https://www.youtube.com/watch?v=lsSIyk026P8

Τίποτα δεν θα συμβεί. Κι αν ειναι νωρίς. Κι αν δε δω κάποιον στο μετρό. Κι αν περπατήσω μόνος μου τα 800 μέτρα από το μετρό στο σπίτι. Κι αν φύγω νωρίς από το πάρτυ. Κι αν έγινα (κατά το διγενάκι) ίμο. Κι αν δεν πέρασα καλά ενώ έπρεπε.

Τίποτα δε συνέβη. Καθαρά δε συνέβη απολύτως τίποτα. Και αυτό με την Ελένη τι ήτανε τώρα; Αλλά έτσι κι αλλιώς αυτό με μένα τι ήτανε; Και αυτό με την Ιωάννα τι ήτανε τώρα; Αλλά έτσι κι αλλιώς αυτό με μένα τι ήτανε; Θα βγω έξω να πάρω ένα πεινιρλί και θα κάνω βόλτα με το ποδήλατο. Θα σου έλεγα να με συναντήσεις αλλά δεν θέλω να σου πω, νιώθω πως δεν θες να με δεις, δεν ξέρω γιατί, πρώτη φορά το νιώθω αυτό για σένα τόσο έντονα. Κοίτα που δεν περίμενα να γράψω για σένα αλλά αυτό μου μεινε αρκετά από χτες. Νομίζω με αποφεύγεις. Νομίζω με απομακρύνεις. Νομίζω δε σε ανανεώνει καθόλου η παρέα μου. Νομίζω έχεις δίκιο. Δεν είμαι τόσο ανανεωτικός. Και σίγουρα σε σένα μάλλον δεν έχω να προσφέρω κάτι καινούργιο, ένα ενδιαφέρον τόπικ, μια ενδιαφέρουσα οπτική, οι οπτικές μου είναι σκονισμένες, παλιές, επαναλαμβανόμενες και βαρετέεεεεεες.

Ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος που είναι έτσι κι έτσι κι έτσι κι έτσι. Και όσες φορές και αν τον συναντήσεις θα είναι έτσι κι έτσι κι έτσι κι έτσι. Και δεν θα έχει να σου πει κάτι καινούργιο, δεν θα σε κάνει να νιώσεις κάπως καινούργια. Μέχρι να μάθεις το έτσι και το έτσι και το έτσι και το έτσι σίγουρα θα είναι ενδιαφέρων. Όταν τα μάθεις όμως (περίπου σε κανά εξάμηνο, άντε χρόνο) μετά η παρέα μαζί του δεν έχει νόημα, είναι σα να ξαναβλέπεις μια σειρά που σ' άρεσε αλλά ταυτόχρονα αυτή η σειρά, αν και ήταν καλή, δεν ήταν τόσο περίπλοκη ώστε μια δεύτερη ματιά να φανερώσει νέα στοιχεία και χαρακτηριστικά, να βγάλει νέο ενδιαφέρον. Θα τη δεις ίσως άλλη μια φορά για τον ίδιο λόγο που διαβάζεις κάποιες φορές ξανά ένα βιβλίο, γιατί σ' άρεσε λίγο το που σε πάει αλλά μετά από κάποια ώρα απλά ξέρεις ακριβώς τι θα πει μετά. Ξέρεις ακριβώς τι θα πω μετά έτσι;

Διαταγή νο1: Εκφοβισμός

https://www.youtube.com/watch?v=i1n3TyT4EN8

Θα αφήσω στην άκρη τα φανταστικά σενάρια. Αν και έχουν πλάκα. Σε είδα σήμερα το πρωί, σε είδα και όταν σου μίλησα δεν ήξερα τι να σου πω. Χτες σε έψαχνα να σου μιλήσω και σήμερα δεν ήξερα τι να σου πω. Δεν θα έρθω να σε βρω γιατί φοβάμαι πως δεν θα έχουμε τίποτα να πούμε. Η πρώτη διαταγή είναι ο εκφοβισμός.

