Έχω έξοδο γαμώ

Ε είναι κανείς εδώ; Αν είναι να με πάρει τηλέφωνο

https://www.youtube.com/watch?v=vb7htoJAK7g

https://www.youtube.com/watch?v=8Pajsia3_28

https://www.youtube.com/watch?v=rOoCixFA8OI

Κάνω ησυχία συχνά. Δε μιλάω πολύ και κάποιες φορές φαίνεται να ενοχλούνται οι γύρω μου από αυτό. Με στεναχωρεί λίγο αυτή η κατάσταση αλλά θα στεναχωριόμουνα παραπάνω αν αναγκαζόμουν να μιλήσω χωρίς νόημα.

Είναι βέβαια θλιβερό οτι δε μιλάω. Δεν είναι πως δεν έχω να πω πράγματα, έχω ανάγκη να μιλήσω. Έχω πολύ ανάγκη να μιλήσω. Δεν θέλω όμως να αρχίσω να μιλάω συνέχεια για μένα και για αυτά που αισθάνομαι, αυτό θα ήταν εγωιστικό και πρήχτικο.

Νιώθω τύψεις που δε μιλάω. Μα αν μιλήσω νιώθω τύψεις. Και έτσι είμαι πάντα στο μεταίχμιο, πάντα οριακά, να πω πράγματα για μένα; να μην πω τίποτα καλύτερα και να αφήσω τους άλλους να μιλάνε μόνοι τους;

Γιατί εν τέλει παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα. Όσο δε μιλάω για αυτά που νιώθω, τα σκέφτομαι, κι έτσι αδυνατώ να ακούσω και τους υπόλοιπους που μου μιλούν και περιμένουν να είμαι φίλος τους. Δεν είμαι όμως γιατί σκέφτομαι αυτά που θέλω να πω και δεν είπα. Και τελικά δεν μπορώ να συνδεθώ με κανέναν παρά μόνο στιγμιαία, με αδέξιες προσπάθειες.

Δεν ξέρω αν έχω ξανααναφέρει εδώ ή και γενικότερα πόσο χάλια είναι η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, πόσο μαύρη, προβληματική και σακατεμένη. Ε, η δική μου συγκεκριμένα είναι ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ. Ήδη αυτά που ξοδεύω χρόνο να γράψω θα έπρεπε να τα λέω στους ανθρώπους που συμπαθώ. ΑΛΛΑ ΟΧΙ. Πρέπει να τα γράψω εδώ για να έχω να λέω, να, εγώ τα έγραψα, εσείς δεν τα είδατε.

Τώρα είναι βραδάκι, σε λίγο πρέπει να κοιμηθώ γιατί ξυπνάω υπερβολικά νωρίς, είμαι πάρα πολύ στεναχωρημένος και η παραδοχή αυτού με κάνει ακόμα πιο στεναχωρημένο και ακόμα με κάνει και ένοχο. Γιατί το εκμυστηρέυομαι δηλαδή αυτό; Ακόμα και με αυτόν τον έμμεσο τρόπο; Μήπως προσπαθώ να εκμαιεύσω τη συμπάθεια των ανθρώπων που θα τύχει να με ακούσουν; Αυτό είναι κατάντια.

Οι τύψεις μου αν μετριόντουσαν σε λεπτά και πήγαιναν πίσω στο χρόνο θα έφταναν ως το Μεσαίωνα. Ευτυχώς που δε μετριούνται λοιπόν και απλά μπορώ να πω πως είναι πάρα πολλές.

Έχω τύψεις που σου φώναξα, που κοίταξα από την κλειδαρότρυπα, που σου φώναξα στον ΗΣΑΠ στο Μοναστηράκι, που δε σου πήρα δώρο, που δεν ήρθα στην παράσταση σου, που δεν κρατήσαμε επαφή, που δεν είμαστε πια φίλοι, που δεν σου μιλάω όπως παλιά, που δεν σου 'χω πει ποτέ οτι σ' αγαπώ, που δε με είδες με στολή, που δεν κατάφερα κάτι σημαντικό για να χαρείς, που δεν πήρα ακόμα δίπλωμα και μαζεύουμε λεφτά με το ζόρι, που παίρνω ΚΤΕΛ 3 ευρώ για να βγω, που ξάπλωσα στη μέση του δρόμου, που σ' έκανα ρεζίλι, που δε μου μιλάς, που σ' ανάγκασα να με μισήσεις, που τα κατάφερα, που σου μίλησα στο τηλέφωνο, που δεν παίζω με το δώρο σου, που δεν κρέμασα ακόμα το χάρτη σου, που δεν διακόσμησα ακόμα το δωμάτιο μου με τα πράγματα σου.

