Πάντα

https://www.youtube.com/watch?v=avk5YDc1dsk

Και ξεκίνησα να διαβάσω και άκουγα αυτό και όταν τελείωσε το έβαλα απ' την αρχή και άρχισα να γράφω γιατί στ' αλήθεια δεν μπορούσα να συγκρατηθώ, αρκούσε μια φωτογραφία της Γεύης να μου θυμίσει τη Μύρινα, και βρίσκω ακόμα και τώρα το όνομα Μύρινα εξωτικό, όμορφο όνομα για μιαοχι και τόσο όμορφη πόλη, αλλά ήμουν έκεί, ήμουν στη Λήμνο, στους Αγκαρυώνες που είχαν και 50 κατοίκους και τα κανόνια μας πάντα κοίταζαν τη δύση, πάντα κοίταζαν τη δύση κι εγώ πάντα κοίταζα ασυναίσθητα προς τα νοτιοδυτικά, προς το σπίτι μου κι ας ήξερα πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από αυτό που ένιωθα τότε, γιατί ναι, κουραζόμουν, ένιωθα πεθαμένος, πήδαγα κάποιες φορές απ' το κραβάτι και ένιωθα πόνους απ' την πατούσα μέχρι τη μέση, και πηδούσα απ' το κραβάτι στις 6 το πρωί με 3 ώρες ύπνο και παρόλα αυτά αστειευόμουν με το φίλο μου το Γιάννη και με το Βασίλη και με τους άλλους και στη Λήμνο είχε πάντα ομίχλη το πρωί και ο εθνικός ύμνος αντηχούσε στα βουνά στις 8 παρά και το όπλο μου πονούσε τον ώμο και το σεβόμουν γιατί ήταν γεμάτο, το σεβόμουν και το φοβόμουν αλλά το κρατούσα, όχι μόνο γιατί φοβόμουν, δε φοβόμουν και τόσο αλλά ήμουν πεισματάρης, μετά από την πρώτη μέρα έγινα πεισματάρης και στις εξόδους, αχ γιατί συγκινούμαι γαμώτο, στις εξόδους βγαίναμε στην Κούταλη και εκεί είχε άλλους 50 κατοίκους και χαιρετούσαμε το λοχαγό και παίζαμε κίνο και τρώγαμε κακάααα σουβλάκια αλλά νιώθαμε καλά, ξέρεις; καλά με μας, καλά που αντέχουμε ακόμα, καλά που υπήρχαν και όμορφα πράγματα, όχι μόνο τα κανόνια που κοιτούσαν πάντοτε στη δύση, και γυρίζαμε με την καναδέζα το βράδυ και γελούσαμε κι ας ξέραμε πως αύριο ήταν το ίδιο, πως θα φορύσαμε πάλι πλάκες, θα κάναμε πάλι περίπολα, τα πόδια μου πονούσαν τα πόδια μου, και ήμουν ευτυχισμένος όχι επειδή μ' άρεσε αυτή η μαλακία αλλά γιατί την άντεχα, γιατί δεν υπήρχε ένας να μου πεις, ξέρεις κάνεις αυτό αλλά είσαι φλώρος, δεν ήμουν φλώρος και όταν είχα για βοηθό έναν χαζό που δεν ήθελε να κάνει περίπολο του φώναξα και τσακωθήκαμε και δεν γίναμε ποτέ φίλοι αλλά δε με νοιάζει και στη Μύρινα που βγήκα με το Γιάννη 2-3 φορές ήταν καλά γιατί είχαμε γίνει φίλοι και ήμασταν στη Λήμνο και ήμασταν φίλοι και αντέχαμε ακόμα και εντάξει δεν είχαμε και πόλεμο, τα κανόνια μας κοιτάζαν ακόμα προς τη δύση, αλλά αντέχαμε και ας ήμασταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, ίσως για αυτό να αντέχαμε