Μπλιουυυυυυυ

https://www.youtube.com/watch?v=yQMwM7rROM4

 Να αλλάξουμε ζωή. Να ανταλλάξουμε ζωή:

1) Εγώ με εσένα θέλω να αλλάξουμε ζωές. Να ζήσω εγώ τη δική σου για ένα μήνα κι εσύ τη δική μου για ένα μήνα. Για να δω εγώ πως είναι και να δεις κι εσύ πως είναι. Ειλικρινά, νομίζω πως αν έκανες τη ζωή μου για ένα μήνα θα πέθαινες. Κι εγώ όμως, αν έκανα τη δικιά σου ζωή για ένα μήνα, θα πέθαινα ή τουλάχιστον θα τρελαινόμουν. Τι σημαίνει άραγε αυτό για τις ζωές μας;

(μονιμότητα)
(αποχωρισμός)
(νοσταλγία)

2) Εγώ με εσένα θέλω να αλλάξουμε ζωή. Να ανταλλάξουμε ζωή. Θα σου δώσω εγώ και θα μου δώσεις κι εσύ. Αν μου αρέσεις, αν μου αρέσει, θα σου δώσω πολύ ζωή. Πάρα πολύ. Θα σε πνίξω στη ζωή. Θα μπουχτίσεις. Και αν μου αρέσεις θα μου δώσεις κι εσύ ζωή. Πολύ ζωή. Να μπουχτίσω. Αν όμως μου αρέσεις πολύ δεν θα μπουχτίσω με τίποτα.

(νοσταλγία)
(πως γίνεται να σου δίνω ζωή και να μην την θες;)
(πως γίνεται να θέλω να δώσω τόση ζωή και να μην την θες;)
(πως γίνεται να μη με θες; Αφού σε θέλω τόσο πολύ)
(τι παράξενο)

Είμαι τόσο ανυπόμονος να δω τι μου επιφυλάσσει η επόμενη ζωή.

Έχω κόψει τα πολλά πολλά για να μη λες.

Ποστ χωρίς τίτλο - ζωή εκτός ισορροπίας

κογιανισκάτσι

κογιανισκάτσι

Δεν βαριέμαι τη δουλειά, βαριέμαι να γυρίζω στο σπίτι. Τελικά η δουλειά μου απέχει 9,36 χλμ από το σπίτι. 19 χλμ περίπου την ημέρα.

κογιανισκάτσι

Τιν τιν τιν τιν τιν. Διάλλειμα. 1140 δευτερόλεπτα και μειώνονται. Πήγα να κάτσω. 1040 δευτερόλεπτα και μειώνονται. Κοιτάω το κενό. Κοιτάω το κενό. Κοιτάω το κενό. Κοιτάω το ρολόι. 840 δευτερόλεπτα και μειώνονται. Μπαίνει κάποιος στο καπνιστήριο. Δεν θέλω να μιλήσω. Αν όμως τον γνωρίζω θα μιλήσουμε αναγκαστικά. 700 δευτερόλεπτα και μειώνονται. "που είσαι σήμερα;". "Πύραυλο, εσύ;". "Παλετοποίηση". Βάζω νερό για να περάσει η ώρα. 600 δευτερόλεπτα. Κάθομαι. Κοιτάω το κενό. Η έκφραση μου είναι τραβηγμένη, κάποιοι το προσέχουν κάποιοι όχι. Κάποιοι το σχολιάζουν, κάποιοι όχι. Αδιάφορο. 400 δευτερόλεπτα και μειώνονται. Πάντα μειώνονται. Τα τελευταία λεπτά χαλαρώνω και δεν κουνιέμαι καθόλου. 180 δευτερόλεπτα και σηκώνομαι. Μπαίνω, βάζω γάντια, βάζω φουλφέης, κουμπώνω στολή και κοιτάω το ρολόι. 15 δευτερόλεπτα. 10. 5. 1. Μπαίνω. Τέλος 1ου διαλλείματος. 2400 δευτερόλεπτα για το επόμενο διάλλειμα. 25200 δευτερόλεπτα για το σχόλασμα. 950400 δευτερόλεπτα για το τέλος της σύμβασης.

