβος, αφή

Είναι θλιβερό αλλά αλήθεια πως όταν έχω κακή διάθεση γράφω πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Και τώρα δεν έχω ιδιαίτερα κακή διάθεση. Μιλάω και με το χαζομωράκι. Αλλά βαριέμαι απίστευτα. Βαριέμαι τόσο που βαριέμαι και που γράφω αυτό. Συνεπώς θα βγει ένα βαρετό κείμενο. Και συνεπώς θα έπρεπε να σταματήσω να το γράφω. Η συνέπεια μου σταματάει εκεί όμως γιατί θέλω να γράψω κάτι και θα το γράψω και δε με νοιάζει τίποτα, κομπλέ; Το κομπλέ το λέγανε πολύ στο στρατό.

Απολύομαι από το στρατό και δε χαίρομαι καθόλου. Αγχώνομαι. Ντάξει χαίρομαι κιόλας λίγο. Αλλά αγχώνομαι. Και επίσης δε βρίσκω κ α ν έ ν α ν που να θέλει να κάνει τα πράγματα που θέλω να κάνω κι εγώ. Κανέναν. Είμαι αληθινά, πολύ στεναχωρημένος για αυτό. Σπανίως θα έχω το τάιμινγκ να θέλω να κάνω πράγματα, να ξεφύγω από τη βλακεία καθημερινότητα και τώρα κάθομαι και περιμένω πότε θα καπνίσει του καθενός να μου κάνει παρέα. Μακάρι να μπορούσα να τα κάνω όλα μόνος μου. Αλλά δεν θα έχει πλάκα να πηγαίνω για πεζοπορίες ή να βγαίνω για να χορεύω μόνος μου. Νομίζω είναι φανερό αυτό.

Τουλάχιστον, τουλάχιστον, τουλάχιστον έχω φτιάξει το ποδήλατο μου και μπορώ να μη χοντραίνω και να κάνω βόλτες και να βάζω μουσική και να παρατηρώ τα γόνατα μου να διαλύονται λίγο λίγο. Τουλάχιστον αυτό. Με το ποδήλατο γίνομαι πιο γαμάτος αλλά ταυτόχρονα πιο εύθραυστος, πιο γυάλινος. Νιώθω γυάλινος τώρα. Σκληρός σα γυαλί αλλά με το σωστό χτύπημα θα γίνω κομματάκια στο δάπεδο. Πρέπει να αλλάξω το υλικό μου, να γίνω μέταλλο. Όχι πια τόσο σκληρός αλλά άθραυστος, θα λυγίζω αλλά δεν θα σπάω, θα μπορώ με τα σωστά χτυπήματα να γίνω πάλι όπως πριν, όχι ακριβώς αλλά περίπου. Θα με χαράξουν αλλά με τον καιρό οι χαρακιές θα γίνουν μέρος του σώματος μου και θα είμαι κομπλέ. Το κομπλέ το λέγανε πολύ στο στρατό.

Παίρνω πολλά παραδείγματα από τη φύση. Γιατί η φύση είναι ότι βλέπω οπότε λογικό να παίρνω παράδειγμα από αυτά που ξέρω. Από πού θα έπαιρνα, από αυτά για τα οποία δεν έχω ιδέα; Ηλίθιε. Οι ανθρώπινες αισθήσεις είναι 5.

Οι ανθρώπινες αισθήσεις είναι 5. Είναι η ακοή, η όσφρηση, η όραση, η αφή και η γεύση. Με αυτές τις αισθήσεις σχηματίζεις μια, όχι πλήρης, αλλά αρκετή «εικόνα» για το περιβάλλον σου. Και φυσικά με μια σειρά εξελίξεων και μεταλλάξεων έφτασα να αντιλαμβάνομαι ένα φάσμα κυμάτων, να αντιλαμβάνομαι ένα φάσμα ακτινοβολίας, να αντιλαμβάνομαι σχήματα και υφές, να αντιλαμβάνομαι την ύλη, να αντιλαμβάνομαι σωματίδια και να αναγνωρίζω εάν αυτά είναι φιλικά ή όχι, αν με βοηθούν ή όχι.

