Ξεκίνησα να γράφω και κατέληξα ν' ακούω

https://www.youtube.com/watch?v=fR-COZ-4i8o

Υποσχέθηκα στην Ελένη μπαράζ από κείμενα για να εκφράσω το μπαράζ συναισθημάτων των τελευταίων ημερών. Μαζί με τα πολλά, διαφορετικά, ενδιαφέροντα πράγματα που αισθάνομαι νιώθω και την κλασική τάση αυτοκαταστροφής, τάση αυτοκτονίας, όχι στ' αλήθεια, αλλά την τάση να διαλύσω μέσα από κείμενα και συζητήσεις πολλές από τις σχέσεις που έχω χτίσει.

Από τη μια ρωτάει: "Γιατί να το κάνεις αυτό; Δεν είσαι χαρούμενος που έχεις καλές σχέσεις με ανθρώπους που συμπαθείς;"

Από την άλλη ρωτάει: "Γιατί να το κάνεις αυτό; Δεν είσαι χαρούμενος που (απλά) έχεις καλές σχέσεις με ανθρώπους που συμπαθείς (ή κάτι παραπάνω)."

Οι τάσεις καταστροφής μου θα αρχίσουν με την εξής δήλωση: "Το καλύτερο κοπλιμέντο που μπορώ να σου κάνω είναι οτι έχω να τραβήξω μαλακία από πέρσι". Τώρα που το σκέφτομαι βέβαια, δεν έχω ποτέ κάψει γέφυρες τόσο έντονα και τόσο απότομα. Δεν έχω τολμήσει να πω αυτά που σκέφτομαι κι ας είναι πιθανό να έχουν αποτέλεσμα άσχημο. Αυτό δεν είναι (μάλλον) θέμα δειλίας (σαν τον Σάσα) αλλά σκοπιμότητας. Γιατί να σου πω κάτι που θα σε διώξει αν μπορώ να περιμένω να αλλάξεις γνώμη κάνοντας υπόγεια δουλειά, σαν τρωγλοδύτης, σα σκουλήκι, να κάθομαι χαμογελώντας και μιλώντας για φύλα και σχέσεις ενώ πραγματικά γίνεται τελείως διαφορετική συζήτηση στο μυαλό μου.

Είμαι αηδιαστικός, το γνωρίζω αυτο. Ούτε λεπτό να μη νομίσεις οτι δεν (ανα)γνωρίζω τη μαυρίλα και τη γλίτσα που κυριαρχούν στο μυαλό μου. Όμως δεν ξεφεύγω από την ανθρώπινη φύση, φύση βρώμικη, βδελλιαζόμενη, παρασιτική, φύση που μας κάνει να δημιουργούμε τα πιο ωραία πράγματα για τους χειρότερους λόγους. Ή μπορεί και να μην είναι για όλους έτσι. Βασικά δεν ήταν για όλους έτσι. Είναι για μένα όμως. Δεν ξεφεύγω από την ανθρώπινη φύση έλεγα, την οποία ακολουθούν και οι πιο πολλοί από τους γνωστούς μου. Πιο σωστό έτσι. Κι αν έχω μια τρύπα και περιμένω να μου τη γεμίσει κάποιος, αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Κι αν νόμιζα πως κάποτε γέμισε, έκανα λάθος. Κι αν νομίζω πως θα τη γεμίσει κάποιος κάποτε είναι επειδή ακόμα λειτουργούν τα βασικά ανθρώπινα ένστικτα, της επιβίωσης, της ελπίδας. Αργά ή γρήγορα ο άνθρωπος πρέπει να τα ξεπεράσει.

Όχι, δεν θέλω να βγάλω κανά νόημα τρελό γιατί ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Όχι τίποτα, απλά δεν ξέρω πολλά. Η κατάθεση που κάνω σε κάθε συζήτηση δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που νομίζω. Αυτό που νομίζω μπορεί να αλλάξει, όπως αυτό που πίστευα πριν 5 χρόνια άλλαξε σε αυτό που πιστεύω τώρα και τα λοιπά.