κογιανισκάτσι

Ποδήλατο. Μεσημέρι. Σχόλασμα. Εθνική. Παράδρομος. Φορτηγά. Λακούβες. Πονάει το μπούτι μου. Θλάση. Ανηφόρα. Ζέστη. Ιδρώτας. Φανάρι. 4η ταχύτητα για να ξεκινήσω. Παλιά ξεκίναγα με 5η. 7η πια πολύ δύσκολα. Πονάω το μπούτι μου. Θλάση. Στρίψιμο στη Λένορμαν. Κατηφόρα. Ανηφόρα. Περιστέρι. Θηβών. Λακούβες. Ανησυχώ για το ποδήλατο. Ανησυχώ για μένα.

κογιανισκάτσι

Σπίτι. Αντίστροφη μέτρηση για ύπνο. Φαγητό. Δεν έχω όρεξη να μιλήσω με τη μαμά μου αλλά θέλει παρέα και στεναχωριέμαι. Στεναχωριέμαι όσο τρώω. Μιλάω όσο μπορώ. Έφαγα. Μπάνιο. Αναγκαστικά. Βαριέμαι να κάνω μπάνιο. Δουλεύω και αύριο έτσι κι αλλιώς. Τουλάχιστον με το νερό δεν ζεσταίνομαι. Ξαπλώνω. Κοιμάμαι. Ονειρεύομαι. Τουλάχιστον αυτό. Ξυπνάω βράδυ. Θέλω να ξανακοιμηθώ αλλά δεν έχει νόημα. Δεν θέλω να σηκωθώ αλλά δεν έχει νόημα ούτε αυτό. Δεν ξανακοιμάμαι και σηκώνομαι.

κογιανισκάτσι

κογιανισκάτσι

Υπολογιστής. Κογιανισκάτσι. Να ηρεμήσω πρέπει. Να ξεχάσω πρέπει. Να ξεχαστώ. Πήγε 11. Πήγε 12. 21000 δευτερόλεπτα μέχρι να χτυπήσω κάρτα. Και μειώνονται. 18000 δευτερόλεπτα μέχρι να ξεκινήσω για τη δουλειά. 17100 δευτερόλεπτα μέχρι να ξυπνήσω και μειώνονται.

κογιανισκάτσι

Άλλη χώρα άλλα χούγια τ' άλλο πράγμα με λαχούρια φόρα το.

Φρίκες. Φρίκη. Φρικάρω. Φρικώδες. Φρικιαστικό. Φρίκουλο. Φρικιό. Φρικ. Φ.

Καρασιά. Καραγεωργίου. Καπαμιρό πάτησα και δεν τους βρήκα.

Εσωτερικά αστεία για εσωτερική κατανάλωση εσωτερικού στο εσωτερικό μου όμως δε γελάει κανείς. Όταν ξερνάω βγάζω και κομμάτι από τα σωθικά μου; Ποιος ξέρει. Δεν εξηγείται πάντως ο τόσος πολύς θόρυβος.

Αν ήμουνα τσιγγάνος θα ήμουνα βασιλιάς των Τσιγγάνων; Έχουνε βασιλιά οι Τσιγγάνοι; Αν άκουγες την πλέυλιστ μου θα έβγαζε πολύ πιο πολύ νόημα αυτή η κουβέντα. Δε με νοιάζει.