Με τη σειρά τους υπάρχουν και συναισθήσεις που βοηθούν κι αυτές. Συνδεόμενες με τις προγόνους τους, τις αισθήσεις, οι συναισθήσεις με βοηθούν να επιβιώνω και να αναπαράγομαι. Μου λένε πως βρίσκομαι σε κίνδυνο, πιο αμυδρά και αφαιρετικά αλλά αποτελεσματικά, μου λένε πως βρίσκομαι σε ηλικία να αναπαραχθώ και πως ο απέναντι μου θα με βοηθήσει σ’ αυτό, μου λένε πως απειλούμαι και πρέπει να δράσω, μου λένε πως χρειάζομαι τους γύρω μου για να επιβιώσω, πως η κοινωνία είναι η εξέλιξη μου, μου λένε να φοβάμαι, να ερωτεύομαι, να θυμώνω, να αγαπώ. Μου το λένε, δεν το κάνω εγώ. Δεν είναι απόφαση.

Η μαγεία στο μίγμα είναι πως μπορώ να επιλέξω, όχι να συναισθανθώ (όπως δεν μπορώ να μην αισθανθώ), αλλά το τι θα κάνω με αυτά τα σήματα. Τι θα κάνω με το φόβο μου, τι θα κάνω με τον έρωτα μου, τι θα κάνω με το θυμό μου, τι θα κάνω με την αγάπη μου. Όπως επιλέγω τι θα πράξω με την εικόνα που βλέπω, έτσι μπορώ να επιλέξω τι θα πράξω με την αγάπη που νιώθω για έναν άνθρωπο.

Ίσως και να κάνω λάθος. Αλλά ίσως και όχι. Δεν μπορώ να γνωρίζω τίποτα από αυτά με σιγουριά αλλά μπορώ να κάνω υποθέσεις. Μπορώ να φαντάζομαι. Μπορώ να ονειρεύομαι.

Kαι δε σε ξεπλένει τίποτα μπροστά μου

Η παραλλαγή θα φύγει από πάνω μου σύντομα αλλά δεν θα φύγει από μέσα μου ποτέ. Ευτυχώς τώρα δεν θα χαιρετώ ανθρώπους μου δε σέβομαι και δεν θ' ακολουθώ διαταγές που δεν καταλαβαίνω. Ευτυχώς τώρα το Ισχύς Δια Της Γνώσεως θα αποκτήσει υπόσταση και όχι ειρωνική σημασία. Ευτυχώς τώρα θα γελάσω με σένα, και την αλλαγή σου. Ευτυχώς.

https://www.youtube.com/watch?v=9u9ymiSmtXY

Αλλά, σκατά, ξέχασα να σου πω να φέρεις τα βιβλία μου!

Παρόλες τις ταινίες, τις ιστορίες, τους μύθους, τις θρησκείες, τα όνειρα και τις ελπίδες, έρχεται κάποιες φορές η στιγμή που η πραγματικότητα σε χαστουκίζει στο πρόσωπο με τη δύναμη του απείρου.

Μια τέτοια ημέρα είναι η σημερινή. Και όχι οτι είναι και πολύ ξαφνικό. Η έκπληξη μου (που επαναλαμβάνω δεν είμαι και μεγάλη) νομίζω βασίζεται πιο πολύ στο οτι αρνιόμουν να το πιστέψω παρά στο οτι ήταν τόσο παράξενο σαν ενδεχόμενο. Ήξερα, ναι ναι ήξερα πολύ καλά τι είχε συμβεί αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο (και με λίγη βοήθεια από σένα όμως) είχα καταφέρει να πειστώ οτι τα πράγματα δεν έχουν προχωρήσει όπως θα περίμενε κανείς αλλά όπως θα ήθελα εγώ. Και χαστουκιζόμενος κατάλαβα οτι αυτό είναι ψέμμα.