Αναγκαίο να διασπάσεις την ψυχολογία του εχθρού, να τον κάνεις να μην έχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, να χάσει την αυτοσυγκέντρωση του, να αμφιβάλλει για τον σκοπό του, για τα μέσα που χρησιμοποιεί και για το αν θα καταφέρει να επιτύχει. Από τη στιγμή που δεν στέκεται σταθερός μπροστά σου μπορείς να τον μετακινήσεις προς τα εκεί που θες πιο εύκολα, να τον έχεις  πιο δεκτικό, να τον καταδιώξεις, και εν τέλει να τον κάνεις να χάσει κάθε θέληση για μάχη, να θέλει μόνο να επιβιώσει.

https://www.youtube.com/watch?v=uudKrJ--BjE

Η επιβίωση μου εξαρτάται από το πόσο γρήγορα θα τρέξω; Σκοπός που τρώω είναι μόνο η επιβίωση; Γιατί οι άνθρωποι θεωρούν σημαντικό να επιβιώνουν; Γιατί ο άνθρωπος επιμένει να διαιωνίζει το είδος του; Άμα σταματούσαμε όλοι να κάνουμε παιδιά τι κακό θα συνέβαινε; Δεν μπορώ να καταλάβω αφού υποτίθεται οτι είναι απλά ένστικτο επιμένουνε όλοι να κάνουνε παιδιά, ή ακόμα πιο πολύ, οτι το να κάνεις παιδιά είναι πολύ σημαντικό. Κι εγώ θέλω να κάνω αλλά επειδή μ' αρέσουν τα παιδιά, επειδή τα συμπαθώ που είναι μικρά και αθώα και γλυκούλικα, δεν θέλω να κάνω για να αφήσω κάτι στον κόσμο. Αν δεν κάναμε παιδιά ίσως χαιρόμασταν τη ζωή περισσότερο, ή αν κάναμε πολύ λίγα ξέρω γω και να τα προσέχανε πολλές οικογένειες μαζί. Δεν είναι στ' αλήθεια σημαντικό να συνεχίζει να υπάρχει το ανθρώπινο είδος, είναι απλά ένστικτο που φτιάχτηκε πολύ παλιά και δεν έχει λογική. Εγώ σα Γιώργος πολύ που χέστηκα για τον αν θα υπάρχει ανθρωπότητα σε 100 χρόνια. Νοιάζομαι μόνο εγκυκλοπεδικά. Νοιάζομαι στη βάση του ΑΝ υπάρχει τότε ανθρωπότητα τότε, ας ζει σε καλές συνθήκες, αυτό ναι, αλλά δε χρειάζεται αληθινά να υπάρχει. Μπορούμε απλά να γεράσουμε μαζί και μετά να πεθάνουμε, τόσο απλά, όλα τα υπόλοιπα είναι για να έχουμε κάτι να λέμε.

Έλα να γεράσουμε μαζί. Κι ας μην κάνουμε παιδιά. Ή αν κάνουμε να κάνουμε λίγα. Ή κανένα.

work in progress

Παρακαλώ περιμένετε

https://www.youtube.com/watch?v=vp-hdWEkxL8

https://www.youtube.com/watch?v=rOoCixFA8OI

https://www.youtube.com/watch?v=0klzvRBIeMs

Η πλέιλιστ μου so far.

Η δηλητηρίαση μου όσο ξεθωριάζει, τόσο νιώθω πιο βαρεμένος να σηκωθώ απ'το κρεβάτι. Ορκίστηκα πως δεν θα ξαναφάω από εκεί αλλά και πάλι. Είχα να πάθω αληθινή δηλητηρίαση πάρα πολλά χρόνια, νομίζω παραπάνω από 10. Τότε θυμάμαι ήμουνα διακοπές με τη μαμά μου και τον Αχιλλέα και τα αδέρφια μου (ίσως να έλειπε ο μεγάλος) στην Κουρούτα, πριν γίνει ιν, και είχαν πάει όλα στραβά. Όλα όμως. Κλειδωθήκαμε 2 φορές έξω απ'το αμάξι, έβρεχε συνεχώς, έπαθα δηλητηρίαση και ξερνούσα για 1.5 μέρα  σ υ ν ε χ ώ ς

https://www.youtube.com/watch?v=SDTZ7iX4vTQ

κι νομίζω εν τέλει δεν είχε περάσει καθόλου καλά η μαμά μου. Εγώ είχα περάσει αδιάφορα, άλλωστε ήμουν στην ηλικία όπου μου αρκούσε να ήμουνα απλά έξω από το σπίτι, να είχα χώρο να τρέξω και να παίξω και να δω καινούργια μέρη. Για τα αδέρφια μου δεν ξέρω πως πέρασαν, υποθέτω μέτρια προς κακά, εκτός ίσως από τη μικρή που πρέπει να ήταν πολύ μικρή.

