https://www.youtube.com/watch?v=_eS67jZVjnk

Κι όπως φεύγουνε οι μέρες και περνούν τα χρόνια:

Αύριο σκοπεύω να περάσω 22 ώρες στο ίδιο αγαπημένο μου μέρος πηγαίνοντας σε ένα ξένο, μάλλον παράξενο μέρος. Τι παράξενο ταξίδι που θα είναι. Θα πάρω φαγητά μαζί μου γιατί θα ταξιδεύω ώρες επί ωρών. Θα περάσω από πολλά μέρη, κάποια από αυτά τα έχω ξαναδεί και κάποια θα τα δω φευγαλέα μόνο για κανά μισάωρο. Θα φοράω ξένα ρούχα κι ένα ανόητο καπέλο, θα ανησυχώ για το τι θα βρω αλλά δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα πέρα από το να περιμένω να φτάσω. Ίσως να κρυώνω λίγο αλλά θα βγαίνω τακτικά στο κατάστρωμα να παίρνω αέρα. Νιώθω ήδη πνιγμένος. Όσο θα είμαι έξω θα προσέχω όμως μη μου παρασύρει ο αέρας το μπερέ, μη μείνει σε κανένα άλλο νησί και φτάσω με μισή στολή στη Λήμνο. Πρέπει να φτάσω ολόκληρος στην ΑΚΜΒΠΠΕΠ. Πρέπει να προσέξω μην αφήσω κανένα κομμάτι μου πίσω. Μόνο έτσι θα γυρίσω ολόκληρος.

Κόγιαααααα νις κάτσιιιιιι

https://www.youtube.com/watch?v=vyjNCFje8bc

Ερωτήσεις και απαντήσεις. Εγκεφαλικές συνάψεις. Συνδέσεις εννοιών.

Παράδειγμα: Πως σε λένε; Κι αν δεν θέλεις να το πεις; Γιατί να μη θέλεις; Αν σ' ενοχλήσω; Αν αντιδράσεις άσχημα; Γιατί να ρωτήσω; Δε με νοιάζει. Με νοιάζει, πρέπει να έχω σχέσεις. Ναι αλλά δε νιώθω άνετα να γνωρίζω ξένους. Γιατί δυσκολεύομαι να ρωτήσω; Μήπως για αυτό δυσκολεύομαι να παραγγείλω; "Πως σε λένε;"

Καθόλου, εντελώς, αμέσως, σίγουρα. Απόλυτο.

Εγώ ρωτάω, εσύ απαντάς. Εγώ ρωτάω, εγώ απαντάω. Σπάνια ρωτάω αν δεν ξέρω ήδη την απάντηση.

Και σπάνια δεν ξέρω την απάντηση σαν με ρωτάνε.

Κάποιες φορές ο εγκέφαλος μου μοιάζε με τα ακουστικά μου μετά από μια ολόκληρη μέρα στην τσέπη μου. Θέλει πολύ υπομονή και πολύ ώρα για να ακούσεις κάτι καλό.

Δεν εννοούσα τώρα.

Αν ο εγκέφαλος μου είχε μουσικό χαλί θα ήταν κάτι σαν αυτό. Και θα ακουγόταν έτσι, ήσυχο και καλό, λίγο θλιμμένο αλλά αξιοπρεπές, όχι πολύ έξυπνο αλλά ούτε χαζό, ένα
μια
χαρά
χαλί.

Θα ήταν πολύ πιο εύκολο άμα είχες παίξει το παιχνίδι αυτό. Θα ένιωθες αυτό που θέλω να σε κάνω να νιώσεις αυτή τη στιγμή.

Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να με καταλάβεις. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να καταλάβω τον εαυτό μου. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να είμαι κάτι. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βάλω ταμπέλες. Όσο περιπλέκεται το σύστημα, τόσο δυσκολεύει η χρήση του. Όσο οξύνονται οι αντιθέσεις, τόσο σκληραίνει η στάση μας. Δεν γίνεται αλλιώς.

Πήγες να με κοροϊδέψεις που βασίζομαι σε παιχνίδια; Ελπίζω ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ να μην το έκανες. Πάλι απαντάω σε ερωτήσεις που δεν έγιναν, πάλι δημιουργώ προβήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Αυτό είναι ξεκάθαρο κατάλοιπο.

