Κάποιες φορές αναρωτιέμαι γιατί δεν σε νοιάζει τόσο η σταδιοδρομία μου στο ραπ. Ίσως γιατί έχω απομακρυνθεί από τον ταξικό μου στίχο. Θα επιστρέψω το ορκίζομαι. Τώρα που βλέπω θα επιστρέψω.
Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2016
Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2016
Soon it will be cold enough (to light fires)
Δείγματα της playlist που θα ακούω όσο θα είμαι τυφλός αύριο και μεθαύριο:
- https://www.youtube.com/watch?v=M4d1yG5tXgY
- https://www.youtube.com/watch?v=9qi3Wr71AKo
- https://www.youtube.com/watch?v=A1P7mDmbNT8
- https://www.youtube.com/watch?v=PMMLcfIjQEQ
- https://www.youtube.com/watch?v=lCCJc_V8_MQ
- https://www.youtube.com/watch?v=JCHMpVCsiVQ
- https://www.youtube.com/watch?v=e_rslYX8gEM
- https://www.youtube.com/watch?v=Yuzofyyu0n0
- https://www.youtube.com/watch?v=Wt67Rt93AHI
- https://www.youtube.com/watch?v=H9kBOOKBhns
- https://www.youtube.com/watch?v=2ANTUJ4x29U
- https://www.youtube.com/watch?v=OXicg6QA4b0
- https://www.youtube.com/watch?v=ZdB5N4meH9g
- https://www.youtube.com/watch?v=7r7E62-7Cpo
- https://www.youtube.com/watch?v=CFFiaTOAWIc
Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου 2016
https://www.youtube.com/watch?v=TIEma4NAc9w
new age μαλακίες και συνθέσεις με γέφυρες, μέτρια ποτά, κοκακόλα, απεργία την Πέμπτη, κατάθλιψη με την Ιωάννα στο σκάιπ, δεν μπορώ να αρθρώσω κουβέντα, δεν μπορώ ούτε να κλάψω σαν άνθρωπος, δεν μπορώ να μιλήσω σαν άνθρωπος, δες τώρα κλαίγομαι, σιχάθηκα τη ζωή μου με το που το έγραψα, παρόλα αυτά, βλέπεις; δεν το σβήνω, αν έχω καταφέρει να με βαρεθώ εγώ, φαντάσου πόσο με έχουν βαρεθεί οι υπόλοιποι, ίδια αστεία, ίδιες αναφορές, ίδια τραγούδια, οτι τι; σε φάση ξέρεις και καλή μουσική; ίδια ύφη, ίδια υφή, ίδιες εκφράσεις, ίδια συναισθήματα, ίδια φωνή, ίδιες συμβουλές, ίδιο ξερολίστικο ύφος, συνέχεια ειρωνεία, συνέχεια διορθώσεις, συνέχεια εξυπνάδες, συνέχεια να χαμογελάς σα βλάκας, καλά ντάξει δεν χαμογελάω συνέχεια, ευτυχώς το 'κοψα, άντε γαμήσου βαρέθηκα μου μίλησαν στο σκαιπ.
άντε γαμήσου
άντε γαμήσου
Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου 2016
μ
Τελευταία προσπαθώ να κάνω trademark μου τη φράση: "είμαι πολύ στεναχρημένος". Βασικά όχι τελευταία, καιρό. Όχι το νόημα της φράσης, τη φράση ακριβώς. Και παρόλο που μου ταιριάζει συχνά και την αγαπώ σα φράση, αυτή τη στιγμή δεν μου πάει. Όχι γιατί το νόημα της δεν είναι σωστό αλλά γιατί δεν ταιριάζει ηχητικά με τη διάθεση. Το "είμαι πολύ στεναχωρημένος" είναι περίπλοκη φράση, θέλει πολλές συλλαβές για να το πεις ενώ, όταν είσαι στ' αλήθεια "πολύ στεναχωρημένος" (ή όταν εγώ είμαι), δεν θες να πεις τίποτα, πόσο μάλλον όλη αυτή τη μαλακία.
Σήμερα λοιπόν, ενώ είμαι πολύ στεναχωρημένος, δεν θέλω να το λέω έτσι, θέλω να κάνω ένα μ, ένα, όχι μμμμμμ, ούτε μμμ, ούτε καν μμ. μ. Με πολύ αέρα, να ακούγεται βαθύ αλλά και σιγανό και να ακούγεται και ο αέρας που περνάει τις ελλατωματικές μου αμυγδαλές. Μ.
Ορισμένες φορές πιστεύω πως χρειάζεται να έρθει κάποιος και να μου ρίξει χαστούκι. μ.
Σήμερα λοιπόν, ενώ είμαι πολύ στεναχωρημένος, δεν θέλω να το λέω έτσι, θέλω να κάνω ένα μ, ένα, όχι μμμμμμ, ούτε μμμ, ούτε καν μμ. μ. Με πολύ αέρα, να ακούγεται βαθύ αλλά και σιγανό και να ακούγεται και ο αέρας που περνάει τις ελλατωματικές μου αμυγδαλές. Μ.
