https://www.youtube.com/watch?v=MhI583sANAk

Αλλάζοντας θέμα, αφού δεν θα στο στείλω στο λέω από δω, σε μισώ είσαι υποκρίτρια και δεν μπορώ να συνεννοηθώ μαζί σου.

Αυτό είναι πιο καλό;

Ηλίθια.

Αλλάζοντας θέμα, ο Μητροπάνος είναι ο πιο μελαγχολικός Έλληνας τραγουδιστής.

https://www.youtube.com/watch?v=Cwc-rdsQji0

Αλλάζοντας θέμα, ο Δημοκρατικός Στρατός Πελοποννήσου ήταν το πιο ηρωικό τμήμα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας που ήταν το πιο ηρωικό τμήμα στρατιωτικών δυνάμεων που επιχείρησε σε αυτή τη γεωγραφική περιοχή τα τελευταία εκατό χρόνια (ή παραπάνω).

https://www.youtube.com/watch?v=B5LXMFIUsEA

Κωνσταντίνα

- Μια γεύση απ' τους παλιούς καιρούς όλα τα φτιάχνει

Όταν δεν ξέρω πως να αρχίσω κάτι σκέφτομαι πάντα τη Μ. Και σήμερα σκέφτηκα το πιο σημαντικό μάθημα που πήρα από σένα αγαπημένη μου Μαρία: "Για κείνον που πληγώνει, δεν βρίσκεται συγχώρεση". Κι εγώ, που έχω πολλά ταλέντα αλλά κανένα αληθινό, βρήκα νομίζω επιτέλους την κλίση μου. Το ταλέντο μου είναι να πληγώνω αυτούς που με πληγώνουν. Αν το πάρεις όπως πρέπει θα καταλάβεις.

Αρκετά με την αυτολύπηση όμως.

- Να μην ξεχάσουμε και το μνημειο του Ντικ

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να μη δώσω καν σημασία στην έκρηξη σου. Κι όμως, οι φυσιολογικές συνθήκες μαζί σου είναι αντίθετες. Είχα ξεχάσει πόσο ερωτευμένος είμαι με τον παρελθοντικό έρωτά μου για σένα. Το 'χα ξεχάσει αλλά το θυμήθηκα σήμερα το βράδυ. Κι είμαι τόσο στεναχωρημένος (#trademark) που αντί να θυμάμαι αυτό θα θυμάμαι ένα κακόγουστο ***.

Και δεν μπορώ να ξεφύγω από την εικόνα της Φ. να χοροπηδάει σε ένα κλαμπ το 1995 με αυτό να ακούγεται, και σαν σύνδεση εσένα να είσαι πιο δίπλα πίνοντας ποτό με καλαμάκι, σίγουρα όμως με καλαμάκι, και ενώ ξέρω πως είναι (ή μπορεί και να μην ξέρω γαμώ) εντελώς έξω από σένα, να χοροπηδάς κι εσύ κάπως με το 90ντίλικο feeling. Χαμογελάς, χαμογελάει, κι εγώ πιο δίπλα χοροπηδάω, δε γνωριζόμαστε, σας κάνει εντύπωση ίσως λίγο το οτι είμαι too loud χωρίς λόγο και το πρωί φεύγουμε ο καθένας για το σπίτι του.

- Σχεδίαζα να σου γράψω ένα ποίημα αλλά δεν ξέρω να γράφω ποιήματα

Κι έτσι λοιπόν, αποφεύγοντας μια πιο ευχάριστη πραγματικότητα βρεθήκαμε εδώ, εγώ να ζητάω αδέξια συγγνώμη, εσύ να μου τη δίνεις (κακώς, διάβασε το πρώτο κεφάλαιο), εγώ να μην την παίρνω (στο ορκίζομαι) και να παίρνει μπρος μια τελετουργία που έχει 3-4 χρόνια να δει το φως του πορτατίφ-δίπλα-στο-πισί μου. Δεν ξέρεις για τι πράγμα μιλάω, το ξέρω, αλλά και να μάθαινες, αυτή η γνώση δεν θα σε ωφελούσε πουθενά. Έχε μου εμπιστοσύνη(τουλάχιστον για αυτό) και στέλνε καμιά φορά στο βάιμπερ αν το 'χεις όρεξη.

