Και άμα δω κανένα φίλο, τρέμω μη με θυμηθεί, πεθαμένες καλησπέρες δε γουστάρω να μου πει

Δεν θ' ανέβω. Ορίστε το 'πα! Ααααααχ. Επιτέλους το παραδέχτηκα και σε μένα. Και θα γκρεμίσω το στενό γεφύρι ανάμεσα στους δυο.

Σημερα ήταν από τις χειρότερες μέρες του χρόνου. ήταν μια μίξη απογοήτευσης συνειδησιακής-πολιτικής-ιδεολογικής σε συνδυασμό με μια τεράστια μοναξιά που με έκαναν να πηγαίνω πανικόβλητος από δω κι από κει, ουσιαστικά μην κάνοντας κάτι, απλά έψαχνα παρέα αλλά ταυτόχρονα δεν ήθελα να δω κανένα. Και εν τέλει ανταμείφθηκα με τα χάλαμα των ακουστικών μου. Όχι, μου άξιζε.

https://www.youtube.com/watch?v=yQMwM7rROM4

Τώρα, πέρα από μόνος μου, είμαι αναγκασμένος να ακούω συνέχεια το χριτς χριτς που θα κάνει η πίσω ρόδα και τις σκέψεις μου. Ναι, τώρα θα πρέπει ν' ακούω τιις σκέψεις μου όσο κάνω ποδήλατο. Ο Τ Ι   Χ Ε Ι Ρ Ο Τ Ε ΡΟ.

Μου λείπουν οι φίλοι μου. Επίσης μου λείπει το συναίσθημα του να έχω φίλους. Πολύ δακρύβρεχτη ομολογία αλλά παρόλα αυτά πραγματική. Ρεαλιστική. Δυστυχώς. Δικαίως όμως. Βιάστηκα πολύ να κοροϊδέψω, έστω και χωρίς κακία, τους άλλους. Και τώρα θα τα λουστώ. Δυσκολεύομαι πια να δω καθαρά. Έτσι μου φαίνεται. Νιώθω πολύ αβέβαιος για τις πράξεις μου. Μου είναι ξένο αυτό το συναίσθημα. Με κουράζουν οι νέες σχέσεις, μου φαίνονται βουνό. Βουνό που από την κορυφή του δεν θα δεις μια υπέροχη θέα. Θα δεις μια θέα αξιοπρεπή και μετά τριγύρω άπειρες νέες κορυφές και θα αναγκαστείς να ξανασκαρφαλώσεις. Και δεν θα ικανοποιηθείς ποτέ. Δεν. Έχει. Νόημα. Αν. Είναι. Να. Είναι. Έτσι. Δεν. Το. Καταλαβαίνει. Κανείς;

Δηλαδή δεν υπάρχει λύση; Αν δεν υπάρχει λύση τότε δεν υπάρχει και πρόβλημα λέει μια παντελώς αυθαίρετη λογική. Αν δεν υπάρχει λύση είναι όλα σκατά λέει η δικιά μου λογική. Αν δεν υπάρχει λύση πρέπει να ασχοληθώ με άλλα προβλήματα που έχουν λύση. Αν δεν υπάρχει λύση θα γίνω τρομοκράτης και μάλιστα κακός για να με κλείσουν φυλακή. Αλλά στη φυλακή πάλι τα ίδια θα σκέφτομαι. Πρέπει να κάνω κάτι να με εκτελέσουνε. Ε! Πρέπει να με εκτελέσετε.

Ελληνικό ρεπερτόριο, μάλλον επηρεασμένος από το φεστιβάλ. Ήμουν 6 ώρες στο φεστιβάλ και δεν κάθισα με κανέναν. Ούτε την οικογένεια μου δεν είδα. Μόνο μια ωραία συναυλία είδα. 10.000 κόσμος μπαινοβγήκε, εγώ έναν άνθρωπο να βρω να κάτσω να του πω καμιά κουβέντα δε βρήκα. Πολύ ενδιαφέρον. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλω να τους μιλήσω πολύ. Σε κάποιους μάλιστα θέλω να τους μιλήσω όσο θέλω να πιω νερό μετά από μια μέρα που θα έχω ξεσκιστεί στο ποδήλατο.

Αυτούς τους ρώτησες;

Αυτή η ερώτηση μου τριβελίζει το μυαλό.

