Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2016
Δευτέρα 11 Ιανουαρίου 2016
Δεν ξαναμιλάω π ο τ έ
https://www.youtube.com/watch?v=x29kWQsvuBc
Όταν ακούω αυτό το τραγούδι κάθε συγχορδία είναι μια μικρή εκπνοή, κάθε παύση είναι μια μεγάλη εισπνοή. Αυτό το τραγούδι έχει πιο πολλές συγχορδίες από παύσεις (έτσι δε συμβαίνει συνήθως;). Όταν ακούω αυτό το τραγούδι αναπνέω με δυσκολία.
Δεν έπρεπε να έχουμε συζητήσεις για τίποτα. Δεν έπρεπε να σου αποκαλύψω τι έκανα πιο παλιά, δεν έπρεπε να κάνουμε βόλτα και να μιλάμε. Δεν έπρεπε να σου πω τίποτα. Τώρα που ξέρεις τόσα για μένα, τι ενδιαφέρον έχει μείνει να προκαλέσω;
ΥΓ. Πέθανα με την Αλεξάνδρα μικρή
Όταν ακούω αυτό το τραγούδι κάθε συγχορδία είναι μια μικρή εκπνοή, κάθε παύση είναι μια μεγάλη εισπνοή. Αυτό το τραγούδι έχει πιο πολλές συγχορδίες από παύσεις (έτσι δε συμβαίνει συνήθως;). Όταν ακούω αυτό το τραγούδι αναπνέω με δυσκολία.
Δεν έπρεπε να έχουμε συζητήσεις για τίποτα. Δεν έπρεπε να σου αποκαλύψω τι έκανα πιο παλιά, δεν έπρεπε να κάνουμε βόλτα και να μιλάμε. Δεν έπρεπε να σου πω τίποτα. Τώρα που ξέρεις τόσα για μένα, τι ενδιαφέρον έχει μείνει να προκαλέσω;
ΥΓ. Πέθανα με την Αλεξάνδρα μικρή
Αγαπημένε μου σύντροφε
Μην ανησυχείς.
Θα γράψω κείμενα για σένα. Κι άλλα δηλαδή. Θα γράψω ποιήματα (σίγουρα), θα σε σκέφτομαι όταν θα περνάω τα λουλουδάδικα και την πρεσβεία της Αιγύπτου, θα βουρκώνω ίσως κάποιες φορές αν ακούω τραγούδια τέτοια και θα σκέφτομαι τρεις λέξεις που είπες, ή ίσως να ήταν μόνο δυο, μοιάζει σημαντικό να θυμηθώ τι είπες ακριβώς αλλά δεν είναι, θυμάμαι μόνο που δεν κώλωσες πουθενά, θυμάμαι που δε γύρισες να κοιτάξεις αν σε ακολουθάγαμε, θυμάμαι να σοκάρομαι αλλά ευχάριστα, θυμάμαι να σπρώχνω ξέροντας πως είσαι κάπου μπροστά, πάντα μπροστά, θυμάμαι να σε κοιτάω μετά και να τρέμω μισό από αδρεναλίνη μισό από δέος, και συγκίνηση, σκεφτόμουν ενώ ακόμα φωνάζαμε συνθήματα το πρόσωπο σου, και όλων δηλαδή αλλά πιο πολύ το δικό σου, την απόφαση, την ψυχραιμία, την πειθαρχία.
Ανατρίχιασα. Και τότε και τώρα. Για αυτό θα σου γράψω κείμενα, θα σου αφιερώσω ποιήματα, θα σε περιγράφω παντού, και θα κρατήσω ένα ραφάκι, μια γωνία, θα σε χώσω κάπου μέσα μέσα και δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
Στις ήττες που έρχονται. Στις νίκες που ποτέ δεν θα δω. Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
Νομίζω λίγος συναισθηματισμός μπορεί να παραβλεφθεί πότε πότε.
Θα γράψω κείμενα για σένα. Κι άλλα δηλαδή. Θα γράψω ποιήματα (σίγουρα), θα σε σκέφτομαι όταν θα περνάω τα λουλουδάδικα και την πρεσβεία της Αιγύπτου, θα βουρκώνω ίσως κάποιες φορές αν ακούω τραγούδια τέτοια και θα σκέφτομαι τρεις λέξεις που είπες, ή ίσως να ήταν μόνο δυο, μοιάζει σημαντικό να θυμηθώ τι είπες ακριβώς αλλά δεν είναι, θυμάμαι μόνο που δεν κώλωσες πουθενά, θυμάμαι που δε γύρισες να κοιτάξεις αν σε ακολουθάγαμε, θυμάμαι να σοκάρομαι αλλά ευχάριστα, θυμάμαι να σπρώχνω ξέροντας πως είσαι κάπου μπροστά, πάντα μπροστά, θυμάμαι να σε κοιτάω μετά και να τρέμω μισό από αδρεναλίνη μισό από δέος, και συγκίνηση, σκεφτόμουν ενώ ακόμα φωνάζαμε συνθήματα το πρόσωπο σου, και όλων δηλαδή αλλά πιο πολύ το δικό σου, την απόφαση, την ψυχραιμία, την πειθαρχία.
Ανατρίχιασα. Και τότε και τώρα. Για αυτό θα σου γράψω κείμενα, θα σου αφιερώσω ποιήματα, θα σε περιγράφω παντού, και θα κρατήσω ένα ραφάκι, μια γωνία, θα σε χώσω κάπου μέσα μέσα και δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
Στις ήττες που έρχονται. Στις νίκες που ποτέ δεν θα δω. Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
Νομίζω λίγος συναισθηματισμός μπορεί να παραβλεφθεί πότε πότε.
Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2016
https://www.youtube.com/watch?v=Cy5MiOqarYs
Το νιώθω να έρχεται, σιγά σιγά. Τραβιέται η θάλασσα και φαίνονται ψάρια και μύδια που αργοπεθαίνουν. Μικροί θάνατοι που προϊδεάζουν τον μεγαλύτερο. Παντού γύρω μας μικροί θάνατοι που σ' ετοιμάζουν για τον μεγαλύτερο. Θέλω να πω, θα πεθαίνουν οι άνθρωποι γύρω σου μέχρι να πεθάνεις κι εσύ. Κάθε θάνατος θα σου θυμίζει πως ο δικός σου είναι πιο κοντά. Ένα μονοπάτι νεκρών που οδηγεί στον τάφο σου.
Στην αρχή πεθαίνουν κάτι άσχετοι γνωστοί σου και είσαι μικρό και δεν καταλαβαίνεις. Μπαίνει η λέξη όμως μέσα στο λεξιλόγιο σου. Μετά μεγαλώνεις και πεθαίνουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες σου και σοκάρεσαι με το οτι συμβαίνει τελικά όντως αυτή η φήμη του θανάτου που είδες στην τηλεόραση ή σε ανόητες αφίσες σε κολώνες. Μετά, ίσως κάποιος τυχαίος θείος, ίσως κάποιος τυχαίος φίλος και αναγκάζεσαι να θεωρήσεις έστω και λίγο πιθανό να μην είσαι αθάνατος. Μεγαλώνεις και θα πεθάνουν οι γονείς σου, και άλλοι φίλοι σου ίσως, ο ρυθμός και ο αριθμός των νεκρών ανεβαίνει, όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο πολλοί, όλο και έρχεται η σειρά σου, σωστά. Προσπαθείς να μείνεις ψύχραιμος, να το δεχτείς από νωρίς, να το αγνοήσεις στη χειρότερη. Όμως το μήνυμα παραμένει, όταν πεθαίνουν οι γύρω σου, πεθαίνεις κι εσύ.
Στην αρχή πεθαίνουν κάτι άσχετοι γνωστοί σου και είσαι μικρό και δεν καταλαβαίνεις. Μπαίνει η λέξη όμως μέσα στο λεξιλόγιο σου. Μετά μεγαλώνεις και πεθαίνουν οι γιαγιάδες και οι παππούδες σου και σοκάρεσαι με το οτι συμβαίνει τελικά όντως αυτή η φήμη του θανάτου που είδες στην τηλεόραση ή σε ανόητες αφίσες σε κολώνες. Μετά, ίσως κάποιος τυχαίος θείος, ίσως κάποιος τυχαίος φίλος και αναγκάζεσαι να θεωρήσεις έστω και λίγο πιθανό να μην είσαι αθάνατος. Μεγαλώνεις και θα πεθάνουν οι γονείς σου, και άλλοι φίλοι σου ίσως, ο ρυθμός και ο αριθμός των νεκρών ανεβαίνει, όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο πολλοί, όλο και έρχεται η σειρά σου, σωστά. Προσπαθείς να μείνεις ψύχραιμος, να το δεχτείς από νωρίς, να το αγνοήσεις στη χειρότερη. Όμως το μήνυμα παραμένει, όταν πεθαίνουν οι γύρω σου, πεθαίνεις κι εσύ.
Όταν αποχαιρέτησα
Μου αρέσουν πολλά πράγματα. Μου αρέσουν τα κορίτσια, μου αρέσει το φαγητό, μου αρέσει το ποδόσφαιρο (γνωστό και ως μπάλα), μου αρέσει το φως, μου αρέσει το ΚΚΕ, μου αρέσει η φρέσκια πορτοκαλάδα, μου αρέσει η μουσική, μου αρέσουν πολλές ταινίες, μου αρέσουν κάποιες σειρές, μου αρέσει να έχω φίλους, μου αρέσουν οι βόλτες, μου αρέσει το περπάτημα, μου αρέσουν τα φασώματα, μου αρέσουν τα μασάζ, μου αρέσουν τα ποιήματα (αν είναι καλά), μου αρέσουν τα χρώματα, μου αρέσουν οι δρόμοι που εκτείνονται δεξιά κι αριστερά από τις λεωφόρους το βράδυ (ειδικά αν φωτίζονται κακά), μου αρέσει η Θεσσαλονίκη, μου αρέσει πιο πολύ η Αθήνα όμως, μου αρέσει ο υπολογιστής (όχι όσο νομίζω όμως), μου αρέσει το κρύο, μου αρέσει η θάλασσα (όχι πολύ όμως), μου αρέσει η Κατερίνα και η Μαίρη και η Γιώτα και η Κυριακή και η Βάσω και η Ελένη και η Εύα και η Σοφία και η Αλεξάνδρα και η Ιωάννα και η Ειρήνη και η Ίσμήνη και η Αθηνά και η Χριστίνα και η Άννα και η Δήμητρα και η Αφροδίτη και η Αναστασία και η Μάχη και η Όλγα και η Αγγελική και η Δάφνη και η τάδε και η δείνα και και και και και...
Μα πάνω από όλα ξέρεις τι μου αρέσει;
Πάνω
Μα πάνω από όλα ξέρεις τι μου αρέσει;
Πάνω
Από
Όλα
Μου
Αρέσει
Να
Έχω
Δίκιο
Γαμώ
Ένα
Τσιπ
Γιατί
Εν
Κατακλείδι
Είχα
( Πάλι; )
Δίκιο.
Είμαι απλά ένας υπολογιστής.
Τι θα κάνω όταν θα φύγετε οι δυο σας μου είναι ένα μυστήριο.
Πέμπτη 7 Ιανουαρίου 2016
Ξεκίνησα να γράφω και κατέληξα ν' ακούω
https://www.youtube.com/watch?v=fR-COZ-4i8o
Υποσχέθηκα στην Ελένη μπαράζ από κείμενα για να εκφράσω το μπαράζ συναισθημάτων των τελευταίων ημερών. Μαζί με τα πολλά, διαφορετικά, ενδιαφέροντα πράγματα που αισθάνομαι νιώθω και την κλασική τάση αυτοκαταστροφής, τάση αυτοκτονίας, όχι στ' αλήθεια, αλλά την τάση να διαλύσω μέσα από κείμενα και συζητήσεις πολλές από τις σχέσεις που έχω χτίσει.
