γουατ

https://www.youtube.com/watch?v=AveCENBgybQ

αστέρια
κύτταρα
ανθρώπινες αποχρώσεις
αγάπες
μόρια
κοψίματα
μέτρα εντέρων                                                        Μια πόλη
στάσεις του σώματος σου
χούφτες νερού
χούφτες καμπύλης
χούφτες
αρθρώσεις
κοψίματα
καψίματα
τ
  ο
    μ
  ε
ς   μ
        π
            ρ
                η                                                                 βουνά
              σ
            μ
τ          ο
  σ      ί
      ι
         γ
            ά
π                ρ
    ο           α                     ε    \
          ν                               γ    \  \
              ο                             ο    \
                  κ α ι μ ι α α ν ε μ  ν  η  τ
                 έ                    /     ρ     _____
               φ               /   /     ι          __
          α                        /    α  
        λ
    ο     ι
ι            μ
                ν
             ο
            θ
           α
         λ
       α
    σ
   σ
  ε
ς

καστανό καστανό καστανό καστανό καστανό καστανό

Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες σου, όχι μια προς μια, αλλά αυτές που είσαι πιο γλυκειά, κατάλαβα 3 πράγματα.

1)

Το καστανό χρώμα (αν και το ήθελα, δεν το περίμενα) μπορεί στη σωστή του χρήση να γίνει εκπληκτικό χρώμα. Και ντάξει, είμαι ο πρώτος που θα υποστηρίξει οτι το μπλε, το πράσινο, το κόκκινο είναι χρώματα που, όταν μπαίνουν πάνω στον άνθρωπο, δίνουν πολύ καλό αποτέλεσμα. Όμως, πώς εσύ παίρνεις το καφέ, το χρώμα του δέντρου και του χώματος, το χρώμα του στέρεου και γήινου και το απογειώνεις, το κάνεις να φαίνεται λαμπερό και ατμοσφαιρικό ενώ συνήθως είναι σκληρό, μεστό και άγριο. Κι όμως, πιο απαλό καφέ από το δικό σου δεν υπάρχει.

Ήθελα να γράψω πολλά για το καστανό σου αλλά ξέρω πως θα με πάρεις για υπερβολικό και δεν θα με πιστέψεις. Είχα μια υπόνοια από παλιά, από τα μάτια της Αλεξάνδρας, που είναι καστανά και μοιάζουν να φέγγουν από μόνα τους κάποιες φορές στην παραλία (το 'χετε προσέξει;), το θαύμαζα αυτό, να έχεις ένα χρώμα και να σου είναι εσένα ξεχωριστό ενώ μοιάζει συνηθισμένο και αδιάφορο.

Έτσι και το δικό σου. Κι ενώ καστανό βρίσκεις και στην άλλη πλευρά αυτού του προβλήματος μου, απέχουν άπειρα.

2)

Αλλά δεν ήταν μόνο το χρώμα. Ήταν πρώτα η νεανικότητα που μ' έκανε να σκεφτώ τη σκέψη που έκανε η Σούζαν όταν είδε κι αυτή το καστανό αντί για το θεαματικότερο γαλάζιο, και όντως μου πέρασε η σκέψη, ανόητη βέβαια γιατί συνέβη όντως, σε είδα, αλλά τότε δεν είδα τίποτα που να θυμίζει αυτό που έμελλες να γίνεις.

Πέφτω από τα σύννεφα από την ανωριμότητα και την συναισθηματικότητα μου αλλά αρκετά έχω δείρει τον εαυτό μου για αυτό, αν δεν μπορώ να τη βγάζω σε ανώνυμες σελίδες στο ίντερνετ ας πάω να αυτοκτονήσω. Και είναι απορίας άξιο το πως μου την έβγαλες σε διάστημα μηνών αυτή την ανωριμότητα ενώ ανάλογες περιπτώσεις θέλουν διαδικασίες επί διαδικασιών. Όσο σε βλέπω, τόσο χειρότερα γίνομαι.

3)

Και η κατάληξη είναι το σχόλιο του Κώστα, η συμβουλή του πιο σωστά, μια συμβουλή που με βρίσκει απύθμενα αντίθετο και δεν θα την ακολουθήσω. Όχι γιατί είναι λάθος απαραίτητα αλλά γιατί είναι συμβουλή που πάει κόντρα με εμένα. Η κατάληξη είναι ο λάθος συγχρονισμός ή η λάθος φύση μου ή η λάθος αλληλεπίδραση μας ή το λάθος που εγώ γεννήθηκα έτσι κι εσύ γεννήθηκες αλλιώς ή που το νόημα που ψάχνουμε δεν θα το βρούμε συζητώντας μεταξύ μας ή που το νόημα που ψάχνεις δεν θα το βρεις συζητώντας με μένα.