Άρα.

Μη με λες απόλυτο γιατί σε μισώ.

Μη με λες αυστηρό γιατί σ' αγαπώ.

Όταν νιώσω πως δεν έχεις κάτι παραπάνω να μου προσφέρεις, όταν νιώσω πως έχουμε τελειώσει επιτέλους σαν συνδεόμενα όντα, τότε ακριβώς θα σου εξηγήσω τι εννοώ όταν λέω το όνομα σου. Και αλήθεια, δεν θα μπορείς ούτε να με κοιτάς όταν θα σε περιγράφω.

Από το κάτω στο πάνω και μετά μαζί και τούμπαλιν και επανάληψη

I stood in this sunsheltered place
'Til I could see the face behind the face
All that had gone before had left no trace

Down by the railway siding
In our secret world, we were colliding
All the places we were hiding love
What was it we were thinking of?


I kicked the habit (I kicked the habit)
She'd my skin (Shed my skin)
This is the new stuff (This is the new stuff)
I go dancing in, (We could go dancing in)
Oh won't you show for me (Show for me)
I will show for you (Show for you)
Show for me (Show for me), I will show for you

looking down on empty streets, all she can see
are the dreams all made solid
are the dreams all made real
all of the buildings, all of those cars
were once just a dream
in somebody's head
she pictures the broken glass, she pictures the steam
she pictures a soul
with no leak at the seam

lets take the boat out
wait until darkness
let's take the boat out
wait until darkness comes

red rain is coming down
red rain
red rain is pouring down
pouring down all over me
and I can't watch any more
no more denial
it's so hard to lay down in all of this
red rain is coming down
red rain is pouring down
red rain is coming down all over me
I see it
red rain is coming down
red rain coming down

Αν είχες άλλη πολιτική θα επικοινωνούσες για να με βάλεις στη θέση μου. Σε προλαβαίνω λοιπόν για να σου πω πως δεν θα δώσω σημασία σε κάτι τέτοιο γιατί όταν προσπάθησα να το κάνω απέτυχε. Είμαι αποφασισμένος να αδιαφορήσω για αυτό.

Δεν μ' αρέσει ποτέ να λέω, θα γίνει αυτό, θα γίνει εκείνο. Γιατί συνήθως δε γίνεται τίποτα και βγαίνω ηλίθιος. Θα κρατήσω 2 πράγματα λοιπόν.

1) Από το κάτω στο πάνω κυρίως.
2) Από το κάτω στο κάτω σ' επανάληψη

Εκείνη τη στιγμή δεν καταλάβαινα καν τι γίνεται. Ειλικρινά. Καλύτερα βασικά. Μόνο μετά το σκεφτόμουν ξανά και ξανά (και ξανά) και μου ερχόντουσαν αυτά τα 2. Ειδικά το πρώτο. Και για να μη θυμώνεις, ξέρω πως δεν πρόκειται να καταλάβεις (και εσύ αλλά και οι άλλοι) τι εννοώ ακριβώς, εδώ δεν κατάλαβες που είναι το χαρτί.

Ζώον

You are alone, maybe i can help you

Νιώθεις μόνος

Είσαι μόνος

I am alone, maybe you can help me

No peace without justice

Τρίτο και τελευταίο για σήμερα είναι το ζήτημα του τι θες και τι παίρνεις. Μοιάζει με το τι δίνεις και τι παίρνεις αλλά δεν είναι.

Αν και δεν είμαι ο τύπος που γκρινιάζει απερίφραστα και φανερά, νομίζω σήμερα θα το κάνω.

Τελευταία μου χει δημιουργηθεί η εντύπωση οτι θα παίρνω αυτό που μου δίνεται, χωρίς να έχει σημασία τι θέλω εγώ. Αυτή η εντύπωση, που έχει σοβαρή βάση κι ας ακούγεται παιδιάστικη, πήρε σχήμα και συγκεκριμένο περιεχόμενο πολύ πρόσφατα, όμως μετά από σκέψη κατάλαβα πως έχει ρίζες από πιο παλιά παραδείγματα.