https://www.youtube.com/watch?v=HeZ_4QFiVWI

Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα

Με χίλια ονόματα και χάρη
ακρίτας είτε αρματωλός
αντάρτης κλέφτης παλικάρι
πάντα είναι ο ίδιος ο λαός

Ο πονοκέφαλος μου μοιάζει με το Γοργοπόταμο που μοιάζει με το δρεπάνι που μοιάζει με την οικοδόμηση που μοιάζει με τον Μαρξ στα σναπς σου που μοιάζει με το κλάμμα της Ελένης που μοιάζει με το πάρτυ που ήμουν χτες που μοιάζει με τη σειρά που μου είπε η Φαίδρα που μοιάζει με τα μαύρο αδερφό των ηρώων της εποποιίας (ενός κομματιού) του ελληνικού λαού την περίοδο 1940-1949 που μοιάζει με το πιο λυπητερό πράγμα στον κόσμο που μοιάζει με το σόλο του comfortably numb που μοιάζει με τη συζήτηση που είχα με τη Βασιλεία πριν καιρό που μοιάζει σαν κομμάτι από τη φαιά ουσία που κρατάω για ειδικές περιπτώσεις που μοιάζει με το πάρτυ που δεν θα πάω που μοιάζει με τα σγουρά μαλλιά που δεν θα έχω ποτέ που μοιάζουν με το στρατιώτη που δεν ήθελα να γίνω ποτέ που μοιάζει με εμένα όσο προχωράει ο κόσμος παραπέρα που μοιάζει σαν έρημος που μοιάζει σαν το τραγούδι των police που έβαλα και έβγαλα πρόσφατα από την πλέυλιστ μου που μοιάζει να μένει ίδια κι όμως αλλάζει συνέχεια που μοιάζει σαν τον Άρη που μοιάζει σαν να του μοιάζουν όλα του Άρη που μοιάζουν όλα να θέλουν να γίνουν Άρης που μοιάζει σα να θέλω να γίνω Άρης και μοιάζει έτσι αλλά δεν ισχύει, ποτέ δεν θα μπορέσω να γίνω Άρης, κάποιοι θα γίνουν όμως, ε;, πες μου σε παρακαλώ οτι κάποιος θα γίνει Άρης πάλι, κάποτε, κάποιος θα γίνει Νίκος, κάποιος θα γίνει Νίκος, κάποιος ας γίνει σας παρακαλώ, ας γίνει κάποιος Διαμαντής, ας γίνει κάποιος πέρδικα, ας γίνει κάποιος όπως έγιναν οι προηγούμενοι κι ας μην είμαι εγώ, εγώ ξέρω να σκοντάφτω και να πέφτω, εγώ ξέρω πως να παραπονιέμαι, εγώ ξέρω οτι θα αναφέρομαι από τότε έως πιο τότε ως ο τάδε τάδε, νεκρός αριθμός 36, στο τάδε μέρος την τάδε ώρα, μέλος της ομάδας αυτού που έμοιαζε με τους παραπάνω.

https://www.youtube.com/watch?v=KOwddsk6Kbc

τσικ τσικ τσικ

Ένα ένα, δεκάδες δεκάδες, χιλιάδες χιλιάδες, νέα κύτταρα μπαίνουν στον αγώνα.

τσικ τσικ τσικ

Πάνω στο σινικό τείχος της ύπαρξης μου, μέσα στα μπετά του κτηρίου μου, τρομοκρατικό χτύπημα.

τσικ τσικ τσικ

Πόνος πόνος πόνος πόνος και ένα τρεμούλιασμα, ένα τρεμούλιασμα σαν να πανικοβλήθηκαν αυτοί που δεν έχουν καν μυαλό να σκεφτούν. Πως πανικοβάλεσαι αν δεν έχεις μυαλό;

τσικ τσικ τσικ

Τρεμούλιασμα, σκίσιμο, ουρλιαχτό και φόβος. Τίποτα δεν είχε σημασία, μόνο ο φόβος την επόμενης στιγμής. Ο φόβος των συνεπειών. Ο πόνος αντέχεται, το τρέμουλο καλιμπράρεται, το ουρλιαχτό πνίγεται. Οι συνέπειες όμως. Η μονιμότητα, η ζημιά.