κιόλας, ίσως για αυτό να θέλαμε να μείνουμε, χαζομάρα είπα δεν ήθελα να μείνω, γιατί όμως όταν ανέβηκα στην καναδέζα για να φύγω ένιωσα άσχημα, ποιος ξέρει, και όταν έκανα την τελευταία μου βόλτα στη Μύρινα, όταν είδα για τελευταία φορά τον πεζόδρομο, τα ταχυδρομεία, τα κακά τουριστικά μαγαζιά δεν έκλαψα βέβαια αλλά τώρα μου 'ρχεται να κλάψω, δε μου λείπει ο στρατός χαζέ, μου λείπει η αίσθηση της δύναμης, το να νιώθω πως αντέχω, καταλαβαίνεις άραγε, να νιώθω πως μου φέρονται άσχημα αλλά αντέχω γιατί δεν είμαι τόσο αδύναμος όσο νόμιζα, δεν είμαι τόοοοοσο άχρηστος και γιατί ήμουν έξω, ήμουν μακριά, ήμουν στου διαόλου τη μάνα, ήμουν εκεί που τα κανόνια κοιτάζαν πάντα τη δύση και περνούσα, έβαζα υπογραφές και συνέχιζα, πάντα συνέχιζα, είτε ήταν το πρώτο μου περίπολο με καταιγίδα και τον Πανδιά να μου δείχνει τα τετράδια είτε ήταν το τελευταίο με ζέστη και να χω γίνει μούσκεμα από ιδρώτα αυτή τη φορά και να ψάχνουμε γκόμενες στο φβ του Βασίλη, πάντα υπέγραφα και συνέχιζα κι ας ήηξερα πως κανείς δεν θα με τιμωρήσει αν καθόμουν, ήθελα να έχω να το λέω μέσα μου πως έκανα κάτι δύσκολο και το έκανα στη Λήμνο, στη Μύρινα, πως έπινα μπύρες λες και ήμουν μακριά, σε άλλο σύμπαν, πως όλη η προηγούμενη μου ζωή ήταν ένα όνειρο, πως όλοι μου οι φίλοι, η οικογένεια μου, ήταν απλά αναμνήσεις, ένα όνειρο που είδα πριν ξυπνήσω για το 2-4 και τώρα, τώρα που γύρισα η άλλη μου ζωή, αυτή είναι το όνειρο και το τραγικό είναι που δεν ξέρω ποιο είναι το πιο άσχημο, δεν είναι οτι μου άρεσε εκεί δεν είναι οτι δε μου αρέσει εδώ, αλλά το συναίσθημα του στρατού, το συναίσθημα των δυσκολιών με 2 3 καλούς να είναι μαζί σου αυτό ήταν καλό, ναι δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ, και σκέφτομαι που και που τη Μύρινα, το κάστρο με τα ζαρκάδια, το Γιάννη, τα αλεξίθραυστα, τη Τζίνα, το φυλάκιο και τον Κώστα, τα φαγητό που αμα πήγαινες αργά ήταν κρύο αλλά έτρωγες μόνος σου και ήταν ωραία, τις φρουρές μα πάνω απ' όλα σκέφτομαι πάντα τα κανόνια που κοιτούσαν πάντοτε στη δύση και το τετράδιο κρυμένο στο μεσαίο και πως το βγάζαμε, υπογράφαμε και συνεχίζαμε και πάντα συνεχίζαμε παράλληλα με τα κανόνια, παράλληλα με την κανονική ζωή συνεχίζαμε και τώρα που ευθυγραμμιστήκαμε είναι παράξενο, είναι σα να κοιτάμε κι εμείς πια στη δύση, σα να κολλήσαμε σαν κάτι παλιά κανόνια που κανείς δεν ξέρει αν θα ξαναρίξουνε, Ποιος ξέρει αν θα ξαναρίξουμε. Ποιος ξέρει αν θα περάσουνε να υπογράψουνε και στο δικό μας τετράδιο.