Το δέχομαι. Άλλο το τι δέχομαι για σωστό και άλλο το τι θέλω όμως. Και ορισμένες φορές θέλω να βάλω φωτιά στα πάντα απλά για να μου φύγει εμένα η κάψα.

Κι όσο για τους υπολοιπους, συγγνώμη, προσπαθώ ακόμα.

https://www.youtube.com/watch?v=m-0H4HOATOM

Φυσικά και δεν έχουν φτάσει σε ποσότητα τα, αφιερωμένα σε σένα, λογοτεχνικά μου έργα αυτά που προορίστηκαν-προορίζονται για τη Μαρία Α. (εφόσον δεν είναι παρούσα μπορούμε να λέμε το όνομά της δημόσια i guess). Όμως, με τρόμο συνειδητοποιώ οτι έχουν φτάσει επικίνδυνα κοντά. Πριν κάποιες μέρες έφτασε η απόσταση στο παρά ένα και μάλιστα το τελευταίο πράγμα που έγραψα για σένα ήταν αρκετά καλό, να το ξέρεις.

Γνωρίζω οτι οι δρόμοι που ακολουθούμε καταλήγουν πολύ μακριά ο ένας από τον άλλον, κι ας ξεκινήσαμε κοντά (ή έτσι νομίζω εγώ). Γνωρίζω επίσης οτι, όσο περιτριγυρίζω τους γύρω σου με τους ίδιους σκοπούς η περίπλεξη θα γίνεται και χειρότερη. ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ να πω εδώ οτι οι σκοποί μου είναι (και πάντα ήταν δυστυχώς, όσο κι αν δεν το πίστευε η προαναφερθείσα Μαρία) αγνοί και αγαπησιάρικοι, όσο κι αν με κοροϊδεύει το νέο lifestyle, οι ίδιοι, οι φίλοι μου ή ο εαυτός μου για αυτό.

Να γνωρίζεις κι εσύ όμως οτι τα συγγραφικά μου ταλέντα παρουσιάζουν μια έξαρση ορισμένες περιόδους και ορισμένες από αυτές τις περιόδους είναι εξαιτίας σου οπότε, από την διατρεβλωμένη άποψη περί δικαιοσύνης που έχω, ΔΙΚΑΙΟΥΣΑΙ να τα δεις. Να γνωρίζεις λοιπόν οτι όποτε μου τα ζητήσεις (εκτός αν είμαι σε πολύ περίεργη φάση) θα στα δώσω, γιατί άλλωστε, για σένα τα γράφω και όσο κι αν θέλω να το παίξω βαρύς και αλητεία, θέλω κάποτε να τα δεις και να δω αν θα σ' αρέσουν, να δω βασικά αν θα καταλάβουμε τα ίδια πράγματα από τις ίδιες λέξεις, μια υποψία που έχω καιρό τώρα δηλαδή.

Βλέπεις ασχέτως του τι κάναμε και τι θα γίνουμε, εγώ νομίζω οτι καταλαβαίνουμε τα ίδια πράγματα από τις ίδιες λέξεις και αυτό δεν το συναντάω συχνά.

Μακάρι να κάνω λάθος και για τις δυο έννοιες του παραπάνω.

Θυμάμαι που από μικρή είχες μια κλίση στις τέχνες

Αν θέλετε γιατί εγώ δεν θέλω
να είναι τα δυο φύλα ίσα
γιατί εγώ ξέρω οτι μ' εξουσιάζει το άλλο φύλο
τότε θα πρέπει να αναλάβουμε

ένας πόλεμος μόνο λύνει τις διαφορές
δύο ομάδων ανθρώπων που δεν κάνουνε πίσω
και αν εγώ κάνω είναι επειδή σε αγαπάω τόσο πολύ
αλλιώς γενικά με έμαθε η μάνα μου
νατο πάλι
να μην κάνω πίσω άμα έχω δίκιο

όταν μιλάμε για το φεμινισμό γελάω
πρέπει ακόμα να μιλάμε για τα φύλα σαν να είναι αντίδικοι
δεν θα άντεχα σ' αυτόν τον πόλεμο να πολεμήσω
είναι σα να σκοτώνεται η επιθυμία μου θάνατο το θάνατο

