Τετάρτη 31 Αυγούστου 2016

Αρκετά ασχολήθηκα με κάτι σοβαρό. Πίσω στα δικά μας.

https://www.youtube.com/watch?v=O0DJ8hWgNes

Χρωστάω στη Φαίδρα δύο ποιήματα. Δεν έχω ιδέα τι να γράψω. Θα καθίσω με το ζόρι να γράψω 5 λέξεις και, σκέφτομαι, αν τις σκεφτώ πολύ μπορεί να βγάλουν νόημα μόνες τους. Πφφφφ νοτ. Χρωστάω και μια κάρτα αλλά αυτό το όνειρο χάθηκε γρήγορα.
Και θέλω να μάθω και κάτι.
Και φυσικά είναι στο μυαλό μου, όπως πάντα.
Και δεν μπορώ να βλέπω τις νέες της φωτογραφίες.

Γενικά μόνο με γυναίκες ασχολούμαι. Και τον Κώστα. Άντε και τον Γιάννη. Άντε και τον Παναγιώτη που και που.

Θα διασχίσω ένα πρωινό τη Θηβών και θα με κόψει ένα φορτηγό με κρέατα.
(ανάμεσα από τα παράσιτα του μυαλού μου ανάβλυσε αυτή η σκέψη)

https://www.youtube.com/watch?v=LKuM5oKk0es

 

Δευτέρα 29 Αυγούστου 2016

The get down party

Πολύ πριν δούμε το Get Down κάναμε πράγματα που θυμίζουν το Get Down. Τι σημαίνει αυτό για μας; Και τι σημαίνει αυτό για το Get Down;

Πάντα είχα στο μυαλό μου μια αφαιρετική ιδέα για το γκρουπ, για τις δραστηριότητες μας, για το πως λειτουργούμε. Και πάντα ήταν λίγο ομιχλώδες το ποιοι είμαστε εμείς ακριβώς. Αλλά ας πούμε οτι ξέρουμε ποιοι είμαστε.

Το να μαζευόμαστε να παίζουμε παιχνίδια που δεν τα ξέρει κανείς, να πηγαίνουμε σε μέρη που δεν τα ξέρουν πολλοί, να οργανωνόμαστε με τρόπους πιο επίσημους, πιο περίεργους και πιο απομονωτικούς (αν και δε μοιάζουν έτσι και δεν το κάνουμε επίτηδες), πάντα πίστευα οτι είναι ένας μηχανισμός άμυνας απέναντι στην πραγματικότητα που είναι αφιλόξενη, εχθρική θα έλεγα, δύσκολη και άσχημη. Φτιάχνουμε ένα γκρουπ στο φβ για να μιλάμε μεταξύ μας και γρήγορα αυτό αποκτά διαστάσεις αίρεσης, δημιουργεί δομές δικές του, παραπαίρνεται στα σοβαρά και όλα αυτά (δική μου άποψη φυσικά) γιατί οι αληθινές δομές, τα αληθινά πράγματα που θα έπρεπε να παίρνουμε στα σοβαρά είναι κάθε άλλο παρά θελκτικά, είναι άσχημα, είναι πολύ δύσκολα να τα αντιμετωπίσουμε.

Και δεν μας αδικώ. Δεν ΜΕ αδικώ για να είμαι πιο σωστός. Κατά ένα τρόπο όταν ο έξω κόσμος είναι άσχημος και εχθρικός, το πρώτο βήμα αυτού του κολοσσιαίου πολέμου είναι να δημιουργήσεις έναν εσωτερικό χώρο, είτε απτό είτε ιδεατό είτε ιντερνετικό είτε κάτι, στον οποίο να μπορείς: α) να υπάρξεις χαλαρός και να ξεκουραστείς για τις μάχες που θα δώσεις και, β) για να οργανώσεις την αντεπίθεση σου μαζί με συμμάχους που ελπίζεις να βρεις.