Δεν μπορώ να ξέρω γιατί τα θυμάμαι αυτά. Ίσως να φταίει οτι έβρεξε επιτέλους, οτι ξαναέπαθα δηλητηρίαση μετά από τόσα χρόνια, οτι μίλησα με τη μαμά μου σήμερα. Ποιος ξέρει;

Την Πέμπτη ξαναμπαίνω μέσα για 2 μέρες, για να απολυθώ. Είναι σχεδόν αστείο που μετά από τέτοια ταλαιπωρία βαριέμαι τόσο πολύ να ξαναμπώ μέσα στο στρατόπεδο, ακόμα και για λίγες ώρες. Είναι σαν χτες που μέτραγα πάνω από 200 μέρες ακόμα για να φτάσω εδώ που είμαι. Αλλά όλο για τη θητεία μου μιλάω και έχω κουράσει φαντάζομαι.

Πάλι νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ για το οτι δεν έχει κανένα περιεχόμενο αυτή η έγγραφη δήλωση. Δεν θα βάλω καμιά μεγάλη κατάθεση ψυχής μέσα στο κείμενο, δεν θα πω πόσο πολύ με μισώ, πόσα ψυχολογικά έχω κλπ κλπ, καταντάνε αηδία άμα τα λες ξανά και ξανά. Πφφφφτ. Με ταυ.

Απλά αποφάσισα να γράψω ώσπου να τελειώσει η πλέιλιστ μου γιατί βαριέμαι. Άρα λοιπόν η συναισθηματική κατάσταση που θέλω να περάσω είναι η βαρεμάρα, χωρίς αυτή τη φορά να τη δηλώσω, αλλά με το να γράψω κάτι βαρετό. Είναι βαρετό και που το εξηγώ. Βαριέμαι παααρα πολύ και ο Κώστας λέει πως οι αληθινά έξυπνοι άνθρωποι δε βαριούνται. Αν ισχύει αυτό πρέπει να είμαι τελείως ηλίθιος. Αλήθεια πως θα συνεχιστεί η ζωή μου; Θα βαριέμαι συνεχώς; Δεν γίνεται αυτό πωπωωωωω δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω αλλά κάτι πρέπει να κάνω! Άμα πιάσω δουλειά θα βελτιωθούν οι βαρετές στιγμές μου αλλά μόνο λίγο.

Το σαββατοκύριακο που πέρασε βέβαια δεν βαρέθηκα καθόλου. Βασικά όλη τη βδομάδα δε βαρέθηκα, ήμουν συνέχεια έξω. Τώρα γιατί βαριέμαι; Μπορώ να βγω αύριο ξέρω γω δεν χάθηκε και ο κόσμος, είμαι πολύ ανυπόμονος ίσως αυτό να φταίει. Χτες πονούσα τόσο που δεν μπορούσα να κοιμηθώ οπότε και έβαλα το 2 να τα ξαναδώ και απόλαυσα τα πρώτα 15 λεπτά (μετά πονούσα και δεν μπορούσα να παρακολουθήσω άλλο) και σκέφτηκα πως αν επιχειρούσα σχέση ομοφυλοφιλική θα ήταν πολύ καλά γιατί νιώθω πως μέ ένα αγόρι θα μπορούσα να συνδεθώ πολύυυ πιο πολύ και να γίνουμε στ' αλήθεια φίλοι και, ε, αν έπεφτε και κανά φιλάκι τι να κάνουμε. Αλλά μπα, δε με τρελαίνει κιόλας η ιδέα.

https://www.youtube.com/watch?v=mUnMOG8xKsg

Και μετά σκέφτηκα που η Ειρήνη, και όλοι συμφώνησαν, με είπε συντηρητικό. Πάαααρα πολύ άσχημο. Αλλά δε με νοιάζει γιατί δεν το πιστεύω στ' αλήθεια για μένα αυτό. Αν εγώ είμαι συντηρητικός τότε γιατί όλοι θεωρούν αυτά που κάνω ή λέω να κάνουμε ακραία; Ξενέρωτοι, φαφλατάδες, δειλοί και φοβητσιάρηδες, εγώ αυτό νομίζω. Ας ξεκινήσει κάποιος για Θεσσαλονίκη με ποδήλατο και 20 κιλά στην πλάτη του και μετά μπορεί να με πει ο,τι θέλει. Ασχέτως του τι έγινε στη Θήβα, εσύ μαράκι σσσσσστ.

Α! Βρήκα τι θα κάνω! Θα σχεδιάσω την Πάρνηθα!

