20 πράγματα που ενδιαφέρουν τους φίλους μου και δεν ενδιαφέρουν εμένα

1) Γάτες
2) Σκύλοι
3) Ομάδες
4) Φεμινισμός
5) Λοιπά ζώα
6) Χοροί λατινοειδούς χαρακτήρα
7) Πειραματική ελληνική μουσική
8) Η Ριάνα
9) Άλλες διασημότητες που εμφανίζονται κατά καιρούς
10) Ποιος είναι γκέυ και ποιος όχι
11) Ποιος είναι γκέυ και δεν το παραδέχεται
12) Ναρκωτικά
13) Τσιγάρα και παρελκόμενα
14) Αν ο Σύριζα είναι αριστερός
15) Αν κάποιο άλλο κόμμα είναι αριστερό
16) Αν είναι καλύτερος ο Σύριζα ή η ΝΔ
17) Η Γιουροβίζιον
18) Τα Όσκαρ
19) Ποιος θα βγει πρόεδρος της Αμερικής
20)  Αν ο Γιώργος θα αυτοκτονήσει ή όχι

Κοίτα με πως μιλάω με ονόματα γαμώ τους (μην το πεις)

Δεν έχω πετάξει ποτέ.

Είμαι σχεδόν σίγουρος για αυτό. Την τελευταία φορά που στάθηκα στον αέρα για τόση ώρα ώστε να νομίσω οτι πέταξα ήταν στο σπίτι της Ελένης στους Αμπελόκηπους. Κι άλλες φορές στάθηκα στον αέρα, αιωρήθηκα και, δεν ξέρω πως το κάνετε εσείς, εγώ, επειδή είμαι δυνατός στα πόδια, μπορώ να πηδήξω ψηλά και να μείνω για λίγο εκεί. Κι έτσι νομίζω οτι πετάω για το ένα εκατοστό του δευτερολέπτου. Συγγνώμη δηλαδή, επειδή είναι για λίγο δε μετράει; Εγώ λέω πως μετράει. Απλά είναι για λίγο.

Άρα έχω πετάξει για λίγο.

Τώρα όμως έχω πάθει θλάση. Και η αιώρηση μου διαρκεί πολύ λιγότερο. Και δηλαδή, δεν είναι μόνο αυτό. Τώρα για να πηδήξω πρέπει να το σκεφτώ διπλά και τριπλά. Πρέπει να ξέρω τι κίνηση θα κάνω, πως θα προσγειωθώ, τι στάση θα κρατήσω στο πάνω και στο κάτω. Όταν είσαι τραυματισμένος, χάνεις τον αυθορμητισμό σου. Άρα τώρα οι πτήσεις μου είναι μικρές, είναι αδύναμες, είναι φοβισμένες, είναι γεμάτες αμφιβολία.

Πρέπει να αιωρηθώ.

Αφοβα όμως. Ξέρεις, δε μου φαίνεται αλλά μπορώ να κάνω και πράγματα που δεν κάνω συνήθως. Δε μου φαίνεται αλλά μπορώ να κάνω λάθη που να βασίζονται στα θέλω μου και μόνο. Μπορώ να πέσω στο επίπεδο σου. Μπορώ να μην είμαι υπολογιστής ορισμένες φορές. Και για την Αναστασία ειδικά μπορώ να μην είμαι επικριτικός και μπορώ να μην έχω άσχημη συμπεριφορά. Αλήθεια, μπορώ. Μπορώ να έχω φύλο και να είναι αντρικό, μπορώ να έχω τεστοστερόνη (ή όπως λέγεται) επειδή αυτό τυχαίνει να μπορώ να έχω αλλά μπορώ να την εκκρίνω, ξέρεις.

Το κυριότερο, μπορώ να σου μιλήσω για αυτά και κατ' ιδίαν. Αν ποτέ αναγνωρίσω, εγκρίνω και δεχτώ το ειλικρινές σου ενδιαφέρον για αυτές τις ιστορίες.