Γιατί όλοι μου λένε ψέματα;

A night to call the cops you clown rapper

https://www.youtube.com/watch?v=KeWpPnErKiU

Suck it biatcheeeeeees.

31/10/15 -> The hip hop underground scene of Athens again, you know i'm talking about the most buried content, comin out, hitting the face, i bet you 've never seen an inside of a mind so haste, i tell run and you ask me how fast, i tell you come, you ask me how much, i 'm not gonna ask you again, kolonos, rap night and you can surely guess the rest, it's a night of incest, our minds and our rhymes will take care of the rest, bring a drink, don't be an ass, all i guarantee is a night to call the cops, a night to call the cops, yeah!

Έργατιά μπροστά, τώρα με σφυριά, χτίσανε στους τοίχους τους όλα τ' αφεντικά

You gotta let the sunshine in.

Κατάλαβα πως έχω μεγάλο πρόβλημα όταν έβαλα τα κλάματα όταν τελείωσε το the office. Και μιλάμε για κλάματα, όχι αστεία. Και κατάλαβα πως έχω πρόβλημα όταν ήθελα να πάρω κάποιον τηλέφωνο και δεν μπορούσα να πάρω κανέναν. Και μάλλον έχω πρόβλημα που αποφάσισα πως το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να εκφράσω τους προβληματισμούς μου εδώ. Είναι ειρωνικό και καθόλου κολακευτικό για μένα που με ειρωνεύομαι που κάνω κάτι και παρόλα αυτά συνεχίζω να το κάνω. Υποκριτικό σχεδόν θα έλεγα. Και έχω προαναφέρει ότι το να λες ψέματα στον εαυτό σου είναι πρώτον αδύνατον και δεύτερον ηλίθιο. Δεν θα βάλω τραγούδια αν και θέλω γιατί τα έχω ξαναβάλει. Επίσης δεν θα βάλω κόμματα γιατί βαριέμαι να πατάω έξτρα πλήκτρα. Back to basics baby ή αλλιώς back to illiterature.

Αφού είδα το τέλος του office λοιπόν και αφού έκλαψα πικρά για τη ζωή μου που περνάει και δεν ακουμπάει πουθενά και τίποτα αποφάσισα να παράξω τέχνη σε όποια μορφή. Ξεκίνησα από τη μουσική. Απέτυχα. Συνέχισα με ποίηση. Απέτυχα. Τα εικαστικά δεν τα έπιασα καν, βαριέμαι και δεν εμφάνισα ποτέ κάτι αξιόλογο ώστε να ξαναπροσπαθήσω τώρα. Κατέληξα στην πεζογραφία ξεχνώντας φυσικά ότι δεν είναι τέχνη να γράφεις προτάσεις όπως και ότι δεν είμαι καλός σε αυτό ένιγουει.

Έφτασα στο παρόν λοιπόν με μια μικρή ανασκόπηση της ημέρας για να δείξω στους φίλους που ενδιαφέρονται για τη συναισθηματική μου κατάσταση ότι η εν λόγω κατάσταση είναι σκατά, τελείως σκατά και αυτό γιατί η ζωή μου είναι σκατά κι αυτό γιατί η ζωή γενικώς είναι σκατά και αυτό γιατί οι άνθρωποι είναι σκατά με πόδια και αυτό γιατί η έλλογη ζωή είναι υπερτιμημένη όπως και η ανθρώπινη νόηση κι το ανθρώπινο «πνεύμα» όπως και τα ανθρώπινα συναισθήματα, η ανθρώπινη λογική και η ανθρώπινη κοινωνία και όλα τα ανθρώπινα, πως αλλιώς μου εξηγείτε εσείς το αποτέλεσμα των τελευταίων εκλογών;

Χα! Πάω στοίχημα πως δεν το περιμένατε καθόλου αυτό. Βασικά είμαι σίγουρος γιατί κι εγώ δεν το περίμενα καθόλου αυτό. Κάποιες φορές με εκπλήσσω ευχάριστα όχι για αυτά που επιλέγω να γράψω αλλά γιατί στ’ αλήθεια κάποιες φορές απλά γράφω χωρίς καθόλου σχέδιο και βγαίνουν πράγματα άκυρα τελείως.

ΥΓ1. Δεν σε ξαναπαίρνω τηλέφωνο ποτέ, ούτε ξανάρχομαι. Μαλάκα.