Κάθε φορά που βλέπω το τέλος του Κογιανισκάτσι κλαίω https://www.youtube.com/watch?v=7hBAD_EBdMI

https://www.youtube.com/watch?v=pul7jmKO2Fw

Τη στολή μου έπρεπε να την αφήσω στην Λήμνο. Εκεί έκανα αυτό που έπρεπε και με έκανε αυτό που έπρεπε. Εδώ απλά υπάρχω και περιμένω να τελειώσει αυτός ο βαρετός εφιάλτης.

Η καρδιά της επανάστασης χτυπά μέσα στην καρδιά μου και της δίνει ρυθμό και ορμή. Είναι μια μικρή δεύτερη καρδιά κρυμμένη στη μεγαλύτερη κοιλία μου και συγχρονίζονται ώστε η μια να δίνει δύναμη στην άλλη. Αχ πόσο θα με κορόιδευες αν διάβαζες πως γράφω ακόμα για επαναστάσεις και αλλαγές. Πόσο με κοροιδεύουν τόσοι και τόσοι. Επιμένω όμως στην ανοησία μου και φυλαχτείτε μην και γίνουν τα όνειρα μου πραγματικότητα.

Φοβάμαι πως οι μεγάλες πίκρες δεν έχουν έρθει ακόμα. Και το λέω και το ξαναλέω για να προετοιμαστώ κι ας ξέρω πως δεν υπάρχει προετοιμασία για τις ήττες και τις νίκες (για τους σεισμούς) που μέλλονται να 'ρθουν.

https://www.youtube.com/watch?v=_U5z5oULXLY

Παρόλα αυτά επιμένω να σκέφτομαι πως θα είναι όταν θα χρειαστεί να αγωνιστώ στ' αλήθεια, όταν θα πω πως, να, τώρα είναι η ώρα, τώρα τα δίνουμε όλα, τώρα ή κερδίζουμε ή μας πατάνε κάτω. Και όταν τα σκέφτομαι άλλες φορές λέω θα κάνω τη διαφορά, άλλες λέω δεν θα φανώ καν, άλλες θα ζήσω να δω ένα νέο κόσμο να γεννιέται, άλλες θα πεθάνω στα 3 πρώτα λεπτά του αγώνα. Διάβασα τη σιδερένια φτέρνα και με γέμισε με μια απαισιοδοξία... Μια απαισιοδοξία άλλο πράμα.

Νιώθω τύψεις που μιλώ για αυτά. Είναι λες και θα πεταχτείτε και θα με κοροιδέψετε. Αλλά δεν θα έπρεπε να νιώθω. Εσείς θα έπρεπε να ντρέπεστε που δεν σκέφτεστε παρόμοια. Εσείς θα έπρεπε που ζείτε τις ζωές σας λες και θα μπορούσατε να συνεχίσετε σε αυτή τη ζωή με καμία αλλαγή. Εγώ δεν θα μπορούσα. Πως μπορείτε να ζείτε τις ζωές σας; Εγώ δεν μπορώ να ανεχτώ να συνεχίσω να υπάρχω σε κάτι τόσο σάπιο, κάτι τόσο αδιάφορο, τόσο άδικο, τόσο σπάταλο, τόσο καρκινογόνο, τόσο βρώμικο, τόσο χαζό, τόσο κακό, τόσο πεθαμένο, τόσο σκοτεινό, τόσο απάνθρωπο. Είναι απάνθρωπο ακούτε; Απάνθρωπο. Η' αλλιώς, εγώ δεν είμαι άνθρωπος.