Και για να μην παρεξηγηθώ, παρόλο που στεναχωρήθηκα, γιατί στεναχωρήθηκα, υπάρχουν πολλά καλά από αυτό το χαστούκι. Καταρχάς η, ανεκτίμητη για όλους, εμφάνιση της αλήθειας. Η προσγείωση στην πραγματικότητα. Η συνειδητοποίηση οτι πρέπει να αποδεχτώ κάποια πράγματα που τα αρνιόμουν πεισματικά πολύ πολύ πολύ καιρό τώρα. Και φυσικά η αναπόφευκτη ορμή προς τα μπρος, πια. Μπροστά, μπροστά, όλοι προχωράμε μπροστά. Ή πιο σωστά, όλοι προχωράμε παραπέρα. Μπορείς να καθυστερήσεις το χρόνο αλλά δεν μπορείς να τον σταματήσεις.

Και βέβαια ήταν καιρός να ηρεμήσεις κι εσύ υποθέτω. Φάνηκες να ενοχλήθηκες λίγο και για αυτό συγγνώμη αλλά θα κατάλαβες σίγουρα πως είναι και για σένα καλό αυτό. Αυτή η εξήγηση για να μη γίνει καμιά παρεξήγηση. Σέβομαι πολύ που τα πες, στεναχωριέμαι πολύ που έπρεπε να περάσει τόσος καιρός για να ειπωθούν και για να τα καταλάβω βασικά.

Πίστευα πολλά πράγματα αλλά εν τέλει ήταν λάθος και τι καλύτερο να το καταλάβω αυτό παρά με ένα χαστούκι;

Περικυκλωμένος, you know?

Θα ήθελα να ακούσεις μια φορά τη μουσική μου και να σ' αρέσει. Σε όλους δηλαδή. Αλλά δεν μπορεί να γίνει αυτό γιατί η μουσική μου ακούγεται κάπως έτσι 

 Πέρα από αυτό θέλω να σου πω πως την επόμενη φορά που θα με χτυπήσεις θα σου κόψω το χέρι. Και την επόμενη φορά που θα με φτύσεις θα σου βγάλω τη γλώσσα. Και την επόμενη φορά που θα με δαγκώσεις θα σου βγάλω τα δόντια.

Μου αρέσουν οι πολεμικές τακτικές ξέρεις γιατί; Γιατί απαιτούν μεγάλη συνεργασία, πολλούς ανθρώπους που αναλαμβάνουν ένα έργο και το κάνουν όλοι μαζί, με σκοπό την νίκη. Γιατί άραγε αυτό να γίνεται σε τόσο μεγάλο βαθμό μόνο στον πόλεμο; Γαιτί δεν υπάρχει τόση συνεργασία και στην ειρήνη; Γιατί δεν υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός και στην ειρήνη;

Και τώρα φτάνω στο άλλο θέμα μου.

Που δεν θέλω να το σχολιάσω γιατί δεν έχω τα νεύρα μου τόσο φρέσκα.