Θα σου 'κανε εντύπωση αν γινόμουν αληθινό πρόσωπο και μιλούσα σαν ανθρώπινο ον;

Ορισμένες φορές ζηλεύω που δεν είμαι μέσα στις πολύπλοκες σχέσεις που έχουν οι φίλοι μου. Είμαι πάντα λίγο εκτός. Αν και η Πηγή μπορεί νομίζω να επιβεβαιώσει πόσο καλά κάνω που δεν το κάνω.

Κι όμως, αν δεν είμαι άνθρωπος (αλλά ένα πλαστικό ομοιωμα, που γράφει κι ένα τραγούδι) πως γίνεται να φιλιέμαι με ανθρώπους; Ανέκαθεν το θεωρούσα ανθρώπινο χαρακτηριστικό να μπορείς να ακουμπάς τα χείλη σου με κάποιου άλλου και να χαίρεστε για αυτό το γεγονός. Κι ακόμα κι αν το φιλί είναι χάλια, πάντα είναι ωραία η αίσθηση. Ίσως γιατί νιώθεις οτι επιτέλους συμβαδίζει η θέληση σου και ο σκοπός σου και το feeling σου με του άλλου.

Γιατί έτσι κι αλλιώς συμβαίνει σπάνια. Είμαστε πολύπλοκες προσωπικότητες εμείς οι νέοι.

Μικρές στιγμές συναισθηματικής τρέλας

https://www.youtube.com/watch?v=2D4mDTQzMl8

Αν πω σε κάποιον οτι είμαι πολύ στεναχωρημένος δεν θα του κάνει καθόλου εντύπωση. Και μου κάνει πολύ εντύπωση αυτό. Δεν θεωρώ οτι το να είναι κάποιος στεναχωρημένος μπορεί να είναι το στάτους κβο του. Βασικά δε γίνεται. Το να είσαι στεναχωρημένος προκαλείται από κάτι, πάντα συμβαίνει αυτό ανεξάρτητα με το αν εσύ αναγνωρίζεις τι και γιατί και πως και τέτοια.

Κι όμως όταν λέω πως είμαι πολύ στεναχωρημένος πολύ σπάνια με ρωτάνε γιατί. Το θεωρούν αυτονόητο οτι είμαι στεναχωρημένος, για την ακρίβεια βλέπω να παίρνουν ένα ύφος σαν να λένε, ναι σωστά είσαι πολύ στεναχωρημένος, το 'χα ξεχάσει. Μου φαίνεται πολύ παράξενο. Εγώ δεν το θεωρώ λογικό να είμαι στεναχωρημένος, απλά είμαι. Η Ιωάννα για παράδειγμα (ατυχές παράδειγμα) το θεωρεί συνηθισμένο, λογικό και αχρειάστο να αναρωτηθούμε γιατί.

Η ουσία του να είσαι κάπως είναι το γιατί είσαι, εγώ αυτό νομίζω. Κι όμως κανείς δεν επιμένει στο γιατί. Κι εγώ δεν εξηγώ γιατί για να εξηγήσω πρέπει να επιμείνει κάποιος αλλιώς νιώθω οτι τον πιέζω να ακούσει ιστορίες που δεν τον ενδιαφέρουν. Και δεν θα το έκανα ποτέ αυτό. Όταν μου λες πως είσαι στεναχωρημένος θα σε ανακρίνω και θα σε καταδιώξω μέχρι να μάθω γιατί. Και επειδή είμαι περίεργος αλλά και γιατί η δήλωση ενός συναισθήματος δεν λέει κάτι. Ντάξει, είσαι στεναχωρημένος, ή χαρούμενος ή γουατέβερ, ωραία, για να το λες, κάτι σε απασχόλησε-επηρέασε ή οτιδήποτε και η ουσία της καταστάσεως είναι αυτή. Τι σε επηρέασε και πως, ούτως ώστε, αν είσαι στεναχωρημένος να μάθουμε τι σε στεναχώρησε για να το αναλύσουμε για να μη σε στεναχωρεί άλλο (αν γίνεται) ή απλά για να το συζητήσουμε για να μη στεναχωριέσαι μόνος σου και αν είσαι χαρούμενος (ίου) να μάθουμε τι σε χαροποιεί για να μοιραστείς τη χαρά σου και να την παρατείνεις όσο γίνεται.