Όλοι οι πλανήτες

Last Saturday night at the party. Kelly, sitting, facing that violet tree, staring at me. I'm getting closer. She stands up, carresses slowly my face. I'm happy, she said.

Dream team αλητεία

 https://www.youtube.com/watch?v=p5vuTToYN8M

Bulletproof

Ελληνικά γράμματα, η επιστροφή στα βασικά είναι η δική μου άμυνα, το γενικά μου γκραντ πλαν για την αντιμετώπιση του οτιδήποτε.

Ελληνικά γράμματα και ακούω τη νύφη της Πουνκάρα. Η μοναξιά μου καταντάει αηδία, με αηδιάζει. Ο κόσμος γελάει με μένα τώρα, το ακούω σχεδόν αυτό γέλειο να βγαίνει από τους τοίχους, γελάνε μαζί μου μέχρι και οι πέτρες που λένε γιατί όταν σε κορόιδευα και σε έβριζα και σου έριχνα προσβολές με το τσουβάλι, όταν σε είχα για κατώτερο, για μειονεκτικό πράγμα δεν θυμόμουν κάτι που έπρεπε να το θυμάμαι, πως η ρόδα γυρίζει και όταν είσαι από πάνω καλύτερα να σκας γιατί όταν θα βρεθείς από κάτω δεν θα έχεις σε ποιον να μιλήσεις αν έχεις φερθεί στους από κάτω σου σα να είναι σκατά.

Ακούω γέλια ανάμεικτα με εκφράσεις και λέξεις που τόλμησα να χρησιμοποιήσω χωρίς να σκεφτώ, λέξεις και φράσεις που τώρα βγαίνουν σα συννεφάκια από τους τοίχους και αιωρούνται μπροστά μου, γελάνε μαζί μου μέχρι και τα σύννεφα τώρα, αλλά δε γελάνε, απλά κοιτάνε, το γέλιο έχει κοπεί καιρό τώρα, κανείς δε γελάει στ' αλήθεια, το γέλιο κόπηκε και τα σύννεφα με κοιτούν με σημασία, με κατηγορία, ξέρεις τι είχες πει; θυμάσαι τι είχες πει; θυμάμαι πολύ καλά ευχαριστώ πολύ σύννεφα, σκάστε τώρα, σκάνε βέβαια ναι αλλά τα μάτια τους, τα σκούρο γκρίζο μπλε τους μάτια με κοιτούν με νοήμα, με ακολουθούν σε όλη την πόλη και μου δείχνουν αυτό που θέλουν να δω πολύ πιο καθαρά απ' οτι αν σήκωναν το δάχτυλο τους να σημαδέψουν.

Δεν είσαι ευπρόσδεκτος εδώ. Δεν είναι ευπρόσδεκτοι εδώ οι αγενείς, οι κακεντρεχείς, οι άσχημα συμπεριφερόμενοι.

Και τα σύννεφα μπαίνουν και σε πόρτες, σε μέρη, σε μουσικές, σε ανθρώπους και μου λένε πάλι το ίδιο. Δεν είσαι ευπρόσδεκτος εδώ. Δεν θα σε διώξω, δε χρειάζεται, απλά θα σου φερθώ όπως φέρθηκες και θα αναγκαστείς να φύγεις. Απόλυτα λειτουργικό σχέδιο.

Η μεγάλη συμφορά της εποχής μου είναι που δεν έχω πια εμπιστοσύνη στο χαρακτήρα μου. Έγινε άσχημος κι αυτός σαν τη μούρη μου. Άσχημο εσωτερικό με άσχημο περίβλημα. Τι έχει να προσφέρει; Ασχήμια, να τι. Ιου.