Και με τις κοροιδίες και την ειρωνία στην πλάτη θα συνεχίσω με αυτούς που θα με συντροφέψουν, όχι να επανασταστώ και να αγωνίζομαι γιατί ίσως κάποτε κι εγώ να δείχνω αδυναμία, ίσως κάπου κάπου κι εγώ να κάνω πίσω, κάπου κάπου να φοβάμαι, να δειλιάζω, να ντρέπομαι, να ξενερώνω, να απελπίζομαι. Οπότε δεν υπόσχομαι οτι θα αγωνίζομαι συνέχεια. Υπόσχομαι όμως οτι δεν θα συμβιβαστώ ποτέ, Δεν θα συμβιβαστώ και θα πω πως ναι, ίσως να μπορέσω να ζήσω σε αυτή την κοινωνία με όλες τις τις αδικίες και τη βρωμιά. Αυτό δεν θα το κάνω σίγουρα. Και, αν όχι τίποτα άλλο, είμαι  π ο λ ύ  ξεροκέφαλος.

https://www.youtube.com/watch?v=Z2j-BEGxA58

https://www.youtube.com/watch?v=uLgJWpaP9f8

Αυτοί χώσανε την καρδιά τους στο βουνό, σαν ένα βαρέλι με μπαρούτι

https://www.youtube.com/watch?v=BgfcToAjfdc

Και επανέρχομαι

https://www.youtube.com/watch?v=_eS67jZVjnk

Κι όπως φεύγουνε οι μέρες και περνούν τα χρόνια:

Αύριο σκοπεύω να περάσω 22 ώρες στο ίδιο αγαπημένο μου μέρος πηγαίνοντας σε ένα ξένο, μάλλον παράξενο μέρος. Τι παράξενο ταξίδι που θα είναι. Θα πάρω φαγητά μαζί μου γιατί θα ταξιδεύω ώρες επί ωρών. Θα περάσω από πολλά μέρη, κάποια από αυτά τα έχω ξαναδεί και κάποια θα τα δω φευγαλέα μόνο για κανά μισάωρο. Θα φοράω ξένα ρούχα κι ένα ανόητο καπέλο, θα ανησυχώ για το τι θα βρω αλλά δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα πέρα από το να περιμένω να φτάσω. Ίσως να κρυώνω λίγο αλλά θα βγαίνω τακτικά στο κατάστρωμα να παίρνω αέρα. Νιώθω ήδη πνιγμένος. Όσο θα είμαι έξω θα προσέχω όμως μη μου παρασύρει ο αέρας το μπερέ, μη μείνει σε κανένα άλλο νησί και φτάσω με μισή στολή στη Λήμνο. Πρέπει να φτάσω ολόκληρος στην ΑΚΜΒΠΠΕΠ. Πρέπει να προσέξω μην αφήσω κανένα κομμάτι μου πίσω. Μόνο έτσι θα γυρίσω ολόκληρος.

Κόγιαααααα νις κάτσιιιιιι

https://www.youtube.com/watch?v=vyjNCFje8bc

Ερωτήσεις και απαντήσεις. Εγκεφαλικές συνάψεις. Συνδέσεις εννοιών.

Παράδειγμα: Πως σε λένε; Κι αν δεν θέλεις να το πεις; Γιατί να μη θέλεις; Αν σ' ενοχλήσω; Αν αντιδράσεις άσχημα; Γιατί να ρωτήσω; Δε με νοιάζει. Με νοιάζει, πρέπει να έχω σχέσεις. Ναι αλλά δε νιώθω άνετα να γνωρίζω ξένους. Γιατί δυσκολεύομαι να ρωτήσω; Μήπως για αυτό δυσκολεύομαι να παραγγείλω; "Πως σε λένε;"

Καθόλου, εντελώς, αμέσως, σίγουρα. Απόλυτο.

Εγώ ρωτάω, εσύ απαντάς. Εγώ ρωτάω, εγώ απαντάω. Σπάνια ρωτάω αν δεν ξέρω ήδη την απάντηση.

Και σπάνια δεν ξέρω την απάντηση σαν με ρωτάνε.

Κάποιες φορές ο εγκέφαλος μου μοιάζε με τα ακουστικά μου μετά από μια ολόκληρη μέρα στην τσέπη μου. Θέλει πολύ υπομονή και πολύ ώρα για να ακούσεις κάτι καλό.

Δεν εννοούσα τώρα.