Ορισμένες φορές πιστεύω πως χρειάζεται να έρθει κάποιος και να μου ρίξει χαστούκι. μ.
Χρειάζομαι καινούργιες μουσικές να ακούσω. Στείλε μου κάτι καλό να ακούσω. Κάτι τόσο καλό που να το ψάξω και να το ακούω καιρό.
Χρειάζομαι καινούργια πράγματα να δω. Δείξτε μου καινούργια πράγματα να δω. Γιατί αν δεν βρω κάτι καινούργιο θα συνεχίσω να κλείνω τα μάτια μου και να βλέπω εσένα.
Γιατί πάντα αυτά τα δύο; Νιώθω πως παραμελώ τις άλλες μου αισθήσεις.
Χρειάζομαι καινούργια πράγματα να δω. Δείξτε μου καινούργια πράγματα να δω. Γιατί αν δεν βρω κάτι καινούργιο θα συνεχίσω να κλείνω τα μάτια μου και να βλέπω εσένα.
Γιατί πάντα αυτά τα δύο; Νιώθω πως παραμελώ τις άλλες μου αισθήσεις.
Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016
Γραφικός, το λέω από τώρα.
i) Χωρίς εσένα
Πρόσφατα τελείωσα τη σειρά Buffy, the vampire slayer. Πρώτα και κύρια, γουατ. Έπειτα, δεν ήταν τόσο κακή όσο θα φανέρωνε ο τίτλος. Είχε μάλιστα και ορισμένες περιόδους που ήταν καλό σχεδόν. Σίγουρα λίγο νοσταλγικό για τα 90s και για ορισμένες φάσεις που εγώ ίσα που τις πρόλαβα. Όμως δεν ήθελα να σχολιάσω αυτό. Σε μια σκηνή, προς το τέλος της σειράς (που είναι λίγο τεράστια, 7 σεζόν, 22 επεισόδια κάθε σεζόν, 42 λεπτά κάθε επεισόδιο, ναι, τόσο χρόνο χάλασα από τη ζωή μου), πρέπει να ήταν ή προτελευταία ή τελευταία σεζον, η αξιαγάπητη και έξυπνη Buffy, λόγω οικονομικών δυσκολιών (κοίτα να δεις τι μπορεί να συμβεί), αποφασίζει να πιάσει δουλειά. Έχοντας παρατήσει το κολέγιο, πιάνει δουλειά σε ένα φαστφουντάδικο εκεί κοντά. Και εκεί, σ' αυτό το σημείο ακριβώς θέλω να επικεντρωθώ.
Τι να πρωτοσχολιάσω; Οτι παρομοιάζονται οι άλλοι εργαζόμενοι εκεί με ζόμπι; Οτι φαίνονται όλοι σαν να είναι πολύ μεγάλη τους κατάντια να δουλεύουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον; Οτι τουλάχιστον 2 άλλοι πρωταγωνιστές της σειράς, όταν μαθαίνουν οτι η ηρωίδα μας δουλεύει εκεί, της λένε ξεκάθαρα οτι αυτή η δουλειά δεν είναι του επιπέδου της και οτι πρέπει να φύγει από εκεί; Οτι η σειρά γενικότερα αφήνει να περαστεί στο θεατή, άλλες φορές συγκαλυμμένα και άλλες όχι, οτι όσοι δουλεύουν σε τέτοια μέρη (ταμίες σε φαστφουντ, σε βενζινάδικα κλπ) είναι είτε χαζοί, είτε ανίκανοι για κάτι διαφορετικό, είτε απλά φέηλ τύποι. Δυστυχώς βαριέμαι να καθίσω να ψάξω διαλόγους (την έσβησα κιόλας μόλις την είδα τη σειρά για να μην πιάνει χώρο) για να αποδείξω αυτά που λέω αλλά εμπιστέψου με. Δεν ξέρω αν ήταν ηθελημένο (εγώ πιστεύω οτι σε ένα βαθμό ήταν) αλλά είτε είναι είτε δεν είναι, αυτή η αντίληψη,η "i'm too good for this shit", μου προκαλεί εμετό.