Είναι σχεδόν αλήθεια οτι δεν πείθω σχεδόν κανέναν με αυτά που λέω. Είτε επειδή φωνάζω, είτε επειδή δεν έχω καλά επιχειρήματα, είτε επειδή δεν ενδιαφέρουν κανένα τα ζητήματα αυτά, είτε επειδή απλά έχω άδικο. Α, ξέχασα, ή επειδή είμαι ηλίθιος. Δε νομίζω πως υπάρχουν άλλες επιλογές.

Το τελευταίο τραγούδι ήταν λάνθασμένη επιλογή. Το παραδέχομαι. Θα το διορθώσω βάζοντας αυτό. Ναι!

Τώρα θα συνεχίσω. Υπενθυμίζω οτι τα τραγούδια που βάζω είναι για να τ' ακούς όταν διαβάζεις, όχι μετά. Αν δεν είναι ταυτόχρονα χάνεις το μισό νόημα. Ή ένα ποσοστό Α, το μισό είναι υπερβολή.

Κάθε φορά που σκέφτομαι κάποιες στιγμές της ζωής μου, στιγμές που μου προκαλούν ντροπή ή πόνο, ασυναίσθητα το πρόσωπο μου παίρνει μια έκφραση πόνου. Και αν αυτό συμβαίνει όταν είμαι σπίτι μου πάει καλά. Αν όμως είμαι στο δρόμο ή μαζί με άλλους είναι λίγο αστείο και περίεργο γιατί ξεφνικά αυτός που είναι μπροστά μου με βλέπει να κάνω σαν να πάτησα καρφί ή να δάγκωσα λεμόνι. Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να το σταματήσω αλλά αν το σκφτώ έντονα δεν γίνεται να τ' αποφύγω. Είναι παράξενο.

Νομίζω πια πως ο τρόπος γραφής μου πλησιάζει το σοσιαλιστικό ρεαλισμό, ενώ πριν άγγιζε τον ιδεαλιστικό σουρεαλισμό(δεν υπάρχουν αυτοί οι όροι και δεν με ενδιαφέρει αν είναι ακριβείς). Πια δεν δημιουργώ τόσες εικόνες, δε με νοιάζει να προσπαθήσω να δημιουργήσω ένα ψεύτικο περιβάλλον για να εκθέσω ιδέες, προτιμώ να μιλάω απευθείας στον απέναντι μου, να μιλώ χωρίς πολλές μεταφορές και φανφάρες, να λέω αυτό που σκέφτομαι ακριβώς, χωρίς λυρικότητα(γιατί ΑΥΤΟ έκανα πριν). Ή μήπως αυτό;

Αυτά προς το παρόν.

Γνωστοί και ως 2

Κεφάλαιο 2 – Η γυναίκα που αγαπούσε τον εαυτό της υπερβολικά

                Κι ενώ κάποια τουαλέτα, κάποιου πανεπιστημίου, σε κάποια πόλη, κοκκίνιζε ανεξήγητα, σε μια άλλη αίθουσα, ενός άλλου ιδρύματος, σε μια άλλη πόλη, η Μαρούλα κοιταζόταν στον καθρέφτη. Ή τουλάχιστον φανταζόταν πως αυτό κάνει γιατί είχε χτυπήσει το σιωπητήριο και αυτή δε νύσταζε, οπότε έπρεπε με κάποιο τρόπο να διασκεδάσει τον εαυτό της. Για τη Μαρούλα άλλη διασκέδαση δεν υπήρχε. Τις «ώρες κοινωνικοποίησης» τις περνούσε συζητώντας με τον εαυτό της, παίζοντας παιχνίδια μόνο για ένα άτομο, ρίχνοντας τα χαρτιά στον εαυτό της, αγκαλιάζοντας τον εαυτό της και προσφέροντας του καλοσύνη και στοργή.

                Ήταν ο 17^ος μήνας στο ψυχιατρείο που την είχαν στείλει. Εάν τη ρωτούσες αν είναι τρελή θα σου απάνταγε αρνητικά. Και η ειρωνεία είναι ότι θα είχε δίκιο. Η Μαρούλα δεν είναι τρελή. Είναι απλά διαφορετική. Δεν της αρέσει να κάνει παρέα με άλλους, δεν είχε ποτέ της σχέσεις αγάπης με άλλους ανθρώπους, δεν ήθελε να κάνει παρέα με τα αδέρφια της και τους υπόλοιπους συγγενείς της. «Που καιρός για τέτοια;» αναρωτιόταν και έφτιαχνε τα μαλλιά της, φρόντιζε τις πληγές της, έβαζε πάτους για να προστατέψει τις πατούσες της.