παρόλα αυτά θα ήταν μια ανακούφιση να σκοτωθείτε
γιατί θα σκοτωθείτε
το φύλο μου ξέρει να κάνει πόλεμο,
έχει μεγαλύτερη εμπειρία
και είναι προικισμένο με την ηλιθιότητα που χρειάζεται
για να σκοτώσει ο,τι του δίνει τη δύναμη να πολεμάει

ξέρεις ήδη οτι λέω βλακείες
μα φοβάσαι την αδικία και αγωνίζεσαι για το άλλο
εγώ δεν αγωνίζομαι για τίποτα
νιώθω ήδη ανώτερος
όχι από το άλλο φύλο, όποιο κι αν είναι
ανώτερος από όποιον ψάχνει ακόμα για το τι είναι
είμαι
και σε αυτόν τον πόλεμο
πριν νικήσουμε καν θα έχω παρασημοφορηθεί

θα 'ταν εγκληματικό να σε σκοτώσω
αλλά θα ήταν μια ανακούφιση
μετά θα τριγυρνούσα αδιάφορα
μέχρι να κουραστώ

και είμαι ήδη τόσο κουρασμένος

τι ζωγράφισα στη θεατρική μου σήμερα

Γιατί βαριόμουνα, γι' αυτό.

Λέγε λέγε κάτι μένει που λένε. Ε, είπα είπα κάτι έμεινε. Πόσο αστείο να έχουμε τόσους τρόπους επαφής και να μη χρησιμοποιούμε κανέναν. Δηλαδή, αν ήθελα και αν ήθελες θα μπορούσαμε να πλημμυρίσουμε ο ένας τον άλλον με εικόνες και ήχους, αφού δηλαδή δεν είμαστε στον ίδιο χώρο και οι πιο intimate τρόποι αντίληψης του περιβάλλοντος που διαθέτουμε είναι καταδικασμένοι σε απραξία. Next best thing όμως, θα μπορούσαμε, με την πρόοδο της τεχνολογίας, να μοιραζόμαστε τόσα. Κι όμως, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Γιατί δε συμβαίνει κάτι τέτοιο γλύκα;

Κυνήγι θυσαυρού = ζωή. Δώσε κι εσύ.

Το κυνήγι του θυσαυρού μου θα παιζόταν παράλληλα με το δικό σας κυνήγι.

Εσείς θα ψάχνατε το επόμενο στοιχείο, το επόμενο σημείο, κι εγώ θα έψαχνα την επόμενη στιγμή που θα ένιωθα χαρούμενος και ικανοποιημένος με τους φίλους μου.

Θα πηγαίνατε από μέρος σε μέρος θα πήγαινα από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Θα παίρνατε κάτι καινούργιο να συνεχίσετε μέχρι το τέρμα, θα έπαιρνα κάτι καινούργιο από τον καθένα για να συνεχίσω μέχρι το τέρμα.

Θα φτάνατε στο τέρμα και θα χαιρόσασταν γιατί θα ήταν ωραία η διαδρομή με τα στοιχεία και τα σημεία, θα έφτανα μέχρι το τέρμα και θα χαιρόμουνα γιατί θα ήταν ωραία η διαδρομή με τους ανθρώπους και τις σχέσεις.

Θα κάναμε πάρτυ την επόμενη βδομάδα μέσα στο κέφι και τη χαρά, θα κάναμε πάρτυ την επόμενη βδομάδα μέσα στο κέφι και τη χαρά.

Τώρα όμως που δεν θα γίνει κανένα κυνήγι και θα πρέπει να αρκεστούμε στα υπάρχοντα σημεία τα πράγματα μοιάζουν λίγο πιο γκρι. Ποιον ενδιαφέρει; Ποιος κυνηγάει; Ποιος λύνει γρίφους για να πάει στο επόμενο σημείο; Ποιος ρωτάει; Ποιος... Σκάσε.

Έσκασα.

Αν ήξερα να γράφω ποιήματα αυτό θα ήταν ένα ποίημα και θα λεγότανε ατύχημα

https://www.youtube.com/watch?v=UCbt_x5K7c8

Θα σε ρωτήσω κάτι κάποια στιγμή και ξέρω ήδη τι θα απαντήσεις.
Θα σε ρωτήσω όταν θα έχω πληγές μεγάλες,
όταν δεν θα έχω χρόνο άλλο να υπομένω άγνοια κι αβεβαιότητα.