Όμως τι εννοώ ακριβώς; Εννοώ οτι εγώ έχω προβεβλημμένα στο μυαλό μου ορισμένα αιτήματα, ορισμένα "θέλω", διαφόρων φύσεων. Σε αυτά, ή μάλλον πιο σωστά στην μη ικανοποίηση τους, επιδρούν και αντικειμενικές συνθήκες. Σωστά. Όμως, αν αυτό γίνεται κανόνας, πρέπει να προβληματίζεται κανείς περί της συλλογιστικής του αλλά και του φαινομένου συνολικά, των μηχανισμών που το προκαλούν και λειτουργούν τέλος πάντων.

Πρώτος προβληματισμός για το οτι δεν ικανοποιούνται τα θέλω κάποιου είναι οτι μπορεί να έχει μη ρεαλιστικά θέλω. Για παράδειγμα, αν εγώ θέλω να πετάω, δε φταίει κανείς για αυτό και ούτε κι εγώ. Φταίει η νοητική διαδικασία που άφησε να σχηματιστεί ένα θέλω που είναι απραγματοποίητο και παράλογο. Αυτό είναι καθαρό παράδειγμα αντικειμενικών συνθηκών που επιδρούν στα θέλω.

Ο δεύτερος προβληματισμός είναι (αφού ο πρώτος απορριφθεί) είναι αν τα θέλω κάποιου επιδιώκονται με επαρκή προσπάθεια. Δηλαδή εγώ μπορεί να θέλω να φτιάξω ένα φαγητό. Εάν βαριέμαι ή αρνούμαι να προσπαθήσω επειδή θεωρώ πως δεν ξέρω να μαγειρεύω, αν δηλαδή διστάζω να το φτιάξω κι ας μπορώ ουσιαστικά, δεν μπορώ να ισχυριστώ οτι δεν έχω να φάω και να στεναχωριέμαι για αυτό. Αν το θέλω και το επιδιώξω, θα το φάω. Είναι ζήτημα θέλησης λοιπόν, όχι αιτήματος.

Ο τρίτος προβληματισμός είναι ο εξής. Και δεν μπορεί να αναλυθεί με ένα μεμονωμένο παράδειγμα. Είναι σύνολο, μια διαδικασία. Αν εγώ θέλω κάτι και δεν το παίρνω είναι ένα θέμα που έχει πολλές ερμηνείες και λόγους να συμβεί. Αυτό δεν χρειάζεται ανάλυση. Εάν όμως, εδώ είναι το ζήτημα, αυτό επαναλαμβάνεται, προκύπτει και ξαναπροκύπτει, αν οι προσπάθειες να κατακτήσεις αυτά που θες πέφτουν στο κενό; Τότε ο προβληματισμός αλλάζει θέμα. Γιατί δεν μπορείς να ισχυριστείς οτι είναι όλα σου τα θέλω παράλογα ούτε και οτι δεν προσπαθείς για τίποτα. Ή μάλλον μπορείς να ισχυριστείς κάτι τέτοιο αλλά ας πούμε οτι δε συμβαίνει. Τότε τι συμβαίνει, συνάδελφοι;

Αυτό το θέμα δεν είναι για αυτολύπηση, κάτι που κάνω μόνο κρυφά άλλωστε, αλλά εκεί καταλήγει καθώς αν δε φταίει η αντικειμενική πραγματικότητα και δεν φταίει το μυαλό σου μάλλον φταίνε όλοι οι υπόλοιποι! Με την έννοια όμως οτι οι υπόλοιποι επιλέγουν, όπως κάνεις κι εσύ φυσικά, και μάλλον θα πρέπει ορισμένες φορές να δεχτείς οτι δεν επιλέγουν εσένα. Και αυτό, λέω εγώ, πάει στο διάλο. Όμως, είναι πρόβλημα και δεν πάει στο διάλο. Γιατί;