Η Βάσω με λέει διπολικό, ο Αντρέας σπιντάκια, ο Κώστας καταθλιπτικό, η Φαίδρα πολύ καλό παιδί και ο κύριος Δημήτρης πολύ υπεύθυνο άτομο. Δυστυχώς και ευτυχώς δεν ισχύει κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά για μένα. Δεν είμαι διπολικός επειδή μιλάω γρήγορα και αλλάζω ύφος εξίσου γρήγορα, δεν είμαι σπιντάκιας επειδή στη δουλειά κάνω σαν τρελός, δεν είμαι καταθλιπτικός επειδή δεν έχω σχέση με τη Μαρία πια, δεν είμαι πολύ καλό παιδί γιατί η Φαίδρα δε με ξέρει αρκετά καλά ακόμα και δεν είμαι πολύ υπεύθυνο άτομο επειδή πάω στην ώρα μου στα ραντεβού, αυτό είναι κοινή λογική.

Είμαι όμως άνθρωπος με ευαισθησίες.

γουατ

https://www.youtube.com/watch?v=WlEQOmGISHM

Ζήτω ο Λένιν ζήτω ο Στάλιν ζήτω ο Κόκκινος Στρατός.

Ζήτω κι ο Ζαχαριάδης που 'ταν γραμματέας άξιος.

Oι τοξότες έχουν τάσεις φυγης. Τι;

https://www.youtube.com/watch?v=on-FTnxjxaU

Όχι όχι δεν έχουν.

Θα το ανέλυα αλλά τώρα πρέπει να φύγω.

i have friends

i definitely have friends

Συμβουλές για ένα καλύτερο 8ωρο (κυρίως για εργοστάσια)

1) Μετά το πρώτο 3ωρο πέρασε το μισό. Μετά το 6ωρο σχόλασες. Μετά το 7ωρο είσαι σπίτι σου.
2) Μην κοιτάς ποτέ το ρολόι σου ή κάποιο άλλο ρολόι.
3) Όταν έχεις διάλλειμα κάνε διάλλειμα και τίποτ' άλλο.
4) Να προετοιμάζεσαι ψυχολογικά τουλάχιστον 1 ώρα πριν για τον εργάσιμο χρόνο που έχεις μπροστά σου.
5) Μην φοβάσαι να κουραστείς. Με την κούραση περνάει πιο γρήγορα η ώρα.
6) Αν μπορείς να σκεφτείς άσχετα πράγματα να ξεχαστείς, κάντο.
7) Ο χρόνος πηγαίνει πότε αργά πότε γρήγορα. Στην πραγματικότητα όμως ο χρόνος πάντα πηγαίνει μπροστά. Να το θυμάσαι αυτό γιατί θα σε βοηθήσει.
8) Αν μπορείς να πας νυσταγμένος στη δουλειά πήγαινε. Δεν αντιλαβάνεσαι και πολλά όσο νυστάζεις. Αλλά να ξέρεις οτι θα περνάς πιο άσχημα όσο δουλεύεις νυσταγμένος.
9) Έχε καλές σχέσεις με τους συναδέλφους σου. Θα σε βοηθήσουν όταν θα βρίσκεσαι σε άσχημη φάση. Να θυμάσαι όμως οτι την ώρα της δουλειάς δεν είσαι φίλος με κανέναν.
10) Μη ζητάς χάρες όσο μπορείς να τ' αποφύγεις.
11) Βρίζε όσο μπορείς με ο,τι χειρότερο μπορείς να σκεφτείς. Θα σε βοηθήσεις να ξεπεράσεις πολλές δυσκολίες.
12) Μην πηγαίνεις πιωμένος και μην πίνεις στη δουλειά σου. Αυτό γιατί: α) Είναι επικίνδυνο για σένα και για τους άλλους, β) Βγαίνει πιο γρήγορα και πιο έντονα η κούραση, γ) Θα κάνεις λάθη και θα τρέχεις διπλά μετά, δ) Γίνεται εύκολα συνήθεια αν δεν το προσέξεις.
13) Αν σου επιτρέπεται τραγούδα ή σφύρα.
14) Όταν θυμώνεις (γιατί θα θυμώνεις), βγάζε το στη δουλειά σου. Μόνο εκεί θα έχει χρησιμότητα έτσι κι αλλιώς.
15) Να θυμάσαι οτι έξω έχεις ζωή και φίλους (αν έχεις) και πως αυτό είναι το σημαντικό, η δουλειά να πάει να γαμηθεί.
16) Να είσαι σχετικά καλός στη δουλειά σου γιατί αλλιώς θα σου κάνουν παρατηρήσεις και θα εκνευρίζεσαι.