Γουαααααααατ νυχτιάτικα

https://www.youtube.com/watch?v=cf2SNtMbkug

   Η ψυχοσύνθεση του θύματος και η ψυχοσύνθεση του θύτη είναι από τα βασικά σημεία στην πολεμική πραγματικότητα. Η πολεμική πραγματικότητα είναι η εμπόλεμη κατάσταση, η πραγματικότητα που βιώνεις όταν πολεμάς.
   Το συζητούσα με την Ελένη σήμερα το πως, σε όλες τις ταινίες εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις αλλά πολύ τραγικά στις κακές ταινίες, το θύμα ουσιαστικά αυτοκαταστρέφεται επειδή αποκτά αμέσως την ψυχοσύνθεση του θύματος. Ίσως δεν θα καταφέρω να εξηγήσω ποτέ πως ακριβώς είναι στο μυαλό μου και σίγουρα υποψιάζομαι πως δεν είναι και τόσο ενδιαφέρον τόπικ αλλά γουατέβερ δεν έχω κάτι καλύτερο να γράψω.
   Για να εξηγήσω καλύτερα θα φέρω ένα παράδειγμα, μια κατάσταση που περιλαμβάνει θύμα και θύτη και ας πούμε κανέναν άλλον. Το συγκεκριμένο άλλωστε το έχουμε δει σε άπειρες ταινίες κιόλας. Είναι το κλασικό, ας πούμε απομονωμένο, σπίτι όπου ζει, ας πούμε μια κοπέλα, κατά πολλούς τρόπους πιο αδύναμη από έναν τυχαίο άντρα θύτη. Είναι βράδυ και η κοπέλα βρίσκεται μόνη της, έχει βάλει ας πούμε ταινία και αράζει ξέγνοιαστη σχετικά. Και ας πούμε πως υπάρχει για κάποιο λόγο κάποιος που θέλει να της κάνει κακό, θέλει να τη βιάσει, να τη σκοτώσει κλπ κλπ.
   Τώρα, όταν κάποιος σου επιτίθεται, αυτομάτως το ένστικτο σου σου δημιουργεί την ανάγκη να κρυφτείς, να αποφύγεις την απειλή, να τρέξεις και να ξεφύγεις. Η ψυχοσύνθεση του θύματος λοιπον είναι αυτή, αυτή του καταδιωκόμενου, του, ίσως όχι απαραίτητα πανικοβλημένου ατόμου, αλλά του ασταθούς, ανοργάνωτου ατόμου, που θα τρέξει, θα αναβοσβήνει στο μυαλό του με μεγάλα γράμματα η λέξη τρέχα, η λέξη απειλούμαι, θα τρέχει από μέρος σε μέρος, θα κρυφτεί, θα προσπαθήσει να weather the storm, να αντέξει, να επιβιώσει.
   Αυτό όμως συνήθως, εάν ο θύτης είναι ικανός και αποφασισμένος, δεν έχει μεγάλα ποσοστά επιτυχίας. Το θύμα όντας ανοργάνωτο και σκεπτόμενο αγχωτικά και θολά θα πέσει σε λάθη, ή στην καλύτερη απλά θα αποτύχει να αποτρέψει τον θύτη από όποιους άλλους σκοπούς και απλά θα επιβιώσει το ίδιο. Στο παράδειγμα που έφερα, η κοπέλα που την κυνηγάει κάποιος, με το που θα το αντιληφθεί θα αρχίσει είτε να τρέχει από δωμάτιο σε δωμάτιο απλά καθυστερώντας το αναπόφευκτο, είτε θα φύγει από το σπίτι με έναν πιο γρήγορο και δυνατό άνθρωπο να την ακολουθεί, είτε θα κρυφτεί προκαλώντας την τύχη της και απλά ελπίζοντας πως ο άλλος δεν θα έχει το χρόνο και την όρεξη να ψάξει να τη βρει.
   Αυτή είναι η ψυχοσύνθεση του θύματος και δεν έχει σχέση με το αν είσαι υποψήφιο θύμα ή όχι. Υποψήφιο θύμα είναι και ο παρείσακτος στο σπίτι καθώς κάλλιστα αυτή μπορεί να είναι τρελή και να κρατάει καραμπίνα. Με το που αποκτιέται όμως η ψυχοσύνθεση του θύματος, η ψυχοσύνθεση της υποχώρησης, τα πράγματα μπαίνουν στα καλούπια του επιτιθέμενου σε ένα παιχνίδι που δύσκολα γυρίζει.
   Το ενδεικτικό σε μια περίπτωση τέτοια, το λογικό, που δεν ακολουθιέται σχεδόν σε καμία ταινία είναι το θεωρητικό θύμα να αποτινάξει από πάνω του τη φοβία του θύματος και να αποκτήσει ψυχοσύνθεση θύτη, από την αμυντική, καταδιωκόμενη τακτική να προχωρήσει με λογικά βήματα στη λογική της επίθεσης, τη λογική της ανωτερότητας. Ας μην ξεχνάμε οτι σε οποιαδήποτε σύγκρουση ο επιτιθέμενος έχει το μειονέκτημα καθώς για να χτυπήσει πρέπει ο ίδιος να παρουσιαστεί και να γίνει ευάλωτος. Το πόσο πολύ ευάλωτος εξαρτάται κι από το τι δυνατότητες έχει. Όταν το θύμα συνειδητοποιήσει οτι του επιτίθενται, τον απειλούν πρέπει να υποχωρήσει μόνο στο σημείο απ' όπου να μπορεί να αντεπιτεθεί με μεγαλύτερη μανία από αυτή της απειλής του, να ανασυνταχθεί γρήγορα, να αποκτήσει τη λογική της πρωτοβουλίας, να ξεκινήσει τις δικές του διαδικασίες για την επίλυση αυτού του μικρού ή μεγάλου πολέμου.
   Αν η προαναφερθείσα κοπέλα λοιπόν, εάν πάντα προλάβει να καταλάβει τι συμβαίνει, αναλάβει να χρησιμοποιήσει τα μέσα που διαθέτει (που δεν είναι και λίγα) αποκτώντας τη λογική της αντεπίθεσης, κρυφτεί όχι για να αποφύγει αλλά για να ενεδρεύσει, η επιτυχία της δεν είναι σίγουρη αλλά σίγουρα πιο πιθανή. Ο υποψήφιος θύτης μπορεί να μετατραπεί πιο εύκολα σε θύμα παρά το αντίθετο.
   Με την προσαρμογή της κατάστασης στα δικά σου μέτρα, εσύ βάζεις τους κανόνες της σύγκρουσης, εσύ αποφασίζεις πότε, που και αν θα πολεμήσεις, για να το κάνεις αυτό όμως πρέπει να καταλάβεις γρήγορα την απειλή, γρήγορα να την αναλύσεις, γρήγορα να αποφασίσεις και να δράσεις, η ταχύτητα είναι ουσιαστική και αναντικατάστατο μέρος της τακτικής σου.
   Για αυτό λοιπόν το κορίτσι του σπιτιού θα φύγει, θα σβήσει όλα τα φώτα επειδή αυτή μπορεί να κινηθεί πιο εύκολα στο σπίτι της στο σκοτάδι, θα κάνει ησυχία βγάζοντας τα παπούτσια της, θα τοποθετηθεί εκεί που η απειλή της δεν θα τη βρει, θα γνωρίζει που μπορεί να βρει όπλα για να αμυνθεί ή να επιτεθεί και θα αποφασίσει αν θέλει να τιμωρήσει την εισβολή ή απλά θα την αφήσει να ξεθυμάνει.

https://www.youtube.com/watch?v=WOhUcGlWfgE

Αναμένω. Αναμένο.Μενο.