Μου αρέσει η καινούργια μου σειρά, ο κύριος ρομπότ. Αλλά ταυτόχρονα δε μ' αρέσει γιατί είναι κατευθυνόμενη και όχι γνήσια επαναστατική και ριζοσπαστική. Είναι, με τον τρόπο της, περιχαρακωμένη στο σύστημα, μιλάει για αλλαγές που, όπως πάντα, θα καταφέρουν να κάνουν τον καπιταλισμό ένα πιο δίκαιο σύστημα, τους ανθρώπους που ζουν σ' αυτό πιο ευτυχισμένους και πιο ικανοποιημένους.
Όμως αυτό δε γίνεται. Και αυτοί που αφήνουν αυτή τη σειρά να παίζεται το ξέρουν. Για αυτό και παίζεται. Οτιδήποτε αρκεί να μη θίγεται το σύστημα, κατάλαβες; Το σύστημα μπορεί να μετασχηματιστεί, μπορεί να βελτιωθεί, αλλά ποτέ δε μπορεί να αλλάξει. Η καπιταλιστική σχέση παραγωγής είναι ο μόνος τρόπος. Αυτό υποδηλώνει και αυτό το μέσο ψυχαγωγίας όπως και τα περισσότερα.
Πως θα μπορούσε μια καπιταλιστική εταιρία, μια εταιρία που βασίζει την κερδοφορία της στην υπεραξία που παράγουν οι εργαζόμενοι της, να προωθήσει και να διαφημίσει μια πραγματικότητα όπου αυτό δεν θα συμβαίνει; Πως θα μπορούσε ένας κεφαλαιοκρατικός μηχανισμός να δώσει σε μια μάζα του εργαζόμενου λαού την ιδέα οτι δεν υπάρχει λόγος για εκμετάλλευση ενώ την εκμεταλλεύεται ήδη;
Αναρωτιέμαι.
Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα βγει μια σειρά, μια ταινία, αν θα τη δω εγώ ποτέ δηλαδή, όπου θα υπάρξει ένας αληθινός επαναστάτης, ένας αληθινός ριζοσπάστης, ένας άνθρωπος που να θέλει στ' αλήθεια να αλλάξει ουσιαστικά το υπάρχων σύστημα. Όχι να τα καταφέρει απαραίτητα αλλά να δείχνεται σαν αυτό που θέλει να είναι το δίκαιο. Αυτό θα ήθελα να το παρακολουθήσω.
Το σύστημα όμως έχει οργανωθεί, οι σύντροφοι εκτελεστεί που λέει και το τραγούδι. Οπότε καλύτερα να μην περιμένω για πάντα. Ίσως για αυτό μελετάω τις πολεμικές τακτικές. Κι ας το κάνω για πλάκα. Μάθε τέχνη κι άστηνα, κι αν πεινάσεις πιάστηνα.

Έχω έξοδο γαμώ

Ε είναι κανείς εδώ; Αν είναι να με πάρει τηλέφωνο

https://www.youtube.com/watch?v=vb7htoJAK7g

https://www.youtube.com/watch?v=8Pajsia3_28

https://www.youtube.com/watch?v=rOoCixFA8OI

Κάνω ησυχία συχνά. Δε μιλάω πολύ και κάποιες φορές φαίνεται να ενοχλούνται οι γύρω μου από αυτό. Με στεναχωρεί λίγο αυτή η κατάσταση αλλά θα στεναχωριόμουνα παραπάνω αν αναγκαζόμουν να μιλήσω χωρίς νόημα.

Είναι βέβαια θλιβερό οτι δε μιλάω. Δεν είναι πως δεν έχω να πω πράγματα, έχω ανάγκη να μιλήσω. Έχω πολύ ανάγκη να μιλήσω. Δεν θέλω όμως να αρχίσω να μιλάω συνέχεια για μένα και για αυτά που αισθάνομαι, αυτό θα ήταν εγωιστικό και πρήχτικο.

Νιώθω τύψεις που δε μιλάω. Μα αν μιλήσω νιώθω τύψεις. Και έτσι είμαι πάντα στο μεταίχμιο, πάντα οριακά, να πω πράγματα για μένα; να μην πω τίποτα καλύτερα και να αφήσω τους άλλους να μιλάνε μόνοι τους;

Γιατί εν τέλει παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα. Όσο δε μιλάω για αυτά που νιώθω, τα σκέφτομαι, κι έτσι αδυνατώ να ακούσω και τους υπόλοιπους που μου μιλούν και περιμένουν να είμαι φίλος τους. Δεν είμαι όμως γιατί σκέφτομαι αυτά που θέλω να πω και δεν είπα. Και τελικά δεν μπορώ να συνδεθώ με κανέναν παρά μόνο στιγμιαία, με αδέξιες προσπάθειες.