Γιατί αν αυτό συμβαίνει συνεχώς εσύ θα καταλήξεις να παίρνεις αυτό που σου δίνεται και όχι αυτό που θες. Και αυτό που σου δίνεται μπορεί να είναι αρκετό ορισμένες φορές, μπορεί και όχι, μπορεί να βγαίνει παραπάνω από αυτό που θες, μπορεί να βγαίνει λιγότερο. Ανεξαρτήτως αυτού όμως, δεν μπορείς να αποκλείεις τη δικιά σου επιλογή. Εσύ θες κάτι, δεν γίνεται να παραιτείσαι συνεχώς από αυτό επειδή δεν σου βγαίνει στο τέλος. Θα το κάνεις γιατί είσαι αναγκασμένος, αλλά μέχρι πότε; Και τι αντίκτυπο θα έχει στη ζωή σου το να ζεις με τα αποφάγια της ζωής;

Αυτός είναι ο προβληματισμός.

Και για αυτό δεν θα υπάρξει ειρήνη χωρίς νίκη.

Sometimes you get what you need

Τα δύο πιο μελαγχολικά συγκροτήματα

Το πρώτο θα το βρεις σε ροκ μπαρ στα 80s, θα πίνεις μπύρα, θα φοράς δέρμα, και στο τέλος της βραδιάς θα παίζεις ξύλο γιατί απλά θες να νιώσεις οτι έκανες κάτι με κάποιον.

Σε εκείνο το μπαρ η μουσική θα είναι δυνατή αλλά όχι εκκωφαντική, θα έχει φώτα σε διάφορα χρώματα, θα έχει κόσμο και, ειδικά για αυτούς που δεν θα ξέρουν πολλά, για αυτούς που μόλις μπήκαν μέσα, για αυτούς που βγήκαν για να διασκεδάσουν, η μουσική θα ακούγεται χαρούμενη, θα κρύβει μηνύματα χαράς, το γρήγορο τέμπο θα προκαλεί ευφορία, η περίεργη φωνή χαμόγελο, θα τραγουδούν δυνατά όσο λόγια ξέρουν, θα παραγγέλνουν ποτά με περίεργα ονόματα και χυμούς, θα γελούν, θα φωνάζουν, θα μεθούν και θα αγκαλιάζονται.

Σε εκείνο το μπαρ εσύ θα πρέπει να έχεις πιάσει θέση στη μπάρα, σε σκαμπό που δε σε βολεύει γαμώ, θα πάρεις μια μπύρα γιατί δε χρειάζεσαι κάτι βαρύτερο, θα την πίνεις γρήγορα, θα τραγουδάς από μέσα σου στην πρώτη, απ' έξω σου στη δεύτερη, θα στεναχωριέσαι αλλά με νευρικότητα, τα γρήγορα ντραμς και τα απλά ρεφρέν θα σε κάνουν να κουνάς το κεφάλι και να χαμογελάς ειρωνικά, θα κοιτάς γύρω τον κόσμο αλλά λίγο, θα περνάς καλά, καλύτερα από το να καθόσουν σπίτι δηλαδή, θα αναρωτιέσαι ποιος κάθεται σαν και σένα, έτσι, σε μαγαζιά που παίζουν τέτοια, θα αναρωτιέσαι αν κάποιος φίλος σου έπρεπε να είναι εδώ μαζί σου, θα πίνεις και μετά θα θες να χορέψεις, να το βγάλεις από μέσα σου αλλά δεν θα γίνεται και απλά θα γίνεις ρεζίλι σ' αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.