Πες μου ένα μέρος, οποιοδήποτε, πες μου μια οδό, ένα μαγαζί, μια γέφυρα, ένα λόφο, ένα βουνό, μια πινακίδα, ένα μπαρ, ένα εστιατόριο, μια στάση μετρό, μια στάση λεωφορείου, ένα λεωφορείο σκέτο, ένα βαγόνι του ηλεκτρικού, ένα διάζωμα, μια πλατεία, ένα πεζοδρόμιο, έναν πεζόδρομο, πες μου συντεταγμένες, δώσε οδηγίες, πες μου δυτικά, πες μου ανατολικά, πες μου κάπου και αφού μου πεις το κάπου πες μου πότε, πες μια ώρα, πες μια μέρα, πες ημερομηνία, πες ξημέρωμα, πες μεσημέρι, πες ηλιοβασίλεμα, πες με την ανατολή του φεγγαριού, πες μου οτιδήποτε και θα 'ρθω, βάλε μου δύσκολα δε με νοιάζει, στείλε με μακρυά, στείλε με κοντά, στείλε με να περπατήσω μίλια και χιλιόμετρα και μίλια και εγώ, μην ανησυχείς θα έρθω, όπου κι αν μου πεις θα πάω στο μαγαζί του θείου μου, θα βγάλω το ποδήλατο και θα έρθω, δε με νοιάζει που είμαι τόσο κουρασμένος, δε με νοιάζει που το ποδήλατο μου, κι αυτό δεν την παλεύει και πολύ, θα ξεκινήσω και άμα ξεκινήσω δεν θα σταματήσω μέχρι να έρθω, θα πηγαίνω στο δρόμο και θα πηγαίνω γρήγορα ακόμα κι αν έχω πολύ ώρα μέχρι το ραντεβού μας, δεν θέλω να μου φύγει η όρεξη, κατάλαβες; θα πηγαίνω και αν φτάσω νωρίτερα θα κάτσω σε ένα σημείο και θα περιμένω και θα ακούσω μουσική και όσο θα ακούω μόνος μου ξέρω σίγουρα πως θα μου χαλάσει η διάθεση γιατί πάντα μου χαλάει όταν κάθομαι μόνος μου, ειδικά αν ακούω μουσική αλλά παρόλα αυτά θα είναι χειρότερα από το να περιμένω σπίτι, καλύτερα να περιμένω έξω, καλύτερα να έχω κάποιον να δω, καλύτερα να νιώθω πως κάποιος θέλει να με δει, κατάλαβες; τώρα βγήκε όλο το μυστήριο, αυτό είναι όλο, απλά θέλω κάποιος να θέλει να με δει, όχι να τον πρήζω εγώ να βγει, να με αναγκάσει αυτός να πάω να τον βρω, να μου πει, ρε, είμαι εκεί, θα είμαι εκεί, έλα, τώρα, ξεκίνα, θέλω να σε δω, θέλω να συζητήσουμε για οτιδήποτε ή για αυτό κι αυτό, άντε ακόμα σπίτι είσαι; ξεκίνα, ξεκίνα και στο δρόμο πάρε μου και μια σοκολάτα.

δυστυχώς όμως


https://www.youtube.com/watch?v=Iqzo_tR07Ho

Obsolete

https://www.youtube.com/watch?v=SDTZ7iX4vTQ

Ξέρεις τι; Είπα πως τα συναισθήματα είναι μηχανισμός επιβίωσης, ένστικτα. Και είναι μια θεωρία. Υπάρχει και μια άλλη θεωρία όμως όπου τα συναισθήματα δεν είναι δημιουργία είναι παράγωγο, είναι ατύχημα. Όπου, με την πάροδο του χρόνου και την ανάπτυξη του ανθρώπινου πνεύματος ξεπετάχτηκαν τα συναισθήματα σαν γελοία κακέκτυπα των αισθήσεων, σαν λάθη της ανθρώπινης λογικής, σαν errors του ανθρώπινου υπολογιστή και τον τρέλαναν, τον έβγαλαν από το δρόμο της επιβίωσης και της αναπαραγωγής και τον έθεσαν έρμαιο αναγκών που δεν είναι βάσιμες, έρμαιο φόβων και παραλογισμών και ανούσιων θυμών και ερωτικών βασανισμών και καταθλιπτικών ατέρμονων κύκλων που δεν έχουν θεμέλια, απλά φτιάχτηκαν γιατί έγιναν ατυχήματα και η εξέλιξη επέλεξε με μια δόση ηλίθιου χιούμορ να κρατήσει και να ευοδώσει αυτά τα πλάσματα, τα τρελά, που δεν έχουν μόνο λογική αλλά και ευαισθησία, λες και θα τους βοηθούσε ποτέ κάτι τέτοιο.

Ίσως να εξυπηρέτησαν τα συναισθήματα κάποτε. Ίσως να υπήρχε ανάγκη οι άνθρωποι να μείνουν μαζί για να εξελιχθούν. Όμως τώρα πια δεν χρειάζεται, τώρα πια δεν χρειάζεται καν να σμίξουν για να αναπαραχθούν, δε χρειάζεται να διαλέξουν το καλύτερο ταίρι, μπορούν να είναι με όλους, δε χρειάζεται να λυπούνται, μπορούν να πάρουν ουσίες και να είναι χαρούμενοι για πάντα, μπορούν να καταστρέψουν ο,τι τους φοβίζει, μπορούν να μάθουν στα παιδιά τους να μη φοβούνται τίποτα γιατί είναι οι άρχοντες αυτού του κόσμου, μπορούν να φτιάξουν τα πάντα ούτως ώστε να μη ζηλεύει κανείς, μπορούν με τη στυγνή τους λογική να λύσουν όλα τους τα προβλήματα. Τα συναισθήματα είναι πια obsolete. Έτσι δεν είναι;

Παίζουμε μπανγκ Μαρία;

Γεγονός είναι πως το χάνω. Το παιχνίδι.