                Η Μαρούλα δεν ήταν τρελή, απλά αγαπούσε τον εαυτό της υπερβολικά. Που καιρός να αγαπήσει κάποιον άλλον;

                Και πως κατέληξε στο ψυχιατρείο λοιπόν; Είναι μια αρκετά διασκεδαστική ιστορία. Η Μαρούλα είχε σκοτώσει κάποιον. Όχι αστειεύομαι. Η Μαρούλα είχε προσπαθήσει να σκοτώσει κάποιον αλλά δεν τα κατάφερε. Και ευτυχώς για αυτή γιατί αλλιώς δεν θα έβγαινε ποτέ από το ψυχιατρείο και δεν θα είχε ρόλο σε αυτή την ιστορία. Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι.

Στη γειτονιά της, μια κλασική γειτονιά του Κολωνού, έπαιζαν πολλά παιδάκια στο δρόμο τα απογεύματα. Η Μαρούλα, τα απογεύματα γυρνούσε από τη δουλειά της, πάντα από τον ίδιο δρόμο, φορτωμένη με σακούλες. Οι σακούλες περιείχαν τρόφιμα που την άφηνε το αφεντικό της να πάρει, τρόφιμα από αυτά που πουλούσε και στη δουλειά της. Η Μαρούλα, βλέπετε, δούλευε σε σούπερ-μάρκετ. Ήταν από μικρή μόνη της η καημένη, οι συγγενείς της, μην αντέχοντας την άσχημη συμπεριφορά της, την είχαν «εξορίσει» σε ένα παλιό σπίτι που είχαν στον Κολωνό, παρακαλώντας το Θεό να μην την ξαναδούν, δίνοντας της κάποια χρήματα για το ξεκίνημα της μοναχικής της ζωής και αφήνοντας τη στην τύχη της. Το αφεντικό της όλως περιέργως, τη συμπαθούσε, ήταν η καλύτερη υπάλληλος του. Δούλευε, δεν μιλούσε ποτέ με κανέναν, δεν έκλεβε, δε ζητούσε αύξηση, δε ζητούσε άδεια, δε ζητούσε τίποτα. Ε, και αν καμιά φορά της δίνει τα σχεδόν ληγμένα σαπιοφαγητά του, καλός άνθρωπος είναι, τι να κάνει κι αυτός.

Γυρνώντας, λοιπόν, φορτωμένη με κονσέρβες γάλακτος και κομπόστες ανανά, ακούγοντας μουσική από το mp3 της, χαρούμενη που αύριο ήταν Κυριακή και θα είχε χρόνο να αφιερώσει στον εαυτό της, άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομα της. «Μαρούλα – μαρούλι –Μαρούλα – μαρούλι». Ήταν το συνηθισμένο πείραγμα των παιδιών που έπαιζαν στο στενό της. Πάτησε στοπ στη μουσική της (σταματώντας στη μέση μια εκπληκτική εκτέλεση του «dancing with myself» τραγουδισμένη από την ίδια) και γύρισε να φωνάξει στα κωλόπαιδα που την κορόιδευαν. Πριν προλάβει όμως να βγάλει φωνή, ένιωσε τις σακούλες της να σκίζονται και να αδειάζουν στα πόδια της. Ξαφνιασμένη γύρισε και είδε τον Πέτρο, το γιο του μπάτσου της γωνίας, να τρέχει γρήγορα προς τους φίλους του. Απηυδισμένη και θυμωμένη τους φώναξε για κανά 5λεπτο και με γρήγορες κινήσεις μάζεψε τα πράγματα της και μπήκε σπίτι της.

                Μπαίνοντας, αφού άφησε τα φαγητά στο τραπέζι πήγε μέσα να βγάλει τα παπούτσια της. Βγάζοντας το δεξί έμεινε κάγκελο. Στο πανέμορφο, στιλπνό και απαλό μεγάλο δάχτυλο του δεξιού της ποδιού είχε γίνει μια μελανιά. Στην αρχή δεν κατάλαβε γιατί. Μετά συνειδητοποίησε την αιτία. Οι κονσέρβες που έπεσαν στο πόδι της. Το κωλόπαιδο του σκατόμπατσου το έκανε. «Το γαμίδι μου μελάνιασε το δάχτυλο», μουρμούρισε.

Η επόμενη ανάμνηση της Μαρούλας είναι με την ίδια κλεισμένη σε ένα περιπολικό να κατευθύνεται στο ΑΤ Κολωνού.