Πάντα

https://www.youtube.com/watch?v=avk5YDc1dsk

Και ξεκίνησα να διαβάσω και άκουγα αυτό και όταν τελείωσε το έβαλα απ' την αρχή και άρχισα να γράφω γιατί στ' αλήθεια δεν μπορούσα να συγκρατηθώ, αρκούσε μια φωτογραφία της Γεύης να μου θυμίσει τη Μύρινα, και βρίσκω ακόμα και τώρα το όνομα Μύρινα εξωτικό, όμορφο όνομα για μιαοχι και τόσο όμορφη πόλη, αλλά ήμουν έκεί, ήμουν στη Λήμνο, στους Αγκαρυώνες που είχαν και 50 κατοίκους και τα κανόνια μας πάντα κοίταζαν τη δύση, πάντα κοίταζαν τη δύση κι εγώ πάντα κοίταζα ασυναίσθητα προς τα νοτιοδυτικά, προς το σπίτι μου κι ας ήξερα πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από αυτό που ένιωθα τότε, γιατί ναι, κουραζόμουν, ένιωθα πεθαμένος, πήδαγα κάποιες φορές απ' το κραβάτι και ένιωθα πόνους απ' την πατούσα μέχρι τη μέση, και πηδούσα απ' το κραβάτι στις 6 το πρωί με 3 ώρες ύπνο και παρόλα αυτά αστειευόμουν με το φίλο μου το Γιάννη και με το Βασίλη και με τους άλλους και στη Λήμνο είχε πάντα ομίχλη το πρωί και ο εθνικός ύμνος αντηχούσε στα βουνά στις 8 παρά και το όπλο μου πονούσε τον ώμο και το σεβόμουν γιατί ήταν γεμάτο, το σεβόμουν και το φοβόμουν αλλά το κρατούσα, όχι μόνο γιατί φοβόμουν, δε φοβόμουν και τόσο αλλά ήμουν πεισματάρης, μετά από την πρώτη μέρα έγινα πεισματάρης και στις εξόδους, αχ γιατί συγκινούμαι γαμώτο, στις εξόδους βγαίναμε στην Κούταλη και εκεί είχε άλλους 50 κατοίκους και χαιρετούσαμε το λοχαγό και παίζαμε κίνο και τρώγαμε κακάααα σουβλάκια αλλά νιώθαμε καλά, ξέρεις; καλά με μας, καλά που αντέχουμε ακόμα, καλά που υπήρχαν και όμορφα πράγματα, όχι μόνο τα κανόνια που κοιτούσαν πάντοτε στη δύση, και γυρίζαμε με την καναδέζα το βράδυ και γελούσαμε κι ας ξέραμε πως αύριο ήταν το ίδιο, πως θα φορύσαμε πάλι πλάκες, θα κάναμε πάλι περίπολα, τα πόδια μου πονούσαν τα πόδια μου, και ήμουν ευτυχισμένος όχι επειδή μ' άρεσε αυτή η μαλακία αλλά γιατί την άντεχα, γιατί δεν υπήρχε ένας να μου πεις, ξέρεις κάνεις αυτό αλλά είσαι φλώρος, δεν ήμουν φλώρος και όταν είχα για βοηθό έναν χαζό που δεν ήθελε να κάνει περίπολο του φώναξα και τσακωθήκαμε και δεν γίναμε ποτέ φίλοι αλλά δε με νοιάζει και στη Μύρινα που βγήκα με το Γιάννη 2-3 φορές ήταν καλά γιατί είχαμε γίνει φίλοι και ήμασταν στη Λήμνο και ήμασταν φίλοι και αντέχαμε ακόμα και εντάξει δεν είχαμε και πόλεμο, τα κανόνια μας κοιτάζαν ακόμα προς τη δύση, αλλά αντέχαμε και ας ήμασταν εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, ίσως για αυτό να