Γεγονός είναι πως είμαι πάλι σπίτι, πως τρώω πάλι σάπιο σουβλάκι και γράφω κειμενάκι.

Γεγονός είναι πως ήθελα να πάρω τηλέφωνα, πολλάααα τηλέφωνα, αλλά δεν πήρα κανένα.

Είναι γεγονός πως (τώρα το συνειδητοποιώ) η συμπεριφορά μου είναι ενός ανθρώπου που περιμένει. Περιμένω και περνάνε οι μέρες και οι βδομάδες και δεν καταλήγουν πουθενά και περιμένω και δεν το καταλαβαίνω καν.

Η γνώση με χτυπά σαν ένα (προαναφερθέν) χαστούκι και μου λέει πως δεν υπάρχει κάποιος να πάρω τηλέφωνο και να του πω, ξέρεις, σκέφτομαι αυτό κι αυτό κι αυτό και να μου πει, ναι κι εγώ, έλα από δω, που είναι στου διαόλου τη μάνα ή δίπλα μου, να τα πούμε και να στεναχωρηθούμε μαζί, και να πάω και να περάσουμε τέλεια στεναχωρούμενοι.

Κρατάω το σαγόνι μου από το χαστούκι και προσπαθώ να ανασυγκροτηθώ, να ξαναοργανωθώ και να αντεπιτεθώ αλλά οι στρατηγικές κινήσεις μου αποτυγχάνουν συνεχώς. Δεν ξέρω γιατί, κάτι έχω υπολογίσει λάθος. Ή απλά δεν είναι αρκετά αυτά που σχεδιάζω. Πάντα μου έρχεται αυτή η εικόνα για τον άνθρωπο γενικώς.

Ο καθένας βρίσκεται στην άκρη ενός γκρεμού. Πίσω είναι η θάλασσα, πολλά μέτρα κάτω. Το έδαφος είναι σκαμμένο αλλά στέρεο. Ο καθένας στέκεται και δεν κρατάει τίποτα, μόνο μια ασπίδα. Είναι μια μεγάλη ασπίδα και πάνω έχει χαραγμένα λόγια και σύμβολα σημαντικά του καθενός. Είναι μεγάλη και δυνατή, μεταλλική, βαριά και στιβαρή, σου δίνει σιγουριά. Μπροστά στον καθένα βρίσκεται ένας ογκώδης άντρας, ή πιο σωστά μια ογκώδης μορφή, δυνατή, τρομακτική αλλά όχι τρομακτική του τρόμου, δεν την φοβάται ο καθένας, απλά την υπολογίζει (αν έχει μυαλό). Την υπολογίζει και στέκονται απέναντι. Η απειλητική μορφή κρατά με τη σειρά της ένα μεγάλο σφυρί, μια βαριά με πολύ μεγάλο κεφάλι, φαίνεται πάνβαρο αυτό το κωλοσφυρί. Και κάθε φορά που βρίσκει ο καθένας ευκαιρία, προχωρά. Και κάθε τόσο η μορφή χτυπά με δύναμη πάνω στην ασπίδα του καθένα. Άλλες φορές χτυπά ελαφριά και ο καθένας δεν κουνιέται ρούπι, απλά τραντάζεται λίγο, στερεώνει την ασπίδα καλύτερα και ίσως να κάνει και ένα βηματάκι μπροστά. Άλλες φορές όμως, άλλες φορές, τα χτυπήματα είναι τρομερά, είναι συνεχόμενα, είναι λυσσαλέα, και ο καθένας (μπανγκ!) αποκρούει και από την ορμή του χτυπήματος κάνει και ένα βήμα πίσω, (μπανγκ!) κάνει πίσω βήματα όχι γιατί φοβάται απαραίτητα αλλά για να βρει χώρο να στερεώσει τα πόδια του, να στυλωθεί σαν γάιδαρος, να πάρει καλύτερη θέση για να αντέξει το επόμενο χτύπημα (μπανγκ!), ίσως κάποιες φορές να νόμισε πως δεν θα υπάρξει άλλο, πως θα προχωρήσει μπροστά αλλά κάνει λάθος (μπανγκ!) και έτσι, μπρος-πίσω, συνεχίζει ο καθένας. Άλλες φορές φτάνει τόσο κοντά στον γκρεμό που μετά από ένα χτύπημα κοιτά κάτω ανήσυχος τα κύματα που παφλάζουν στα βράχια, εκατοντάδες μέτρα παρακάτω, σχεδόν δεν φαίνεται τίποτα αλλά ξέρει τι τον περιμένει. Άλλες φορές, κουρασμένος να σηκώνει την ασπίδα του σκέφτεται να πέσει, να βουτήξει, και ποιος ξέρει; Ίσως να καταφέρει να βρει κενό στα βράχια και να βουτήξει στο νερό, δεν ξέρει ακριβώς το βάθος αλλά ξέρει πως, αν γλυτώσει, θα κολυμπήσει και θα βρει ίσως άλλες ακτές που δεν θα υπάρχουν μορφές με σφυριά αλλά μορφές φωτεινές που θα κρατούν όργανα μουσικά ή λουλούδια ή μπάλες ή δώρα ή απλά θα τον περιμένουν να κάνουν παρέα. Ο καθένας σκέφτεται αλλά δεν προλαβαίνει πάντα γιατί (μπανγκ!) η μορφή τον επαναφέρει στην αιώνια πάλη του. Ξέρει πως δεν θα αντέξει τα χτυπήματα για πάντα, κάποια στιγμή θα κουραστεί, κάποια στιγμή θα αφεθεί να παρασυρθεί προς το γκρεμό.