ΥΓ2. Ζήτω το ΚΚΕ κουφάλες.

ΥΓ3. Μέχρι να πεθάνω κουφάλες.

ΥΓ4. Συγγνώμη για το κουφάλες μικρούλι. Δεν ήταν για σένα.

Αφιέρωμα στον Ρόρυ Γκάλαχερ (μια εξομολόγηση)

https://www.youtube.com/watch?v=eGlAkiCN4-M

Δεν ξέρω από πότε άρχισα να έχω αυτό το σκεπτικό. Νομίζω ξεπήδησε από τα σχολικά μου χρόνια (μοιάζει τελευταία μόνο για αυτό να μιλάω), ειδικά μετά το γυμνάσιο, πιο πριν δεν είχα και πολύ μυαλό για τέτοια πράγματα. Από τότε ίσως ξεκίνησα να σκέφτομαι έτσι και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, νομίζω πως φταίει οτι στην εποχή του γυμνασίου ξεκίνησα στ' αλήθεια να κάνω πράγματα, δραστηριότητες, που δεν έκαναν συνήθως οι συνομήλικοι μου. Νομίζω αρχές γυμνασίου ξεκίνησα να πηγαίνω με τα πόδια στον μπαμπά μου (γιατί το έβρισκα ενδιαφέρον κυρίως), να πηγαίνω με τα πόδια ως το Κατάκολο και πίσω (και πάλι έλεγα πως είναι για άσκηση αλλά πιο πολύ το έκανα γιατί με είχε πιάσει μια περιέργεια να δω μέρη και να τα ευχαριστηθώ, μια περιέργεια που δεν ικανοποιούνταν με τον αργό ρυθμό των παρεΐστικων εξερευνήσεων ή με τις οικογενειακές διακοπές), να αθλούμαι όλο και πιο έντονα και από τελείως λεπτοκαμωμένο παιδάκι να πάρω σχετικό όγκο και να γίνω πιο, ας το πούμε στιβαρός (είπα πιο).

https://www.youtube.com/watch?v=qevOObjMMOM

Με αυτές τις νέες δραστηριότητες που εντείνονταν κι εντείνονταν συνεχώς εμφανίστηκε στο μυαλό μου και μια νέα λογική για την άσκηση και την δραστηριότητα γενικότερα. Πρώτα βασικά μου έγινε εμμονή (και ακόμα μου είναι βασικά) να προσπαθώ συνεχώς να κάνω όλο και μεγαλύτερα πράγματα, όλο και πιο δύσκολα (σωματικά πάντα). Να κάνω μεγαλύτερες αποστάσεις, να πηγαίνω πιο γρήγορα, να κουράζομαι περισσότερο. Από τότε ακόμα υπήρχε στο βάθος του μυαλού μου οτι όλα αυτά, πέρα από τη διασκέδαση που μου έδιναν (και μου δίνουν) είχαν σκοπό την εκπαίδευση. Χωρίς να μπορώ να το αντιληφθώ καν τότε ακολουθούσα κανόνες και πρακτικές σαν να εκπαιδευόμουν για κάτι. Πάντα όταν ξεκινούσα για κάτι δύσκολο σκεφτόμουν ασυναίσθητα: τώρα αυτό που κάνω μπορώ και να μην το κάνω... Αλλά αν χρειαστεί κάποια στιγμή να περπατήσω 15 χιλιόμετρα ή να τρέχω τα 100 μέτρα σε 13 δευτερόλεπτα ή να πηδήξω ένα βάραθρο πάνω από 3 μέτρα ή γουατέβερ πρέπει να ξέρω πως μπορώ να το κάνω.

https://www.youtube.com/watch?v=lUv-4dNX6Jw

Δεν έχω Ι Δ Ε Α γιατί σκέφτομαι έτσι (γιατί ακόμα σκέφτομαι έτσι). Είναι φαντάζομαι ο δικός μου τρόπος να νιώθω πιο σίγουρος για τον εαυτό μου. Όμως δεν ήθελα να σχολιάσω ακριβώς αυτό. Η σχέση μου με το σώμα μου ήταν πάντα περίεργη αλλά τη θεωρώ καλή και έτσι κατάφερω να νιώθω και καλά για μένα, να νιώθω ικανός οπότε δεν με στεναχωρεί τόσο. Ή μάλλον δε με στεναχωρούσε. Τώρα πια που οι δυνατότητες μου μικραίνουν μέρα τη μέρα αρχίζω να καταλαβαίνω πως η υπερβολική κούραση και καταπόνηση έχουν πάρει το φόρο τους από το σώμα μου. Όμως και πάλι ξέφυγα, δεν είναι αυτό που θέλω να πω.