Από τη μια ρωτάει: "Γιατί να το κάνεις αυτό; Δεν είσαι χαρούμενος που έχεις καλές σχέσεις με ανθρώπους που συμπαθείς;"
Από την άλλη ρωτάει: "Γιατί να το κάνεις αυτό; Δεν είσαι χαρούμενος που (απλά) έχεις καλές σχέσεις με ανθρώπους που συμπαθείς (ή κάτι παραπάνω)."
Οι τάσεις καταστροφής μου θα αρχίσουν με την εξής δήλωση: "Το καλύτερο κοπλιμέντο που μπορώ να σου κάνω είναι οτι έχω να τραβήξω μαλακία από πέρσι". Τώρα που το σκέφτομαι βέβαια, δεν έχω ποτέ κάψει γέφυρες τόσο έντονα και τόσο απότομα. Δεν έχω τολμήσει να πω αυτά που σκέφτομαι κι ας είναι πιθανό να έχουν αποτέλεσμα άσχημο. Αυτό δεν είναι (μάλλον) θέμα δειλίας (σαν τον Σάσα) αλλά σκοπιμότητας. Γιατί να σου πω κάτι που θα σε διώξει αν μπορώ να περιμένω να αλλάξεις γνώμη κάνοντας υπόγεια δουλειά, σαν τρωγλοδύτης, σα σκουλήκι, να κάθομαι χαμογελώντας και μιλώντας για φύλα και σχέσεις ενώ πραγματικά γίνεται τελείως διαφορετική συζήτηση στο μυαλό μου.
Είμαι αηδιαστικός, το γνωρίζω αυτο. Ούτε λεπτό να μη νομίσεις οτι δεν (ανα)γνωρίζω τη μαυρίλα και τη γλίτσα που κυριαρχούν στο μυαλό μου. Όμως δεν ξεφεύγω από την ανθρώπινη φύση, φύση βρώμικη, βδελλιαζόμενη, παρασιτική, φύση που μας κάνει να δημιουργούμε τα πιο ωραία πράγματα για τους χειρότερους λόγους. Ή μπορεί και να μην είναι για όλους έτσι. Βασικά δεν ήταν για όλους έτσι. Είναι για μένα όμως. Δεν ξεφεύγω από την ανθρώπινη φύση έλεγα, την οποία ακολουθούν και οι πιο πολλοί από τους γνωστούς μου. Πιο σωστό έτσι. Κι αν έχω μια τρύπα και περιμένω να μου τη γεμίσει κάποιος, αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Κι αν νόμιζα πως κάποτε γέμισε, έκανα λάθος. Κι αν νομίζω πως θα τη γεμίσει κάποιος κάποτε είναι επειδή ακόμα λειτουργούν τα βασικά ανθρώπινα ένστικτα, της επιβίωσης, της ελπίδας. Αργά ή γρήγορα ο άνθρωπος πρέπει να τα ξεπεράσει.
Όχι, δεν θέλω να βγάλω κανά νόημα τρελό γιατί ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Όχι τίποτα, απλά δεν ξέρω πολλά. Η κατάθεση που κάνω σε κάθε συζήτηση δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που νομίζω. Αυτό που νομίζω μπορεί να αλλάξει, όπως αυτό που πίστευα πριν 5 χρόνια άλλαξε σε αυτό που πιστεύω τώρα και τα λοιπά.
Άρα.
Μη με λες απόλυτο γιατί σε μισώ.
Μη με λες αυστηρό γιατί σ' αγαπώ.
Όταν νιώσω πως δεν έχεις κάτι παραπάνω να μου προσφέρεις, όταν νιώσω πως έχουμε τελειώσει επιτέλους σαν συνδεόμενα όντα, τότε ακριβώς θα σου εξηγήσω τι εννοώ όταν λέω το όνομα σου. Και αλήθεια, δεν θα μπορείς ούτε να με κοιτάς όταν θα σε περιγράφω.
Υποσχέθηκα στην Ελένη μπαράζ από κείμενα για να εκφράσω το μπαράζ συναισθημάτων των τελευταίων ημερών. Μαζί με τα πολλά, διαφορετικά, ενδιαφέροντα πράγματα που αισθάνομαι νιώθω και την κλασική τάση αυτοκαταστροφής, τάση αυτοκτονίας, όχι στ' αλήθεια, αλλά την τάση να διαλύσω μέσα από κείμενα και συζητήσεις πολλές από τις σχέσεις που έχω χτίσει.
Από τη μια ρωτάει: "Γιατί να το κάνεις αυτό; Δεν είσαι χαρούμενος που έχεις καλές σχέσεις με ανθρώπους που συμπαθείς;"
Από την άλλη ρωτάει: "Γιατί να το κάνεις αυτό; Δεν είσαι χαρούμενος που (απλά) έχεις καλές σχέσεις με ανθρώπους που συμπαθείς (ή κάτι παραπάνω)."
Οι τάσεις καταστροφής μου θα αρχίσουν με την εξής δήλωση: "Το καλύτερο κοπλιμέντο που μπορώ να σου κάνω είναι οτι έχω να τραβήξω μαλακία από πέρσι". Τώρα που το σκέφτομαι βέβαια, δεν έχω ποτέ κάψει γέφυρες τόσο έντονα και τόσο απότομα. Δεν έχω τολμήσει να πω αυτά που σκέφτομαι κι ας είναι πιθανό να έχουν αποτέλεσμα άσχημο. Αυτό δεν είναι (μάλλον) θέμα δειλίας (σαν τον Σάσα) αλλά σκοπιμότητας. Γιατί να σου πω κάτι που θα σε διώξει αν μπορώ να περιμένω να αλλάξεις γνώμη κάνοντας υπόγεια δουλειά, σαν τρωγλοδύτης, σα σκουλήκι, να κάθομαι χαμογελώντας και μιλώντας για φύλα και σχέσεις ενώ πραγματικά γίνεται τελείως διαφορετική συζήτηση στο μυαλό μου.