Αν ο εγκέφαλος μου είχε μουσικό χαλί θα ήταν κάτι σαν αυτό. Και θα ακουγόταν έτσι, ήσυχο και καλό, λίγο θλιμμένο αλλά αξιοπρεπές, όχι πολύ έξυπνο αλλά ούτε χαζό, ένα
μια
χαρά
χαλί.

Θα ήταν πολύ πιο εύκολο άμα είχες παίξει το παιχνίδι αυτό. Θα ένιωθες αυτό που θέλω να σε κάνω να νιώσεις αυτή τη στιγμή.

Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να με καταλάβεις. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να καταλάβω τον εαυτό μου. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να είμαι κάτι. Γίνεται όλο και πιο δύσκολο να βάλω ταμπέλες. Όσο περιπλέκεται το σύστημα, τόσο δυσκολεύει η χρήση του. Όσο οξύνονται οι αντιθέσεις, τόσο σκληραίνει η στάση μας. Δεν γίνεται αλλιώς.

Πήγες να με κοροϊδέψεις που βασίζομαι σε παιχνίδια; Ελπίζω ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΣΟΥ να μην το έκανες. Πάλι απαντάω σε ερωτήσεις που δεν έγιναν, πάλι δημιουργώ προβήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Αυτό είναι ξεκάθαρο κατάλοιπο.

Είναι σχεδόν αλήθεια οτι δεν πείθω σχεδόν κανέναν με αυτά που λέω. Είτε επειδή φωνάζω, είτε επειδή δεν έχω καλά επιχειρήματα, είτε επειδή δεν ενδιαφέρουν κανένα τα ζητήματα αυτά, είτε επειδή απλά έχω άδικο. Α, ξέχασα, ή επειδή είμαι ηλίθιος. Δε νομίζω πως υπάρχουν άλλες επιλογές.

Το τελευταίο τραγούδι ήταν λάνθασμένη επιλογή. Το παραδέχομαι. Θα το διορθώσω βάζοντας αυτό. Ναι!

Τώρα θα συνεχίσω. Υπενθυμίζω οτι τα τραγούδια που βάζω είναι για να τ' ακούς όταν διαβάζεις, όχι μετά. Αν δεν είναι ταυτόχρονα χάνεις το μισό νόημα. Ή ένα ποσοστό Α, το μισό είναι υπερβολή.

Κάθε φορά που σκέφτομαι κάποιες στιγμές της ζωής μου, στιγμές που μου προκαλούν ντροπή ή πόνο, ασυναίσθητα το πρόσωπο μου παίρνει μια έκφραση πόνου. Και αν αυτό συμβαίνει όταν είμαι σπίτι μου πάει καλά. Αν όμως είμαι στο δρόμο ή μαζί με άλλους είναι λίγο αστείο και περίεργο γιατί ξεφνικά αυτός που είναι μπροστά μου με βλέπει να κάνω σαν να πάτησα καρφί ή να δάγκωσα λεμόνι. Έχω προσπαθήσει πολλές φορές να το σταματήσω αλλά αν το σκφτώ έντονα δεν γίνεται να τ' αποφύγω. Είναι παράξενο.

Νομίζω πια πως ο τρόπος γραφής μου πλησιάζει το σοσιαλιστικό ρεαλισμό, ενώ πριν άγγιζε τον ιδεαλιστικό σουρεαλισμό(δεν υπάρχουν αυτοί οι όροι και δεν με ενδιαφέρει αν είναι ακριβείς). Πια δεν δημιουργώ τόσες εικόνες, δε με νοιάζει να προσπαθήσω να δημιουργήσω ένα ψεύτικο περιβάλλον για να εκθέσω ιδέες, προτιμώ να μιλάω απευθείας στον απέναντι μου, να μιλώ χωρίς πολλές μεταφορές και φανφάρες, να λέω αυτό που σκέφτομαι ακριβώς, χωρίς λυρικότητα(γιατί ΑΥΤΟ έκανα πριν). Ή μήπως αυτό;

Αυτά προς το παρόν.