Θα σε ρωτήσω όταν η απάντηση σου θα είναι τόσο αδιάφορη όσο και σίγουρη.
Θα μου απαντήσεις, ναι, το ξέρω.
Θα μου πεις πως, ναι, έτσι είναι, και θα γελάσουμε μαζί. (και θα κρατώ τα πλευρά μου)

Θα σε ρωτήσω πριν να είναι αργά.
Μα θα 'ναι πια πολύ αργά.
Θα σε ρωτήσω αφού περάσει πρώτα ένα ολόκληρο λεπτό κοιτάγματος.

Και θα μ' απαντήσεις τη στιγμή που πρέπει,
τη στιγμή που τσούζουν τα ευθύγραμμα τμήματα, (και κρατώ τα πλευρά μου)
τη στιγμή που νιώθουν αγωνία οι καλόβολοι
και θα βολεύονται οι αγωνίες,
σιγουριά.

Θα μ' απαντήσεις μια στιγμή,
και μετά, θα 'ναι γνωστό, θα γίνει.
Μετά τη γνώση, όταν δηλαδή έρχεται η σειρά της εφαρμογής, (ενώ κρατώ τα πλευρά μου)
τότε μόνο θ' αντιληφθούμε τη μακαριότητα του να μη ρώταγα,
και θα βολευτεί η αγωνία,
σιγουριά.

Όμως μην ανησυχείς.
Θα σε ρωτήσω πριν να είναι αργά.
Μα θα 'ναι πια πολύ αργά. (για να κρατώ τα πλευρά μου)
Θα σε ρωτήσω αφού χορτάσω πρώτα,
μια μικρή αιωνιότητα κοιτάγματος.

Θα κοιτάω και θα ρωτάω(κρατάω),
θα κοιτάω και θα ρωτάω(κρατάω).

https://www.youtube.com/watch?v=MhI583sANAk

Αλλάζοντας θέμα, αφού δεν θα στο στείλω στο λέω από δω, σε μισώ είσαι υποκρίτρια και δεν μπορώ να συνεννοηθώ μαζί σου.

Αυτό είναι πιο καλό;

Ηλίθια.

Αλλάζοντας θέμα, ο Μητροπάνος είναι ο πιο μελαγχολικός Έλληνας τραγουδιστής.

https://www.youtube.com/watch?v=Cwc-rdsQji0

Αλλάζοντας θέμα, ο Δημοκρατικός Στρατός Πελοποννήσου ήταν το πιο ηρωικό τμήμα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας που ήταν το πιο ηρωικό τμήμα στρατιωτικών δυνάμεων που επιχείρησε σε αυτή τη γεωγραφική περιοχή τα τελευταία εκατό χρόνια (ή παραπάνω).

https://www.youtube.com/watch?v=B5LXMFIUsEA

Κωνσταντίνα

- Μια γεύση απ' τους παλιούς καιρούς όλα τα φτιάχνει

Όταν δεν ξέρω πως να αρχίσω κάτι σκέφτομαι πάντα τη Μ. Και σήμερα σκέφτηκα το πιο σημαντικό μάθημα που πήρα από σένα αγαπημένη μου Μαρία: "Για κείνον που πληγώνει, δεν βρίσκεται συγχώρεση". Κι εγώ, που έχω πολλά ταλέντα αλλά κανένα αληθινό, βρήκα νομίζω επιτέλους την κλίση μου. Το ταλέντο μου είναι να πληγώνω αυτούς που με πληγώνουν. Αν το πάρεις όπως πρέπει θα καταλάβεις.

Αρκετά με την αυτολύπηση όμως.

- Να μην ξεχάσουμε και το μνημειο του Ντικ

Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα έπρεπε να μη δώσω καν σημασία στην έκρηξη σου. Κι όμως, οι φυσιολογικές συνθήκες μαζί σου είναι αντίθετες. Είχα ξεχάσει πόσο ερωτευμένος είμαι με τον παρελθοντικό έρωτά μου για σένα. Το 'χα ξεχάσει αλλά το θυμήθηκα σήμερα το βράδυ. Κι είμαι τόσο στεναχωρημένος (#trademark) που αντί να θυμάμαι αυτό θα θυμάμαι ένα κακόγουστο ***.