Με την αύξηση των δραστηριοτήτων λοιπόν έγινε μια μετάλλαξη στο μυαλό μου. Πάντα έβλεπα τους φίλους μου και τους αθλητές και γενικά αυτούς που είχαμε κάποια κοινά σ' αυτόν τον τομέα να κάνουν τα ίδια με μένα ή ακόμα πιο δύσκολα πράγματα και τους θαύμαζα. Και τους έβλεπα να προετοιμάζονται, να ξεκουράζονται, να κάνουν ολόκληρες διαδικασίες για να ετοιμαστούν για να κάνουν κάτι. Και από τότε σκεφτόμουν, αναρωτιόμουν: κι αν είσαι κουρασμένος; αν δεν μπορείς εκείνη τη χρονική στιγμή; και το είχα για πολύ περιοριστικό. Αυτός ο συγχρονισμός μου φαινόταν τόσο δύσκολο να το πετύχεις που το θεωρούσα πολύ λάθος για έναν αθλητή να σκέφτεται έτσι. Αν βρεθείς στην κατάσταση του να κάνεις κάτι πολύ δύσκολο και είσαι κουρασμένος ή στεναχωρημένος ή οτιδήποτε δεν θα το κάνεις;

https://www.youtube.com/watch?v=rM0fwhiI020

Και από τότε θεώρησα δεδομένο πως εγώ πρέπει να είμαι υπεράνω αυτού. Πρέπει με την εξάσκηση μου να ξεπερνώ και αυτόν τον παράγοντα. Οπότε από τα 15 16 17 δεν ξέρω πότε, σχηματίστηκε αυτή η λογική στο μυαλό μου: Αν δεν μπορείς να το κάνεις κουρασμένος, δεν μπορείς να το κάνεις καθόλου. Υπάρχουν αμέτρητες παραλλαγές σ' αυτό αλλά η ουσία είναι αυτή. Αν δεν μπορείς να το κάνεις στις χειρότερες συνθήκες σημαίνει πως δεν μπορείς να το κάνεις καθόλου. Γιατί (με τη δική μου λογική πάντα) δεν είναι δυνατόν να περιμένεις οτι όταν χρειαστεί να κάνεις κάτι όλες οι συνθήκες θα είναι ιδανικές. Μάλλον δεν θα είναι. Και μπορεί να είναι και τελείως εναντίον σου. Οπότε, αν δεν μπορείς να το κάνεις και σ' αυτές μάλλον δεν έχει αξία η ικανότητα σου. Για αυτό και ποτέ δε δίνω σημασία στις συνθήκες, για αυτό και όταν πάμε πεζοπορία

https://www.youtube.com/watch?v=BgHyLpaVQ5s

θα βγω την προηγούμενη (αν θέλω), θα ξενυχτήσω, θα κάνω ποδήλατο πριν πάω για μπάλα, θα κοιμηθώ 2 ώρες και θα δώσω μάθημα (επειδή θα βλέπω σειρές όμως), θα κάνω αθλήματα όλη τη βδομάδα και μετά θα βγω για να ξενυχτήσω και ακόμα κι αν μπαίνω τσάμπα στα μέσα θα πάρω το ποδήλατο. Γιατί είμαι τρελός. Για αυτό.

https://www.youtube.com/watch?v=lsSIyk026P8

Τίποτα δεν θα συμβεί. Κι αν ειναι νωρίς. Κι αν δε δω κάποιον στο μετρό. Κι αν περπατήσω μόνος μου τα 800 μέτρα από το μετρό στο σπίτι. Κι αν φύγω νωρίς από το πάρτυ. Κι αν έγινα (κατά το διγενάκι) ίμο. Κι αν δεν πέρασα καλά ενώ έπρεπε.