Όμως ο κανένας δεν θέλει ακόμα. Η ασπίδα του, μια όμορφη, ατσάλινη αλλά λεπτεπίλεπτη, με σχέδια και ιδεογράμματα που δείχνουν την χαρά του και την ανυπομονησία του για βήματα, είναι σταθερή ακόμα. Όχι όσο ήταν ίσως, όχι τόσο μακριά από την άκρη του γκρεμού ίσως, αλλά υψώνεται με ένα ελαφρύ τρέμουλο που η μορφή δεν το ‘χει προσέξει καν. Ο κανένας σκέφτεται πως πέρασε άσχημα χτυπήματα και έκανε και κάποια βήματα μπροστά. Αλλά θέλει να προχωρήσει κι άλλο. Προσπαθεί να βρει κενά ανάμεσα στα (μπανγκ!) χτυπήματα και εκατοστό το εκατοστό προχώρησε λίγο. Όμως για να προχωρήσει κι άλλο θέλει κι άλλα σχέδια στην ασπίδα του, θέλει δυνατή ασπίδα για να μην υποχωρεί μπροστά στη λύσσα, το μίσος, την αδικία της μορφής. Ο κανένας αποφάσισε καιρό πριν να γράψει ονόματα, δυνατά και μαγικά ονόματα πάνω στην ασπίδα του. Και προχώρησε μ’ αυτά αρκετά. Τώρα όμως τα ονόματα έφθιναν, τα γράμματα ίσα που φαίνονται και ο κανένας δε μπορεί να τα διαβάσει καθαρά, δεν μπορεί να στηριχτεί στην ασπίδα του. Και αρχίζει πάλι να χάνει έδαφος, αρχίζει να πλησιάζει το γκρεμό. Προσπαθεί να πατήσει από πάνω τα γράμματα, προσπαθεί να γράψει καινούργια, προσπαθεί αλλά δεν τα ‘χει καταφέρει ακόμα.

Αγάπη, θυμός, όραση, λύπη, ακοή, μίσος, όσφρηση, γεύση, φόβος, αφή

Είναι θλιβερό αλλά αλήθεια πως όταν έχω κακή διάθεση γράφω πιο ενδιαφέροντα πράγματα. Και τώρα δεν έχω ιδιαίτερα κακή διάθεση. Μιλάω και με το χαζομωράκι. Αλλά βαριέμαι απίστευτα. Βαριέμαι τόσο που βαριέμαι και που γράφω αυτό. Συνεπώς θα βγει ένα βαρετό κείμενο. Και συνεπώς θα έπρεπε να σταματήσω να το γράφω. Η συνέπεια μου σταματάει εκεί όμως γιατί θέλω να γράψω κάτι και θα το γράψω και δε με νοιάζει τίποτα, κομπλέ; Το κομπλέ το λέγανε πολύ στο στρατό.

Απολύομαι από το στρατό και δε χαίρομαι καθόλου. Αγχώνομαι. Ντάξει χαίρομαι κιόλας λίγο. Αλλά αγχώνομαι. Και επίσης δε βρίσκω κ α ν έ ν α ν που να θέλει να κάνει τα πράγματα που θέλω να κάνω κι εγώ. Κανέναν. Είμαι αληθινά, πολύ στεναχωρημένος για αυτό. Σπανίως θα έχω το τάιμινγκ να θέλω να κάνω πράγματα, να ξεφύγω από τη βλακεία καθημερινότητα και τώρα κάθομαι και περιμένω πότε θα καπνίσει του καθενός να μου κάνει παρέα. Μακάρι να μπορούσα να τα κάνω όλα μόνος μου. Αλλά δεν θα έχει πλάκα να πηγαίνω για πεζοπορίες ή να βγαίνω για να χορεύω μόνος μου. Νομίζω είναι φανερό αυτό.

Τουλάχιστον, τουλάχιστον, τουλάχιστον έχω φτιάξει το ποδήλατο μου και μπορώ να μη χοντραίνω και να κάνω βόλτες και να βάζω μουσική και να παρατηρώ τα γόνατα μου να διαλύονται λίγο λίγο. Τουλάχιστον αυτό. Με το ποδήλατο γίνομαι πιο γαμάτος αλλά ταυτόχρονα πιο εύθραυστος, πιο γυάλινος. Νιώθω γυάλινος τώρα. Σκληρός σα γυαλί αλλά με το σωστό χτύπημα θα γίνω κομματάκια στο δάπεδο. Πρέπει να αλλάξω το υλικό μου, να γίνω μέταλλο. Όχι πια τόσο σκληρός αλλά άθραυστος, θα λυγίζω αλλά δεν θα σπάω, θα μπορώ με τα σωστά χτυπήματα να γίνω πάλι όπως πριν, όχι ακριβώς αλλά περίπου. Θα με χαράξουν αλλά με τον καιρό οι χαρακιές θα γίνουν μέρος του σώματος μου και θα είμαι κομπλέ. Το κομπλέ το λέγανε πολύ στο στρατό.