Μάλλον είναι θέμα μοιρασιάς. Όχι τόσο πρακτικό με την έννοια της συμβουλής. Να σου πω αυτό να μου πεις τι να κάνω. Να σου πω αυτό γιατί το σκέφτομαι συνέχεια και πρέπει να κάνω ένα pressure relieveness μπας και μπορέσω να ηρεμήσω.

Βέβαια από την άλλη όταν οι άνθρωπoι γύρω σου είναι χαρούμενοι με κάτι άσχετο εσού δε νομίζω οτι χρειάζεσαι και πολύ, εγώ δηλαδή έτσι νιώθω συνήθως, άμα περνάνε καλά κι εσύ είσαι σε άλλη φάση, καλύτερα να μην τους μιλάς και να μη σου μιλάνε γιατί θα τους χαλάσεις τη χαρά και θα χαλάσουν και τη δικιά σου επειδή μετά θα στεναχωριέσαι που τους χάλασες τη χαρά.

Συμπέρασμα:

Αν εισαι στεναχωρημένος σκάσε, αν είσαι χαρούμενος μίλα, αν είναι ο άλλος στεναχωρημένος μίλα, αν είναι ο άλλος χαρούμενος σκάσε.

Ή αλλιώς κωδικοποιημένα

Μιλάς όταν: α) είσαι χαρούμενος, β) είναι στεναχωρημένος
Σκας όταν: α) είσαι στεναχωρημένος, β) είναι χαρούμενος.

γουατ

https://www.youtube.com/watch?v=AveCENBgybQ

αστέρια
κύτταρα
ανθρώπινες αποχρώσεις
αγάπες
μόρια
κοψίματα
μέτρα εντέρων                                                        Μια πόλη
στάσεις του σώματος σου
χούφτες νερού
χούφτες καμπύλης
χούφτες
αρθρώσεις
κοψίματα
καψίματα
τ
  ο
    μ
  ε
ς   μ
        π
            ρ
                η                                                                 βουνά
              σ
            μ
τ          ο
  σ      ί
      ι
         γ
            ά
π                ρ
    ο           α                     ε    \
          ν                               γ    \  \
              ο                             ο    \
                  κ α ι μ ι α α ν ε μ  ν  η  τ
                 έ                    /     ρ     _____
               φ               /   /     ι          __
          α                        /    α  
        λ
    ο     ι
ι            μ
                ν
             ο
            θ
           α
         λ
       α
    σ
   σ
  ε
ς

καστανό καστανό καστανό καστανό καστανό καστανό

Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες σου, όχι μια προς μια, αλλά αυτές που είσαι πιο γλυκειά, κατάλαβα 3 πράγματα.

1)

Το καστανό χρώμα (αν και το ήθελα, δεν το περίμενα) μπορεί στη σωστή του χρήση να γίνει εκπληκτικό χρώμα. Και ντάξει, είμαι ο πρώτος που θα υποστηρίξει οτι το μπλε, το πράσινο, το κόκκινο είναι χρώματα που, όταν μπαίνουν πάνω στον άνθρωπο, δίνουν πολύ καλό αποτέλεσμα. Όμως, πώς εσύ παίρνεις το καφέ, το χρώμα του δέντρου και του χώματος, το χρώμα του στέρεου και γήινου και το απογειώνεις, το κάνεις να φαίνεται λαμπερό και ατμοσφαιρικό ενώ συνήθως είναι σκληρό, μεστό και άγριο. Κι όμως, πιο απαλό καφέ από το δικό σου δεν υπάρχει.

Ήθελα να γράψω πολλά για το καστανό σου αλλά ξέρω πως θα με πάρεις για υπερβολικό και δεν θα με πιστέψεις. Είχα μια υπόνοια από παλιά, από τα μάτια της Αλεξάνδρας, που είναι καστανά και μοιάζουν να φέγγουν από μόνα τους κάποιες φορές στην παραλία (το 'χετε προσέξει;), το θαύμαζα αυτό, να έχεις ένα χρώμα και να σου είναι εσένα ξεχωριστό ενώ μοιάζει συνηθισμένο και αδιάφορο.

Έτσι και το δικό σου. Κι ενώ καστανό βρίσκεις και στην άλλη πλευρά αυτού του προβλήματος μου, απέχουν άπειρα.