Είμαι αηδιαστικός, το γνωρίζω αυτο. Ούτε λεπτό να μη νομίσεις οτι δεν (ανα)γνωρίζω τη μαυρίλα και τη γλίτσα που κυριαρχούν στο μυαλό μου. Όμως δεν ξεφεύγω από την ανθρώπινη φύση, φύση βρώμικη, βδελλιαζόμενη, παρασιτική, φύση που μας κάνει να δημιουργούμε τα πιο ωραία πράγματα για τους χειρότερους λόγους. Ή μπορεί και να μην είναι για όλους έτσι. Βασικά δεν ήταν για όλους έτσι. Είναι για μένα όμως. Δεν ξεφεύγω από την ανθρώπινη φύση έλεγα, την οποία ακολουθούν και οι πιο πολλοί από τους γνωστούς μου. Πιο σωστό έτσι. Κι αν έχω μια τρύπα και περιμένω να μου τη γεμίσει κάποιος, αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Κι αν νόμιζα πως κάποτε γέμισε, έκανα λάθος. Κι αν νομίζω πως θα τη γεμίσει κάποιος κάποτε είναι επειδή ακόμα λειτουργούν τα βασικά ανθρώπινα ένστικτα, της επιβίωσης, της ελπίδας. Αργά ή γρήγορα ο άνθρωπος πρέπει να τα ξεπεράσει.
Όχι, δεν θέλω να βγάλω κανά νόημα τρελό γιατί ΔΕΝ ΞΕΡΩ. Όχι τίποτα, απλά δεν ξέρω πολλά. Η κατάθεση που κάνω σε κάθε συζήτηση δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό που νομίζω. Αυτό που νομίζω μπορεί να αλλάξει, όπως αυτό που πίστευα πριν 5 χρόνια άλλαξε σε αυτό που πιστεύω τώρα και τα λοιπά.
Άρα.
Μη με λες απόλυτο γιατί σε μισώ.
Μη με λες αυστηρό γιατί σ' αγαπώ.
Όταν νιώσω πως δεν έχεις κάτι παραπάνω να μου προσφέρεις, όταν νιώσω πως έχουμε τελειώσει επιτέλους σαν συνδεόμενα όντα, τότε ακριβώς θα σου εξηγήσω τι εννοώ όταν λέω το όνομα σου. Και αλήθεια, δεν θα μπορείς ούτε να με κοιτάς όταν θα σε περιγράφω.
Σάββατο 2 Ιανουαρίου 2016
Από το κάτω στο πάνω και μετά μαζί και τούμπαλιν και επανάληψη
I stood in this sunsheltered place
'Til I could see the face behind the face
All that had gone before had left no trace
Down by the railway siding
In our secret world, we were colliding
All the places we were hiding love
What was it we were thinking of?
I kicked the habit (I kicked the habit)
She'd my skin (Shed my skin)
This is the new stuff (This is the new stuff)
I go dancing in, (We could go dancing in)
Oh won't you show for me (Show for me)
I will show for you (Show for you)
Show for me (Show for me), I will show for you
looking down on empty streets, all she can see
are the dreams all made solid
are the dreams all made real
all of the buildings, all of those cars
were once just a dream
in somebody's head
she pictures the broken glass, she pictures the steam
she pictures a soul
with no leak at the seam
lets take the boat out
wait until darkness
let's take the boat out
wait until darkness comes
red rain is coming down
red rain
red rain is pouring down
pouring down all over me
and I can't watch any more
no more denial
it's so hard to lay down in all of this
red rain is coming down
red rain is pouring down
red rain is coming down all over me
I see it
red rain is coming down
red rain coming down
Αν είχες άλλη πολιτική θα επικοινωνούσες για να με βάλεις στη θέση μου. Σε προλαβαίνω λοιπόν για να σου πω πως δεν θα δώσω σημασία σε κάτι τέτοιο γιατί όταν προσπάθησα να το κάνω απέτυχε. Είμαι αποφασισμένος να αδιαφορήσω για αυτό.
Δεν μ' αρέσει ποτέ να λέω, θα γίνει αυτό, θα γίνει εκείνο. Γιατί συνήθως δε γίνεται τίποτα και βγαίνω ηλίθιος. Θα κρατήσω 2 πράγματα λοιπόν.
1) Από το κάτω στο πάνω κυρίως.
2) Από το κάτω στο κάτω σ' επανάληψη
Εκείνη τη στιγμή δεν καταλάβαινα καν τι γίνεται. Ειλικρινά. Καλύτερα βασικά. Μόνο μετά το σκεφτόμουν ξανά και ξανά (και ξανά) και μου ερχόντουσαν αυτά τα 2. Ειδικά το πρώτο. Και για να μη θυμώνεις, ξέρω πως δεν πρόκειται να καταλάβεις (και εσύ αλλά και οι άλλοι) τι εννοώ ακριβώς, εδώ δεν κατάλαβες που είναι το χαρτί.
Ζώον
'Til I could see the face behind the face
All that had gone before had left no trace
Down by the railway siding
In our secret world, we were colliding
All the places we were hiding love
What was it we were thinking of?
I kicked the habit (I kicked the habit)
She'd my skin (Shed my skin)
This is the new stuff (This is the new stuff)
I go dancing in, (We could go dancing in)
Oh won't you show for me (Show for me)
I will show for you (Show for you)
Show for me (Show for me), I will show for you
looking down on empty streets, all she can see
are the dreams all made solid
are the dreams all made real
all of the buildings, all of those cars
were once just a dream
in somebody's head
she pictures the broken glass, she pictures the steam
she pictures a soul
with no leak at the seam
lets take the boat out
wait until darkness
let's take the boat out
wait until darkness comes
red rain is coming down
red rain
red rain is pouring down
pouring down all over me
and I can't watch any more
no more denial
it's so hard to lay down in all of this
red rain is coming down
red rain is pouring down
red rain is coming down all over me
I see it
red rain is coming down
red rain coming down
Αν είχες άλλη πολιτική θα επικοινωνούσες για να με βάλεις στη θέση μου. Σε προλαβαίνω λοιπόν για να σου πω πως δεν θα δώσω σημασία σε κάτι τέτοιο γιατί όταν προσπάθησα να το κάνω απέτυχε. Είμαι αποφασισμένος να αδιαφορήσω για αυτό.