Παίρνω πολλά παραδείγματα από τη φύση. Γιατί η φύση είναι ότι βλέπω οπότε λογικό να παίρνω παράδειγμα από αυτά που ξέρω. Από πού θα έπαιρνα, από αυτά για τα οποία δεν έχω ιδέα; Ηλίθιε. Οι ανθρώπινες αισθήσεις είναι 5.

Οι ανθρώπινες αισθήσεις είναι 5. Είναι η ακοή, η όσφρηση, η όραση, η αφή και η γεύση. Με αυτές τις αισθήσεις σχηματίζεις μια, όχι πλήρης, αλλά αρκετή «εικόνα» για το περιβάλλον σου. Και φυσικά με μια σειρά εξελίξεων και μεταλλάξεων έφτασα να αντιλαμβάνομαι ένα φάσμα κυμάτων, να αντιλαμβάνομαι ένα φάσμα ακτινοβολίας, να αντιλαμβάνομαι σχήματα και υφές, να αντιλαμβάνομαι την ύλη, να αντιλαμβάνομαι σωματίδια και να αναγνωρίζω εάν αυτά είναι φιλικά ή όχι, αν με βοηθούν ή όχι.

Με τη σειρά τους υπάρχουν και συναισθήσεις που βοηθούν κι αυτές. Συνδεόμενες με τις προγόνους τους, τις αισθήσεις, οι συναισθήσεις με βοηθούν να επιβιώνω και να αναπαράγομαι. Μου λένε πως βρίσκομαι σε κίνδυνο, πιο αμυδρά και αφαιρετικά αλλά αποτελεσματικά, μου λένε πως βρίσκομαι σε ηλικία να αναπαραχθώ και πως ο απέναντι μου θα με βοηθήσει σ’ αυτό, μου λένε πως απειλούμαι και πρέπει να δράσω, μου λένε πως χρειάζομαι τους γύρω μου για να επιβιώσω, πως η κοινωνία είναι η εξέλιξη μου, μου λένε να φοβάμαι, να ερωτεύομαι, να θυμώνω, να αγαπώ. Μου το λένε, δεν το κάνω εγώ. Δεν είναι απόφαση.

Η μαγεία στο μίγμα είναι πως μπορώ να επιλέξω, όχι να συναισθανθώ (όπως δεν μπορώ να μην αισθανθώ), αλλά το τι θα κάνω με αυτά τα σήματα. Τι θα κάνω με το φόβο μου, τι θα κάνω με τον έρωτα μου, τι θα κάνω με το θυμό μου, τι θα κάνω με την αγάπη μου. Όπως επιλέγω τι θα πράξω με την εικόνα που βλέπω, έτσι μπορώ να επιλέξω τι θα πράξω με την αγάπη που νιώθω για έναν άνθρωπο.

Ίσως και να κάνω λάθος. Αλλά ίσως και όχι. Δεν μπορώ να γνωρίζω τίποτα από αυτά με σιγουριά αλλά μπορώ να κάνω υποθέσεις. Μπορώ να φαντάζομαι. Μπορώ να ονειρεύομαι.

Kαι δε σε ξεπλένει τίποτα μπροστά μου

Η παραλλαγή θα φύγει από πάνω μου σύντομα αλλά δεν θα φύγει από μέσα μου ποτέ. Ευτυχώς τώρα δεν θα χαιρετώ ανθρώπους μου δε σέβομαι και δεν θ' ακολουθώ διαταγές που δεν καταλαβαίνω. Ευτυχώς τώρα το Ισχύς Δια Της Γνώσεως θα αποκτήσει υπόσταση και όχι ειρωνική σημασία. Ευτυχώς τώρα θα γελάσω με σένα, και την αλλαγή σου. Ευτυχώς.

https://www.youtube.com/watch?v=9u9ymiSmtXY

Αλλά, σκατά, ξέχασα να σου πω να φέρεις τα βιβλία μου!

Παρόλες τις ταινίες, τις ιστορίες, τους μύθους, τις θρησκείες, τα όνειρα και τις ελπίδες, έρχεται κάποιες φορές η στιγμή που η πραγματικότητα σε χαστουκίζει στο πρόσωπο με τη δύναμη του απείρου.

Μια τέτοια ημέρα είναι η σημερινή. Και όχι οτι είναι και πολύ ξαφνικό. Η έκπληξη μου (που επαναλαμβάνω δεν είμαι και μεγάλη) νομίζω βασίζεται πιο πολύ στο οτι αρνιόμουν να το πιστέψω παρά στο οτι ήταν τόσο παράξενο σαν ενδεχόμενο. Ήξερα, ναι ναι ήξερα πολύ καλά τι είχε συμβεί αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο (και με λίγη βοήθεια από σένα όμως) είχα καταφέρει να πειστώ οτι τα πράγματα δεν έχουν προχωρήσει όπως θα περίμενε κανείς αλλά όπως θα ήθελα εγώ. Και χαστουκιζόμενος κατάλαβα οτι αυτό είναι ψέμμα.

Και για να μην παρεξηγηθώ, παρόλο που στεναχωρήθηκα, γιατί στεναχωρήθηκα, υπάρχουν πολλά καλά από αυτό το χαστούκι. Καταρχάς η, ανεκτίμητη για όλους, εμφάνιση της αλήθειας. Η προσγείωση στην πραγματικότητα. Η συνειδητοποίηση οτι πρέπει να αποδεχτώ κάποια πράγματα που τα αρνιόμουν πεισματικά πολύ πολύ πολύ καιρό τώρα. Και φυσικά η αναπόφευκτη ορμή προς τα μπρος, πια. Μπροστά, μπροστά, όλοι προχωράμε μπροστά. Ή πιο σωστά, όλοι προχωράμε παραπέρα. Μπορείς να καθυστερήσεις το χρόνο αλλά δεν μπορείς να τον σταματήσεις.