Τίποτα δε συνέβη. Καθαρά δε συνέβη απολύτως τίποτα. Και αυτό με την Ελένη τι ήτανε τώρα; Αλλά έτσι κι αλλιώς αυτό με μένα τι ήτανε; Και αυτό με την Ιωάννα τι ήτανε τώρα; Αλλά έτσι κι αλλιώς αυτό με μένα τι ήτανε; Θα βγω έξω να πάρω ένα πεινιρλί και θα κάνω βόλτα με το ποδήλατο. Θα σου έλεγα να με συναντήσεις αλλά δεν θέλω να σου πω, νιώθω πως δεν θες να με δεις, δεν ξέρω γιατί, πρώτη φορά το νιώθω αυτό για σένα τόσο έντονα. Κοίτα που δεν περίμενα να γράψω για σένα αλλά αυτό μου μεινε αρκετά από χτες. Νομίζω με αποφεύγεις. Νομίζω με απομακρύνεις. Νομίζω δε σε ανανεώνει καθόλου η παρέα μου. Νομίζω έχεις δίκιο. Δεν είμαι τόσο ανανεωτικός. Και σίγουρα σε σένα μάλλον δεν έχω να προσφέρω κάτι καινούργιο, ένα ενδιαφέρον τόπικ, μια ενδιαφέρουσα οπτική, οι οπτικές μου είναι σκονισμένες, παλιές, επαναλαμβανόμενες και βαρετέεεεεεες.

Ο Γιώργος είναι ένας άνθρωπος που είναι έτσι κι έτσι κι έτσι κι έτσι. Και όσες φορές και αν τον συναντήσεις θα είναι έτσι κι έτσι κι έτσι κι έτσι. Και δεν θα έχει να σου πει κάτι καινούργιο, δεν θα σε κάνει να νιώσεις κάπως καινούργια. Μέχρι να μάθεις το έτσι και το έτσι και το έτσι και το έτσι σίγουρα θα είναι ενδιαφέρων. Όταν τα μάθεις όμως (περίπου σε κανά εξάμηνο, άντε χρόνο) μετά η παρέα μαζί του δεν έχει νόημα, είναι σα να ξαναβλέπεις μια σειρά που σ' άρεσε αλλά ταυτόχρονα αυτή η σειρά, αν και ήταν καλή, δεν ήταν τόσο περίπλοκη ώστε μια δεύτερη ματιά να φανερώσει νέα στοιχεία και χαρακτηριστικά, να βγάλει νέο ενδιαφέρον. Θα τη δεις ίσως άλλη μια φορά για τον ίδιο λόγο που διαβάζεις κάποιες φορές ξανά ένα βιβλίο, γιατί σ' άρεσε λίγο το που σε πάει αλλά μετά από κάποια ώρα απλά ξέρεις ακριβώς τι θα πει μετά. Ξέρεις ακριβώς τι θα πω μετά έτσι;

Διαταγή νο1: Εκφοβισμός

https://www.youtube.com/watch?v=i1n3TyT4EN8

Θα αφήσω στην άκρη τα φανταστικά σενάρια. Αν και έχουν πλάκα. Σε είδα σήμερα το πρωί, σε είδα και όταν σου μίλησα δεν ήξερα τι να σου πω. Χτες σε έψαχνα να σου μιλήσω και σήμερα δεν ήξερα τι να σου πω. Δεν θα έρθω να σε βρω γιατί φοβάμαι πως δεν θα έχουμε τίποτα να πούμε. Η πρώτη διαταγή είναι ο εκφοβισμός.

Αναγκαίο να διασπάσεις την ψυχολογία του εχθρού, να τον κάνεις να μην έχει εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους, να χάσει την αυτοσυγκέντρωση του, να αμφιβάλλει για τον σκοπό του, για τα μέσα που χρησιμοποιεί και για το αν θα καταφέρει να επιτύχει. Από τη στιγμή που δεν στέκεται σταθερός μπροστά σου μπορείς να τον μετακινήσεις προς τα εκεί που θες πιο εύκολα, να τον έχεις  πιο δεκτικό, να τον καταδιώξεις, και εν τέλει να τον κάνεις να χάσει κάθε θέληση για μάχη, να θέλει μόνο να επιβιώσει.