Το δεύτερο θα το βρεις σε άλλο μπαρ, πιο κλασικό, πιο 70άρι, εκεί οι άνθρωποι δεν θα είναι τόσο κεφάτοι, εκεί ίσως να βρεις κι ένα δυο τύπους σαν και σένα. Εκεί θα φοράς τζιν ή κοτλέ ή φόρμα ή οτι θες γιατί δεν θα έχει καμία σημασία, ίσως να φοράς και ρούχα της δουλειάς, εκεί θα τραγουδάς πιο δυνατά, πιο νευριασμένα, εκεί θα σκέφτεσαι πιο πολύ το σύνολο και όχι εκείνη ή εκείνον και εκεί μπορεί να πίνεις και κάτι χειρότερο. Εκεί θα κάτσεις μέχρι να μη βλέπεις μπροστά σου και θα φύγεις κλαίγοντας, είτε φανερά είτε κρυφά.

Σε εκείνο το μπαρ η μουσική θα είναι πολύ δυνατή, δεν θα μπορεί να μιλήσει κανείς με κανέναν, μπορεί στα τρελά τραγουδάκια να χορέυει και κανένας, τα φώτα θα είναι πιο χαμηλά, ο κόσμος ίσως πιο νέος, θα διασκεδάζει πιο πολύ αλλά πιο σοβαρά, πιο νευρικά, πιο έντονα, θα είναι ικανός για πιο πολλά πράγματα, θα πίνει λιγότερο αλλά θα του αρέσει πιο πολύ, η μουσική θα είναι φασαριόζα και θα φύγεις με πονοκέφαλο αλλά δεν θα μπορείς να τη βγάλεις απ' το μυαλό σου, ο κόσμος θα τραγουδάει και θα στη σπάει ίσως γιατί θα πέφτει πάνω σου και θα λέει συγγνώμη με μεθυσμένη φωνή.

Σε εκείνο το μπαρ εσύ θα έχεις πιάσει μια γωνία στη μπάρα αλλά μπορεί να κάθεσαι και όρθιος, μπορεί μάλιστα να μην είσαι μόνος σου καν, θα πίνεις μπορεί μπύρα μπορεί και ποτό, θα σε κεράσει ο μπαρμαν σίγουρα το 3ο 4ο ποτό, θα τραγουδάς κι εσύ λίγο πιο δυνατά, θα χαμογελάς περισσότερο και πιο ψευτικά, ίσως να παραπλανηθείς και να νομίσεις κάποια στιγμή πως περνάς καλά αλλά θα αντιληφθείς την πλάνη λίγο αργότερα, θα κοιτάς με περισσότερο ενδιαφέρον τον κόσμο, θα νιώθεις πως θες να μιλήσεις σε καινούργιο κόσμο αλλά ποτέ δεν θα το κάνεις, θα θες να πιάσεις κουβέντα στο μπάρμαν αλλά θα έχει δουλειά, θα φύγεις αργά και δεν θα έχεις πει κουβέντα, θα νιώθεις άσχημα που δεν είπες λέξη αλλά τι θα μπορούσες να κάνεις; κι έτσι κανείς δεν θα σε έχει προσέξει εκείνη τη βραδιά, θα είναι σα να μην πήγες.

this time i 'm gonna tell it my way

there is a town, there is a strange little town they call the world
...
The town that was sad yesterday, is a lot sadder today

Είναι τόσα τα σημεία για να σταθείς τον τελευταίο καιρό που δεν ξέρω τι θέλω να πω. Θέλω να μιλήσω για τη συζήτηση μαζί σου, για το χαμόγελο της, για το τζαμάρισμα μας, για την παρατήρηση της, για το πάρτυ που ήταν καλό, για το πάρτυ που ήταν κακό, για τη διαδρομή που είχε πλάκα, για τη διαδρομή που δεν είχε πλάκα, για το κρύο που έκανε, για τη βόλτα που έκανα χτες και είχε λίγο πλάκα, για αυτά που είδα που είχαν λίγο πλάκα και πολύ ιουιά και για πολλά άλλα ακόμα.