τσικ τσικ τσικ

Τα νέα κύτταρα φωνάζουν. Είμαστε εδώ, είμαστε για να σε υπηρετήσουμε. Είμαστε εσύ και όσο δεν φοβάσαι δεν φοβόμαστε.

τσικ τσικ τσικ

Τώρα όμως φοβάμαι.

τσικ τσικ τσικ

Και απ' απέναντι φωνάζουνε οι σύντροφοι στα (τσικ τσικ τσικ) φιλαράκια τους: Να δέσετε, να παίξετε, να γίνετε. Να δέσετε, να παίξετε, να γίνετε.

τσικ τσικ τσικ

Θα χρειαστείτε γρήγορα.

τσικ τσικ τσικ

Αν γίνω πολύ εμετικός πάρε με τηλέφωνο και πες το μου please

Χτες και σήμερα είμαι κουτσός. Για την ακρίβεια δεν είμαι καν κουτσός, δεν μπορώ να περπατήσω ούτε με το ένα πόδι γιατί το αλλο πονάει τόσο που δεν αντέχει τους κραδασμούς.

Τι να είναι καλύτερο-χειρότερο; Τι θα προτιμούσα; Να μη βλέπω ή να μην περπατάω; Αστείο που πέρασα-περνάω δυο σύντομες ευτυχώς περιόδους που έχασα μια το ένα και μια το άλλο. Και εκεί που πάω να πω οτι δεν θα ήθελα να χάσω την εικόνα, ξάφνου φαντάζομαι οτι θα ξαπλώνω στο κρεβάτι με τα μάτια ανοιχτά και θα βλέπω το ταβάνι, μόνο το ταβάνι, και δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα με όση βία κι αν στρέφω τα μάτια μου από δω κι από κει.

Κι έτσι το δίλημμα παραμένει. Από αυτό το δίλημμα όμως γεννιέται άλλο ένα ερώτημα. Αντί να αναρωτιέμαι κάτι πιο ευχάριστο, γιατί καταφεύγω πάντα σε τέτοια ερωτήματα; Ή σε κάτι τόσο δραματικό; Και επειδή έβλεπα κάτι κακές σειρές τελευταία, κι εκεί το ίδιο. Μοιάζει δηλαδή κάποιες φορές αν δεν υπάρχει θάνατος ή εγκυμοσύνη ή απαγωγές ή βία ή κάτι, να μην έχει ενδιαφέρον η ζωή. Και δηλαδή ισχύει αυτό, ή δεν έχω ενδιαφέροντα και χρειάζεται μια βίαιη εικόνα μπας και μου τραβηχτεί το μυαλό προς τα κάπου;

Αδιάφορο.

Σκέφτομαι τη φίλη μου την Ιωάννα κάποιες φορές. Την της Αθήνας, προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Τι να κάνει, πως να περνάει κλπ. Περνάει καλά απ 'οσο ακούω, μαθαίνω, μου λέει. Δεν ξεχνάω ποτέ πως χάρη σε αυτή και σε ένα φάντασμα έγινα γνώστης των περιοχών Κατεχάκη, Γαλάτσι, Αμπελόκηπων. Αυτή η γνώση με βοήθησε σε διάφορα πράγματα. Αυτή η γνώση με βοήθησε λιγότερο απ' όσο με βοήθησε ο τρόπος που την απέκτησα.

Αδιάφορο.