Και βέβαια ήταν καιρός να ηρεμήσεις κι εσύ υποθέτω. Φάνηκες να ενοχλήθηκες λίγο και για αυτό συγγνώμη αλλά θα κατάλαβες σίγουρα πως είναι και για σένα καλό αυτό. Αυτή η εξήγηση για να μη γίνει καμιά παρεξήγηση. Σέβομαι πολύ που τα πες, στεναχωριέμαι πολύ που έπρεπε να περάσει τόσος καιρός για να ειπωθούν και για να τα καταλάβω βασικά.

Πίστευα πολλά πράγματα αλλά εν τέλει ήταν λάθος και τι καλύτερο να το καταλάβω αυτό παρά με ένα χαστούκι;

Περικυκλωμένος, you know?

Θα ήθελα να ακούσεις μια φορά τη μουσική μου και να σ' αρέσει. Σε όλους δηλαδή. Αλλά δεν μπορεί να γίνει αυτό γιατί η μουσική μου ακούγεται κάπως έτσι 

 Πέρα από αυτό θέλω να σου πω πως την επόμενη φορά που θα με χτυπήσεις θα σου κόψω το χέρι. Και την επόμενη φορά που θα με φτύσεις θα σου βγάλω τη γλώσσα. Και την επόμενη φορά που θα με δαγκώσεις θα σου βγάλω τα δόντια.

Μου αρέσουν οι πολεμικές τακτικές ξέρεις γιατί; Γιατί απαιτούν μεγάλη συνεργασία, πολλούς ανθρώπους που αναλαμβάνουν ένα έργο και το κάνουν όλοι μαζί, με σκοπό την νίκη. Γιατί άραγε αυτό να γίνεται σε τόσο μεγάλο βαθμό μόνο στον πόλεμο; Γαιτί δεν υπάρχει τόση συνεργασία και στην ειρήνη; Γιατί δεν υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός και στην ειρήνη;

Και τώρα φτάνω στο άλλο θέμα μου.

Που δεν θέλω να το σχολιάσω γιατί δεν έχω τα νεύρα μου τόσο φρέσκα.

Μου αρέσει η καινούργια μου σειρά, ο κύριος ρομπότ. Αλλά ταυτόχρονα δε μ' αρέσει γιατί είναι κατευθυνόμενη και όχι γνήσια επαναστατική και ριζοσπαστική. Είναι, με τον τρόπο της, περιχαρακωμένη στο σύστημα, μιλάει για αλλαγές που, όπως πάντα, θα καταφέρουν να κάνουν τον καπιταλισμό ένα πιο δίκαιο σύστημα, τους ανθρώπους που ζουν σ' αυτό πιο ευτυχισμένους και πιο ικανοποιημένους.
Όμως αυτό δε γίνεται. Και αυτοί που αφήνουν αυτή τη σειρά να παίζεται το ξέρουν. Για αυτό και παίζεται. Οτιδήποτε αρκεί να μη θίγεται το σύστημα, κατάλαβες; Το σύστημα μπορεί να μετασχηματιστεί, μπορεί να βελτιωθεί, αλλά ποτέ δε μπορεί να αλλάξει. Η καπιταλιστική σχέση παραγωγής είναι ο μόνος τρόπος. Αυτό υποδηλώνει και αυτό το μέσο ψυχαγωγίας όπως και τα περισσότερα.
Πως θα μπορούσε μια καπιταλιστική εταιρία, μια εταιρία που βασίζει την κερδοφορία της στην υπεραξία που παράγουν οι εργαζόμενοι της, να προωθήσει και να διαφημίσει μια πραγματικότητα όπου αυτό δεν θα συμβαίνει; Πως θα μπορούσε ένας κεφαλαιοκρατικός μηχανισμός να δώσει σε μια μάζα του εργαζόμενου λαού την ιδέα οτι δεν υπάρχει λόγος για εκμετάλλευση ενώ την εκμεταλλεύεται ήδη;
Αναρωτιέμαι.
Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα βγει μια σειρά, μια ταινία, αν θα τη δω εγώ ποτέ δηλαδή, όπου θα υπάρξει ένας αληθινός επαναστάτης, ένας αληθινός ριζοσπάστης, ένας άνθρωπος που να θέλει στ' αλήθεια να αλλάξει ουσιαστικά το υπάρχων σύστημα. Όχι να τα καταφέρει απαραίτητα αλλά να δείχνεται σαν αυτό που θέλει να είναι το δίκαιο. Αυτό θα ήθελα να το παρακολουθήσω.
Το σύστημα όμως έχει οργανωθεί, οι σύντροφοι εκτελεστεί που λέει και το τραγούδι. Οπότε καλύτερα να μην περιμένω για πάντα. Ίσως για αυτό μελετάω τις πολεμικές τακτικές. Κι ας το κάνω για πλάκα. Μάθε τέχνη κι άστηνα, κι αν πεινάσεις πιάστηνα.

Έχω έξοδο γαμώ

Ε είναι κανείς εδώ; Αν είναι να με πάρει τηλέφωνο