Και δεν με αδικώ. Είναι στοιχειώδη αυτά τα γεγονότα. Και απολύτως δικαιολογημένα. Όμως μοιάζουν οι σύμμαχοί μου κι εγώ να μη δίνουμε την πρέπουσα σημασία στον μεγάλο πόλεμο που μαίνεται, να τον αγνοούμε, εμμένοντας σε μια λογική πως μπορούμε αποτελεσματικά να αγνοήσουμε, να γράψουμε στ' αρχίδια μας βασικά, όλο τον υπόλοιπο κόσμο και να λειτουργήσουμε μόνοι μας. Εγώ νομίζω πως αυτό δε γίνεται αν και πέφτω μαζί με τους άλλους σε αυτή τη λογική πολλές φορές. Μακάρι να γινότανε.

Άρα οι δομές και οι λειτουργίες που φτιάχνουμε, ο χώρος που δημιουργούμε, ο δικός μας χώρος, είναι λάθος πρακτική; Πρέπει να βγούμε έξω στον κόσμο και να κάνουμε ο,τι καλύτερο μπορούμε εκει;

Ούτε αυτό μου φαίνεται σωστό. Εγώ νομίζω πως οι δομές που δημιουργούνται έχουν χρησιμότητα και μάλιστα μεγάλη. Είναι όπως προείπα καταρχάς η βάση μας. Ο τόπος ηρεμίας και ξεκούρασης, ο τόπος που νιώθεις ασφάλεια (ή θα έπρεπε να είναι κάτι τέτοιο). Είναι το "μέρος" που έχεις επαφή με ανθρώπους που συμμαχείς, όπου μπορείς να σχεδιάσεις την επέκταση σου, την παρέμβαση σου στους υπόλοιπους ανθρώπους, να τους φέρεις κοντά σου, να αυξήσεις δηλαδή το μέρεθος του χώρου σου.

Γιατί, άλλωστε, δικός μου σκοπός είναι να γίνει όλος ο κόσμος, δικός μου κόσμος, να είναι το σπίτι μου παντού, οι φίλοι μου παντού, να είμαι ασφαλής παντού.

Μέχρι τότε όμως, μέχρι την τελική νίκη, οι μικρές μας επαναστάσεις είναι χρήσιμες. Πολύ χρήσιμες, και για εμάς και για τους εχθρούς μας. Θα ήταν λάθος όμως να πιστέψουμε πως οι επαναστατικές μας πρακτικές είναι κάτι παραπάνω από αυτό που είναι. Μικρές επαναστάσεις που καλλιεργούν το έδαφος για την μεγάλη μας επανάσταση.

Πριν καν δούμε το Get Down κάναμε δικά μας Get Downs σε δικούς μας χώρους. Και κάθε φορά ο χώρος μας μεγάλωνε. Και αφού δεν μπορούμε να παίξουμε με τους όρους του συστήματος φτιάχνουμε δικούς μας όρους. Όχι για να αγνοήσουμε το σύστημα αλλά για να ταρακουνήσουμε το σύστημα.

Εμένα μ' αρέσει πολύ αυτός ο κόσμος για να παραιτηθώ από το δικαίωμα μου να ζω μέσα του χαρούμενος.

Παρασκευή 26 Αυγούστου 2016

https://www.youtube.com/watch?v=sV_Cagi25O8

Να ψάχνω σε κλεμμένα φβ για φωτογραφίες σου. Να κάνω ποδήλατο με το πόδι μου να καίει. Να καίγομαι. Να ακούω ρετροσυνθγουειβ ή όπως διάολο λέγεται. Να μου αρέσει. Να βλέπω κακά όνειρα με αθλήτριες ρυθμικής και μια παλιά μου συμμαθήτρια. Να κανονίζω συναντήσεις και να θέλω να πάω.

Νιώθω τόσο έξω από τον εαυτό μου τελευταία.

Κυριακή 21 Αυγούστου 2016

η αλφαβήτα του καλοκαιριού

Το καλοκαίρι φέτος ήταν.

α) άβολο: κανείς δεν θέλησε τίποτα και κανείς δεν πήρε τίποτα. Και με το κανείς εννοώ εμένα.