Τώρα που είμαστε καλά, η ηχογράφηση είναι κάτι διασκεδαστικό. Στο όριο, αλλά ναι. Όταν σε κάποιο καιρό, που εγώ νομίζω δεν θα είναι τόσος πολύς, έχουμε χωριστεί, έχουμε διασκορπιστεί και διαλυθεί ησύχως (ή και όχι ησύχως), και το μόνο που θα μένει είναι κάτι τραγουδάκια που γράψαμε όταν μάλλον θεωρούσαμε πως θα ζούσαμε για πάντα, ή πιο σωστά θα ζούσαμε όσο ζούσαμε αλλά έτσι, όταν τότε τυχαία πέσω στο φάκελο που θα γράφει ραπ depression 2016, κι όταν εσείς κάνετε κάτι αντίστοιχο, τι θα σκεφτούμε τότε; Γιατί η ερώτηση δεν είναι αν θα είμαστε ακόμα μαζί τότε αλλά αν θα στεναχωριόμαστε που δεν είμαστε.

Αδιάφορο.

Το μόνο μη αδιάφορο είναι η ευτυχία αυτών που την αξίζουν. Ξέρω έναν δύο που υπάγονται σε αυτή την κατηγορία. Δε λέω, μπορεί να τύχει να την έχουνε κι άλλοι. Κάποιοι την αξίζουνε, κάποιοι όχι. Κάποιοι την παίρνουνε και κάποιοι όχι. Και πως το ξέρω εγώ ποιος την αξίζει και ποιος όχι; Και γιατί να μην την αξίζουνε όλοι; Και γιατί και γιατί και γιατί.

Λοιπόν άκου.

Εγώ θα κάνω αυτό που πρέπει για μένα,
εσύ θα κάνεις αυτό που πρέπει για σένα
και θα δούμε στο τέλος ποιος θα πάρει τη χήνα (που λέει ο λόγος)

Εγώ θα λέω αυτό που πρέπει για σένα,
εσύ θα λες αυτό που πρέπει για μένα
και θα δούμε στο τέλος ποιος πάρει τα πιο πολλά likes (που λέει η νεολαία)

Εγώ θα αγαπάω εσένα
εσύ θα αγαπάς όποιον άλλον εκτός απο μένα
και θα δούμε στο τέλος αν με πείραξε τόσο όσο υποψιάζομαι τώρα (που λένε οι πιθανότητες)

Αδιάφορο

Ακούει κανείς τα τραγούδια μου ρε;

https://www.youtube.com/watch?v=uEAbU1yKnuA

Ξεφτιλίστηκα όντως.

Και υπάρχει ένας που μου λέει πως ξέρει πως θα νιώθει σε 1000 μέρες. Μόνο εγώ δεν ξέρω; Ή μήπως ξέρω αλλά θα θέλω να νιώθω αλλιώς;

Και υπάρχει μια που δε μου λέει τίποτα αλλά δε χρειάζεται. Πιάνω την ανάγκη να σε σιχαίνομαι από τα συμφραζόμενα.

Το άλσος. Το νερό. Και η μουσική. Χτες ξεφτιλίστηκα όντως, και υποθέτω ναι, είμαστε φίλοι αλλά μέχρι και σε μένα αρχίζει να φαίνεται βαρετό. Πάλι θα βρεθούμε σε ένα χώρο που να προσφέρει οπτική και σωματική επαφή, θα επικοινωνήσουμε κάπως, θα φτιάξει το κέφι μου, αν φτιάξει δηλαδή, και θα αρχίσω να χρησιμοποιώ το μόνο πράγμα που έχω σχετικά ακονισμένο, το σώμα μου δηλαδή, (είπαμε σχετικά) να το χρησιμοποιώ με ένα τρόπο κατ' αυτούς παράξενο, κατ' εμέ αναγκαίο. Αν δεν χορέψω σαν να είμαι σε πόλεμο πως θα πολεμήσω σαν να είμαι σε χορό; Αν δεν καταφέρω, τώρα που είμαι ξεκούραστος, να κινούμαι, πως θα κινηθώ όταν θα είμαι στ' αλήθεια κουρασμένος;

Δεν ξέρω. Δεν θα τα καταφέρω μάλλον. Και βρεθήκαμε και θα ξαναβ(α)ρεθούμε και θα ξαναξεφτιλιστώ και θα γελάσουμε (;) και θα βγω φωτογραφίες και θα γελάσουμε (;) και θα μεθύσω και γιατί τέλος πάντων ξεχνάω συνέχεια οτι το να μεθάς τόσο πολύ είναι άσχημο γιατί μετά δεν μπορείς να κοιμηθείς ή, έστω, εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ και εν τέλει πρέπει να βγει ένας νόμος, φυσικός όμως, να μην τον παραβαίνουμε, που να λέει πως ο,τι σε εμποδίζει να κοιμηθείς είναι κακό και να μην το κάνουμε ποτέ.