Δεν ξέρω αν έχω ξανααναφέρει εδώ ή και γενικότερα πόσο χάλια είναι η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, πόσο μαύρη, προβληματική και σακατεμένη. Ε, η δική μου συγκεκριμένα είναι ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ. Ήδη αυτά που ξοδεύω χρόνο να γράψω θα έπρεπε να τα λέω στους ανθρώπους που συμπαθώ. ΑΛΛΑ ΟΧΙ. Πρέπει να τα γράψω εδώ για να έχω να λέω, να, εγώ τα έγραψα, εσείς δεν τα είδατε.

Τώρα είναι βραδάκι, σε λίγο πρέπει να κοιμηθώ γιατί ξυπνάω υπερβολικά νωρίς, είμαι πάρα πολύ στεναχωρημένος και η παραδοχή αυτού με κάνει ακόμα πιο στεναχωρημένο και ακόμα με κάνει και ένοχο. Γιατί το εκμυστηρέυομαι δηλαδή αυτό; Ακόμα και με αυτόν τον έμμεσο τρόπο; Μήπως προσπαθώ να εκμαιεύσω τη συμπάθεια των ανθρώπων που θα τύχει να με ακούσουν; Αυτό είναι κατάντια.

Οι τύψεις μου αν μετριόντουσαν σε λεπτά και πήγαιναν πίσω στο χρόνο θα έφταναν ως το Μεσαίωνα. Ευτυχώς που δε μετριούνται λοιπόν και απλά μπορώ να πω πως είναι πάρα πολλές.

Έχω τύψεις που σου φώναξα, που κοίταξα από την κλειδαρότρυπα, που σου φώναξα στον ΗΣΑΠ στο Μοναστηράκι, που δε σου πήρα δώρο, που δεν ήρθα στην παράσταση σου, που δεν κρατήσαμε επαφή, που δεν είμαστε πια φίλοι, που δεν σου μιλάω όπως παλιά, που δεν σου 'χω πει ποτέ οτι σ' αγαπώ, που δε με είδες με στολή, που δεν κατάφερα κάτι σημαντικό για να χαρείς, που δεν πήρα ακόμα δίπλωμα και μαζεύουμε λεφτά με το ζόρι, που παίρνω ΚΤΕΛ 3 ευρώ για να βγω, που ξάπλωσα στη μέση του δρόμου, που σ' έκανα ρεζίλι, που δε μου μιλάς, που σ' ανάγκασα να με μισήσεις, που τα κατάφερα, που σου μίλησα στο τηλέφωνο, που δεν παίζω με το δώρο σου, που δεν κρέμασα ακόμα το χάρτη σου, που δεν διακόσμησα ακόμα το δωμάτιο μου με τα πράγματα σου.

Κάθε φορά που βλέπω το τέλος του Κογιανισκάτσι κλαίω https://www.youtube.com/watch?v=7hBAD_EBdMI

https://www.youtube.com/watch?v=pul7jmKO2Fw

Τη στολή μου έπρεπε να την αφήσω στην Λήμνο. Εκεί έκανα αυτό που έπρεπε και με έκανε αυτό που έπρεπε. Εδώ απλά υπάρχω και περιμένω να τελειώσει αυτός ο βαρετός εφιάλτης.

Η καρδιά της επανάστασης χτυπά μέσα στην καρδιά μου και της δίνει ρυθμό και ορμή. Είναι μια μικρή δεύτερη καρδιά κρυμμένη στη μεγαλύτερη κοιλία μου και συγχρονίζονται ώστε η μια να δίνει δύναμη στην άλλη. Αχ πόσο θα με κορόιδευες αν διάβαζες πως γράφω ακόμα για επαναστάσεις και αλλαγές. Πόσο με κοροιδεύουν τόσοι και τόσοι. Επιμένω όμως στην ανοησία μου και φυλαχτείτε μην και γίνουν τα όνειρα μου πραγματικότητα.