Γιατί, ομολογώ, κι εγώ πιάνω ορισμένες φορές τον εαυτό μου να πηγαίνει προς τα εκεί. Κάθε φορά που δούλευα σε χώρους που ήταν πολύ άσχημοι, ή πλήρωναν χάλια, ή η δουλειά ήταν πολύ βαριά, έμπαινε μέσα στο μυαλό μου το σκουλήκι της ανωτερότητας, του "εγώ έχω σπουδάσει και είμαι έξυπνος, δεν είναι δυνατόν να δουλεύω στη γραμμή παραγωγής στο κωλοεργοστάσιο, να είμαι με τα ποντίκια παρέα, να μυρίζω πλαστικό όλη μέρα, να τρέμει η μέση μου από τα τσουβάλια με το υλικό, να παίρνω 25 ευρώ για 8 ώρες χωρίς διάλλειμα". Ποιος όμως μου είπε εμένα, σκεφτόμουν αμέσως μετά (ευτυχώς), οτι οι συνάδελφοί μου δεν έχουν σπουδάσει, ή οτι αυτοί νιώθουν καλά κάνοντας αυτή τη δουλειά, ή οτι είναι χαζοί, ή οτι αυτονών(ανε) δεν πονάει η μέση τους (και δεν ήταν όλοι 24 χρονών) ή όλες αυτές τις μαλακίες;
ii) Γρανάζι δε γυρνά
Ένας εργαζόμενος, όταν εργάζεται, το έργο που παράγει, η εργασία του δηλαδή, μεταφράζεται σε ένα ποσό. Πχ, εγώ δουλεύω σε μια βιομηχανία τροφίμων. Και παράγω ψωμί του τοστ. Εγώ σε μια μέρα θα βγάλω ας πούμε 5 παλέτες ψωμί του τοστ. Η κάθε παλέτα έχει, ας πούμε πάλι, 8 κούτες. Η κάθε κούτα 20 πακέτα ψωμί του τοστ (λέμε τώρα γιατί μπορεί να είναι και πιο μεγάλα τα νούμερα. Ή και πιο μικρά αλλά προσπαθώ να είμαι συντηρητικός). 5x8x20=800 πακέτα ψωμί του τοστ παράγω σε ένα 8ωρο. Μόλις κοίταξα και είδα οτι του Καραμολέγκου τα ψωμία κάνουν πάνω από 1,50 ευρώ το ένα πακέτο. Για να μην είμαι υπερβολικός ας πούμε οτι δουλεύω σε άλλη βιομηχανία που το δίνει 1 ευρώ το πακέτο. 800 ευρώ λοιπόν εμπόρευμα έβγαλα εγώ από το 8ωρο μου. Μείον τα 30 (35 θες; 35) μεροκάματο (που δεν είναι τόσο αλλά ας πούμε πάλι), μένουν 770 ευρώ. Από τη δικιά μου δουλειά, αν και δε δουλεύω μόνο εγώ βέβαια. Από αυτά λοιπόν, όσα και να βάλεις οτι κοστίζουν οι πρώτες ύλες (ούτε το 1/4 εγώ λέω), το ηλεκτρικό ρεύμα για τη λειτουργία των εργοστασίων (με τιμολόγια εκπτωτικά για τους βιομήχανους, γιατί είμαστε πολύ τυχεροί που μας δίνουν δουλειές και χτίζουν τις μονάδες τους εδώ), άλλα έξοδα που δεν μπορώ να τα ξέρω, πόσα πιστεύεις οτι μένουν; Και κυρίως, ποιος τα παίρνει; Και ακόμα πιο κυρίως, γιατί;
iii) Εργάτη μπορείς
Αλλά αρκετά με τα εργασιακά. Θα κάνω ένα μικρό πέρασμα από τα ασφαλιστικά. Που βέβαια δεν μας αφορούν εμάς τους νέους γιατί σιγά, εμείς δεν θα πάρουμε σύνταξη ποτέ, γιατί είμαστε too cool for pension. Το γιατί δεν θα πάρουμε και γιατί να είναι κάποιος οκ με αυτό το γεγονός ας το αφήσουμε στην άκρη. Και βασικά δεν έχει καμία χρησιμότητα να μπει κανείς σε καμια λεπτομέρεια για τις αλλαγές στην ασφαλιστική νομοθεσία. Γιατί, πριν ήταν μια χαρά η ασφάλιση;
Απλά, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, έτσι για το χαβαλέ. Γιατί είναι φανερό οτι όποιος κάνει πως αγωνίζεται πια, είναι λίγο γραφικός και αστείος. Οι συντάξεις που δίνονταν και κόβονται, ή τα ασφαλιστικά δικαιώματα, οι δωρεάν υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας που υπήρχαν και κόβονται, αυτά οι εργαζόμενοι που τα βρήκαν; Τα πήραν μήπως δώρο για την καλή τους εργασία; Τα δώρησαν μεγάλες εταιρίες και οι όμιλοι που συμπαθούσαν τους εργαζόμενους τους; Τα απαίτησαν με στόμφο και δύναμη, ώριμες, σοβαρές και φιλολαϊκές κυβερνήσεις;
Μωρέ λες;
iv) Χωρίς αφεντικά
Είναι πια 2016. Είμαι σπίτι και γράφω αυτό και δεν έχω θέρμανση και τα δάχτυλα μου κρυώνουν. Δεν παραπονιέμαι, είναι ένα απλό γεγονός. Ήθελα να φάω σήμερα, έξω, έχω 70 ευρώ περίπου και δεν μπορώ να τα χαλάσω γιατί δεν θα τα ξαναβρώ. Την Παρασκευή θα κάνω μια επέμβαση που θα μπορούσα θεωρητικά να την κάνω (αν είχα λεφτά) πριν από 4 χρόνια. Δεν πεινάω βέβαια, έφαγα γιουβαρλάκια σήμερα. Κάποιος άλλος όμως εδώ γύρω σίγουρα δεν έφαγε όσο θα ήθελε ή θα έπρεπε. Δεν πέθανα βέβαια αλλά κάποιο παιδί ή ενήλικος σίγουρα θα πέθανε σήμερα στο Αιγαίο ή κάπου σε κάποια άλλη φάση της διαδρομής του, μακριά από τις πολεμικές επιχειρηματικές δραστηριότητες γνωστών και άγνωστων μονοπωλίων και επιχειρήσεων. Κρυώνω, αλλά δεν κρυώνω πολύ, γιατί έχω τοίχους γύρω μου, ταβάνι από πάνω μου. Σίγουρα οι άστεγοι που προσπέρασα σήμερα στο Μοναστηράκι και αλλού κρυώνουν. Έχω υπολογιστή και γράφω κειμενάκια και νιώθω πιο καλά με τον εαυτό μου. Σίγουρα όμως υπάρχουν άλλοι γείτονες μου που δεν έχουν ίντερνετ να γράψουν σε μπλογκς ή δεν έχουν όρεξη ή κουράγιο να νιώσουν πιο καλά με τον εαυτό τους μετά από 12ωρα δουλειάς.