Γνωστοί και ως 2

Κεφάλαιο 2 – Η γυναίκα που αγαπούσε τον εαυτό της υπερβολικά

                Κι ενώ κάποια τουαλέτα, κάποιου πανεπιστημίου, σε κάποια πόλη, κοκκίνιζε ανεξήγητα, σε μια άλλη αίθουσα, ενός άλλου ιδρύματος, σε μια άλλη πόλη, η Μαρούλα κοιταζόταν στον καθρέφτη. Ή τουλάχιστον φανταζόταν πως αυτό κάνει γιατί είχε χτυπήσει το σιωπητήριο και αυτή δε νύσταζε, οπότε έπρεπε με κάποιο τρόπο να διασκεδάσει τον εαυτό της. Για τη Μαρούλα άλλη διασκέδαση δεν υπήρχε. Τις «ώρες κοινωνικοποίησης» τις περνούσε συζητώντας με τον εαυτό της, παίζοντας παιχνίδια μόνο για ένα άτομο, ρίχνοντας τα χαρτιά στον εαυτό της, αγκαλιάζοντας τον εαυτό της και προσφέροντας του καλοσύνη και στοργή.

                Ήταν ο 17^ος μήνας στο ψυχιατρείο που την είχαν στείλει. Εάν τη ρωτούσες αν είναι τρελή θα σου απάνταγε αρνητικά. Και η ειρωνεία είναι ότι θα είχε δίκιο. Η Μαρούλα δεν είναι τρελή. Είναι απλά διαφορετική. Δεν της αρέσει να κάνει παρέα με άλλους, δεν είχε ποτέ της σχέσεις αγάπης με άλλους ανθρώπους, δεν ήθελε να κάνει παρέα με τα αδέρφια της και τους υπόλοιπους συγγενείς της. «Που καιρός για τέτοια;» αναρωτιόταν και έφτιαχνε τα μαλλιά της, φρόντιζε τις πληγές της, έβαζε πάτους για να προστατέψει τις πατούσες της.

                Η Μαρούλα δεν ήταν τρελή, απλά αγαπούσε τον εαυτό της υπερβολικά. Που καιρός να αγαπήσει κάποιον άλλον;

                Και πως κατέληξε στο ψυχιατρείο λοιπόν; Είναι μια αρκετά διασκεδαστική ιστορία. Η Μαρούλα είχε σκοτώσει κάποιον. Όχι αστειεύομαι. Η Μαρούλα είχε προσπαθήσει να σκοτώσει κάποιον αλλά δεν τα κατάφερε. Και ευτυχώς για αυτή γιατί αλλιώς δεν θα έβγαινε ποτέ από το ψυχιατρείο και δεν θα είχε ρόλο σε αυτή την ιστορία. Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι.

Στη γειτονιά της, μια κλασική γειτονιά του Κολωνού, έπαιζαν πολλά παιδάκια στο δρόμο τα απογεύματα. Η Μαρούλα, τα απογεύματα γυρνούσε από τη δουλειά της, πάντα από τον ίδιο δρόμο, φορτωμένη με σακούλες. Οι σακούλες περιείχαν τρόφιμα που την άφηνε το αφεντικό της να πάρει, τρόφιμα από αυτά που πουλούσε και στη δουλειά της. Η Μαρούλα, βλέπετε, δούλευε σε σούπερ-μάρκετ. Ήταν από μικρή μόνη της η καημένη, οι συγγενείς της, μην αντέχοντας την άσχημη συμπεριφορά της, την είχαν «εξορίσει» σε ένα παλιό σπίτι που είχαν στον Κολωνό, παρακαλώντας το Θεό να μην την ξαναδούν, δίνοντας της κάποια χρήματα για το ξεκίνημα της μοναχικής της ζωής και αφήνοντας τη στην τύχη της. Το αφεντικό της όλως περιέργως, τη συμπαθούσε, ήταν η καλύτερη υπάλληλος του. Δούλευε, δεν μιλούσε ποτέ με κανέναν, δεν έκλεβε, δε ζητούσε αύξηση, δε ζητούσε άδεια, δε ζητούσε τίποτα. Ε, και αν καμιά φορά της δίνει τα σχεδόν ληγμένα σαπιοφαγητά του, καλός άνθρωπος είναι, τι να κάνει κι αυτός.