Και τέλος πάντων, αφαιρούμαι συνεχώς, εκεί που ήθελα να καταλήξω είναι πως, όταν πηγαίνω κάπου και ξεφτιλίζομαι (είναι απλά μια λέξη σαν όλες τις άλλες) μ' αρέσει (ίσως) αλλά έχει καταντήσει βαρετό. Είναι βαρετό γιατί επαναλαμβάνεται, να πάλι, ο Γιώργος, ήπιε (ή και όχι) και χορεύει σαν τρελός στα πάρτυ (φεηλ), ή ουρλιάζει και κυλιέται κάτω ή τραγουδάει Καρρά ή πηδάει από δω κι από κει ή κάνει πάλι κάτι περίεργο για να ξεχωρίζει. Ίου. Και αν στο κάτω κάτω είναι τόσο ενδιαφέρον σαν θέαμα γιατί δεν το κάνει και κανείς άλλος; Ή μήπως είναι απλά ενδιαφέρον ΜΟΝΟ σαν θέαμα; Γιατί, το να δεις έναν κλόουν είναι αστείο, το να κάνεις τον κλόουν όχι πάντα. Χωρίς να λέω οτι είμαι κλόουν. Γιατί καταρχάς δεν είμαι τόσο τρομαχτικός. Και κάποιες φορές μπορώ να είμαι αστείος υποθέτω.

Είμαι άδικος. Ξαναδιαβάζοντας το το καταλαβαίνω. Αλλά ντάξει, πόση δικαιοσύνη ν' αντέξει κανείς σήμερα;

Σαν γυρίσω ξανά θα ακολουθώ άλλες σημαίες

https://www.youtube.com/watch?v=0nOtlVEls_E

Είμαι τόσο μπροστά που άρχισα να ξενερώνω πριν καν αρχίσουμε. Είμαι τόσο μπροστά. Αλλά θα μου φύγει. Πολλές φορές νομίζω πως δεν ισχύει οτι νιώθω περίεργα πράγματα. Απλά νιώθω φυσιολογικά πράγματα και τα παίρνω πιο σοβαρά-βαριά απ' οτι θα 'πρεπε. Θα ήθελα να έρθεις να μιλήσουμε. Αλλά μετά σκέφτομαι οτι και να έρθεις και να μιλήσουμε, εγώ μετά θα θέλω να ξαναέρθεις και να ξαναμιλήσουμε και όχι μόνο. Κι όμως εσύ δεν θα το κάνεις. Δεν θα συμβεί βασικά, δεν έχει σχέση το αν θες ή όχι. Άρα δεν έχει νόημα να μιλάμε, ήδη. Αυτό εδώ είναι απομεινάρια επιθυμιών καιρών δοξασμένων (και πάλι, Άννα μην κλαις).

https://www.youtube.com/watch?v=PLFVGwGQcB0

Μοιάζω πάντα να πηγαίνω ψηλαφώντας.

-Ποια αίσθηση θα προτιμούσες να χάσεις;
-Την αφή.

Όχι, όχι την αφή. Χρειάζομαι την όραση και την ακοή για να επιβιώνω, χρειάζομαι τη γεύση και την οσμή για να επιβιώνω, όμως πάνω από όλα χρειάζομαι την αφή για να σε ακουμπάω. Ή πιο σημαντικό ακόμα, χρειάζομαι την αφή για να το νιώθω όταν με ακουμπάς.

Αλλά το ξέχασα. Δε μ' ακουμπάς ποτέ.