Δεν μ' αρέσει ποτέ να λέω, θα γίνει αυτό, θα γίνει εκείνο. Γιατί συνήθως δε γίνεται τίποτα και βγαίνω ηλίθιος. Θα κρατήσω 2 πράγματα λοιπόν.
1) Από το κάτω στο πάνω κυρίως.
2) Από το κάτω στο κάτω σ' επανάληψη
Εκείνη τη στιγμή δεν καταλάβαινα καν τι γίνεται. Ειλικρινά. Καλύτερα βασικά. Μόνο μετά το σκεφτόμουν ξανά και ξανά (και ξανά) και μου ερχόντουσαν αυτά τα 2. Ειδικά το πρώτο. Και για να μη θυμώνεις, ξέρω πως δεν πρόκειται να καταλάβεις (και εσύ αλλά και οι άλλοι) τι εννοώ ακριβώς, εδώ δεν κατάλαβες που είναι το χαρτί.
Ζώον
Τρίτη 29 Δεκεμβρίου 2015
Κυριακή 27 Δεκεμβρίου 2015
No peace without justice
Τρίτο και τελευταίο για σήμερα είναι το ζήτημα του τι θες και τι παίρνεις. Μοιάζει με το τι δίνεις και τι παίρνεις αλλά δεν είναι.
Αν και δεν είμαι ο τύπος που γκρινιάζει απερίφραστα και φανερά, νομίζω σήμερα θα το κάνω.
Τελευταία μου χει δημιουργηθεί η εντύπωση οτι θα παίρνω αυτό που μου δίνεται, χωρίς να έχει σημασία τι θέλω εγώ. Αυτή η εντύπωση, που έχει σοβαρή βάση κι ας ακούγεται παιδιάστικη, πήρε σχήμα και συγκεκριμένο περιεχόμενο πολύ πρόσφατα, όμως μετά από σκέψη κατάλαβα πως έχει ρίζες από πιο παλιά παραδείγματα.
Όμως τι εννοώ ακριβώς; Εννοώ οτι εγώ έχω προβεβλημμένα στο μυαλό μου ορισμένα αιτήματα, ορισμένα "θέλω", διαφόρων φύσεων. Σε αυτά, ή μάλλον πιο σωστά στην μη ικανοποίηση τους, επιδρούν και αντικειμενικές συνθήκες. Σωστά. Όμως, αν αυτό γίνεται κανόνας, πρέπει να προβληματίζεται κανείς περί της συλλογιστικής του αλλά και του φαινομένου συνολικά, των μηχανισμών που το προκαλούν και λειτουργούν τέλος πάντων.
Πρώτος προβληματισμός για το οτι δεν ικανοποιούνται τα θέλω κάποιου είναι οτι μπορεί να έχει μη ρεαλιστικά θέλω. Για παράδειγμα, αν εγώ θέλω να πετάω, δε φταίει κανείς για αυτό και ούτε κι εγώ. Φταίει η νοητική διαδικασία που άφησε να σχηματιστεί ένα θέλω που είναι απραγματοποίητο και παράλογο. Αυτό είναι καθαρό παράδειγμα αντικειμενικών συνθηκών που επιδρούν στα θέλω.
Ο δεύτερος προβληματισμός είναι (αφού ο πρώτος απορριφθεί) είναι αν τα θέλω κάποιου επιδιώκονται με επαρκή προσπάθεια. Δηλαδή εγώ μπορεί να θέλω να φτιάξω ένα φαγητό. Εάν βαριέμαι ή αρνούμαι να προσπαθήσω επειδή θεωρώ πως δεν ξέρω να μαγειρεύω, αν δηλαδή διστάζω να το φτιάξω κι ας μπορώ ουσιαστικά, δεν μπορώ να ισχυριστώ οτι δεν έχω να φάω και να στεναχωριέμαι για αυτό. Αν το θέλω και το επιδιώξω, θα το φάω. Είναι ζήτημα θέλησης λοιπόν, όχι αιτήματος.
Ο τρίτος προβληματισμός είναι ο εξής. Και δεν μπορεί να αναλυθεί με ένα μεμονωμένο παράδειγμα. Είναι σύνολο, μια διαδικασία. Αν εγώ θέλω κάτι και δεν το παίρνω είναι ένα θέμα που έχει πολλές ερμηνείες και λόγους να συμβεί. Αυτό δεν χρειάζεται ανάλυση. Εάν όμως, εδώ είναι το ζήτημα, αυτό επαναλαμβάνεται, προκύπτει και ξαναπροκύπτει, αν οι προσπάθειες να κατακτήσεις αυτά που θες πέφτουν στο κενό; Τότε ο προβληματισμός αλλάζει θέμα. Γιατί δεν μπορείς να ισχυριστείς οτι είναι όλα σου τα θέλω παράλογα ούτε και οτι δεν προσπαθείς για τίποτα. Ή μάλλον μπορείς να ισχυριστείς κάτι τέτοιο αλλά ας πούμε οτι δε συμβαίνει. Τότε τι συμβαίνει, συνάδελφοι;
Αυτό το θέμα δεν είναι για αυτολύπηση, κάτι που κάνω μόνο κρυφά άλλωστε, αλλά εκεί καταλήγει καθώς αν δε φταίει η αντικειμενική πραγματικότητα και δεν φταίει το μυαλό σου μάλλον φταίνε όλοι οι υπόλοιποι! Με την έννοια όμως οτι οι υπόλοιποι επιλέγουν, όπως κάνεις κι εσύ φυσικά, και μάλλον θα πρέπει ορισμένες φορές να δεχτείς οτι δεν επιλέγουν εσένα. Και αυτό, λέω εγώ, πάει στο διάλο. Όμως, είναι πρόβλημα και δεν πάει στο διάλο. Γιατί;
Γιατί αν αυτό συμβαίνει συνεχώς εσύ θα καταλήξεις να παίρνεις αυτό που σου δίνεται και όχι αυτό που θες. Και αυτό που σου δίνεται μπορεί να είναι αρκετό ορισμένες φορές, μπορεί και όχι, μπορεί να βγαίνει παραπάνω από αυτό που θες, μπορεί να βγαίνει λιγότερο. Ανεξαρτήτως αυτού όμως, δεν μπορείς να αποκλείεις τη δικιά σου επιλογή. Εσύ θες κάτι, δεν γίνεται να παραιτείσαι συνεχώς από αυτό επειδή δεν σου βγαίνει στο τέλος. Θα το κάνεις γιατί είσαι αναγκασμένος, αλλά μέχρι πότε; Και τι αντίκτυπο θα έχει στη ζωή σου το να ζεις με τα αποφάγια της ζωής;
Αυτός είναι ο προβληματισμός.