Γυρνώντας, λοιπόν, φορτωμένη με κονσέρβες γάλακτος και κομπόστες ανανά, ακούγοντας μουσική από το mp3 της, χαρούμενη που αύριο ήταν Κυριακή και θα είχε χρόνο να αφιερώσει στον εαυτό της, άκουσε κάποιον να φωνάζει το όνομα της. «Μαρούλα – μαρούλι –Μαρούλα – μαρούλι». Ήταν το συνηθισμένο πείραγμα των παιδιών που έπαιζαν στο στενό της. Πάτησε στοπ στη μουσική της (σταματώντας στη μέση μια εκπληκτική εκτέλεση του «dancing with myself» τραγουδισμένη από την ίδια) και γύρισε να φωνάξει στα κωλόπαιδα που την κορόιδευαν. Πριν προλάβει όμως να βγάλει φωνή, ένιωσε τις σακούλες της να σκίζονται και να αδειάζουν στα πόδια της. Ξαφνιασμένη γύρισε και είδε τον Πέτρο, το γιο του μπάτσου της γωνίας, να τρέχει γρήγορα προς τους φίλους του. Απηυδισμένη και θυμωμένη τους φώναξε για κανά 5λεπτο και με γρήγορες κινήσεις μάζεψε τα πράγματα της και μπήκε σπίτι της.

                Μπαίνοντας, αφού άφησε τα φαγητά στο τραπέζι πήγε μέσα να βγάλει τα παπούτσια της. Βγάζοντας το δεξί έμεινε κάγκελο. Στο πανέμορφο, στιλπνό και απαλό μεγάλο δάχτυλο του δεξιού της ποδιού είχε γίνει μια μελανιά. Στην αρχή δεν κατάλαβε γιατί. Μετά συνειδητοποίησε την αιτία. Οι κονσέρβες που έπεσαν στο πόδι της. Το κωλόπαιδο του σκατόμπατσου το έκανε. «Το γαμίδι μου μελάνιασε το δάχτυλο», μουρμούρισε.

Η επόμενη ανάμνηση της Μαρούλας είναι με την ίδια κλεισμένη σε ένα περιπολικό να κατευθύνεται στο ΑΤ Κολωνού.

2 μήνες αργότερα

«Γιατί κάνεις κακό στον εαυτό σου;;;;» Η σοκαρισμένη γυναικεία φωνή έβγαλε το Γιώργο από την αυτοσυγκέντρωση του και αυτό με τη σειρά του προκάλεσε ένα βαθύ ακανόνιστο κόψιμο κάτω από την αριστερή του μασχάλη, πληγή πάνω από 15 εκατοστά.

«Είναι οι τουαλέτες των αντρών ηλίθια! Τι θες;»

«Γιατί κάνεις κακό στον εαυτό σου;;;;» Η γυναίκα δεν μπορούσε να πιστέψει αυτό που έβλεπε. Το απόλυτο σοκ ήταν αποτυπωμένο στο πρόσωπό της.

«Μπορείς να μη φωνάζεις και να κλείσεις την πόρτα;» Ο Γιώργος μάζεψε γρήγορα το σουγιά του και σηκώθηκε από τη λεκάνη. Έβλεπε ήδη ένα περίεργο πρόσωπο πίσω από τη γυναίκα να κοιτάει προς τα μέσα. Η γυναίκα με φανερή προσπάθεια μπήκε μέσα στην τουαλέτα και έκλεισε την πόρτα.

«Γιατί κάνεις κακό στον εαυτό σου;» ρώτησε πιο ήρεμα τώρα.

«Δεν κάνω τίποτα. Γιατί μπήκες μέσα; Φύγε και άσε με σε παρακαλώ, θα μου γίνει χάλια η μπλούζα αν δεν βάλω κάτι πάνω στην πληγή. Το έκανα σκατά επειδή με τρόμαξες».

«Θες να έρθεις σπίτι μου; Μένω εδώ πιο κάτω και είμαι πολύ καλή με τις πληγές, δεν θα σου μείνει καν σημάδι».

«Δεν θα πάω σε σπίτι αγνώστου στα καλά καθούμενα, ειδικά με μια τεράστια πληγή στα πλευρά μου».

«Ωραία θες να καλέσουμε ασθενοφόρο ή ένα ταξί να σε πάω στο νοσοκομείο;»

«Όχι όχι, δεν πειράζει, θα πάω σπίτι».

«Έλα μαζί μου, ξέρω από πληγές, θα σε φροντίσω πολύ καλά, σε παρακαλώ».