αντέχαμε κιόλας, ίσως για αυτό να θέλαμε να μείνουμε, χαζομάρα είπα δεν ήθελα να μείνω, γιατί όμως όταν ανέβηκα στην καναδέζα για να φύγω ένιωσα άσχημα, ποιος ξέρει, και όταν έκανα την τελευταία μου βόλτα στη Μύρινα, όταν είδα για τελευταία φορά τον πεζόδρομο, τα ταχυδρομεία, τα κακά τουριστικά μαγαζιά δεν έκλαψα βέβαια αλλά τώρα μου 'ρχεται να κλάψω, δε μου λείπει ο στρατός χαζέ, μου λείπει η αίσθηση της δύναμης, το να νιώθω πως αντέχω, καταλαβαίνεις άραγε, να νιώθω πως μου φέρονται άσχημα αλλά αντέχω γιατί δεν είμαι τόσο αδύναμος όσο νόμιζα, δεν είμαι τόοοοοσο άχρηστος και γιατί ήμουν έξω, ήμουν μακριά, ήμουν στου διαόλου τη μάνα, ήμουν εκεί που τα κανόνια κοιτάζαν πάντα τη δύση και περνούσα, έβαζα υπογραφές και συνέχιζα, πάντα συνέχιζα, είτε ήταν το πρώτο μου περίπολο με καταιγίδα και τον Πανδιά να μου δείχνει τα τετράδια είτε ήταν το τελευταίο με ζέστη και να χω γίνει μούσκεμα από ιδρώτα αυτή τη φορά και να ψάχνουμε γκόμενες στο φβ του Βασίλη, πάντα υπέγραφα και συνέχιζα κι ας ήηξερα πως κανείς δεν θα με τιμωρήσει αν καθόμουν, ήθελα να έχω να το λέω μέσα μου πως έκανα κάτι δύσκολο και το έκανα στη Λήμνο, στη Μύρινα, πως έπινα μπύρες λες και ήμουν μακριά, σε άλλο σύμπαν, πως όλη η προηγούμενη μου ζωή ήταν ένα όνειρο, πως όλοι μου οι φίλοι, η οικογένεια μου, ήταν απλά αναμνήσεις, ένα όνειρο που είδα πριν ξυπνήσω για το 2-4 και τώρα, τώρα που γύρισα η άλλη μου ζωή, αυτή είναι το όνειρο και το τραγικό είναι που δεν ξέρω ποιο είναι το πιο άσχημο, δεν είναι οτι μου άρεσε εκεί δεν είναι οτι δε μου αρέσει εδώ, αλλά το συναίσθημα του στρατού, το συναίσθημα των δυσκολιών με 2 3 καλούς να είναι μαζί σου αυτό ήταν καλό, ναι δεν ντρέπομαι να το παραδεχτώ, και σκέφτομαι που και που τη Μύρινα, το κάστρο με τα ζαρκάδια, το Γιάννη, τα αλεξίθραυστα, τη Τζίνα, το φυλάκιο και τον Κώστα, τα φαγητό που αμα πήγαινες αργά ήταν κρύο αλλά έτρωγες μόνος σου και ήταν ωραία, τις φρουρές μα πάνω απ' όλα σκέφτομαι πάντα τα κανόνια που κοιτούσαν πάντοτε στη δύση και το τετράδιο κρυμένο στο μεσαίο και πως το βγάζαμε, υπογράφαμε και συνεχίζαμε και πάντα συνεχίζαμε παράλληλα με τα κανόνια, παράλληλα με την κανονική ζωή συνεχίζαμε και τώρα που ευθυγραμμιστήκαμε είναι παράξενο, είναι σα να κοιτάμε κι εμείς πια στη δύση, σα να κολλήσαμε σαν κάτι παλιά κανόνια που κανείς δεν ξέρει αν θα ξαναρίξουνε, Ποιος ξέρει αν θα ξαναρίξουμε. Ποιος ξέρει αν θα περάσουνε να υπογράψουνε και στο δικό μας τετράδιο.