Και για αυτό δεν θα υπάρξει ειρήνη χωρίς νίκη.
Αν και δεν είμαι ο τύπος που γκρινιάζει απερίφραστα και φανερά, νομίζω σήμερα θα το κάνω.
Τελευταία μου χει δημιουργηθεί η εντύπωση οτι θα παίρνω αυτό που μου δίνεται, χωρίς να έχει σημασία τι θέλω εγώ. Αυτή η εντύπωση, που έχει σοβαρή βάση κι ας ακούγεται παιδιάστικη, πήρε σχήμα και συγκεκριμένο περιεχόμενο πολύ πρόσφατα, όμως μετά από σκέψη κατάλαβα πως έχει ρίζες από πιο παλιά παραδείγματα.
Όμως τι εννοώ ακριβώς; Εννοώ οτι εγώ έχω προβεβλημμένα στο μυαλό μου ορισμένα αιτήματα, ορισμένα "θέλω", διαφόρων φύσεων. Σε αυτά, ή μάλλον πιο σωστά στην μη ικανοποίηση τους, επιδρούν και αντικειμενικές συνθήκες. Σωστά. Όμως, αν αυτό γίνεται κανόνας, πρέπει να προβληματίζεται κανείς περί της συλλογιστικής του αλλά και του φαινομένου συνολικά, των μηχανισμών που το προκαλούν και λειτουργούν τέλος πάντων.
Πρώτος προβληματισμός για το οτι δεν ικανοποιούνται τα θέλω κάποιου είναι οτι μπορεί να έχει μη ρεαλιστικά θέλω. Για παράδειγμα, αν εγώ θέλω να πετάω, δε φταίει κανείς για αυτό και ούτε κι εγώ. Φταίει η νοητική διαδικασία που άφησε να σχηματιστεί ένα θέλω που είναι απραγματοποίητο και παράλογο. Αυτό είναι καθαρό παράδειγμα αντικειμενικών συνθηκών που επιδρούν στα θέλω.
Ο δεύτερος προβληματισμός είναι (αφού ο πρώτος απορριφθεί) είναι αν τα θέλω κάποιου επιδιώκονται με επαρκή προσπάθεια. Δηλαδή εγώ μπορεί να θέλω να φτιάξω ένα φαγητό. Εάν βαριέμαι ή αρνούμαι να προσπαθήσω επειδή θεωρώ πως δεν ξέρω να μαγειρεύω, αν δηλαδή διστάζω να το φτιάξω κι ας μπορώ ουσιαστικά, δεν μπορώ να ισχυριστώ οτι δεν έχω να φάω και να στεναχωριέμαι για αυτό. Αν το θέλω και το επιδιώξω, θα το φάω. Είναι ζήτημα θέλησης λοιπόν, όχι αιτήματος.
Ο τρίτος προβληματισμός είναι ο εξής. Και δεν μπορεί να αναλυθεί με ένα μεμονωμένο παράδειγμα. Είναι σύνολο, μια διαδικασία. Αν εγώ θέλω κάτι και δεν το παίρνω είναι ένα θέμα που έχει πολλές ερμηνείες και λόγους να συμβεί. Αυτό δεν χρειάζεται ανάλυση. Εάν όμως, εδώ είναι το ζήτημα, αυτό επαναλαμβάνεται, προκύπτει και ξαναπροκύπτει, αν οι προσπάθειες να κατακτήσεις αυτά που θες πέφτουν στο κενό; Τότε ο προβληματισμός αλλάζει θέμα. Γιατί δεν μπορείς να ισχυριστείς οτι είναι όλα σου τα θέλω παράλογα ούτε και οτι δεν προσπαθείς για τίποτα. Ή μάλλον μπορείς να ισχυριστείς κάτι τέτοιο αλλά ας πούμε οτι δε συμβαίνει. Τότε τι συμβαίνει, συνάδελφοι;
Αυτό το θέμα δεν είναι για αυτολύπηση, κάτι που κάνω μόνο κρυφά άλλωστε, αλλά εκεί καταλήγει καθώς αν δε φταίει η αντικειμενική πραγματικότητα και δεν φταίει το μυαλό σου μάλλον φταίνε όλοι οι υπόλοιποι! Με την έννοια όμως οτι οι υπόλοιποι επιλέγουν, όπως κάνεις κι εσύ φυσικά, και μάλλον θα πρέπει ορισμένες φορές να δεχτείς οτι δεν επιλέγουν εσένα. Και αυτό, λέω εγώ, πάει στο διάλο. Όμως, είναι πρόβλημα και δεν πάει στο διάλο. Γιατί;
Γιατί αν αυτό συμβαίνει συνεχώς εσύ θα καταλήξεις να παίρνεις αυτό που σου δίνεται και όχι αυτό που θες. Και αυτό που σου δίνεται μπορεί να είναι αρκετό ορισμένες φορές, μπορεί και όχι, μπορεί να βγαίνει παραπάνω από αυτό που θες, μπορεί να βγαίνει λιγότερο. Ανεξαρτήτως αυτού όμως, δεν μπορείς να αποκλείεις τη δικιά σου επιλογή. Εσύ θες κάτι, δεν γίνεται να παραιτείσαι συνεχώς από αυτό επειδή δεν σου βγαίνει στο τέλος. Θα το κάνεις γιατί είσαι αναγκασμένος, αλλά μέχρι πότε; Και τι αντίκτυπο θα έχει στη ζωή σου το να ζεις με τα αποφάγια της ζωής;
Αυτός είναι ο προβληματισμός.