https://www.youtube.com/watch?v=uudKrJ--BjE

Η επιβίωση μου εξαρτάται από το πόσο γρήγορα θα τρέξω; Σκοπός που τρώω είναι μόνο η επιβίωση; Γιατί οι άνθρωποι θεωρούν σημαντικό να επιβιώνουν; Γιατί ο άνθρωπος επιμένει να διαιωνίζει το είδος του; Άμα σταματούσαμε όλοι να κάνουμε παιδιά τι κακό θα συνέβαινε; Δεν μπορώ να καταλάβω αφού υποτίθεται οτι είναι απλά ένστικτο επιμένουνε όλοι να κάνουνε παιδιά, ή ακόμα πιο πολύ, οτι το να κάνεις παιδιά είναι πολύ σημαντικό. Κι εγώ θέλω να κάνω αλλά επειδή μ' αρέσουν τα παιδιά, επειδή τα συμπαθώ που είναι μικρά και αθώα και γλυκούλικα, δεν θέλω να κάνω για να αφήσω κάτι στον κόσμο. Αν δεν κάναμε παιδιά ίσως χαιρόμασταν τη ζωή περισσότερο, ή αν κάναμε πολύ λίγα ξέρω γω και να τα προσέχανε πολλές οικογένειες μαζί. Δεν είναι στ' αλήθεια σημαντικό να συνεχίζει να υπάρχει το ανθρώπινο είδος, είναι απλά ένστικτο που φτιάχτηκε πολύ παλιά και δεν έχει λογική. Εγώ σα Γιώργος πολύ που χέστηκα για τον αν θα υπάρχει ανθρωπότητα σε 100 χρόνια. Νοιάζομαι μόνο εγκυκλοπεδικά. Νοιάζομαι στη βάση του ΑΝ υπάρχει τότε ανθρωπότητα τότε, ας ζει σε καλές συνθήκες, αυτό ναι, αλλά δε χρειάζεται αληθινά να υπάρχει. Μπορούμε απλά να γεράσουμε μαζί και μετά να πεθάνουμε, τόσο απλά, όλα τα υπόλοιπα είναι για να έχουμε κάτι να λέμε.

Έλα να γεράσουμε μαζί. Κι ας μην κάνουμε παιδιά. Ή αν κάνουμε να κάνουμε λίγα. Ή κανένα.

work in progress

Παρακαλώ περιμένετε

https://www.youtube.com/watch?v=vp-hdWEkxL8

https://www.youtube.com/watch?v=rOoCixFA8OI

https://www.youtube.com/watch?v=0klzvRBIeMs

Η πλέιλιστ μου so far.

Η δηλητηρίαση μου όσο ξεθωριάζει, τόσο νιώθω πιο βαρεμένος να σηκωθώ απ'το κρεβάτι. Ορκίστηκα πως δεν θα ξαναφάω από εκεί αλλά και πάλι. Είχα να πάθω αληθινή δηλητηρίαση πάρα πολλά χρόνια, νομίζω παραπάνω από 10. Τότε θυμάμαι ήμουνα διακοπές με τη μαμά μου και τον Αχιλλέα και τα αδέρφια μου (ίσως να έλειπε ο μεγάλος) στην Κουρούτα, πριν γίνει ιν, και είχαν πάει όλα στραβά. Όλα όμως. Κλειδωθήκαμε 2 φορές έξω απ'το αμάξι, έβρεχε συνεχώς, έπαθα δηλητηρίαση και ξερνούσα για 1.5 μέρα  σ υ ν ε χ ώ ς

https://www.youtube.com/watch?v=SDTZ7iX4vTQ

κι νομίζω εν τέλει δεν είχε περάσει καθόλου καλά η μαμά μου. Εγώ είχα περάσει αδιάφορα, άλλωστε ήμουν στην ηλικία όπου μου αρκούσε να ήμουνα απλά έξω από το σπίτι, να είχα χώρο να τρέξω και να παίξω και να δω καινούργια μέρη. Για τα αδέρφια μου δεν ξέρω πως πέρασαν, υποθέτω μέτρια προς κακά, εκτός ίσως από τη μικρή που πρέπει να ήταν πολύ μικρή.

Δεν μπορώ να ξέρω γιατί τα θυμάμαι αυτά. Ίσως να φταίει οτι έβρεξε επιτέλους, οτι ξαναέπαθα δηλητηρίαση μετά από τόσα χρόνια, οτι μίλησα με τη μαμά μου σήμερα. Ποιος ξέρει;

Την Πέμπτη ξαναμπαίνω μέσα για 2 μέρες, για να απολυθώ. Είναι σχεδόν αστείο που μετά από τέτοια ταλαιπωρία βαριέμαι τόσο πολύ να ξαναμπώ μέσα στο στρατόπεδο, ακόμα και για λίγες ώρες. Είναι σαν χτες που μέτραγα πάνω από 200 μέρες ακόμα για να φτάσω εδώ που είμαι. Αλλά όλο για τη θητεία μου μιλάω και έχω κουράσει φαντάζομαι.