2)

Αλλά δεν ήταν μόνο το χρώμα. Ήταν πρώτα η νεανικότητα που μ' έκανε να σκεφτώ τη σκέψη που έκανε η Σούζαν όταν είδε κι αυτή το καστανό αντί για το θεαματικότερο γαλάζιο, και όντως μου πέρασε η σκέψη, ανόητη βέβαια γιατί συνέβη όντως, σε είδα, αλλά τότε δεν είδα τίποτα που να θυμίζει αυτό που έμελλες να γίνεις.

Πέφτω από τα σύννεφα από την ανωριμότητα και την συναισθηματικότητα μου αλλά αρκετά έχω δείρει τον εαυτό μου για αυτό, αν δεν μπορώ να τη βγάζω σε ανώνυμες σελίδες στο ίντερνετ ας πάω να αυτοκτονήσω. Και είναι απορίας άξιο το πως μου την έβγαλες σε διάστημα μηνών αυτή την ανωριμότητα ενώ ανάλογες περιπτώσεις θέλουν διαδικασίες επί διαδικασιών. Όσο σε βλέπω, τόσο χειρότερα γίνομαι.

3)

Και η κατάληξη είναι το σχόλιο του Κώστα, η συμβουλή του πιο σωστά, μια συμβουλή που με βρίσκει απύθμενα αντίθετο και δεν θα την ακολουθήσω. Όχι γιατί είναι λάθος απαραίτητα αλλά γιατί είναι συμβουλή που πάει κόντρα με εμένα. Η κατάληξη είναι ο λάθος συγχρονισμός ή η λάθος φύση μου ή η λάθος αλληλεπίδραση μας ή το λάθος που εγώ γεννήθηκα έτσι κι εσύ γεννήθηκες αλλιώς ή που το νόημα που ψάχνουμε δεν θα το βρούμε συζητώντας μεταξύ μας ή που το νόημα που ψάχνεις δεν θα το βρεις συζητώντας με μένα.

Το δέχομαι. Άλλο το τι δέχομαι για σωστό και άλλο το τι θέλω όμως. Και ορισμένες φορές θέλω να βάλω φωτιά στα πάντα απλά για να μου φύγει εμένα η κάψα.

Κι όσο για τους υπολοιπους, συγγνώμη, προσπαθώ ακόμα.

https://www.youtube.com/watch?v=m-0H4HOATOM

Φυσικά και δεν έχουν φτάσει σε ποσότητα τα, αφιερωμένα σε σένα, λογοτεχνικά μου έργα αυτά που προορίστηκαν-προορίζονται για τη Μαρία Α. (εφόσον δεν είναι παρούσα μπορούμε να λέμε το όνομά της δημόσια i guess). Όμως, με τρόμο συνειδητοποιώ οτι έχουν φτάσει επικίνδυνα κοντά. Πριν κάποιες μέρες έφτασε η απόσταση στο παρά ένα και μάλιστα το τελευταίο πράγμα που έγραψα για σένα ήταν αρκετά καλό, να το ξέρεις.

Γνωρίζω οτι οι δρόμοι που ακολουθούμε καταλήγουν πολύ μακριά ο ένας από τον άλλον, κι ας ξεκινήσαμε κοντά (ή έτσι νομίζω εγώ). Γνωρίζω επίσης οτι, όσο περιτριγυρίζω τους γύρω σου με τους ίδιους σκοπούς η περίπλεξη θα γίνεται και χειρότερη. ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ να πω εδώ οτι οι σκοποί μου είναι (και πάντα ήταν δυστυχώς, όσο κι αν δεν το πίστευε η προαναφερθείσα Μαρία) αγνοί και αγαπησιάρικοι, όσο κι αν με κοροϊδεύει το νέο lifestyle, οι ίδιοι, οι φίλοι μου ή ο εαυτός μου για αυτό.

