http://www.youtube.com/watch?v=KVyJVYWHJaY

Αμέ!

Και τώρα; Και τώρα τι; Θα ήθελα να σου πω. Να σου πω για τον τρελό που με πλησίασε στην Αττική και με ρώταγε για τα στοιχεία ψυχεδέλειας που έχουν οι Πινκ Φλόυντ. Και να σου πω ότι τη χάρηκα αυτή τη συζήτηση, γιατί ήξερε μουσική και είπε ότι ήξερα κι εγώ. Κι ας ήταν τρελός. Και να σου περιγράψω την ανούσια χαρά που ένιωσα όταν έκανα την αδιάφορη αλλά τόσο βολική διαδρομή του 719. Και να σου πω και πολλά άλλα, όχι τόσο ενδιαφέροντα, αλλά θα γινόμουν μόνο λίγο βαρετός, ίσως τόσο που να με ανεχόσουν στο τηλέφωνο για κανά τέταρτο. Και ας εν τέλει με βαριόσουνα, δεν θα περηξηγιόμουν, είμαι καλόβολος. Και θα σου έλεγα καληνύχτα και θα μου έλεγες το ίδιο και θα ήμουνα οριακά λιγότερο άσχημα απ’ ότι είμαι τώρα. Αλλά δεν σε παίρνω γιατί θα με βρίσεις και να ξέρεις, μπορούσα να το δώσω στον φίλο μας, το θυμήθηκα, αλλά δεν το έδωσα και δεν ξέρω γιατί και που το κράτησα μια μέρα παραπάνω τι, δεν μπορώ να παίξω μόνος μου έτσι κι αλλιώς, απλά δεν ήθελα να το αφήσω κι αυτό. Και ακόμα πονάει η φτέρνα μου και δε νιώθω καθόλου μα καθόλου σαν τον Αχιλλέα και δεν θα το δέσω, δεν θα το δέσω, δεν θα το δέσω.

Να μάθεις.

http://www.youtube.com/watch?v=eI94Def3kyY

Θα έρθεις και θα μου βγάλεις ένα δόντι. Από τα πάνω τα μπροστινά. Θα έχεις μια πένσα και θα το βγάλεις. Και όχι πολύ γρήγορα, για να το νιώσω. Και επειδή με ξέρεις, θα το ακουμπήσεις στο τραπέζι. Εγώ σχεδόν θα πνίγομαι από το αίμα. Όμως, κάτι μαγικό. Το έβγαλες και ακόμα το νιώθω. Το νιώθω να πέφτει στο τραπέζι και κάθε γκέλ είναι καινούργιος πόνος στο ματωμένο μου ούλο. Και αφήνεις την πένσα. Με κοιτάς. Χαίρεσαι κατά βάθος. Εγώ ξέρω πως δεν πρέπει να κουνηθώ. Την τρύπα στο δόντι μου αρχίζω να τη νιώθω κρύα. Στην αρχή νομίζω πως απλά μου φεύγει ο πόνος, αλλά μετά καταλαβαίνω πως είναι από την κρύα επιφάνεια του τραπεζιού. Το βλέπεις που το κοιτάω και συνειδητοποιώ πως ξέρεις τι νιώθω. Ξέρεις ότι το δόντι μου δεν έχει ξεχωρίσει ακόμα. Και τότε σηκώνεις το σφυρί. Το βλέπω και αλήθεια, έπρεπε να το περιμένω. Τι άλλο θα ακολουθούσε αν όχι αυτό; Το κατεβάζεις και το διαλύεις. Και γίνεται μια έκρηξη στο πάνω μου ούλο. Σαν να δάγκωσα γουρούνα μέχρι να σκάσει. Σα να πήρε ο οδοντίατρος τον τροχό και να έσκαψε μέχρι να βρει κόκκαλο. Πονάω, πονάω πολύ αλλά κρατιέμαι. Δεν θα κουνηθώ, υποσχέθηκα. Και δεν έχω κουνηθεί από τότε.

Εφ; Ήττα.

Βιαστήκαμε ρε. Βιαστήκαμε. Και την βλέπω την ήττα. Και τον βλέπω το φεμινισμό να με κατακλύζει.