Είναι περιορισμένες οι δυνατότητες επικοινωνίας. Μπορώ να απευθυνθώ σε ένα άτομο. Ε, εσύ. Μπορώ να απευθυνθώ γενικά υπονοώντας οτι αναφέρομαι στον οποιονδήποτε διαβάζει. Ε, εσείς. Ή μπορώ να απευθυνθώ στον εαυτό μου. Ε, εγώ. Γιατί δε μου αρκούνε αυτές οι τρεις επιλογές; Δε μου φτάνει να μιλήσω σε σένα, δε μου φτάνει να μιλήσω σε όλους, δε μου φτάνει να μιλήσω σε μένα.

Θέλω να μιλήσω μόνο με σένα. Κάθε μέρα. Και κάθε μέρα.

https://www.youtube.com/watch?v=5eD8GU8cGLo

Μη λυπάσαι που θα 'ρθω, δυστυχώς. Μέχρι κάποια στιγμή που δεν θα ξανάρθω. Μη λυπάσαι που δεν έχω πια λημέρι. Μη λυπάσαι που απ' αυτό θα χαθώ.

Κι όταν σε ρώτησα αν θες αν φύγουμε από δω με κάρφωσες και μου 'φτυσες "σήκω" μουντό.

https://www.youtube.com/watch?v=4gBB6Ydnx1A

ας συγχωρεσει καποιος τα λαθη μου για να μπορεσω να πεσω για υπνο
 λες μ’αγαπας μα θες να πεσεις απ’τη γεφυρα
λεω σ’αγαπω και με μια κίνηση σε ριχνω
μου χες ζητησει να γραψω ένα τραγουδι
για σενα αλλα να μη μιλαει για θανατο
μ’αυτό δε γινεται μωρο μου
αυτό δε γινεται

i wanna know what's your
i wanna know what's your
quietest feeling

Ματωμένα αίματα

Μια από αυτές τις μέρες ένας άλλος ποδηλάτης θα προσπεράσει ένα ασθενοφόρο που θα μεταφέρει το δικό μου πτώμα μέσα. Αυτό είναι μια γνώση που παλεύω να κατακτήσω καιρό τώρα. Πολύ καιρό βασικά. Δυστυχώς δεν την έχω κατακτήσει.

Πολύ φοβάμαι, σαν τη φίλη μου τη Μάχη, οτι θα μου συμβούν πράγματα και δεν θα είμαι προετοιμασμένος για αυτά. Παρόλο που μέχρι τώρα έχω γίνει αρκετά σκληρόπετσο γουρούνι και δε σοκάρομαι εύκολα, έχω πολύ δρόμο ακόμα να διανύσω. Άσε που δεν έχω γίνει σκληρόπετσο γουρούνι και σοκάρομαι στα φυσιολογικά επίπεδα.

Γράφω άσχετα τόση ώρα γιατί σε γυροφέρνω στο μυαλό μου αλλά δεν θέλω να το ή στο παραδεχτώ. Όχι οτι θα το καταλάβεις, αν το καταλάβαινες μπορεί να σε έπαιρνα και τηλέφωνο να στο πω. Ή στην υπερβολή του να σε έψαχνα, να σε έβρισκα (γιατί θα σε έβρισκα) και να σου μιλούσα από κοντά. Γιατί τις πιο πολλές φορές σκέφτομαι οτι είναι υπερβολή να κάνω τέτοια πράγματα αλλά κάποιες φορές σκέφτομαι οτι είναι καλό να καταφεύγεις σε υπερβολές. Οτι ίσως, τα υπερβολικά συναισθήματα να χρήζουν και υπερβολικής αντιμετώπισης τους.

Ή και όχι. Αυτή τη φράση τη λέω συνεχώς στο μυαλό μου. Λέω: ίσως το τάδε πράγμα να είναι έτσι (ή και όχι). Ίσως αυτός ο άνθρωπος να σκέφτεται αυτό (ή και όχι). Και πάει λέγοντας.

Ανάθεμα κι αν δεν αξίζω κοροϊδία που σκέφτομαι τελευταία (ή σκέφτομαι ακόμα) μια γνωστή ομάδα της Ελβετίας.