2 μήνες αργότερα

«Γιατί κάνεις κακό στον εαυτό σου;;;;» Η σοκαρισμένη γυναικεία φωνή έβγαλε το Γιώργο από την αυτοσυγκέντρωση του και αυτό με τη σειρά του προκάλεσε ένα βαθύ ακανόνιστο κόψιμο κάτω από την αριστερή του μασχάλη, πληγή πάνω από 15 εκατοστά.

«Είναι οι τουαλέτες των αντρών ηλίθια! Τι θες;»

«Γιατί κάνεις κακό στον εαυτό σου;;;;» Η γυναίκα δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε. Το απόλυτο σοκ ήταν αποτυπωμένο στο πρόσωπό της.

«Μπορείς να μη φωνάζεις και να κλείσεις την πόρτα;» Ο Γιώργος μάζεψε γρήγορα το σουγιά του και σηκώθηκε από τη λεκάνη. Έβλεπε ήδη ένα περίεργο πρόσωπο πίσω από τη γυναίκα να κοιτάει προς τα μέσα. Η γυναίκα με φανερή προσπάθεια μπήκε μέσα στην τουαλέτα και έκλεισε την πόρτα.

«Γιατί κάνεις κακό στον εαυτό σου;» ρώτησε πιο ήρεμα τώρα.

«Δεν κάνω τίποτα. Γιατί μπήκες μέσα; Φύγε και άσε με σε παρακαλώ, θα μου γίνει χάλια η μπλούζα αν δεν βάλω κάτι πάνω στην πληγή. Το έκανα σκατά επειδή με τρόμαξες».

«Θες να έρθεις σπίτι μου; Μένω εδώ πιο κάτω και είμαι πολύ καλή με τις πληγές, δεν θα σου μείνει καν σημάδι».

«Δεν θα πάω σε σπίτι αγνώστου στα καλά καθούμενα, ειδικά με μια τεράστια πληγή στα πλευρά μου».

«Ωραία θες να καλέσουμε ασθενοφόρο ή ένα ταξί να σε πάω στο νοσοκομείο;»

«Όχι όχι, δεν πειράζει, θα πάω σπίτι».

«Έλα μαζί μου, ξέρω από πληγές, θα σε φροντίσω πολύ καλά, σε παρακαλώ».

Ο Γιώργος παρατήρησε ότι η γυναίκα τον κοιτούσε με μια βαθιά αποστροφή αλλά και άπειρη συμπάθεια. Ήταν ταραγμένη ακόμα αλλά τον κοιτούσε σταθερά, σταθερά και λίγο… περίεργα. Ενδιαφέροντα ίσως.

-Εντάξει. Πάμε. Αλλά πρώτα πες μου τ’ όνομα σου.

-Θα στο πω αν μου πεις γιατί έκανες αυτό το πράγμα.

-Σύμφωνοι.

-Με λένε Μαρούλα.

-Είχα πονοκέφαλο.

Γνωστοί και ως 1

Doctrine: a belief or set of beliefs held and taught by a church, political party, or other group.

Εισαγωγή:

Κάθε πράγμα κρίνεται μέσα στις συνθήκες που υπάρχει και όχι ξέχωρα, απομονωμένο, στείρα εξεταζόμενο σαν σε γυάλα.

Οι κομήτες είναι ουράνια σώματα που ταξιδεύουν για πολύ καιρό στο διάστημα. Προχωράνε για χρόνια και η πορεία τους καθορίζεται από τα άλλα ουράνια σώματα που συναντούν στο δρόμο τους. Η βαρύτητα αυτών των σωμάτων επηρεάζει τους κομήτες με διάφορους τρόπους. Άλλες φορές επιταχύνουν, άλλες αλλάζουν κατεύθυνση και άλλες πέφτουν πάνω στον πλανήτη ή το άστρο και χάνονται.

Η πορεία τους. Αν είσαι μακριά και σημειώσεις όλα τα άλλα σώματα που βρίσκονται κοντά στην πορεία τους μπορείς να πάρεις μια ιδέα για το που κατευθύνεται αυτό ο κομήτης. Αν ήσουν πάνω στον κομήτη όμως δεν θα μπορούσες να δεις που πας. Θα περίμενες να φανεί στον ορίζοντα, να μεγαλώνει σιγά σιγά το επόμενο σώμα και να δεις αν θα σου αλλάξει την πορεία, αν θα σε επιταχύνει ή αν απλά θα πέσεις πάνω του και θα καταστραφείς.