Να γνωρίζεις κι εσύ όμως οτι τα συγγραφικά μου ταλέντα παρουσιάζουν μια έξαρση ορισμένες περιόδους και ορισμένες από αυτές τις περιόδους είναι εξαιτίας σου οπότε, από την διατρεβλωμένη άποψη περί δικαιοσύνης που έχω, ΔΙΚΑΙΟΥΣΑΙ να τα δεις. Να γνωρίζεις λοιπόν οτι όποτε μου τα ζητήσεις (εκτός αν είμαι σε πολύ περίεργη φάση) θα στα δώσω, γιατί άλλωστε, για σένα τα γράφω και όσο κι αν θέλω να το παίξω βαρύς και αλητεία, θέλω κάποτε να τα δεις και να δω αν θα σ' αρέσουν, να δω βασικά αν θα καταλάβουμε τα ίδια πράγματα από τις ίδιες λέξεις, μια υποψία που έχω καιρό τώρα δηλαδή.

Βλέπεις ασχέτως του τι κάναμε και τι θα γίνουμε, εγώ νομίζω οτι καταλαβαίνουμε τα ίδια πράγματα από τις ίδιες λέξεις και αυτό δεν το συναντάω συχνά.

Μακάρι να κάνω λάθος και για τις δυο έννοιες του παραπάνω.

Θυμάμαι που από μικρή είχες μια κλίση στις τέχνες

Αν θέλετε γιατί εγώ δεν θέλω
να είναι τα δυο φύλα ίσα
γιατί εγώ ξέρω οτι μ' εξουσιάζει το άλλο φύλο
τότε θα πρέπει να αναλάβουμε

ένας πόλεμος μόνο λύνει τις διαφορές
δύο ομάδων ανθρώπων που δεν κάνουνε πίσω
και αν εγώ κάνω είναι επειδή σε αγαπάω τόσο πολύ
αλλιώς γενικά με έμαθε η μάνα μου
νατο πάλι
να μην κάνω πίσω άμα έχω δίκιο

όταν μιλάμε για το φεμινισμό γελάω
πρέπει ακόμα να μιλάμε για τα φύλα σαν να είναι αντίδικοι
δεν θα άντεχα σ' αυτόν τον πόλεμο να πολεμήσω
είναι σα να σκοτώνεται η επιθυμία μου θάνατο το θάνατο

παρόλα αυτά θα ήταν μια ανακούφιση να σκοτωθείτε
γιατί θα σκοτωθείτε
το φύλο μου ξέρει να κάνει πόλεμο,
έχει μεγαλύτερη εμπειρία
και είναι προικισμένο με την ηλιθιότητα που χρειάζεται
για να σκοτώσει ο,τι του δίνει τη δύναμη να πολεμάει

ξέρεις ήδη οτι λέω βλακείες
μα φοβάσαι την αδικία και αγωνίζεσαι για το άλλο
εγώ δεν αγωνίζομαι για τίποτα
νιώθω ήδη ανώτερος
όχι από το άλλο φύλο, όποιο κι αν είναι
ανώτερος από όποιον ψάχνει ακόμα για το τι είναι
είμαι
και σε αυτόν τον πόλεμο
πριν νικήσουμε καν θα έχω παρασημοφορηθεί

θα 'ταν εγκληματικό να σε σκοτώσω
αλλά θα ήταν μια ανακούφιση
μετά θα τριγυρνούσα αδιάφορα
μέχρι να κουραστώ

και είμαι ήδη τόσο κουρασμένος

τι ζωγράφισα στη θεατρική μου σήμερα

Γιατί βαριόμουνα, γι' αυτό.

Λέγε λέγε κάτι μένει που λένε. Ε, είπα είπα κάτι έμεινε. Πόσο αστείο να έχουμε τόσους τρόπους επαφής και να μη χρησιμοποιούμε κανέναν. Δηλαδή, αν ήθελα και αν ήθελες θα μπορούσαμε να πλημμυρίσουμε ο ένας τον άλλον με εικόνες και ήχους, αφού δηλαδή δεν είμαστε στον ίδιο χώρο και οι πιο intimate τρόποι αντίληψης του περιβάλλοντος που διαθέτουμε είναι καταδικασμένοι σε απραξία. Next best thing όμως, θα μπορούσαμε, με την πρόοδο της τεχνολογίας, να μοιραζόμαστε τόσα. Κι όμως, κάτι τέτοιο δε συμβαίνει. Γιατί δε συμβαίνει κάτι τέτοιο γλύκα;

Κυνήγι θυσαυρού = ζωή. Δώσε κι εσύ.