Και το πιο σημαντικό:

17) Να έχεις γαμημένη αξιοπρέπεια και να μη φοβάσαι να χάσεις τη δουλειά σου αν οι συνθήκες το απαιτούν. Οι φοβητσιάρηδες γίνονται είτε ρουφιάνοι είτε σκουλήκια που τα πατάνε τα αφεντικά στο κεφάλι. Να γαμηθούνε όλοι, εσύ παράγεις και κανείς δεν θα σε κάνει σκουπίδι για να του βγάλεις παραπάνω κέρδος. Κι αν μείνεις άνεργος-άνεργη στ' αρχίδια σου, ή θα βρεις άλλη δουλειά ή θα κατσικωθείς σε κανέναν άλλον ή θα πεθάνεις από την πείνα. Θυμήσου: Οι εργαζόμενοι είναι αυτοί που παράγουν, είναι αυτοί που κινούν την οικονομία, αυτοί που προσφέρουν και καταπιέζονται όσο κανείς. Μην αφήσεις κανέναν πούστη να σε πείσει για το αντίθετο.

Μου λείπεις λίγο

Φυλάω τους στέρεο νόβα για τις μέρες που θα είμαι μόνος μου στην Αθήνα. Μόνο τότε αξίζει να μπουν στο μπ3 μου.

τ
ι
β
ι
ο

και

δ
ε
ν
α
λ
λ
α
ζ
ω
τ
α
η
χ
ε
ι
α
μ
ο
υ

Σημεία που πονούν και απαιτούν προσοχή και φροντίδα αυτόν τον καιρό

Αριστερός αγκώνας (από δουλειά)
Δεξί πέλμα (χρόνιο)
Δεξί και αριστερό γόνατο (από ποδήλατο)
Σύστημα φλεβών αριστερού ποδιού (χρόνιο)
Μέση (από δουλειά)
Μάτια (από λέηζερ)
Δεξί και αριστερό μεγάλο νύχι ποδιού (από τα πολύ κλειστά παπούτσια όλη την ώρα)
Δεξής μηρός και προσαγωγός (από τραυματισμό σε αθλητικές δραστηριότητες)

Οδηγός ταυτομουσικοπροσωπίας

Παρακάτω ακολουθεί κατάλογος των ονομάτων και των τραγουδιών που τα συνοδεύουν. Ψάξε κι εσύ το δικό σου! Κι αν δεν υπάρχει θα συμπληρωθεί όταν είναι, μην ανησυχείς.

1. Κώστας Κ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
2. Ιωάννα Δ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
3. Ρωμανός Α.- το τραγούδι σου είναι αυτό
4. Βασιλική Κ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
5. Γιάννης Μαρ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
6. Ιωάννα Β.- το τραγούδι σου είναι αυτό
7. Κώστας Σ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
8. Αργύρης Μ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
9. Μαρία Α.- το τραγούδι σου είναι αυτό
10. Μαρία Α. (για πάντα)- το τραγούδι σου είναι αυτό
11. Αλεξάνδρα Π.- το τραγούδι σου είναι αυτό
12. Κορίνα Γ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
13. Χριστίνα Ν.- το τραγούδι σου είναι αυτό
14. Αλέξανδρος Λ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
15. Διονύσης Α.- το τραγούδι σου είναι αυτό
16. Ανδρομάχη Σ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
17. Πηγή Δ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
18. Γιάννης Κ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
19. Κατερίνα Μ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
20. Ειρήνη Κ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
21. Παναγιώτης Ξ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
22. Ελένη Κ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
23. Ελένη Τ.- το τραγούδι σου είναι αυτό
24. Ελένη Ι.- το τραγούδι σου είναι αυτό
25. Πελαγία Τ.- το τραγούδι σου είναι αυτό