Αλλά δεν θα μιλήσω εν τέλει για κάτι με κάποιον, ίσως κουτσομπολέψω με τον Κώστα και τη Μαρία που θα έρθουνε σήμερα λίγο αλλά πραγματικά, τι να πεις, τι να πεις, τι να σου πούνε, τι να πείτε τέλος πάντων. Θέλει πολύ σιγουριά για να επιμένεις για κάτι όταν όλοι γύρω σου δείχνουν να το απορρίπτουν. Δεν κατέχω αυτή τη σιγουριά, δηλώνω. Νομίζω για όλα ισχύει αυτό που συμβαίνει με τη μουσική. Είμαι σίγουρος οτι ακούω τέλεια μουσική αλλά σε κανέναν άλλον δεν αρέσει στ' αλήθεια. Εγώ όμως ακούω αυτή που ακούνε οι άλλοι. Αν κρύβεται κάποιο πολύ βαθύ νόημα σε αυτό, δεν μπορώ να το βρω.

Το όνειρο της ημέρας

Να είμαστε σε ένα σπίτι κάποιου γνωστού, να κάνει λίγο κρύο, να καθόμαστε όλοι σε ένα δωμάτιο, να ακουμπάμε μεταξύ μας, να με χαϊδεύουν, να τους χαϊδεύω, να κοιτάμε από το παράθυρο το δρόμο και την πόλη πέρα, να κοιταζόμαστε στα μάτια και να μας αρέσει να το κάνουμε αυτό, να ακούμε αυτό, να απλώνεται μια φιλική σιωπή, να πίνουμε λίγο, να μιλάμε που και που, να χαμογελάμε, να αγαπιόμαστε, να μοιραζόμαστε, να φιλιόμαστε, να αγκαλιαζόμαστε αλλά χωρίς κρυμμένα μυστικά, να είμαστε μαζι.

https://www.youtube.com/watch?v=lAwYodrBr2Q

Θέλω να σε πετύχω στο δρόμο αι να σε αρπάξω από το πέτο, από το γιακά, από τους ώμους, να σε τραντάξω με δύναμη και σου φωνάξω μες στη μούρη: no time.

δεν έχουμε ποτέ το χρόνο που νομίζουμε οτι έχουμε. είσαι έτοιμος για αυτό;

Ιsn't it funny how these cats like the basics?

Ήττα.

Τα δυο αγαπημένα μου τραγούδια και τα δυο αγαπημένα μου κορίτσια έχουν κατακτήσει το ύπο και εν συνείδητο μου και δεν αντέχω, θέλω να γράφω για να διαβάζετε, θέλω να μιλάω για να ακούτε, θέλω να κινούμαι για να απορείτε, πως το γράφει, πως το λέει, πώς το κάνει, μα πως το κάνει, μα πως το κάνει, με πολλή προσπάθεια, να πως, είμαι αυτός που δεν έχει χάσει ούτε ένα λεωφορείο αν βιάζεται, είμαι αυτός που έχει κάψει τους μύες του τόσες φορές, και σε ερώτηση ναι οκ, στο σώμα όλα καλά, στο μυαλό; εγώ δεν παρασύρομαι, απαντώ, αν ήμουν χωρισμένος τότε το μυαλό μου θα πέθαινε, όμως αυτό είναι απλή υποθετική ανόητη ερώτηση, δεν είμαι χωρισμένος στα δύο, δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς σώμα, δεν υπάρχει μυαλό που να επιπλέει στο κενό, το σώμα είναι ένα και το αυτό και απλά τυχαίνει να σκέφτεται, για αυτό όταν εγώ κινούμαι, κινούμαι εγώ, δεν κινείται το σώμα μου, ποιος δηλαδή το αποφάσισε; εγώ, κι όταν εγώ λέω εγώ εννοώ εγώ, εννοώ χέρι ίσον μυαλό και πόδι ίσον τμήμα διαφορετικό, παραμένει μυαλό, ενότητα σημαίνει άρρηκτο δέσιμο, άμα χάσω το σώμα μου δε ζω, άμα χάσω το μυαλό μου το σώμα μου δεν είναι λειτουργικό, άρα;