Πάλι νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ για το οτι δεν έχει κανένα περιεχόμενο αυτή η έγγραφη δήλωση. Δεν θα βάλω καμιά μεγάλη κατάθεση ψυχής μέσα στο κείμενο, δεν θα πω πόσο πολύ με μισώ, πόσα ψυχολογικά έχω κλπ κλπ, καταντάνε αηδία άμα τα λες ξανά και ξανά. Πφφφφτ. Με ταυ.

Απλά αποφάσισα να γράψω ώσπου να τελειώσει η πλέιλιστ μου γιατί βαριέμαι. Άρα λοιπόν η συναισθηματική κατάσταση που θέλω να περάσω είναι η βαρεμάρα, χωρίς αυτή τη φορά να τη δηλώσω, αλλά με το να γράψω κάτι βαρετό. Είναι βαρετό και που το εξηγώ. Βαριέμαι παααρα πολύ και ο Κώστας λέει πως οι αληθινά έξυπνοι άνθρωποι δε βαριούνται. Αν ισχύει αυτό πρέπει να είμαι τελείως ηλίθιος. Αλήθεια πως θα συνεχιστεί η ζωή μου; Θα βαριέμαι συνεχώς; Δεν γίνεται αυτό πωπωωωωω δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω αλλά κάτι πρέπει να κάνω! Άμα πιάσω δουλειά θα βελτιωθούν οι βαρετές στιγμές μου αλλά μόνο λίγο.

Το σαββατοκύριακο που πέρασε βέβαια δεν βαρέθηκα καθόλου. Βασικά όλη τη βδομάδα δε βαρέθηκα, ήμουν συνέχεια έξω. Τώρα γιατί βαριέμαι; Μπορώ να βγω αύριο ξέρω γω δεν χάθηκε και ο κόσμος, είμαι πολύ ανυπόμονος ίσως αυτό να φταίει. Χτες πονούσα τόσο που δεν μπορούσα να κοιμηθώ οπότε και έβαλα το 2 να τα ξαναδώ και απόλαυσα τα πρώτα 15 λεπτά (μετά πονούσα και δεν μπορούσα να παρακολουθήσω άλλο) και σκέφτηκα πως αν επιχειρούσα σχέση ομοφυλοφιλική θα ήταν πολύ καλά γιατί νιώθω πως μέ ένα αγόρι θα μπορούσα να συνδεθώ πολύυυ πιο πολύ και να γίνουμε στ' αλήθεια φίλοι και, ε, αν έπεφτε και κανά φιλάκι τι να κάνουμε. Αλλά μπα, δε με τρελαίνει κιόλας η ιδέα.

https://www.youtube.com/watch?v=mUnMOG8xKsg

Και μετά σκέφτηκα που η Ειρήνη, και όλοι συμφώνησαν, με είπε συντηρητικό. Πάαααρα πολύ άσχημο. Αλλά δε με νοιάζει γιατί δεν το πιστεύω στ' αλήθεια για μένα αυτό. Αν εγώ είμαι συντηρητικός τότε γιατί όλοι θεωρούν αυτά που κάνω ή λέω να κάνουμε ακραία; Ξενέρωτοι, φαφλατάδες, δειλοί και φοβητσιάρηδες, εγώ αυτό νομίζω. Ας ξεκινήσει κάποιος για Θεσσαλονίκη με ποδήλατο και 20 κιλά στην πλάτη του και μετά μπορεί να με πει ο,τι θέλει. Ασχέτως του τι έγινε στη Θήβα, εσύ μαράκι σσσσσστ.

Α! Βρήκα τι θα κάνω! Θα σχεδιάσω την Πάρνηθα!

Όλοι οι πλανήτες

Last Saturday night at the party. Kelly, sitting, facing that violet tree, staring at me. I'm getting closer. She stands up, carresses slowly my face. I'm happy, she said.

Dream team αλητεία

 https://www.youtube.com/watch?v=p5vuTToYN8M