Γουαααααααατ νυχτιάτικα

https://www.youtube.com/watch?v=cf2SNtMbkug

   Η ψυχοσύνθεση του θύματος και η ψυχοσύνθεση του θύτη είναι από τα βασικά σημεία στην πολεμική πραγματικότητα. Η πολεμική πραγματικότητα είναι η εμπόλεμη κατάσταση, η πραγματικότητα που βιώνεις όταν πολεμάς.
   Το συζητούσα με την Ελένη σήμερα το πως, σε όλες τις ταινίες εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις αλλά πολύ τραγικά στις κακές ταινίες, το θύμα ουσιαστικά αυτοκαταστρέφεται επειδή αποκτά αμέσως την ψυχοσύνθεση του θύματος. Ίσως δεν θα καταφέρω να εξηγήσω ποτέ πως ακριβώς είναι στο μυαλό μου και σίγουρα υποψιάζομαι πως δεν είναι και τόσο ενδιαφέρον τόπικ αλλά γουατέβερ δεν έχω κάτι καλύτερο να γράψω.
   Για να εξηγήσω καλύτερα θα φέρω ένα παράδειγμα, μια κατάσταση που περιλαμβάνει θύμα και θύτη και ας πούμε κανέναν άλλον. Το συγκεκριμένο άλλωστε το έχουμε δει σε άπειρες ταινίες κιόλας. Είναι το κλασικό, ας πούμε απομονωμένο, σπίτι όπου ζει, ας πούμε μια κοπέλα, κατά πολλούς τρόπους πιο αδύναμη από έναν τυχαίο άντρα θύτη. Είναι βράδυ και η κοπέλα βρίσκεται μόνη της, έχει βάλει ας πούμε ταινία και αράζει ξέγνοιαστη σχετικά. Και ας πούμε πως υπάρχει για κάποιο λόγο κάποιος που θέλει να της κάνει κακό, θέλει να τη βιάσει, να τη σκοτώσει κλπ κλπ.
   Τώρα, όταν κάποιος σου επιτίθεται, αυτομάτως το ένστικτο σου σου δημιουργεί την ανάγκη να κρυφτείς, να αποφύγεις την απειλή, να τρέξεις και να ξεφύγεις. Η ψυχοσύνθεση του θύματος λοιπον είναι αυτή, αυτή του καταδιωκόμενου, του, ίσως όχι απαραίτητα πανικοβλημένου ατόμου, αλλά του ασταθούς, ανοργάνωτου ατόμου, που θα τρέξει, θα αναβοσβήνει στο μυαλό του με μεγάλα γράμματα η λέξη τρέχα, η λέξη απειλούμαι, θα τρέχει από μέρος σε μέρος, θα κρυφτεί, θα προσπαθήσει να weather the storm, να αντέξει, να επιβιώσει.
   Αυτό όμως συνήθως, εάν ο θύτης είναι ικανός και αποφασισμένος, δεν έχει μεγάλα ποσοστά επιτυχίας. Το θύμα όντας ανοργάνωτο και σκεπτόμενο αγχωτικά και θολά θα πέσει σε λάθη, ή στην καλύτερη απλά θα αποτύχει να αποτρέψει τον θύτη από όποιους άλλους σκοπούς και απλά θα επιβιώσει το ίδιο. Στο παράδειγμα που έφερα, η κοπέλα που την κυνηγάει κάποιος, με το που θα το αντιληφθεί θα αρχίσει είτε να τρέχει από δωμάτιο σε δωμάτιο απλά καθυστερώντας το αναπόφευκτο, είτε θα φύγει από το σπίτι με έναν πιο γρήγορο και δυνατό άνθρωπο να την ακολουθεί, είτε θα κρυφτεί προκαλώντας την τύχη της και απλά ελπίζοντας πως ο άλλος δεν θα έχει το χρόνο και την όρεξη να ψάξει να τη βρει.
   Αυτή είναι η ψυχοσύνθεση του θύματος και δεν έχει σχέση με το αν είσαι υποψήφιο θύμα ή όχι. Υποψήφιο θύμα είναι και ο παρείσακτος στο σπίτι καθώς κάλλιστα αυτή μπορεί να είναι τρελή και να κρατάει καραμπίνα. Με το που αποκτιέται όμως η ψυχοσύνθεση του θύματος, η ψυχοσύνθεση της υποχώρησης, τα πράγματα μπαίνουν στα καλούπια του επιτιθέμενου σε ένα παιχνίδι που δύσκολα γυρίζει.
   Το ενδεικτικό σε μια περίπτωση τέτοια, το λογικό, που δεν ακολουθιέται σχεδόν σε καμία ταινία είναι το θεωρητικό θύμα να αποτινάξει από πάνω του τη φοβία του θύματος και να αποκτήσει ψυχοσύνθεση θύτη, από την αμυντική, καταδιωκόμενη τακτική να προχωρήσει με λογικά βήματα στη λογική της επίθεσης, τη λογική της ανωτερότητας. Ας μην ξεχνάμε οτι σε οποιαδήποτε σύγκρουση ο επιτιθέμενος έχει το μειονέκτημα καθώς για να χτυπήσει πρέπει ο ίδιος να παρουσιαστεί και να γίνει ευάλωτος. Το πόσο πολύ ευάλωτος εξαρτάται κι από το τι δυνατότητες έχει. Όταν το θύμα συνειδητοποιήσει οτι του επιτίθενται, τον απειλούν πρέπει να υποχωρήσει μόνο στο σημείο απ' όπου να μπορεί να αντεπιτεθεί με μεγαλύτερη μανία από αυτή της απειλής του, να ανασυνταχθεί γρήγορα, να αποκτήσει τη λογική της πρωτοβουλίας, να ξεκινήσει τις δικές του διαδικασίες για την επίλυση αυτού του μικρού ή μεγάλου πολέμου.
   Αν η προαναφερθείσα κοπέλα λοιπόν, εάν πάντα προλάβει να καταλάβει τι συμβαίνει, αναλάβει να χρησιμοποιήσει τα μέσα που διαθέτει (που δεν είναι και λίγα) αποκτώντας τη λογική της αντεπίθεσης, κρυφτεί όχι για να αποφύγει αλλά για να ενεδρεύσει, η επιτυχία της δεν είναι σίγουρη αλλά σίγουρα πιο πιθανή. Ο υποψήφιος θύτης μπορεί να μετατραπεί πιο εύκολα σε θύμα παρά το αντίθετο.
   Με την προσαρμογή της κατάστασης στα δικά σου μέτρα, εσύ βάζεις τους κανόνες της σύγκρουσης, εσύ αποφασίζεις πότε, που και αν θα πολεμήσεις, για να το κάνεις αυτό όμως πρέπει να καταλάβεις γρήγορα την απειλή, γρήγορα να την αναλύσεις, γρήγορα να αποφασίσεις και να δράσεις, η ταχύτητα είναι ουσιαστική και αναντικατάστατο μέρος της τακτικής σου.
   Για αυτό λοιπόν το κορίτσι του σπιτιού θα φύγει, θα σβήσει όλα τα φώτα επειδή αυτή μπορεί να κινηθεί πιο εύκολα στο σπίτι της στο σκοτάδι, θα κάνει ησυχία βγάζοντας τα παπούτσια της, θα τοποθετηθεί εκεί που η απειλή της δεν θα τη βρει, θα γνωρίζει που μπορεί να βρει όπλα για να αμυνθεί ή να επιτεθεί και θα αποφασίσει αν θέλει να τιμωρήσει την εισβολή ή απλά θα την αφήσει να ξεθυμάνει.