άρα δε ζω ή μάλλον ζω στο σύνολο, οπότε ότι κάνω περπατώντας κάνω σκεπτόμενος και βάις βέρσα, η κίνηση ισοδυναμεί με ζωή και βάις βέρσα, αυτό λέω εγώ, αυτό λέμε όλοι.

fuck

Ο Ιμπεριαλισμός τη γη ξαναμοιράζει, με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζει

 

1) Keep banging on the walls of fortress Europe 

Burnin' up can we survive re-entry
Past the land mines and cybernetic sentries
Plane, train, car, ferry boat or bus
The future is bleeding coming back at us

The chip is in your head not on my shoulder
Total control around the corner
Open up the floodgates, time's nearly up
Keep banging on the wall of Fortress Europe

H νέα Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Συνοριοφυλακής και Ακτοφυλακής, σε «επείγουσες καταστάσεις», «θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να παρεμβαίνει για να διασφαλίζει ότι θα αναλαμβάνεται δράση επί του εδάφους, ακόμη και όπου δεν υπάρχει αίτημα για βοήθεια από το ενδιαφερόμενο κράτος-μέλος ή όπου αυτό το κράτος-μέλος θεωρεί ότι δεν υπάρχει ανάγκη για επιπρόσθετη επέμβαση». 

2) It's the enemy of the enemy, the enemy of the enemy is a friend till he's the enemy again

Starin' out the window at 50,000 feet
At the mercy of the skies, no escape velocity
And as your eyes meet my skin, see the terror on your face
Do you want it to stop, put yourself in their place

Where what your life is worth depends on where you live
Too many generations down the line to forgive
If all you knew was total war from every side
You'd have to decide, you'd have to decide

Τι είδους «πολιτική λύση» θα δώσουν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που πυροδότησαν και πυροδοτούν τον πόλεμο σε μια ευρύτερη περιοχή, από την Ουκρανία έως τη Συρία και το Ιράκ και μέχρι τη Λιβύη; Ποιος όπλισε το χέρι του «ακραίου θρησκευτικού φονταμενταλισμού»; Αυτή η «παγκόσμια και πρωτοφανής απειλή» έπεσε από τον ουρανό; Οι ίδιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που δημιούργησαν, εξόπλισαν και στήριξαν τους «τζιχαντιστές» για να εξυπηρετήσουν τα γεωπολιτικά τους σχέδια στην Ανατολική Μεσόγειο, για την ανατροπή κυβερνήσεων που είχαν μπίζνες με τους ανταγωνιστές τους, είναι αυτές που και σήμερα τους αξιοποιούν, για την κλιμάκωση της επέμβασής τους στην περιοχή, για να βγάλουν στην επιφάνεια ακόμα και σχέδια για αλλαγές συνόρων, ανάλογα με το τι υπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά τους.

3) We want your oil

The villages are mined the contract's been signed we'll tell you one more time
(We want your oil)
Supply no longer guranteed we demand security running out of Texas tea
(We want your oil)
Children of the CIA we want somewhere new to play better get right out the way
(We want your oil)
Civilisation birth nerve centre of the earth welcome to our new turf
(We want your oil)

Smart bomb with more brains than the President
Blipping and bleeping as they target residents
Of market squares and hospital wards 

King rat is safe in the wings of the hawk
While King rat is safe in the wings of the hawk

Την ίδια ώρα που οξύνεται ο ρωσο-τουρκικός ανταγωνισμός (αντικατοπτρίζοντας και τις ευρύτερες κόντρες μονοπωλίων αμφοτέρων χωρών για το ξαναμοίρασμα γεωπολιτικής επιρροής και ελέγχου οδών και πηγών ενέργειας και εμπορίου), οι Ευρωπαίοι εταίροι των ΗΠΑ, αξιοποιώντας το κλίμα που δημιούργησαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις της 13ης Νοέμβρη στο Παρίσι, ενισχύουν τη στρατιωτική εμπλοκή τους στη Συρία.