Αναρωτιέμαι αν είχαμε αυτά τα 770 ευρώ παραπάνω (μείον τα λειτουργικά έξοδα βέβαια).
Αν θα έφταναν για λίγο καλύτερη ζωή.
Πρόσφατα τελείωσα τη σειρά Buffy, the vampire slayer. Πρώτα και κύρια, γουατ. Έπειτα, δεν ήταν τόσο κακή όσο θα φανέρωνε ο τίτλος. Είχε μάλιστα και ορισμένες περιόδους που ήταν καλό σχεδόν. Σίγουρα λίγο νοσταλγικό για τα 90s και για ορισμένες φάσεις που εγώ ίσα που τις πρόλαβα. Όμως δεν ήθελα να σχολιάσω αυτό. Σε μια σκηνή, προς το τέλος της σειράς (που είναι λίγο τεράστια, 7 σεζόν, 22 επεισόδια κάθε σεζόν, 42 λεπτά κάθε επεισόδιο, ναι, τόσο χρόνο χάλασα από τη ζωή μου), πρέπει να ήταν ή προτελευταία ή τελευταία σεζον, η αξιαγάπητη και έξυπνη Buffy, λόγω οικονομικών δυσκολιών (κοίτα να δεις τι μπορεί να συμβεί), αποφασίζει να πιάσει δουλειά. Έχοντας παρατήσει το κολέγιο, πιάνει δουλειά σε ένα φαστφουντάδικο εκεί κοντά. Και εκεί, σ' αυτό το σημείο ακριβώς θέλω να επικεντρωθώ.
Τι να πρωτοσχολιάσω; Οτι παρομοιάζονται οι άλλοι εργαζόμενοι εκεί με ζόμπι; Οτι φαίνονται όλοι σαν να είναι πολύ μεγάλη τους κατάντια να δουλεύουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον; Οτι τουλάχιστον 2 άλλοι πρωταγωνιστές της σειράς, όταν μαθαίνουν οτι η ηρωίδα μας δουλεύει εκεί, της λένε ξεκάθαρα οτι αυτή η δουλειά δεν είναι του επιπέδου της και οτι πρέπει να φύγει από εκεί; Οτι η σειρά γενικότερα αφήνει να περαστεί στο θεατή, άλλες φορές συγκαλυμμένα και άλλες όχι, οτι όσοι δουλεύουν σε τέτοια μέρη (ταμίες σε φαστφουντ, σε βενζινάδικα κλπ) είναι είτε χαζοί, είτε ανίκανοι για κάτι διαφορετικό, είτε απλά φέηλ τύποι. Δυστυχώς βαριέμαι να καθίσω να ψάξω διαλόγους (την έσβησα κιόλας μόλις την είδα τη σειρά για να μην πιάνει χώρο) για να αποδείξω αυτά που λέω αλλά εμπιστέψου με. Δεν ξέρω αν ήταν ηθελημένο (εγώ πιστεύω οτι σε ένα βαθμό ήταν) αλλά είτε είναι είτε δεν είναι, αυτή η αντίληψη,η "i'm too good for this shit", μου προκαλεί εμετό.