Και για αυτό δεν θα υπάρξει ειρήνη χωρίς νίκη.
Sometimes you get what you need
Τα δύο πιο μελαγχολικά συγκροτήματα
Το πρώτο θα το βρεις σε ροκ μπαρ στα 80s, θα πίνεις μπύρα, θα φοράς δέρμα, και στο τέλος της βραδιάς θα παίζεις ξύλο γιατί απλά θες να νιώσεις οτι έκανες κάτι με κάποιον.
Σε εκείνο το μπαρ η μουσική θα είναι δυνατή αλλά όχι εκκωφαντική, θα έχει φώτα σε διάφορα χρώματα, θα έχει κόσμο και, ειδικά για αυτούς που δεν θα ξέρουν πολλά, για αυτούς που μόλις μπήκαν μέσα, για αυτούς που βγήκαν για να διασκεδάσουν, η μουσική θα ακούγεται χαρούμενη, θα κρύβει μηνύματα χαράς, το γρήγορο τέμπο θα προκαλεί ευφορία, η περίεργη φωνή χαμόγελο, θα τραγουδούν δυνατά όσο λόγια ξέρουν, θα παραγγέλνουν ποτά με περίεργα ονόματα και χυμούς, θα γελούν, θα φωνάζουν, θα μεθούν και θα αγκαλιάζονται.
Σε εκείνο το μπαρ εσύ θα πρέπει να έχεις πιάσει θέση στη μπάρα, σε σκαμπό που δε σε βολεύει γαμώ, θα πάρεις μια μπύρα γιατί δε χρειάζεσαι κάτι βαρύτερο, θα την πίνεις γρήγορα, θα τραγουδάς από μέσα σου στην πρώτη, απ' έξω σου στη δεύτερη, θα στεναχωριέσαι αλλά με νευρικότητα, τα γρήγορα ντραμς και τα απλά ρεφρέν θα σε κάνουν να κουνάς το κεφάλι και να χαμογελάς ειρωνικά, θα κοιτάς γύρω τον κόσμο αλλά λίγο, θα περνάς καλά, καλύτερα από το να καθόσουν σπίτι δηλαδή, θα αναρωτιέσαι ποιος κάθεται σαν και σένα, έτσι, σε μαγαζιά που παίζουν τέτοια, θα αναρωτιέσαι αν κάποιος φίλος σου έπρεπε να είναι εδώ μαζί σου, θα πίνεις και μετά θα θες να χορέψεις, να το βγάλεις από μέσα σου αλλά δεν θα γίνεται και απλά θα γίνεις ρεζίλι σ' αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.
Το δεύτερο θα το βρεις σε άλλο μπαρ, πιο κλασικό, πιο 70άρι, εκεί οι άνθρωποι δεν θα είναι τόσο κεφάτοι, εκεί ίσως να βρεις κι ένα δυο τύπους σαν και σένα. Εκεί θα φοράς τζιν ή κοτλέ ή φόρμα ή οτι θες γιατί δεν θα έχει καμία σημασία, ίσως να φοράς και ρούχα της δουλειάς, εκεί θα τραγουδάς πιο δυνατά, πιο νευριασμένα, εκεί θα σκέφτεσαι πιο πολύ το σύνολο και όχι εκείνη ή εκείνον και εκεί μπορεί να πίνεις και κάτι χειρότερο. Εκεί θα κάτσεις μέχρι να μη βλέπεις μπροστά σου και θα φύγεις κλαίγοντας, είτε φανερά είτε κρυφά.
Σε εκείνο το μπαρ η μουσική θα είναι πολύ δυνατή, δεν θα μπορεί να μιλήσει κανείς με κανέναν, μπορεί στα τρελά τραγουδάκια να χορέυει και κανένας, τα φώτα θα είναι πιο χαμηλά, ο κόσμος ίσως πιο νέος, θα διασκεδάζει πιο πολύ αλλά πιο σοβαρά, πιο νευρικά, πιο έντονα, θα είναι ικανός για πιο πολλά πράγματα, θα πίνει λιγότερο αλλά θα του αρέσει πιο πολύ, η μουσική θα είναι φασαριόζα και θα φύγεις με πονοκέφαλο αλλά δεν θα μπορείς να τη βγάλεις απ' το μυαλό σου, ο κόσμος θα τραγουδάει και θα στη σπάει ίσως γιατί θα πέφτει πάνω σου και θα λέει συγγνώμη με μεθυσμένη φωνή.
Σε εκείνο το μπαρ εσύ θα έχεις πιάσει μια γωνία στη μπάρα αλλά μπορεί να κάθεσαι και όρθιος, μπορεί μάλιστα να μην είσαι μόνος σου καν, θα πίνεις μπορεί μπύρα μπορεί και ποτό, θα σε κεράσει ο μπαρμαν σίγουρα το 3ο 4ο ποτό, θα τραγουδάς κι εσύ λίγο πιο δυνατά, θα χαμογελάς περισσότερο και πιο ψευτικά, ίσως να παραπλανηθείς και να νομίσεις κάποια στιγμή πως περνάς καλά αλλά θα αντιληφθείς την πλάνη λίγο αργότερα, θα κοιτάς με περισσότερο ενδιαφέρον τον κόσμο, θα νιώθεις πως θες να μιλήσεις σε καινούργιο κόσμο αλλά ποτέ δεν θα το κάνεις, θα θες να πιάσεις κουβέντα στο μπάρμαν αλλά θα έχει δουλειά, θα φύγεις αργά και δεν θα έχεις πει κουβέντα, θα νιώθεις άσχημα που δεν είπες λέξη αλλά τι θα μπορούσες να κάνεις; κι έτσι κανείς δεν θα σε έχει προσέξει εκείνη τη βραδιά, θα είναι σα να μην πήγες.