β) βαρετό: κανείς δεν είχε πολύ καλή διάθεση στ' αλήθεια και δεν έχει καταφέρει να το εξηγήσει ακόμα.

γ) γρήγορο: κράτησε 20-30 μέρες και μέσα σε αυτές καινούργιες φιλίες δεν έγιναν, κρατήθηκαν ορισμένες από τις παλιές, χάθηκες ορισμένες από τις παλαιότερες.

δ) διαπεραστικό: σαν σφαίρα στο κεφάλι αφού έγιναν συνειδητοποιήσεις περί πραγματικότητας και ηλικίας, αποδεκτά όλα τα συμπεράσματα αρκεί να μην χαλάνε την άσχημη μου διάθεση.

ε) επιρρεπές: αλλά για αυτό φταίει κυρίως η παντελής απουσία σύνδεσης με ξένα προς εμένα φύλα, κάτι που σιχαίνομαι να παραδέχομαι αλλά αναγκάζομαι να το κάνω γιατί είναι η πραγματικότητα.

ζ) ζωντανό: γιατί αν και το σώμα μου πεθαίνει μέρα με τη μέρα υπάρχει ακόμα ζωή μέσα του, αρκετή να θρέψει χιλιάδες, εκατομμύρια νεκρούς ανθρώπους. σαν να αρνείται να πεθάνει. δεν ισχύει, το ξέρω αλλά σαν να.

η) ηλιακό: και με χτυπάει σα μπάλα ακόμα και τώρα που τελειώνει. με ασφάλεια λέω πως δεν έχω ξανανιώσει τόσο χτυπημένος από τον ήλιο.

θ) θεμιτό: χωρίς υπερβολές, χωρίς χαρές αλλά και χωρίς αληθινές λύπες, το καλοκαίρι κινήθηκε σε μέτρια επίπεδα, δεν με έκαψε αλλά δεν με έθρεψε κιόλας. άλλη μια φορά το βάρος θα πέσει στον αξιαγάπητο χειμώνα.

ι) ινώδες: σκληρό, μασήθηκε δύσκολα και αυτό και αυτά που συνέβησαν ή ανακαλύφθηκαν μέσα σε αυτό. ακόμα μασάω και προσπαθώ να καταπιώ πως μ' έχεις ξεχάσει.

κ) καβλωμένο: αλλά ανουσίως.

λ) λογαριθμικό: οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια σε ένα δύσκολο χειμώνα καθώς, αφού μπαίνεις σε ένα καλοκαίρι χωρίς έτοιμα όνειρα και βγαίνεις από αυτό χωρίς έτοιμα όνειρα, ο χειμώνας είναι σίγουρο πως θα σε βρει να μην ξέρεις τι να ονειρευτείς όταν ξαπλώνεις το βράδυ.

μ) μαλακία: λίγο. όχι στ' αλήθεια δηλαδή αλλά άμα στηρίζεις όλες σου τις ελπίδες στην αλλαγή του καιρού είναι σίγουρο πως θα την πάθεις.

ν) νεανικό: αλλά όχι για μένα.

ξ) ξένο(ς): σαν λούνα παρκ. σ' αρέσει να πηγαίνεις αλλά πραγματικά δεν είναι ο τόπος που θα περάσεις όλη σου την ώρα. είναι φτιαγμένο για να σε διασκεδάσει αλλά όχι για πολύ. άλλωστε τα βαριέσαι τα λούνα πάρκ μετά από λίγο, όχι;

ο) όμορφο: ανά στιγμές, όντως, να μην είμαι και άδικος, αλλά η ομορφιά του κυρίως τονίζει τις υπόλοιπες εικόνες που είδα ή θα δω.

π) προϊόν: κάτι που αγόρασα με τη δουλειά μου στο εργοστάσιο, το χρησιμοποίησα, και τώρα σε λίγες μέρες θα το πετάξω ελπίζοντας πως η χρήση του θα με διατηρήση υγιή ψυχολογικά για κάποιο καιρό ακόμα.