Η απεργία δεν είναι αργία, είναι απεργία ή αλλιώς τι-μου-έχει-προσφέρει-το-ελληνικό-συνδικαλιστικό-κίνημα-τα-χρόνια-της-κρίσης

Η φίλη μου η Κωνσταντίνα, που ξέχασα να της πω χρόνια πολλά, με προκάλεσε να γράψω ένα χαρούμενο κείμενο. Για την ακρίβεια ένα κείμενο για κάποιο συναίσθημα πέρα από την κλασική καταθλιψούρα που με διακατέχει. Και θα εκκινήσω την προσπάθεια αυτή με το σημερινό.

Είναι μεσημέρι και περιμένω να περάσει η ώρα να πάω στην πορεία το απόγευμα. Είμαι λίγο απογοητευμένος αυτή την περίοδο από τη συνδικαλιστική και κινηματική δράση που βλέπω και έχω ξενερώσει λίγο για αυτό. Τα τελευταία 8 χρόνια έχω πάει (χωρίς καμία διάθεση υπερβολής ή αυτοπροβολής, οτι και καλά τι;) σε εκατοντάδες συγκεντρώσεις-πορείες-απεργίες-πικετοφορίες-παραστάσεις διαμαρτυρίας και τέτοια. Κάποιος θα μπορούσε να αστειευτεί πως έχω πάει σε πιο πολλά τέτοια απ' όσες φορές έχω κάνει σεξ σ' αυτή την 6ετία. Δεν ισχύει, αλλά τα νούμερα πολύ φοβάμαι οτι δεν έχουν και τόοοοσο(ή τόση;) μεγάλη διαφορά. Ούτε η αίσθηση (και δεν ξέρω αν φταίει το σεξ ή οι πορείες).

Τέλος πάντων, έχω πάει σε πολλά τέτοια πράγματα, σε πιο πολλά απ' όσα έχουν πάει όλοι οι φίλοι μου, ίσως και από το άθροισμα αυτών. Το τι με δίδαξαν θα το αφήσω για μια άλλη φορά. Ένα ευχάριστο πράγμα όμως που έχω να θυμάμαι από αυτή τη διαδικασία είναι οι μέρες απεργίας.

Κάτι που δε συμβαίνει και πολύ συχνά πια. Στο δικό μου μυαλό η απεργία διαφέρει από μια πορεία απογευματινή, μια πορεία διαμαρτυρίας ή μια συγκέντρωση για κάποιο νομοσχέδιο. Κρύβει μέσα της μεγαλύτερο ρίσκο, μεγαλύτερο κίνδυνο και σίγουρα πιο πολλή αποφασιστικότητα. Μην ξεχνάμε άλλωστε οτι όταν κάποιος απεργεί, ρισκάρει. Τη δουλειά του, το νοίκι του επόμενου μήνα, χάνει το μεροκάματο, πάει το μπάτζετ του μήνα πίσω. Και κάποιες φορές πολύ πίσω. Ακόμα και οι περιπτώσεις όπου κάποιοι εργαζόμενοι έχουν τη δυνατότητα να απεργήσουν χωρίς να ρισκάρουν τη δουλειά τους, αυτό είναι αποτέλεσμα πολύχρονων αγώνων και συγκρούσεων και όχι βολέματος και δεν είναι λόγος για αρνητισμό. Καλά κάνουν, έτσι θα έπρεπε να είναι όλοι οι χώροι δουλειάς.