Ιμπεριαλισμός, το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού μωρό μου

Είμαι στο τσάκ να την κάψω. Και αυτή αλλά και άλλες. Και μετά να κάθομαι στη μια όχθη και να κοιτάω σα χαζός αλλά ευτυχώς η απέναντι είναι τόσο μακριά που δεν θα τη βλέπω. Αλλά αυτή η κωλοχώρα είχε περάσει περίοδο ανάπτυξης και φτιάχτηκαν πολλές γέφυρες. Έχω να καίω άμα θέλω ουουουουουου. Και κάθε μία θέλει τόση προσπάθεια. Ήδη στην πρώτη διστάζω. Φαντάσου να φτάσω ποτέ στην τελευταία.

Όχι δεν με νοιάζει, δεν με τσούζει, χέστηκα, δεν με νοιάζει, δεν με ενδιαφέρει, είσαι μαλάκω που μου το είπες, δε δίνω μία, σκατά, χέστηκα, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με τσούζει καθόλου, καθόλου, καθόλου, καθόλου, καθόλου, καθόλου, καθόλου, καθόλου, καθόλου, καθόλου, καθόλου. Και δεν έκανα καθόλου κόπι πέιστ. Και δεν με νοιάζει. Και δεν με τσούζει. Και είσαι μαλάκω που μου το είπες. Μαλάκω. Δεν θέλω να το μαθαίνω, δεν θέλω να το βλέπω, να το σκέφτομαι, είσαι ηλίθια, τώρα πονάω, τώρα νιώθω χάλια, τώρα άντε γαμήσου κι εσύ, τώρα άντε στο διάολο όλα, τώρα να πάει να γαμηθεί και το μάθημα που πήγα, και η αναλυτική μου και η κύστη μου και όλα. Δεν σου δείχνω τίποτα, δεν σου λέω τίποτα, δεν κάνω τίποτα, θα πεθάνω, θα κάτσω να πεθάνω, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, δεν με νοιάζει, εγώ φταίω, εγώ φταίω, εγώ φταίω, εγώ φταίω, εγώ φταίω, εγώ φταίω, εγώ φταίω, εγώ φταίω, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ, εγώ. Τώρα έχω τα νεύρα μου και φταις εσύ. Τώρα έχω κατάθλιψη και φταις εσύ. Τώρα δεν μπορώ να κοιμηθώ καλά και φταις εσύ. Τώρα είναι όλα χάλια και φταις εσύ. Τώρα, εσύ. Σε μισώ, σε σιχαίνομαι, με σιχαίνομαι, τη σιχαίνομαι, τη μισώ, τη θέλω νεκρή, τη θέλω αλλού, τη θέλω μακριά, τη θέλω σπαστικιά και άνοστη, τη θέλω αδιάφορη, τη θέλω διαλυμένη, τη θέλω αλλού, με θέλω νεκρό, σας θέλω να σκάσετε, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, δεν θέλω τίποτα, τίποτα, τίποτα, τίποτα, παράτα με ντάξει. Παράτα με. Παράτα με. Κι άλλο. Κι άλλο. Παράτα με.

http://www.youtube.com/watch?v=AQGV-Wmaw1k

Αλλά εσύ δεν νοιάζεσαι και πολύ για τη μουσική ε; Κοραλένια. Μου έρχονται όλο μέιλ από το παιδικό μουσείο και δεν λέω να τους πω να μη μου στέλνουν. Πφ. Πφ. Πφ. Πφ. Θα το γράφω μέχρι να βρω κάτι να πω. Πολύ μου άρεσε ο Χάουζ. Τον συμπαθούσα. Δεν θέλω να πάρω σκύλο. Σου έχω πει γιατί. Τι να κάνουν η Έμιλυ και η Εμμανουέλ; Τις συμπάθησα. Πλεύσε μακριά γλυκιά μου αδερφή. Στην οικογένεια μου μοιάζω ηρωινομανής. Το βλέπω. Αλλά δεν είμαι. Βασικά σε όλους έτσι πρέπει να μοιάζω. Όλοι με συμπαθούνε σου είπα κι εσύ απάντησες, «μέχρι να σε γνωρίσουν καλύτερα». Άουτς. Πονάει η φτέρνα μου. Στο ‘πα; Μάλλον σ’ έπρηξα βασικά. Πονάει όμως ακόμα. Και αφού πονάει και το πόδι μου έχασα και το τελευταίο μου μέσο για να ξεφύγω. Τώρα πρέπει να κάτσω εδώ. Ρε Κατερίνα μου λείπει το σπίτι σας. Και δεν σου έγραψα γράμμα που σου υποσχέθηκα. 