ρ) ρομαντικό: #μονοςμου

σ) σκιώδες: λοιπόν αυτό είναι για πολλούς λόγους. γιατί δε βλέπω καλά το βράδυ, γιατί είδα stranger things, γιατί σιχάθηκα την ανθρώπινη φύση για άλλη μια φορά, γιατί σιχάθηκα κάποιους φίλους μου για άλλη μια φορά, γιατί μίσησα κάποιους και αγάπησα κάποιους και δεν ξέρω πια ποιοι είναι ποιοι.

τ) τραγικό: αφού κάθε μέρα που περνούσε, η γνώμη μου για μένα έπεφτε κατά 0.8 μονάδες. Αχ Γιώργο πρέπει να συνέλθεις.

υ) υπεριώδες: γιατί ήμουν πολύ blue. χα.              χα.                       χα.                            χα.                                  χα.                                                                 χα.

φ) φοβιστικό: οτι δεν θα γίνει τίποτα παραπάνω. οι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν.

χ) χαμένο: ήδη ανάμεσα σε αριθμούς που δεν θα σημαίνουν τίποτα σε μερικά χρόνια. ξεχνάω πιο πολλά απ' όσα θα 'πρεπε.

ψ) ψαρωτικό: γιατί με ψάρωσες και μόνο που με κοίταξες λίγο παραπάνω. δεν χρειάζομαι εξηγήσεις αλλά έχω ψαρώσει πολύ και ελπίζω να σταματήσεις. αλλιώς θα σταματήσω να ψαρώνω και θα αρχίσω να πιστεύω.

ω) ωχρό, ωχρό του προσώπου σου τις ελάχιστες φορές που τόλμησες να σε κοιτάξεις στον καθρέφτη και άρρωστο κίτρινο του ήλιου που σιχαίνεσαι και της άμμου που ήδη κάλυψε τα ίχνη που αφήσαμε στην παραλία και τώρα είναι σα να μην περάσαμε ποτέ.

Με λίγα λόγια καλά περάσαμε.

https://www.youtube.com/watch?v=k-lwI_4CdKU



αφού δεν έχω λεφτά

Σάββατο 23 Ιουλίου 2016

Πόσο παράξενο που παραξενεύεσαι όταν σου λέω πως δεν έχω φίλους.

Σίγουρα δεν εννοώ οτι δεν έχω μη εχθρούς.
Σίγουρα δεν εννοώ οτι δεν έχω ανθρώπους που με συμπαθούν.

Απλά δεν έχω φίλους.

Πες μου εσύ. Για να μη λέω εγώ. Όταν μιλάμε ποιος βαριέται περισσότερο;
Γιατί εγώ σου μιλάω και κοιτάω και το πρόσωπο σου. Και το πρόσωπο σου είτε βαριέται είτε δείχνει οτι δεν καταλαβαίνεις τι λέω. Και με τη δική μου λογική (που μπορεί και να είναι λάθος αλλά δεν είναι) αυτό σημαίνει πως δεν είμαστε καλοί φίλοι.

Νιώθω πως με βαριέσαι. Και νιώθω πως δεν έχεις άδικο γιατί ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΦΙΛΟΙ.

Όμως, αφού δεν είμαστε φίλοι, κι εγώ πρέπει να έχω φίλους για να διατηρώ τη νοητική μου κατάσταση σταθερή και καλή, τότε τι; Γιατί ναι, να καθίσουμε σε μέρη μαζί και να μιλήσουμε. Όμως εγώ δεν λέω αυτά που θέλω να πω (άρα τι ανάγκη εξυπηρετώ) κι εσύ δεν ακούς αυτά που θες να ακους (άρα τι ανάγκη εξυπηρετώ ξανά).

Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τι να κάνω. Ούτε με σας, ούτε με μένα. Δεν ξέρω πως να επικοινωνήσω χωρίς τα προσχήματα των παιχνιδιών ή των κουτσομπολιών. Απλά δεν ξέρω. Μου είναι τόσο δύσκολο και επειδή ξέρω οτι δεν είναι φυσιολογικό να είναι δύσκολο με δυσκολέυει πιο πολύ αυτό. Πρέπει όμως να επικοινωνήσω με κάποιονα. Αλλιώς τη δίνη στην οποία βρίσκομαι η οποία καταλήγει στην απομονωση δεν θα την ξεφύγω με τίποτα.

Πέμπτη 14 Ιουλίου 2016

48.0 strokes per minute

Το αγαπημένο μου χρώμα είμαι το

δεν έχω αγαπημένο μου χρώμα. Μου αρέσουν όλα τα χρώματα, ανάλογα που και πως τα βλέπεις.

Πάντα επιστρέφω στη φύση, πάντα επιστρέφω στα βασικά για να ανταπεξέλθω στην πολύπλοκη πραγματικότητα. Όμως, έτσι δεν μπορείς να καταφέρεις κάτι, μόνο να ανακουφιστείς (ψεύτικα). Γιατί, πραγματικά, η πολυπλοκότητα είναι κάτι ισχύον, δεν θα αλλάξει ούτε θα απλοποιηθεί επειδή εγώ δεν μπορώ να το αναλύσω.

Όπως και στη δουλειά, όταν ξεκινάω, πολλές φορές ο ρυθμός της μηχανης είναι πιο γρήγορος από τον δικό μου. Και λέω από μέσα μου "ουφ ουφ (με κάποια βρισιά συνήθως) δεν προλαβαίνω, πάει πολύ γρήγορα". Η απάντηση του οργανισμού μου σε αυτή την πραγματικότητα, και νοητική απάντηση αλλά και σωματική, είναι απλή στη θεωρία, δύσκολη στην εφαρμογή. Πρέπει απλά να κάνω πιο γρήγορα. Πρέπει να δουλέψω πιο αποτελεσματικά και πιο γρήγορα. Πρέπει. Δεν έχει μα και μου. Άμα έχει μα και μου τότε δεν θα το καταφέρω. Η μηχανή απέναντι μου δεν έχει αισθητήρες για τον πανικό μου ή για την κούραση μου ή για κάτι αντίστοιχο. Θα συνεχίσει να φέρνει κομμάτια με τον ρυθμό τάδε και δεν θα τον αλλάξει που να χτυπιέμαι κάτω και να ουρλιάζω.

Άρα θα κάνω πιο γρήγορα. Δε μου αρέσει, είμαι κουρασμένος, βαριέμαι, στεναχωριέμαι, νευριάζω. Αλλά θα κάνω πιο γρήγορα. Και κίνηση την κίνηση θα γίνομαι όλο και πιο γρήγορος, όλο και πιο πεισμωμένος μέχρι επιτέλους να καταφέρω να βρω ρυθμό πιο γρήγορο από της μηχανής. Και τότε θα μπορέσει το μυαλό μου να ξεκουραστεί.

Πράγματα που χρειάζομαι για να ανταπεξέλθω σε μια τέτοια πραγματικότητα:

1) Πίστη στο οτι θα καταφέρω να ξεπεράσω το ρυθμό του αντιπάλου
2) Ολική άρνηση την πιθανότητας να μην τα καταφέρω
3) Καταπίεση της θέλησης για διαμαρτυρία, για γκρίνια και για φυγοπονίαση
4) Αποφυγή της πορείας των σκέψεων μου από περιοχές που σχετίζονται με το να ψάξω να βρω τρόπους να ξεγελάσω την πραγματικότητα (τη μηχανή) για να γλυτώσω κούραση και προσπάθεια.

Μπορώ να γκρινιάξω μετά. Μπορώ να αμφιβάλλω πριν. Την ώρα την αντιπαράθεσης όμως κανένα από αυτά δεν θα με βοηθήσει. Μόνο θα με καθυστερήσουν. Και ενώ εγώ μπορώ να καθυστερήσω, η μηχανή δεν καθυστερεί ποτέ.