Γιατί, ομολογώ, κι εγώ πιάνω ορισμένες φορές τον εαυτό μου να πηγαίνει προς τα εκεί. Κάθε φορά που δούλευα σε χώρους που ήταν πολύ άσχημοι, ή πλήρωναν χάλια, ή η δουλειά ήταν πολύ βαριά, έμπαινε μέσα στο μυαλό μου το σκουλήκι της ανωτερότητας, του "εγώ έχω σπουδάσει και είμαι έξυπνος, δεν είναι δυνατόν να δουλεύω στη γραμμή παραγωγής στο κωλοεργοστάσιο, να είμαι με τα ποντίκια παρέα, να μυρίζω πλαστικό όλη μέρα, να τρέμει η μέση μου από τα τσουβάλια με το υλικό, να παίρνω 25 ευρώ για 8 ώρες χωρίς διάλλειμα". Ποιος όμως μου είπε εμένα, σκεφτόμουν αμέσως μετά (ευτυχώς), οτι οι συνάδελφοί μου δεν έχουν σπουδάσει, ή οτι αυτοί νιώθουν καλά κάνοντας αυτή τη δουλειά, ή οτι είναι χαζοί, ή οτι αυτονών(ανε) δεν πονάει η μέση τους (και δεν ήταν όλοι 24 χρονών) ή όλες αυτές τις μαλακίες;
ii) Γρανάζι δε γυρνά
Ένας εργαζόμενος, όταν εργάζεται, το έργο που παράγει, η εργασία του δηλαδή, μεταφράζεται σε ένα ποσό. Πχ, εγώ δουλεύω σε μια βιομηχανία τροφίμων. Και παράγω ψωμί του τοστ. Εγώ σε μια μέρα θα βγάλω ας πούμε 5 παλέτες ψωμί του τοστ. Η κάθε παλέτα έχει, ας πούμε πάλι, 8 κούτες. Η κάθε κούτα 20 πακέτα ψωμί του τοστ (λέμε τώρα γιατί μπορεί να είναι και πιο μεγάλα τα νούμερα. Ή και πιο μικρά αλλά προσπαθώ να είμαι συντηρητικός). 5x8x20=800 πακέτα ψωμί του τοστ παράγω σε ένα 8ωρο. Μόλις κοίταξα και είδα οτι του Καραμολέγκου τα ψωμία κάνουν πάνω από 1,50 ευρώ το ένα πακέτο. Για να μην είμαι υπερβολικός ας πούμε οτι δουλεύω σε άλλη βιομηχανία που το δίνει 1 ευρώ το πακέτο. 800 ευρώ λοιπόν εμπόρευμα έβγαλα εγώ από το 8ωρο μου. Μείον τα 30 (35 θες; 35) μεροκάματο (που δεν είναι τόσο αλλά ας πούμε πάλι), μένουν 770 ευρώ. Από τη δικιά μου δουλειά, αν και δε δουλεύω μόνο εγώ βέβαια. Από αυτά λοιπόν, όσα και να βάλεις οτι κοστίζουν οι πρώτες ύλες (ούτε το 1/4 εγώ λέω), το ηλεκτρικό ρεύμα για τη λειτουργία των εργοστασίων (με τιμολόγια εκπτωτικά για τους βιομήχανους, γιατί είμαστε πολύ τυχεροί που μας δίνουν δουλειές και χτίζουν τις μονάδες τους εδώ), άλλα έξοδα που δεν μπορώ να τα ξέρω, πόσα πιστεύεις οτι μένουν; Και κυρίως, ποιος τα παίρνει; Και ακόμα πιο κυρίως, γιατί;
iii) Εργάτη μπορείς
Αλλά αρκετά με τα εργασιακά. Θα κάνω ένα μικρό πέρασμα από τα ασφαλιστικά. Που βέβαια δεν μας αφορούν εμάς τους νέους γιατί σιγά, εμείς δεν θα πάρουμε σύνταξη ποτέ, γιατί είμαστε too cool for pension. Το γιατί δεν θα πάρουμε και γιατί να είναι κάποιος οκ με αυτό το γεγονός ας το αφήσουμε στην άκρη. Και βασικά δεν έχει καμία χρησιμότητα να μπει κανείς σε καμια λεπτομέρεια για τις αλλαγές στην ασφαλιστική νομοθεσία. Γιατί, πριν ήταν μια χαρά η ασφάλιση;
Απλά, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ, έτσι για το χαβαλέ. Γιατί είναι φανερό οτι όποιος κάνει πως αγωνίζεται πια, είναι λίγο γραφικός και αστείος. Οι συντάξεις που δίνονταν και κόβονται, ή τα ασφαλιστικά δικαιώματα, οι δωρεάν υπηρεσίες υγείας και πρόνοιας που υπήρχαν και κόβονται, αυτά οι εργαζόμενοι που τα βρήκαν; Τα πήραν μήπως δώρο για την καλή τους εργασία; Τα δώρησαν μεγάλες εταιρίες και οι όμιλοι που συμπαθούσαν τους εργαζόμενους τους; Τα απαίτησαν με στόμφο και δύναμη, ώριμες, σοβαρές και φιλολαϊκές κυβερνήσεις;