Σε είδα και ήταν καλά. Αλλά κατάλαβα πόσο πια έχουμε γίνει φίλοι. Πόσο εκτός πραγματικότητας είμαι. Και πόσο, όταν συγχρονιστώ, δεν θα έχω λόγο να σου πω τι δείχνουν οι μαγνητικές μου. Που δεν δείχνουν και τίποτα το αξιοσημείωτο. Μην πληγωθείς. Σκέψου ότι εγώ απογοητεύτηκα πιο πολύ από σένα. Και τα παιδιά τα συμπαθώ κι εσένα σ’ αγαπώ γλυκειά μου αλλά, πότε έφτασε για να φτάσει τώρα;

Ντίβα μου έκανες πολύ μεγάλο κακό, το ξέρεις; Έχω γράψει κι έχω σβήσει χίλια πράγματα επειδή μου ακούγονται ηλίθια. Δεν αντιλέγω. Παρόλα αυτά τι σκατά γράφω εδώ αν όχι αυτά που ακούγονται; 

Και μένει η ερώτηση. Γιατί γράφω ακόμα εδώ;

http://www.youtube.com/watch?v=N-M-35HwigI

Ναι. Με έκλεισες απ’ όλες τις πλευρές. Μου έκανες ματ και δεν έχω λέξη να πω. Αν και μάλλον εγώ μου έκανα. Δεν θέλω να γράψω άλλα πράγματα εδώ. Με κούρασε αυτό. Και με κούρασαν αυτά που γράφω. Και αυτά είναι το ίδιο ανώριμα και χαζά. Μου τη σπάνε. Τα παραδέχομαι όλα αλλά και τι; Καμία ικανοποίηση δεν θα προσφέρει σε σένα ή σε σένα ή σε σένα ή σε μένα. Ο τίτλος μου όμως τα λέει όλα. Οι εικόνες μου είναι κακές. Δεν θα τις γράψω. Τώρα κάθε φορά που θα γράφω θα σκέφτομαι μήπως είναι παιδικό αυτό που γράφω. Ευχαριστώ ρε. Αν και όντως ευχαριστώ γιατί είναι όντως παιδιάστικα. Αφού είπαμε ότι έχεις δίκιο. Κι εσύ και η άλλη. Έχω να ακούσω αυτά τα 2 συγκεκριμένα τραγούδια πολλές μέρες. Και ήταν καλό σημάδι. Οι παύσεις ανάμεσα στις τελείες μου είναι τεράστιες αν θέλετε να ξέρετε. Και δεν με πειράζει που γράφω σα μωρό αν θέλετε να ξέρετε. Ντάξει με πειράζει. Αν θέλετε. Να ξέρετε. Λέμε τώρα. Πόσο μου τη δίνει να κάνω λάθος. Το σιχαίνομαι. Μυρμήγκια. Δεν κάνουν λάθος. Άσχετο. Σε λίγο απλά θα γράφω λέξεις στην τύχη. Είστε και λίγο μαλάκες όμως. Τόσο καιρό φυσιολογικά και τώρα χαμός ε; Επειδή είμαι μαλάκας εγώ θα γίνετε κι εσείς ε; Δεν έχω δικαίωμα να θυμώνω, το ξέρω. Δεν χρειάζεται να κοιτάς με τέτοιο ύφος την οθόνη. Δεν είπα τίποτα. Ούτε συ; Ξέρω πως χάλασε. Και με πειράζει. Έκανα λάθος στο ότι δεν θα με πείραζε. Στο ότι με ένοιαζε μόνο αυτό. Τελικά με νοιάζει και αυτό. Και τέρμα οι κωδικοί. Όχι αυτοί, αυτοί. Και αν δεν καταλαβαίνετε χέστηκα. Τα λέω για τα πω, όπως τα κάνω για να τα κάνω και τα τρώω γιατί δεν έχω τίποτα καλύτερο να κάνω. Για αυτό έγινα χοντρός. Μοιάζει κείμενο λύπησης αλλά δεν είναι. Μην γελαστείτε ε; Σιγά σιγά θα φύγουν όλοι μέχρι να μείνεις εσύ μόνο. Όπως στην αρχή. Και τότε θα το σβήσω το μπουρδέλο γιατί δεν μου αρκεί αυτό. Καιρός να τελειώνει αυτό το πράγμα γιατί με κούρασα κι εμένα ακόμα. Πριν καν το ξαναδιαβάσω ξέρω ότι σε τόσες λέξεις δεν έγραψα τίποτα που να αξίζει να γραφτεί, πόσο μάλλον να διαβαστεί. Αλλά ξαναλέω δεν με λυπάμαι. Απλά απογοητεύτηκα. Θα μπορούσε και θα μπορούσε και θα μπορούσε αλλά τώρα δεν μπορεί βρε μαλάκα τι το σκέφτεσαι σκάσε, πέθανε, φάε, άκου μαλακίες, πιές τσάι, κοιμήσου, σκάψε βαθιά, φάε χώμα, βρες νερό, ο Μπομπαντίλ μιλάει. Σκάψε βαθιά όμως. Σκάψε βαθιά ρε!