https://www.youtube.com/watch?v=WOhUcGlWfgE

Αναμένω. Αναμένο.Μενο.

Πες μου ένα μέρος, οποιοδήποτε, πες μου μια οδό, ένα μαγαζί, μια γέφυρα, ένα λόφο, ένα βουνό, μια πινακίδα, ένα μπαρ, ένα εστιατόριο, μια στάση μετρό, μια στάση λεωφορείου, ένα λεωφορείο σκέτο, ένα βαγόνι του ηλεκτρικού, ένα διάζωμα, μια πλατεία, ένα πεζοδρόμιο, έναν πεζόδρομο, πες μου συντεταγμένες, δώσε οδηγίες, πες μου δυτικά, πες μου ανατολικά, πες μου κάπου και αφού μου πεις το κάπου πες μου πότε, πες μια ώρα, πες μια μέρα, πες ημερομηνία, πες ξημέρωμα, πες μεσημέρι, πες ηλιοβασίλεμα, πες με την ανατολή του φεγγαριού, πες μου οτιδήποτε και θα 'ρθω, βάλε μου δύσκολα δε με νοιάζει, στείλε με μακρυά, στείλε με κοντά, στείλε με να περπατήσω μίλια και χιλιόμετρα και μίλια και εγώ, μην ανησυχείς θα έρθω, όπου κι αν μου πεις θα πάω στο μαγαζί του θείου μου, θα βγάλω το ποδήλατο και θα έρθω, δε με νοιάζει που είμαι τόσο κουρασμένος, δε με νοιάζει που το ποδήλατο μου, κι αυτό δεν την παλεύει και πολύ, θα ξεκινήσω και άμα ξεκινήσω δεν θα σταματήσω μέχρι να έρθω, θα πηγαίνω στο δρόμο και θα πηγαίνω γρήγορα ακόμα κι αν έχω πολύ ώρα μέχρι το ραντεβού μας, δεν θέλω να μου φύγει η όρεξη, κατάλαβες; θα πηγαίνω και αν φτάσω νωρίτερα θα κάτσω σε ένα σημείο και θα περιμένω και θα ακούσω μουσική και όσο θα ακούω μόνος μου ξέρω σίγουρα πως θα μου χαλάσει η διάθεση γιατί πάντα μου χαλάει όταν κάθομαι μόνος μου, ειδικά αν ακούω μουσική αλλά παρόλα αυτά θα είναι χειρότερα από το να περιμένω σπίτι, καλύτερα να περιμένω έξω, καλύτερα να έχω κάποιον να δω, καλύτερα να νιώθω πως κάποιος θέλει να με δει, κατάλαβες; τώρα βγήκε όλο το μυστήριο, αυτό είναι όλο, απλά θέλω κάποιος να θέλει να με δει, όχι να τον πρήζω εγώ να βγει, να με αναγκάσει αυτός να πάω να τον βρω, να μου πει, ρε, είμαι εκεί, θα είμαι εκεί, έλα, τώρα, ξεκίνα, θέλω να σε δω, θέλω να συζητήσουμε για οτιδήποτε ή για αυτό κι αυτό, άντε ακόμα σπίτι είσαι; ξεκίνα, ξεκίνα και στο δρόμο πάρε μου και μια σοκολάτα.

δυστυχώς όμως


https://www.youtube.com/watch?v=Iqzo_tR07Ho