Έτσι κι αλλιώς στις συνθήκες "ελευθερίας" του καπιταλιστικού συστήματος ο εργαζόμενος έχει το ελεύθερο να δουλέψει όπου θέλει. Αν υπάρχει δουλειά βέβαια και με όσα τον πληρώνει ο εργοδότης και για όσο τον θέλει. Συνεπώς το μόνο του όπλο, το πιο βασικό δηλαδή, όχι το μόνο, είναι να αρνηθεί να δουλέψει όταν το κρίνει σκόπιμο.

Σε αυτή την ιστορία μπαίνω εγώ όταν, σε κάποια απεργία πριν κάποια χρόνια, γιατί περνάνε και μεγάλες περιόδους ανεργίας στη ζωή μου, βρέθηκα να εργάζομαι σε μια βιομηχανία. Όταν ανακοινώθηκε λοιπόν η απεργία εγώ είχα να δουλέψω εκείνη την Τετάρτη, αν θυμάμαι καλά. Φυσικά μου φαινόταν (και μου φαίνεται) ανήκουστο να πάω για δουλειά σε μέρα απεργίας κι έτσι τις προηγούμενες μέρες έπρεπε να πάω στον διευθυντή του εργοστασίου και να δηλώσω και οτι θα λείπω αλλά και το γιατί.

Πήγα λοιπόν στο διευθυντή με την ψυχή στο στόμα, με ένα άγχος τελείως χωρίς λόγο, και του είπα αυτά που έπρεπε να του πω. Και μετά από μια μικρή συζήτηση συνεννοηθήκαμε κι έφυγα. Το ευχάριστο συναίσθημα μου δεν γεννήθηκε τότε, τότε απλά ανακουφίστηκα που έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω και τελείωσε. Την μέρα της απεργίας όμως, όταν ξύπνησα το πρωί για δουλειά στις 5.30 και δεν ξεκίνησα για το εργοστάσιο αλλά για την απεργία, όταν είχα στο μυαλό μου οτι, ξέρεις τι, τώρα θα έπρεπε να δουλεύω αλλά δεν πήγα και όχι από τεμπελιά ή αρρώστια αλλά επειδή αυτό έκρινα σωστό, αυτή η αίσθηση ήταν κάτι που θα μου μείνει αξέχαστο.

Αντιλαμβάνομαι οτι μοιάζει γραφικό και εκτός εποχής αλλά δεν είναι. Και δεν μπορείς να το καταλάβεις αν δεν το κάνεις. Δεν είμαι κανένας μεγάλος συνδικαλιστής ή κάτι, απλά τυχαίνει να νιώθω καλά που δουλεύω και ακόμα καλύτερα όταν, σαν εργαζόμενος, διεκδικώ και αγωνίζομαι για να πάρω αυτά που παράγω στα χέρια μου.

Ανά τα χρόνια πολλές διαφωνίες έχουν προκύψει με άλλους ή και με τον εαυτό μου. Για το χαρακτήρα των κινητοποιήσεων, για το αν έχουν αποτέλεσμα, για τις επιλογές διαμαρτυρίας, για το αν αξίζει να ασχολείσαι και τόσα άλλα. Απαντήσεις έχουν δοθεί, ανταπαντήσεις έχουν ξαναδοθεί, το έχω συζητήσει άπειρες φορές με γνωστούς και αγνώστους, με εργαζόμενους, με άνεργους, με φοιτητές, με μαθητές, με συνταξιούχους. Εγώ, μέχρι και σήμερα, απογοητευμένος όπως είμαι, κουρασμένος και πικραμένος, επιμένω οτι δεν έχω νιώσει μεγαλύτερη περηφάνια και ζεστασιά απ' όταν δήλωσα απεργία και έλειψα από τη δουλειά μου, σε ένα εργοστάσιο πλαστικών, ένα φθινόπωρο του 2010κάτι.

Και ας με λοιδορούν τα αστικά μυαλά σας.

Έρχεται η κρεμάλα.

Κουφάλεςςςςςςς.