Και ξέρεις πως σε σένα δεν λέω ποτέ (πια) ψέμμμμμμμματα

Θα ήθελες να πεις κάτι πριν φύγω; Μήπως να πεις ακριβώς πως νιώθεις; Ξεχνάω πως εμείς είπαμε αντίο πριν πούμε γεια, γλυκειά μου. Μου βγάζει ότι το γλυκειά είναι γραμμένο λάθος. Λέει(το γουόρντ πάντα, γιατί ναι, μ’ αυτό συνομιλώ) ότι το γλυκειά γράφεται γλυκιά. Αλλά δεν ισχύει. Βασικά δεν ξέρω αν ισχύει ξέρω ότι όταν σε λέω γλυκειά πρέπει να το γράφω με έψιλον-γιώτα(έτσι γουστάρω και το γράφω έτσι) γιατί έτσι ακούγεται γεμάτο και έτσι θέλω να σε λέω. Κι ας είναι λάθος. Που δεν είναι. Το ίδιο και με τα ψέμματα. Εγώ τα γράφω έτσι. Η κωλοδιόρθωση λέει πως γράφεται με ένα μι. Δ ε ν    μ ε    ν ο ι ά ζ ε ι! Γράφω τα ψέμματα με δύο μι γιατί πρέπει να τονίζεται όταν σου λέω ψέμματα. Και να τα λέω ψέμμμμμματα. Και να θυμάμαι πόσο δεν πρέπει να το κάνω και να αισθάνομαι άσχημα. Και δεν γίνεται να αισθανθώ αρκετά άσχημα με ένα μι. Μη ρωτάς γιατί. Έτσι. Και δεν ισχύει αυτό που σου είπα. Και δεν θα το πω τώρα γιατί δεν θέλω να σε πληγώσω. Χέστηκα. Αλλά δεν ισχύει ρε. Δεν είσαι για κομπάρσος. Και δεν σε υποτιμώ. Στ’ αλήθεια όμως. Νομίζω θα μπορούσες να κάνεις πολλά πράγματα στο θέατρο μου αλλά και σε άλλα θέατρα. Και δε νομίζω ότι σε περνάω σε τίποτα παρά μόνο σε τιποτένια παιχνίδια που θα τα έπαιζε ο οποιοσδήποτε με στοιχειώδη λογική και το σώμα μου. Ποτέ δεν σε θεώρησα κατώτερη αν και από ζήλεια το έδειχνα. Από ζήλεια και αναγνώριση του πόσο παιδί μοιάζω μπροστά σου και πόσο κατώτερος. Εσύ μου έμαθες άλλωστε το μες στη που δεν το ξέχασα ποτέ και το χαρτί το έχω κρατήσει. Και κάτι τελευταίο. Δεν ξέρω τη διαφορά μεταξύ του ότι και του ο,τι. Είμαι σίγουρος πως εσύ την ξέρεις. Γλυκειά μου.