Η ζωή τους. Κάθε κομήτης προσπερνά και αλλάζει ανάλογα με αυτά που συναντά. Και αυτό παίρνει χρόνια. Περνά ο καιρός και μπορεί να περιμένεις αιώνες μέχρι την επόμενη αλλαγή, μέχρι το επόμενο σώμα. Στο άπειρο διάστημα όμως είναι σίγουρο πως αν έχεις υπομονή σίγουρα κάποιο θα συναντήσεις. Όπως είναι σίγουρο επίσης πως αν περιμένεις αρκετά σίγουρα κάπου θα πέσεις και θα χαθείς.

Κεφάλαιο 1 – Ο άνθρωπος που αιμορραγούσε συνέχεια.

-Ναι; Η κυρία δεν-μας-ενδιαφέρει;

-Μάλιστα, η ίδια.

-Τηλεφωνώ από το σχολείο του γιού σας, του Γιώργου. Μήπως θα μπορούσατε να περάσετε από δω; Ο γιος σας είναι λίγο αδιάθετος.

-Είναι καλά; Είναι όλα οκ;

-Ναι φυσικά απλά δεν μπορεί να συνεχίσει την παρακολούθηση των μαθημάτων και θα ήταν καλύτερο να γυρίσει σπίτι νωρίτερα.

-Ναι, ναι, βέβαια, ξεκινάω τώρα.

«Δεν σου είπα να μην τσακώνεσαι με τα άλλα αγόρια Γιώργο;» Η μητέρα του ήταν φανερό πως ήταν θυμωμένη. Ο Γιώργος προχωρούσε αργά αργά προς την είσοδο της πολυκατοικίας τους. Δε μιλούσε. Ήξερε πως δεν είχε νόημα να εξηγήσει στη μητέρα του πως δεν τσακώθηκε με κανένα. Ήταν πιο εύκολο να νομίζουν όλοι ότι τσακωνόταν με άλλους παρά να προσπαθήσει να εξηγήσει την αλήθεια. Ήταν ακόμα 9 χρονών μα καταλάβαινε πολύ περισσότερα απ’ όσα εξηγούσε.

                Πως θα μπορούσε να εξηγήσει αυτό που του συνέβαινε, ακόμα κι αν ήθελε; Ούτε ο ίδιος μπορούσε να το εξηγήσει. Το μόνο που ήξερε ήταν πως από τότε που θυμόταν τον εαυτό του το είχε. Την αιμορραγία. Ήξερε πως η μύτη του άνοιγε κάθε μέρα 2-3 φορές, ότι είχε πονοκεφάλους συνεχώς, ή τουλάχιστον θα είχε αν δεν είχε βρει μια λύση ανάγκης. Τα ήξερε όλα αυτά αλλά δεν μπορούσε να τα εξηγήσει, δεν ήθελε να τρέχει από γιατρό σε γιατρό για να «το ψάξουν» όπως έλεγε η μάνα του κάθε φορά που θεωρούσε πως ήταν ανεξήγητος ο πυρετός ή ο κοιλόπονος του.

                Ευτυχώς μετά από κάποια ηλικία έμαθε να ελέγχει τις ακατάσχετες αιμορραγίες του. Τυχαία, όπως και οι πιο πολλές ανακαλύψεις, βρήκε πώς να μετριάσει τα συμπτώματα της «αρρώστιάς» του. Είχε πια συνηθίσει να κρύβεται όταν ο πονοκέφαλος του μεγάλωνε και πλησίαζαν οι αιμορραγίες. Πήγαινε συνήθως στο μπάνιο και καθόταν πάνω από τη λεκάνη και άφηνε τη μύτη να τρέχει, να τρέχει το σκούρο κόκκινο υγρό στην άσπρη πορσελάνη. Είχε συνδέσει ήδη την ανακούφιση των πονοκεφάλων του με την κοκκινισμένη επιφάνεια της λεκάνης και έτσι η ροή του αίματος του προκαλούσε μια περίεργη ευχαρίστηση.