Το πρώτο θα το βρεις σε ροκ μπαρ στα 80s, θα πίνεις μπύρα, θα φοράς δέρμα, και στο τέλος της βραδιάς θα παίζεις ξύλο γιατί απλά θες να νιώσεις οτι έκανες κάτι με κάποιον.
Σε εκείνο το μπαρ η μουσική θα είναι δυνατή αλλά όχι εκκωφαντική, θα έχει φώτα σε διάφορα χρώματα, θα έχει κόσμο και, ειδικά για αυτούς που δεν θα ξέρουν πολλά, για αυτούς που μόλις μπήκαν μέσα, για αυτούς που βγήκαν για να διασκεδάσουν, η μουσική θα ακούγεται χαρούμενη, θα κρύβει μηνύματα χαράς, το γρήγορο τέμπο θα προκαλεί ευφορία, η περίεργη φωνή χαμόγελο, θα τραγουδούν δυνατά όσο λόγια ξέρουν, θα παραγγέλνουν ποτά με περίεργα ονόματα και χυμούς, θα γελούν, θα φωνάζουν, θα μεθούν και θα αγκαλιάζονται.
Σε εκείνο το μπαρ εσύ θα πρέπει να έχεις πιάσει θέση στη μπάρα, σε σκαμπό που δε σε βολεύει γαμώ, θα πάρεις μια μπύρα γιατί δε χρειάζεσαι κάτι βαρύτερο, θα την πίνεις γρήγορα, θα τραγουδάς από μέσα σου στην πρώτη, απ' έξω σου στη δεύτερη, θα στεναχωριέσαι αλλά με νευρικότητα, τα γρήγορα ντραμς και τα απλά ρεφρέν θα σε κάνουν να κουνάς το κεφάλι και να χαμογελάς ειρωνικά, θα κοιτάς γύρω τον κόσμο αλλά λίγο, θα περνάς καλά, καλύτερα από το να καθόσουν σπίτι δηλαδή, θα αναρωτιέσαι ποιος κάθεται σαν και σένα, έτσι, σε μαγαζιά που παίζουν τέτοια, θα αναρωτιέσαι αν κάποιος φίλος σου έπρεπε να είναι εδώ μαζί σου, θα πίνεις και μετά θα θες να χορέψεις, να το βγάλεις από μέσα σου αλλά δεν θα γίνεται και απλά θα γίνεις ρεζίλι σ' αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει.
Το δεύτερο θα το βρεις σε άλλο μπαρ, πιο κλασικό, πιο 70άρι, εκεί οι άνθρωποι δεν θα είναι τόσο κεφάτοι, εκεί ίσως να βρεις κι ένα δυο τύπους σαν και σένα. Εκεί θα φοράς τζιν ή κοτλέ ή φόρμα ή οτι θες γιατί δεν θα έχει καμία σημασία, ίσως να φοράς και ρούχα της δουλειάς, εκεί θα τραγουδάς πιο δυνατά, πιο νευριασμένα, εκεί θα σκέφτεσαι πιο πολύ το σύνολο και όχι εκείνη ή εκείνον και εκεί μπορεί να πίνεις και κάτι χειρότερο. Εκεί θα κάτσεις μέχρι να μη βλέπεις μπροστά σου και θα φύγεις κλαίγοντας, είτε φανερά είτε κρυφά.
Σε εκείνο το μπαρ η μουσική θα είναι πολύ δυνατή, δεν θα μπορεί να μιλήσει κανείς με κανέναν, μπορεί στα τρελά τραγουδάκια να χορέυει και κανένας, τα φώτα θα είναι πιο χαμηλά, ο κόσμος ίσως πιο νέος, θα διασκεδάζει πιο πολύ αλλά πιο σοβαρά, πιο νευρικά, πιο έντονα, θα είναι ικανός για πιο πολλά πράγματα, θα πίνει λιγότερο αλλά θα του αρέσει πιο πολύ, η μουσική θα είναι φασαριόζα και θα φύγεις με πονοκέφαλο αλλά δεν θα μπορείς να τη βγάλεις απ' το μυαλό σου, ο κόσμος θα τραγουδάει και θα στη σπάει ίσως γιατί θα πέφτει πάνω σου και θα λέει συγγνώμη με μεθυσμένη φωνή.
Σε εκείνο το μπαρ εσύ θα έχεις πιάσει μια γωνία στη μπάρα αλλά μπορεί να κάθεσαι και όρθιος, μπορεί μάλιστα να μην είσαι μόνος σου καν, θα πίνεις μπορεί μπύρα μπορεί και ποτό, θα σε κεράσει ο μπαρμαν σίγουρα το 3ο 4ο ποτό, θα τραγουδάς κι εσύ λίγο πιο δυνατά, θα χαμογελάς περισσότερο και πιο ψευτικά, ίσως να παραπλανηθείς και να νομίσεις κάποια στιγμή πως περνάς καλά αλλά θα αντιληφθείς την πλάνη λίγο αργότερα, θα κοιτάς με περισσότερο ενδιαφέρον τον κόσμο, θα νιώθεις πως θες να μιλήσεις σε καινούργιο κόσμο αλλά ποτέ δεν θα το κάνεις, θα θες να πιάσεις κουβέντα στο μπάρμαν αλλά θα έχει δουλειά, θα φύγεις αργά και δεν θα έχεις πει κουβέντα, θα νιώθεις άσχημα που δεν είπες λέξη αλλά τι θα μπορούσες να κάνεις; κι έτσι κανείς δεν θα σε έχει προσέξει εκείνη τη βραδιά, θα είναι σα να μην πήγες.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)