Το κυνήγι του θυσαυρού μου θα παιζόταν παράλληλα με το δικό σας κυνήγι.

Εσείς θα ψάχνατε το επόμενο στοιχείο, το επόμενο σημείο, κι εγώ θα έψαχνα την επόμενη στιγμή που θα ένιωθα χαρούμενος και ικανοποιημένος με τους φίλους μου.

Θα πηγαίνατε από μέρος σε μέρος θα πήγαινα από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Θα παίρνατε κάτι καινούργιο να συνεχίσετε μέχρι το τέρμα, θα έπαιρνα κάτι καινούργιο από τον καθένα για να συνεχίσω μέχρι το τέρμα.

Θα φτάνατε στο τέρμα και θα χαιρόσασταν γιατί θα ήταν ωραία η διαδρομή με τα στοιχεία και τα σημεία, θα έφτανα μέχρι το τέρμα και θα χαιρόμουνα γιατί θα ήταν ωραία η διαδρομή με τους ανθρώπους και τις σχέσεις.

Θα κάναμε πάρτυ την επόμενη βδομάδα μέσα στο κέφι και τη χαρά, θα κάναμε πάρτυ την επόμενη βδομάδα μέσα στο κέφι και τη χαρά.

Τώρα όμως που δεν θα γίνει κανένα κυνήγι και θα πρέπει να αρκεστούμε στα υπάρχοντα σημεία τα πράγματα μοιάζουν λίγο πιο γκρι. Ποιον ενδιαφέρει; Ποιος κυνηγάει; Ποιος λύνει γρίφους για να πάει στο επόμενο σημείο; Ποιος ρωτάει; Ποιος... Σκάσε.

Έσκασα.

Αν ήξερα να γράφω ποιήματα αυτό θα ήταν ένα ποίημα και θα λεγότανε ατύχημα

https://www.youtube.com/watch?v=UCbt_x5K7c8

Θα σε ρωτήσω κάτι κάποια στιγμή και ξέρω ήδη τι θα απαντήσεις.
Θα σε ρωτήσω όταν θα έχω πληγές μεγάλες,
όταν δεν θα έχω χρόνο άλλο να υπομένω άγνοια κι αβεβαιότητα.

Θα σε ρωτήσω όταν η απάντηση σου θα είναι τόσο αδιάφορη όσο και σίγουρη.
Θα μου απαντήσεις, ναι, το ξέρω.
Θα μου πεις πως, ναι, έτσι είναι, και θα γελάσουμε μαζί. (και θα κρατώ τα πλευρά μου)

Θα σε ρωτήσω πριν να είναι αργά.
Μα θα 'ναι πια πολύ αργά.
Θα σε ρωτήσω αφού περάσει πρώτα ένα ολόκληρο λεπτό κοιτάγματος.

Και θα μ' απαντήσεις τη στιγμή που πρέπει,
τη στιγμή που τσούζουν τα ευθύγραμμα τμήματα, (και κρατώ τα πλευρά μου)
τη στιγμή που νιώθουν αγωνία οι καλόβολοι
και θα βολεύονται οι αγωνίες,
σιγουριά.

Θα μ' απαντήσεις μια στιγμή,
και μετά, θα 'ναι γνωστό, θα γίνει.
Μετά τη γνώση, όταν δηλαδή έρχεται η σειρά της εφαρμογής, (ενώ κρατώ τα πλευρά μου)
τότε μόνο θ' αντιληφθούμε τη μακαριότητα του να μη ρώταγα,
και θα βολευτεί η αγωνία,
σιγουριά.

Όμως μην ανησυχείς.
Θα σε ρωτήσω πριν να είναι αργά.
Μα θα 'ναι πια πολύ αργά. (για να κρατώ τα πλευρά μου)
Θα σε ρωτήσω αφού χορτάσω πρώτα,
μια μικρή αιωνιότητα κοιτάγματος.

Θα κοιτάω και θα ρωτάω(κρατάω),
θα κοιτάω και θα ρωτάω(κρατάω).