Μια μέρα που είχαν επισκέπτες σπίτι, ο Γιώργος πάλευε να καθίσει ήσυχος στο σαλόνι, νιώθοντας το κεφάλι του να πιέζεται, να πονά και το αίμα να έρχεται. Κάποια στιγμή, μην αντέχοντας άλλο, ζήτησε συγγνώμη και έφυγε σφαίρα για την τουαλέτα. Ευτυχώς η μάνα του δεν έδωσε σημασία. Όπως έτρεξε στο διάδρομο σκόνταψε στο ποτήρι με το χυμό που είχε παρατήσει λίγη ώρα πριν. Έπεσε πάνω στο ποτήρι, το ποτήρι έσπασε και του έκοψε το χέρι άσχημα. Δεν ήθελε να καθυστερήσει οπότε, φώναξε στη μητέρα του πως όλα είναι εντάξει και έτρεξε στην τουαλέτα. Δεν ήθελε να τα γεμίσει όλα με αίματα στο διάδρομο. Φτάνοντας όμως στο μπάνιο, μόλις κλείδωσε την πόρτα πίσω του ανακάλυψε πως το κεφάλι του δεν πονούσε καθόλου. Κοίταξε στον καθρέφτη και δεν είδε ίχνος αίματος στη μύτη του. Σηκώνοντας το χέρι όμως να ανοίξει τα ρουθούνια του είδε το άσχημο κόψιμο και το αίμα που έτρεχε. Στην αρχή τρόμαξε μα ύστερα έκανε τη σύνδεση και ηρέμησε. Το θέμα ήταν το αίμα, όχι το κεφάλι του! Δεν είχε σημασία από πού απλά όταν ένιωθε πονοκέφαλο έπρεπε να αιμορραγήσει από κάπου.

Ύστερα από αυτή την ανακάλυψη η ζωή του έγινε πολύ πιο εύκολη. Αν η μητέρα του τον έντυνε όπως όταν ήταν μωρό τότε θα είχε μεγάλο πρόβλημα αλλά ευτυχώς ήταν μεγάλος για αυτό. Είχε αποκτήσει μια μακριά σειρά από παράλληλα κοψίματα στο εσωτερικό των μηρών του, ήταν περίπου 10 σε κάθε πλευρά και έκανε ένα κόψιμο την ημέρα. Ύστερα από μια περίοδο δοκιμών κατέληξε πως ένα κόψιμο και μια αιμορραγία 5 – 10 λεπτών αρκεί για να είναι εντάξει για όλη την υπόλοιπη μέρα. Κοβόταν κάθε πρωί πριν πάει σχολείο φροντίζοντας να περιμένει να κλείσει καλά η πληγή πριν ντυθεί κανονικά. Στην αρχή πόναγε λίγο αλλά τώρα πια δεν είχε πρόβλημα.

Εκτός από σήμερα. «Ηλίθιος, ήμουν ηλίθιος», σκέφτηκε από μέσα του καθώς έμπαινε στο σπίτι. Δεν έκοψε σήμερα γιατί είχε αργήσει στο σχολείο και οι φωνές της μάνας του τον έκαναν νευρικό. «Και αυτός ο ηλίθιος ο δάσκαλος δεν άφησε σχεδόν καθόλου το αίμα να τρέξει, αμέσως να βάλει το ηλίθιο το χαρτομάντιλο του να σταματήσει την αιμορραγία». Φφφφφφ, ο Γιώργος ήταν πολύ εκνευρισμένος αλλά κατά βάθος ήξερε πως ο μόνος που έφταιγε ήταν ο ίδιος. Έπρεπε να κοπεί το πρωί, ήταν χαζό εκ μέρους του να τον επηρεάσει η μάνα του. Και τώρα το κεφάλι του σφυροκοπούσε σαν να ‘χει κολλήσει το αυτί του σε ηχείο συναυλίας. «Πάω στο μπάνιο» πετάει στη μάνα του και μπαίνει μέσα, κλειδώνει και κάθεται στη λεκάνη. Βγάζει ένα ξυράφι που κρύβει κάτω από ένα χαλασμένο πλακάκι, κατεβάζει το παντελόνι του και κάνει μια γρήγορη τομή στο μπούτι, δίπλα από τους όρχεις του. Κοιτάζει να δει αν άνοιξε καλά την πληγή και ύστερα, ικανοποιημένος, ξαπλώνει πίσω. Και όπως αρχίζει το αίμα του να κυλά πάνω στην άσπρη πορσελάνη, χαμογελά ασυναίσθητα.

https://www.youtube.com/watch?v=rKZX7CZwgeM&spfreload=10

Η επίσημη υπόσχεση που δίνω στον εαυτό μου είναι ότι:

α) Θα πάω για πεζοπορία το Σάββατο και θα ξαναπάω να περάσω την Πάρνηθα, ακόμα και μόνος μου θα πάω.