Μωρέ λες;
iv) Χωρίς αφεντικά
Είναι πια 2016. Είμαι σπίτι και γράφω αυτό και δεν έχω θέρμανση και τα δάχτυλα μου κρυώνουν. Δεν παραπονιέμαι, είναι ένα απλό γεγονός. Ήθελα να φάω σήμερα, έξω, έχω 70 ευρώ περίπου και δεν μπορώ να τα χαλάσω γιατί δεν θα τα ξαναβρώ. Την Παρασκευή θα κάνω μια επέμβαση που θα μπορούσα θεωρητικά να την κάνω (αν είχα λεφτά) πριν από 4 χρόνια. Δεν πεινάω βέβαια, έφαγα γιουβαρλάκια σήμερα. Κάποιος άλλος όμως εδώ γύρω σίγουρα δεν έφαγε όσο θα ήθελε ή θα έπρεπε. Δεν πέθανα βέβαια αλλά κάποιο παιδί ή ενήλικος σίγουρα θα πέθανε σήμερα στο Αιγαίο ή κάπου σε κάποια άλλη φάση της διαδρομής του, μακριά από τις πολεμικές επιχειρηματικές δραστηριότητες γνωστών και άγνωστων μονοπωλίων και επιχειρήσεων. Κρυώνω, αλλά δεν κρυώνω πολύ, γιατί έχω τοίχους γύρω μου, ταβάνι από πάνω μου. Σίγουρα οι άστεγοι που προσπέρασα σήμερα στο Μοναστηράκι και αλλού κρυώνουν. Έχω υπολογιστή και γράφω κειμενάκια και νιώθω πιο καλά με τον εαυτό μου. Σίγουρα όμως υπάρχουν άλλοι γείτονες μου που δεν έχουν ίντερνετ να γράψουν σε μπλογκς ή δεν έχουν όρεξη ή κουράγιο να νιώσουν πιο καλά με τον εαυτό τους μετά από 12ωρα δουλειάς.
Αναρωτιέμαι αν είχαμε αυτά τα 770 ευρώ παραπάνω (μείον τα λειτουργικά έξοδα βέβαια).
Αν θα έφταναν για λίγο καλύτερη ζωή.
Δευτέρα 25 Ιανουαρίου 2016
Είμαι πολύ στεναχωρημένος 2
Τώρα που θα κάνω λέιζερ ανησυχώ από αυτά που θα αποκαλυφθούν στα νέα μου μάτια. Ανησυχώ γιατί μπορεί να δω τον εαυτό μου όπως πραγματικά είναι, με τις πληγές του φανερές και ανοιχτές. Το θέαμα θα είναι αποκρουστικό. Όχι επειδή είμαι άσχημος (μόνο), αλλά γιατί οι πληγές και οι παραμορφώσεις, οι ακρωτηριάσεις και οι ουλές είναι σε κάθε σημείο του σώματος μου, προκαλούν αναγούλα. Ευτυχώς που μέχρι τώρα είχα μυωπία και δεν έβλεπα τίποτε από αυτά:
Να, μια παράλληλη στον πήχη, μου ουλή 14 cm από τότε που (σχεδόν) κάναμε σεξ και αποφάσισες πως τελικά δεν ήταν καλή ιδέα και έφυγες.
Να το κενό όπου θα βρίσκονταν κανονικά ο παράμεσος και ο μικρός του αριστερού μου χεριού. Κόπηκαν όταν (σε πήρα να σου πω πως) φιλήθηκα με την άλλη κοπέλα.
Να το, πεταμένο σε μια άκρη του δωματίου μου, το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού μου ποδιού, σαπίζει παρατημένο από τότε που κατάλαβα πως με είδες να τρέχω σα χαζός ένα συννεφιασμένο (απόγευμα) στην Αθήνα.
Να και η τρύπα που άφησε ένα σταυροκατσάβιδο στον αριστερό μου ώμο. Καρφώθηκε εκεί με μανία όταν σου έστειλα το πιο ηλίθιο μήνυμα που μπορούσα να σκεφτώ.
Τέλος, ανοιχτά ακόμα θα δω τα δυο φαράγγια που άνοιξε το μαχαίρι της κουζίνας (για το ψωμί) στους καρπούς μου, ανοιχτά και στραγγισμένα γιατί πέρασε ο καιρός είν' η αλήθεια, από τότε που ήρθα στα Εξάρχεια να σιγουρευτώ πως θα σιγουρευτείς οτι δεν θες να έχεις καμία σχέση μαζί μου. Και σιγουρεύτηκα.
Υπάρχεις κι εσύ που ακόμα δεν ευθύνεσαι για τίποτ' απ' αυτά. Δεν το ξεχνάω ποτέ αυτό.
Να, μια παράλληλη στον πήχη, μου ουλή 14 cm από τότε που (σχεδόν) κάναμε σεξ και αποφάσισες πως τελικά δεν ήταν καλή ιδέα και έφυγες.
Να το κενό όπου θα βρίσκονταν κανονικά ο παράμεσος και ο μικρός του αριστερού μου χεριού. Κόπηκαν όταν (σε πήρα να σου πω πως) φιλήθηκα με την άλλη κοπέλα.