Και δεν μπορώ να ξεφύγω από την εικόνα της Φ. να χοροπηδάει σε ένα κλαμπ το 1995 με αυτό να ακούγεται, και σαν σύνδεση εσένα να είσαι πιο δίπλα πίνοντας ποτό με καλαμάκι, σίγουρα όμως με καλαμάκι, και ενώ ξέρω πως είναι (ή μπορεί και να μην ξέρω γαμώ) εντελώς έξω από σένα, να χοροπηδάς κι εσύ κάπως με το 90ντίλικο feeling. Χαμογελάς, χαμογελάει, κι εγώ πιο δίπλα χοροπηδάω, δε γνωριζόμαστε, σας κάνει εντύπωση ίσως λίγο το οτι είμαι too loud χωρίς λόγο και το πρωί φεύγουμε ο καθένας για το σπίτι του.

- Σχεδίαζα να σου γράψω ένα ποίημα αλλά δεν ξέρω να γράφω ποιήματα

Κι έτσι λοιπόν, αποφεύγοντας μια πιο ευχάριστη πραγματικότητα βρεθήκαμε εδώ, εγώ να ζητάω αδέξια συγγνώμη, εσύ να μου τη δίνεις (κακώς, διάβασε το πρώτο κεφάλαιο), εγώ να μην την παίρνω (στο ορκίζομαι) και να παίρνει μπρος μια τελετουργία που έχει 3-4 χρόνια να δει το φως του πορτατίφ-δίπλα-στο-πισί μου. Δεν ξέρεις για τι πράγμα μιλάω, το ξέρω, αλλά και να μάθαινες, αυτή η γνώση δεν θα σε ωφελούσε πουθενά. Έχε μου εμπιστοσύνη(τουλάχιστον για αυτό) και στέλνε καμιά φορά στο βάιμπερ αν το 'χεις όρεξη.

https://www.youtube.com/watch?v=HeZ_4QFiVWI

Κι ύστερα πάλι ομοβροντία τα χαράματα

Με χίλια ονόματα και χάρη
ακρίτας είτε αρματωλός
αντάρτης κλέφτης παλικάρι
πάντα είναι ο ίδιος ο λαός

Ο πονοκέφαλος μου μοιάζει με το Γοργοπόταμο που μοιάζει με το δρεπάνι που μοιάζει με την οικοδόμηση που μοιάζει με τον Μαρξ στα σναπς σου που μοιάζει με το κλάμμα της Ελένης που μοιάζει με το πάρτυ που ήμουν χτες που μοιάζει με τη σειρά που μου είπε η Φαίδρα που μοιάζει με τα μαύρο αδερφό των ηρώων της εποποιίας (ενός κομματιού) του ελληνικού λαού την περίοδο 1940-1949 που μοιάζει με το πιο λυπητερό πράγμα στον κόσμο που μοιάζει με το σόλο του comfortably numb που μοιάζει με τη συζήτηση που είχα με τη Βασιλεία πριν καιρό που μοιάζει σαν κομμάτι από τη φαιά ουσία που κρατάω για ειδικές περιπτώσεις που μοιάζει με το πάρτυ που δεν θα πάω που μοιάζει με τα σγουρά μαλλιά που δεν θα έχω ποτέ που μοιάζουν με το στρατιώτη που δεν ήθελα να γίνω ποτέ που μοιάζει με εμένα όσο προχωράει ο κόσμος παραπέρα που μοιάζει σαν έρημος που μοιάζει σαν το τραγούδι των police που έβαλα και έβγαλα πρόσφατα από την πλέυλιστ μου που μοιάζει να μένει ίδια κι όμως αλλάζει συνέχεια που μοιάζει σαν τον Άρη που μοιάζει σαν να του μοιάζουν όλα του Άρη που μοιάζουν όλα να θέλουν να γίνουν Άρης που μοιάζει σα να θέλω να γίνω Άρης και μοιάζει έτσι αλλά δεν ισχύει, ποτέ δεν θα μπορέσω να γίνω Άρης, κάποιοι θα γίνουν όμως, ε;, πες μου σε παρακαλώ οτι κάποιος θα γίνει Άρης πάλι, κάποτε, κάποιος θα γίνει Νίκος, κάποιος θα γίνει Νίκος, κάποιος ας γίνει σας παρακαλώ, ας γίνει κάποιος Διαμαντής, ας γίνει κάποιος πέρδικα, ας γίνει κάποιος όπως έγιναν οι προηγούμενοι κι ας μην είμαι εγώ, εγώ ξέρω να σκοντάφτω και να πέφτω, εγώ ξέρω πως να παραπονιέμαι, εγώ ξέρω οτι θα αναφέρομαι από τότε έως πιο τότε ως ο τάδε τάδε, νεκρός αριθμός 36, στο τάδε μέρος την τάδε ώρα, μέλος της ομάδας αυτού που έμοιαζε με τους παραπάνω.