β)Στην ξενιτιά που θα πάω θα περάσω ωραία με τους φίλους μου και δεν θα χαλάσω πολλά λεφτά γιατί η φίλη μου δουλεύει στα Μακ.

γ)Δεν θα αυτοκτονήσω στο στρατό εκτός κι αν υπάρχουν σοβαροί  λόγοι ή γίνει πόλεμος και πάρω αυτή την διαταγή από το διοικητή μου και πεισθώ ότι είναι σωστή αυτή η διαταγή και δεν βρω άλλη λύση πέρα από το να υπακούσω. Γενικά δεν θα αυτοκτονήσω πάντως. Μάλλον. Έτσι λέω. Νομίζω θα μ' αρέσει βασικά.

δ)Στο λάιβ που κανονίζω θα ραπάρω φουλ τρελά και θα με φοβηθούν όλοι σαν πραγματική απειλή για την ελληνική ραπ σκηνή.

Η καρδιά μου χτυπά στην Πελοπόννησο

One more for (from) the road https://www.youtube.com/watch?v=CiSbV2QPS4k

Το 2014 ήταν η χρονιά των αλλαγών. Είναι ακόμα δηλαδή. Και όλα αλλάζουν. Αλλάζει το περιβάλλον, αλλάζω εγώ, αλλάζουν όλα. Όπως αλλοιώνονται όλα αλλοιώθηκα κι εγώ. Αλλοίωση, πολύ άσχημη λέξη. Από πέρα απ' το ποτάμι κι από δώθε απ' το πλατάνι κάθονταν Ρωμιός και Τούρκος που λένε.

Ακούω τα ίδια τραγούδια με 3, με 3, με 4, με 5 χρόνια πριν. Κάποια είναι ακόμα ίδια.
https://www.youtube.com/watch?v=YUPA0C60YDE
Όταν άκουγα αυτό, έκανα ποδήλατο, προσπαθούσα να το τραγούδήσω σωστά και δεν τα κατάφερνα, πήγαινα στη σχολή μου συνεχώς, έκανα πρόβες γιατί κάναμε λάιβ, έτρωγα σα βόδι, είχα λεφτά και έκανα διακοπές.

Και στη διάρκεια των τελευταίων 5 χρόνων ακούω το ίδιο τραγούδι, άλλες φορές πιο συχνά, άλλες σπάνια, και ενώ αυτό παραμένει ίδιο, τα μέρη που το ακούω αλλάζουν, εγώ αλλάζω, οι φίλοι μου αλλάζουν, οι ζωντανοί συγγενείς μου αλλάζουν.

Κάποιοι έχουν φύγει εντελώς, κάποιοι θα ξαναγυρίσουν, για κάποιους εγώ έφυγα εντελώς, για κάποιους ίσως ξαναγυρίσω, για μένα έχω φύγει εντελώς και δεν θέλω να ξαναγυρίσω. Για αυτό στο Bastion όταν το τερμάτισα και σκέφτηκα αληθινά τι θα επέλεγα, θα επέλεγα το ταξίδι.

Δεν θέλω να ξαναγυρίσω αλλά τα τραγούδια μένουν ίδια. Όλα αλλάζουν, γιατί δεν αλλάζουν και τα τραγούδια; Γιατί δεν αλλάζουν οι φωτογραφίες; Θα ήθελα να αλλάζουν. Γιατί αν είναι ίδια έχεις την ψευδαίσθηση οτι μένεις κι εσύ ίδιος, ή οτι μπορείς να μείνεις ίδιος. Και είναι ψέμμα. Καλό ψέμμα.

Φαντάσου να ήθελες να αλλάξεις και να μην μπορείς.

Φαντάσου να ήθελες να μείνουν όλα ίδια και να μην μπορείς.

Πολλές ερωτήσεις μου θα μείνουν αναπάντητες (μάλλον) όταν δεν θα μπορώ να ψάξω απαντήσεις πια. Και αυτό είναι ξενέρωτο. Τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από αυτό. Δεν γκρινιάζω και δεν θα βάλω τα κλάματα. Αλλά αυτό.

Είπα: το 2014 (όπως και οι άλλες χρονιές) είναι η χρονιά των αλλαγών.

Ερχόμαστε και αλλάζετε που λέει και ο Κώστας.

Έρχομαι και αλλάζω. Μόνο όταν φύγω θα σταματήσουν οι αλλαγές.

Ένα ακόμα για το δρόμο.