Να το, πεταμένο σε μια άκρη του δωματίου μου, το μεγάλο δάχτυλο του δεξιού μου ποδιού, σαπίζει παρατημένο από τότε που κατάλαβα πως με είδες να τρέχω σα χαζός ένα συννεφιασμένο (απόγευμα) στην Αθήνα.
Να και η τρύπα που άφησε ένα σταυροκατσάβιδο στον αριστερό μου ώμο. Καρφώθηκε εκεί με μανία όταν σου έστειλα το πιο ηλίθιο μήνυμα που μπορούσα να σκεφτώ.
Τέλος, ανοιχτά ακόμα θα δω τα δυο φαράγγια που άνοιξε το μαχαίρι της κουζίνας (για το ψωμί) στους καρπούς μου, ανοιχτά και στραγγισμένα γιατί πέρασε ο καιρός είν' η αλήθεια, από τότε που ήρθα στα Εξάρχεια να σιγουρευτώ πως θα σιγουρευτείς οτι δεν θες να έχεις καμία σχέση μαζί μου. Και σιγουρεύτηκα.
Υπάρχεις κι εσύ που ακόμα δεν ευθύνεσαι για τίποτ' απ' αυτά. Δεν το ξεχνάω ποτέ αυτό.
Είμαι πολύ στεναχωρημένος
https://www.youtube.com/watch?v=afPJWRr_hEM
Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι τι σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι για μένα. Ή ακόμα πιο πολύ, τι περιμένουν από μένα. Αλήθεια, τι περιμένουν;
Αυτό που με συναρπάζει, αυτό που θα με κάνει να την πάθω στο τέλος που λέει κι η Μαρία, είναι η απολυτότητα. Αυτό που εκνευρίζει την Ιωάννα ή αυτό που κοροιδεύουν οι πρωτοπόροι αγωνιστές των δρόμων. Η απόλυτη απλή αλήθεια οτι δεν θα σταματήσω ποτέ. Είμαι τόσο αγχωμένος, τόσο εκνευρισμένος, τόσο μα τόσο στεναχωρημένος (είμαι πολύ στεναχωρημένος) για αυτό ακριβώς το απλό, απόλυτο πράγμα. Δεν θα σταματήσω ποτέ.
Κι αναρωτιέμαι συχνά τι θα συμβεί όταν (άμα) πέσουν πάνω μας να μας φάνε, ή όταν (άμα) όντως μας φάνε, τι θα συμβεί αν σαρωθούν όλοι αυτοί οι χαμογελαστοί, κομπλεξικοί, κολλημένοι, δημοκράτες, τίμιοι και πάντα μα πάντα αγωνιστές, τι θα συμβεί αν δεν έχω κανέναν να πάρω τηλέφωνο, αν δεν υπάρχει καμία συνάθροιση να παρευρεθώ, καμία σημαία ν' ακολουθήσω. Τι θα συμβεί αν απομείνω μόνος μου, πιο μόνος απ' ότι αν πεθάνουν οι φίλοι μου ή ακόμα χειρότερα γίνουν αυτό που σιχαίνομαι περισσότερο, συμ***νοι.
Η απάντηση είναι απόλυτη, είναι απλή, είναι μία, ευτυχώς είναι μία. Δεν θα συμβεί τίποτε διαφορετικό. Τίποτα δεν αλλάζει, άλλες φορές κερδίζεις, άλλες χάνεις, άλλες φορές επιτίθεσαι, άλλες αμύνεσαι, άλλες φορές την παθαίνεις, άλλες την γλυτώνεις. Η βάση είναι μία.
Οπότε αν περιμένουν οι φίλοι και οι συγγενείς μου να τα παρατήσω, να ξοδέψω τις ώρες μου καλύτερα (;;;), να αλλάξω συνήθειες, θα ηττηθούν. Και αυτό είναι απόλυτο.
https://www.youtube.com/watch?v=D4Wz0pc1ZVQ
Ορισμένες φορές αναρωτιέμαι τι σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι για μένα. Ή ακόμα πιο πολύ, τι περιμένουν από μένα. Αλήθεια, τι περιμένουν;
Αυτό που με συναρπάζει, αυτό που θα με κάνει να την πάθω στο τέλος που λέει κι η Μαρία, είναι η απολυτότητα. Αυτό που εκνευρίζει την Ιωάννα ή αυτό που κοροιδεύουν οι πρωτοπόροι αγωνιστές των δρόμων. Η απόλυτη απλή αλήθεια οτι δεν θα σταματήσω ποτέ. Είμαι τόσο αγχωμένος, τόσο εκνευρισμένος, τόσο μα τόσο στεναχωρημένος (είμαι πολύ στεναχωρημένος) για αυτό ακριβώς το απλό, απόλυτο πράγμα. Δεν θα σταματήσω ποτέ.