Φοβάμαι πως οι μεγάλες πίκρες δεν έχουν έρθει ακόμα. Και το λέω και το ξαναλέω για να προετοιμαστώ κι ας ξέρω πως δεν υπάρχει προετοιμασία για τις ήττες και τις νίκες (για τους σεισμούς) που μέλλονται να 'ρθουν.

https://www.youtube.com/watch?v=_U5z5oULXLY

Παρόλα αυτά επιμένω να σκέφτομαι πως θα είναι όταν θα χρειαστεί να αγωνιστώ στ' αλήθεια, όταν θα πω πως, να, τώρα είναι η ώρα, τώρα τα δίνουμε όλα, τώρα ή κερδίζουμε ή μας πατάνε κάτω. Και όταν τα σκέφτομαι άλλες φορές λέω θα κάνω τη διαφορά, άλλες λέω δεν θα φανώ καν, άλλες θα ζήσω να δω ένα νέο κόσμο να γεννιέται, άλλες θα πεθάνω στα 3 πρώτα λεπτά του αγώνα. Διάβασα τη σιδερένια φτέρνα και με γέμισε με μια απαισιοδοξία... Μια απαισιοδοξία άλλο πράμα.

Νιώθω τύψεις που μιλώ για αυτά. Είναι λες και θα πεταχτείτε και θα με κοροιδέψετε. Αλλά δεν θα έπρεπε να νιώθω. Εσείς θα έπρεπε να ντρέπεστε που δεν σκέφτεστε παρόμοια. Εσείς θα έπρεπε που ζείτε τις ζωές σας λες και θα μπορούσατε να συνεχίσετε σε αυτή τη ζωή με καμία αλλαγή. Εγώ δεν θα μπορούσα. Πως μπορείτε να ζείτε τις ζωές σας; Εγώ δεν μπορώ να ανεχτώ να συνεχίσω να υπάρχω σε κάτι τόσο σάπιο, κάτι τόσο αδιάφορο, τόσο άδικο, τόσο σπάταλο, τόσο καρκινογόνο, τόσο βρώμικο, τόσο χαζό, τόσο κακό, τόσο πεθαμένο, τόσο σκοτεινό, τόσο απάνθρωπο. Είναι απάνθρωπο ακούτε; Απάνθρωπο. Η' αλλιώς, εγώ δεν είμαι άνθρωπος.

Και με τις κοροιδίες και την ειρωνία στην πλάτη θα συνεχίσω με αυτούς που θα με συντροφέψουν, όχι να επανασταστώ και να αγωνίζομαι γιατί ίσως κάποτε κι εγώ να δείχνω αδυναμία, ίσως κάπου κάπου κι εγώ να κάνω πίσω, κάπου κάπου να φοβάμαι, να δειλιάζω, να ντρέπομαι, να ξενερώνω, να απελπίζομαι. Οπότε δεν υπόσχομαι οτι θα αγωνίζομαι συνέχεια. Υπόσχομαι όμως οτι δεν θα συμβιβαστώ ποτέ, Δεν θα συμβιβαστώ και θα πω πως ναι, ίσως να μπορέσω να ζήσω σε αυτή την κοινωνία με όλες τις τις αδικίες και τη βρωμιά. Αυτό δεν θα το κάνω σίγουρα. Και, αν όχι τίποτα άλλο, είμαι  π ο λ ύ  ξεροκέφαλος.

https://www.youtube.com/watch?v=Z2j-BEGxA58

https://www.youtube.com/watch?v=uLgJWpaP9f8

Αυτοί χώσανε την καρδιά τους στο βουνό, σαν ένα βαρέλι με μπαρούτι

https://www.youtube.com/watch?v=BgfcToAjfdc

Και επανέρχομαι