My world has stopped

U. N. I.T. Y.

Χάρντκορο ράπορο στο Σάπορο και μετά τρένο για Σαραντάπορο. Για νόου γουάτ α μίην μπιτς;

Here today, gone tomorrow…

Σήμερα η φάση είναι ραπ, όπως κάθε μέρα άλλωστε, δεκαπενταύγουστος, Αθήνα και Μοναστηράκι τουρίστα θύμα, ζητάς οδηγίες πέφτεις πάνω στον σωτήρα, είναι σωστός οδοστρωτήρας στους χάρτες, σου ‘πε πώς να πας χωρίς να πέφτεις πάνω σε νάρκες τύπου κίνηση, είνμαι θέμα για συζήτηση, ανησυχώ που δεν έχω φίλους ενώ μπορεί… Here today,gone tomorrow…

Κάπως έτσι ξεχύνεται το ραπ σαν τη Νέδουσα, την πόλη στο ποτάμι, θηλυκό, όπως είπα πριν ανησυχώ, διαβάζω μα δεν φτάνει, όλα τρώω και το πάχος μου αυξάνει, φτύνω τον καθρέφτη σαν το πρόσωπο μου που μου μοιάζει να θέλω να πεθάνει, σκληρά χτυπάω αντιπάλους μοναρχοφασίστες, ο όρος 60 χρόνια παλιός κι όμως ακόμα μας χτυπά ο φασισμός, στ’ αρχίδια… Full clip – diss

Ο κόσμος όμως δε σταματά, χτύπησα στην ψυχή με την πτυχιακή, μόνο πέθαμα και θάνατο στην αγαπημένο μου διαμέρισμα, την Πελοπόννησο, απ’ το αρχηγείο Ταϋγέτου στέλνω σύνδεσμο στον Πύργο στη γιαγιά μου, τον σταματούν στην εθνική κι εκτέλεση, από τον Πάρνωνα εκκαθαρίσεις στην Τζιτζίνα και τη Βαμβακού, τα ΛΟΚ κάνανε ντου, 2 ΜΟΚ κι ο Πρεκεζές απέναντι, απ’ την Καστάνιτσα στο Βασσαρά κι αμέσως περνάμε, με 7 αντάρτες έναντι, στην Τρύπη, κι από κει παρέα με τον Πέρδικα στο Μαίναλο, μεγάλα δάση κι αν μας βρουν να μου τρυπήσεις τη μύτη, κόβουνε κεφάλια οι μαύδες και το δικό μου ακολουθεί…

I makemusic for my people. Για αυτό κι εγώ φτιάχνω μουσική για τους δικούς μου ανθρώπους, πέρασαν 60 – 70 χρόνια κι ακόμα μοιάζουν να μην τους τραγούδησε κανείς, λες και πέθαναν στο τίποτα για το τίποτα, και με θυμώνεις να μην ξέρω ποιοι είναι, ένα ένα τα ονόματα, κανένα μοιρολόι για αυτούς, παράξενο, μοιάζει να ξεχάσανε όλοι τα πτώματα από το Ταίναρο ως το Αίγιο κι από τη Ζαχάρω στο Φωκιανό, μέτρησα χιλιάδες κι ακόμα κόκκαλα ξεθάβω, πέρασε καιρός και ξέχνα το, βρες λίγο κουράγιο και μη θυμάσαι ορεινούς όγκους και μονοπάτια, τα «Μαύρα Λιθάρια», την κορυφή του Μαλεβού, το δάσος του Μαινάλου και τους νεκρούς στη Βαμβακού, Γραμμούσα και Άνω Καρυές, Γιαννιτσά και ενέργειες επιμελητειακές στη Μεγαλόπολη, στην Αμαλιάδα, επιχειρήσεις εκκαθαριστικές, μικροομάδες, άοπλες και ήδη νεκρές, προσπαθώ μα δεν τα ξέχασα ακόμα γιατρέ, πώς να χτυπήσω, πως και πόσο, χτύπα δυνατά, χτύπα δυνατά, χτύπα δυνατά, χτυπώ δυνατά, χτυπώ δυνατά, χτυπώ όσο δυνατά με χτυπούν, αντιδρώ όσο δυνατά κι αν δρουν, δημιουργώ όσα με κόπο καταστρέφουν, δημιουργώ όσα με λαχτάρα μου ‘χουν λείψει.

https://www.youtube.com/watch?v=x1YpgvRroUw

https://www.youtube.com/watch?v=ovpnqnk8Ud0