Κι αναρωτιέμαι συχνά τι θα συμβεί όταν (άμα) πέσουν πάνω μας να μας φάνε, ή όταν (άμα) όντως μας φάνε, τι θα συμβεί αν σαρωθούν όλοι αυτοί οι χαμογελαστοί, κομπλεξικοί, κολλημένοι, δημοκράτες, τίμιοι και πάντα μα πάντα αγωνιστές, τι θα συμβεί αν δεν έχω κανέναν να πάρω τηλέφωνο, αν δεν υπάρχει καμία συνάθροιση να παρευρεθώ, καμία σημαία ν' ακολουθήσω. Τι θα συμβεί αν απομείνω μόνος μου, πιο μόνος απ' ότι αν πεθάνουν οι φίλοι μου ή ακόμα χειρότερα γίνουν αυτό που σιχαίνομαι περισσότερο, συμ***νοι.
Η απάντηση είναι απόλυτη, είναι απλή, είναι μία, ευτυχώς είναι μία. Δεν θα συμβεί τίποτε διαφορετικό. Τίποτα δεν αλλάζει, άλλες φορές κερδίζεις, άλλες χάνεις, άλλες φορές επιτίθεσαι, άλλες αμύνεσαι, άλλες φορές την παθαίνεις, άλλες την γλυτώνεις. Η βάση είναι μία.
Οπότε αν περιμένουν οι φίλοι και οι συγγενείς μου να τα παρατήσω, να ξοδέψω τις ώρες μου καλύτερα (;;;), να αλλάξω συνήθειες, θα ηττηθούν. Και αυτό είναι απόλυτο.
https://www.youtube.com/watch?v=D4Wz0pc1ZVQ
Παρασκευή 22 Ιανουαρίου 2016
https://www.youtube.com/watch?v=RYllKEkAtYU
Όταν τα πράγματα σκάνε γύρω μου δεν θυμάμαι τι να κάνω. Είναι σαν το ποίημα: "Σε περίπτωση κινδύνου να φέρω στο μυαλό μου την εικόνα σου". Παράξενο, δεν σε θυμάμαι ποτέ όταν τα πράγματα γύρω μου σκάνε. Όταν τα πράγματα σκάνε δεν μπορώ να σκεφτώ καλά. Ίσως αυτό να είναι ο πανικός που διαβάζω στα βιβλία, που ακούω να παθαίνουν κρίσεις φίλοι μου. Όταν τα πράγματα γύρω μου σκάνε, αυτομάτως απομακρύνομαι από την έκρηξη, κοιτάω αμέσως πίσω μου να δω αν έχω χώρο να ελιχθώ, κοιτάω αμέσως μπροστά μου να δω αν χρειάζεται να ελιχθώ, κοιτάω δεξιά κι αριστερά για πλαγιοκοπήσεις και μετά υποχωρώ ήσυχα. Δεν θυμάμαι να έχω τρέξει στα τυφλά ποτέ στη ζωή μου. Και μου εμφανίζεται το ερώτημα: Έχω κάνει καλά ή απλά έχω υπάρξει τυχερός;
Όταν τα πράγματα γύρω μου σκάνε θα ήθελα να φέρνω στο μυαλό μου την εικόνα σου και να αρκεί αυτό. Όμως δε συμβαίνει αυτό. Η αλήθεια ειναι πως δεν μπορείς να με προστατέψεις, η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να σε προστατέψω. Η αλήθεια είναι πως όταν τα πράγματα γύρω μας σκάνε καλά θα κάνουμε να έχουμε διαλέξει το σωστό στρατόπεδο γιατί αλλιώς θα μας φάει η μαύρη μαρμάγκα. Η αλήθεια είναι πως όταν τα πράγματα γύρω μου σκάσουν, πρέπει να είμαι ο πρώτος που θα φύγει μπροστά. Αλλιώς δεν θ' ακολουθήσει κανείς. Και αυτό, όπως και να το κάνεις, είναι λίγο αγχωτικό.
Όταν τα πράγματα γύρω μου σκάνε θα ήθελα να φέρνω στο μυαλό μου την εικόνα σου και να αρκεί αυτό. Όμως δε συμβαίνει αυτό. Η αλήθεια ειναι πως δεν μπορείς να με προστατέψεις, η αλήθεια είναι πως δεν μπορώ να σε προστατέψω. Η αλήθεια είναι πως όταν τα πράγματα γύρω μας σκάνε καλά θα κάνουμε να έχουμε διαλέξει το σωστό στρατόπεδο γιατί αλλιώς θα μας φάει η μαύρη μαρμάγκα. Η αλήθεια είναι πως όταν τα πράγματα γύρω μου σκάσουν, πρέπει να είμαι ο πρώτος που θα φύγει μπροστά. Αλλιώς δεν θ' ακολουθήσει κανείς. Και αυτό, όπως και να το κάνεις, είναι λίγο αγχωτικό.
Τετάρτη 20 Ιανουαρίου 2016
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)