Δευτέρα 4 Ιουλίου 2016

https://www.youtube.com/watch?v=9uu9G2p9sis (τα παιδιά του ήλιου)

Nαι ναι ξέρω πως οι Μ83 είναι δικοί σας μόνο αλλά βρήκατε το δάσκαλο σας.

Και ενώ αυτό το τραγούδι σημαίνει έρωτας για μένα, εσύ Αφροδίτη, είσαι ακριβώς το αντίθετο, το παιδί του ήλιου και του φωτός, το παιδί της νεότητας και της δημιουργίας. Και ενώ εγώ θα ταίριαζα με το αντικείμενο του τραγουδιού παραπάνω, με τα παιδιά του φεγγαριού, γιατί είμαι καταθλιπτικός και βλάκας, εσύ έχεις τέτοιο φως που ειναι σα να με διαπερνούν ακτίνες χ.

Για αυτό άλλωστε και δεν θα μπορούσες ποτέ να κάνεις κάτι άλλο πέρα από το να μου χαμογελάσεις ευγενικά στη στάση των λεωφορείων.

Μη με παρεξηγείς, έχω ξαναδεί κι άλλα παιδιά του ήλιου (την Ειρήνη φυσικά). Αλλά πάντα νόμιζα οτι, καλύτερο για μένα θα ήταν να κάνω παρέα με συναφείς ακτινοβολίες. Κι έτσι είχα φανταστεί να κάθομαι σε δωμάτια και η καλύτερη στιγμή μου να είναι να συζητάμε για τη μαυρίλα της ψυχοσύνθεσης μας ακούγοντας Μ83 (προφανώς).

Η καλύτερη στιγμή μου όμως ήταν και θα είναι όταν αποφασίζω και αποφασίζουν τα παιδιά του Ήλιου να μου δώσουν σημασία, να στρέψουν το φως τους προς τα μένα και να με ζεστάνουν. Γιατί βρίσκω παρέα και κατανόηση με τα παιδιά του φεγγαριού αλλά φως, αλήθεια και ζεστασιά βρήκα και βρίσκω μόνο με τα παιδιά του Ήλιου.

Δευτέρα 20 Ιουνίου 2016

https://www.youtube.com/watch?v=yQMwM7rROM4

 Να αλλάξουμε ζωή. Να ανταλλάξουμε ζωή:

1) Εγώ με εσένα θέλω να αλλάξουμε ζωές. Να ζήσω εγώ τη δική σου για ένα μήνα κι εσύ τη δική μου για ένα μήνα. Για να δω εγώ πως είναι και να δεις κι εσύ πως είναι. Ειλικρινά, νομίζω πως αν έκανες τη ζωή μου για ένα μήνα θα πέθαινες. Κι εγώ όμως, αν έκανα τη δικιά σου ζωή για ένα μήνα, θα πέθαινα ή τουλάχιστον θα τρελαινόμουν. Τι σημαίνει άραγε αυτό για τις ζωές μας;

(μονιμότητα)
(αποχωρισμός)
(νοσταλγία)

2) Εγώ με εσένα θέλω να αλλάξουμε ζωή. Να ανταλλάξουμε ζωή. Θα σου δώσω εγώ και θα μου δώσεις κι εσύ. Αν μου αρέσεις, αν μου αρέσει, θα σου δώσω πολύ ζωή. Πάρα πολύ. Θα σε πνίξω στη ζωή. Θα μπουχτίσεις. Και αν μου αρέσεις θα μου δώσεις κι εσύ ζωή. Πολύ ζωή. Να μπουχτίσω. Αν όμως μου αρέσεις πολύ δεν θα μπουχτίσω με τίποτα.

(νοσταλγία)
(πως γίνεται να σου δίνω ζωή και να μην την θες;)
(πως γίνεται να θέλω να δώσω τόση ζωή και να μην την θες;)
(πως γίνεται να μη με θες; Αφού σε θέλω τόσο πολύ)
(τι παράξενο)

Είμαι τόσο ανυπόμονος να δω τι μου επιφυλάσσει η επόμενη ζωή.

Έχω κόψει τα πολλά πολλά για να μη λες.