Ο Γιώργος παρατήρησε ότι η γυναίκα τον κοιτούσε με μια βαθιά αποστροφή αλλά και άπειρη συμπάθεια. Ήταν ταραγμένη ακόμα αλλά τον κοιτούσε σταθερά, σταθερά και λίγο… περίεργα. Ενδιαφέροντα ίσως.

-Εντάξει. Πάμε. Αλλά πρώτα πες μου τ’ όνομα σου.

-Θα στο πω αν μου πεις γιατί έκανες αυτό το πράγμα.

-Σύμφωνοι.

-Με λένε Μαρούλα.

-Είχα πονοκέφαλο.

Γνωστοί και ως 1

Doctrine: a belief or set of beliefs held and taught by a church, political party, or other group.

Εισαγωγή:

Κάθε πράγμα κρίνεται μέσα στις συνθήκες που υπάρχει και όχι ξέχωρα, απομονωμένο, στείρα εξεταζόμενο σαν σε γυάλα.

Οι κομήτες είναι ουράνια σώματα που ταξιδεύουν για πολύ καιρό στο διάστημα. Προχωράνε για χρόνια και η πορεία τους καθορίζεται από τα άλλα ουράνια σώματα που συναντούν στο δρόμο τους. Η βαρύτητα αυτών των σωμάτων επηρεάζει τους κομήτες με διάφορους τρόπους. Άλλες φορές επιταχύνουν, άλλες αλλάζουν κατεύθυνση και άλλες πέφτουν πάνω στον πλανήτη ή το άστρο και χάνονται.

Η πορεία τους. Αν είσαι μακριά και σημειώσεις όλα τα άλλα σώματα που βρίσκονται κοντά στην πορεία τους μπορείς να πάρεις μια ιδέα για το που κατευθύνεται αυτό ο κομήτης. Αν ήσουν πάνω στον κομήτη όμως δεν θα μπορούσες να δεις που πας. Θα περίμενες να φανεί στον ορίζοντα, να μεγαλώνει σιγά σιγά το επόμενο σώμα και να δεις αν θα σου αλλάξει την πορεία, αν θα σε επιταχύνει ή αν απλά θα πέσεις πάνω του και θα καταστραφείς.

Η ζωή τους. Κάθε κομήτης προσπερνά και αλλάζει ανάλογα με αυτά που συναντά. Και αυτό παίρνει χρόνια. Περνά ο καιρός και μπορεί να περιμένεις αιώνες μέχρι την επόμενη αλλαγή, μέχρι το επόμενο σώμα. Στο άπειρο διάστημα όμως είναι σίγουρο πως αν έχεις υπομονή σίγουρα κάποιο θα συναντήσεις. Όπως είναι σίγουρο επίσης πως αν περιμένεις αρκετά σίγουρα κάπου θα πέσεις και θα χαθείς.

Κεφάλαιο 1 – Ο άνθρωπος που αιμορραγούσε συνέχεια.

-Ναι; Η κυρία δεν-μας-ενδιαφέρει;

-Μάλιστα, η ίδια.

-Τηλεφωνώ από το σχολείο του γιού σας, του Γιώργου. Μήπως θα μπορούσατε να περάσετε από δω; Ο γιος σας είναι λίγο αδιάθετος.

-Είναι καλά; Είναι όλα οκ;

-Ναι φυσικά απλά δεν μπορεί να συνεχίσει την παρακολούθηση των μαθημάτων και θα ήταν καλύτερο να γυρίσει σπίτι νωρίτερα.

-Ναι, ναι, βέβαια, ξεκινάω τώρα.

«Δεν σου είπα να μην τσακώνεσαι με τα άλλα αγόρια Γιώργο;» Η μητέρα του ήταν φανερό πως ήταν θυμωμένη. Ο Γιώργος προχωρούσε αργά αργά προς την είσοδο της πολυκατοικίας τους. Δε μιλούσε. Ήξερε πως δεν είχε νόημα να εξηγήσει στη μητέρα του πως δεν τσακώθηκε με κανένα. Ήταν πιο εύκολο να νομίζουν όλοι ότι τσακωνόταν με άλλους παρά να προσπαθήσει να εξηγήσει την αλήθεια. Ήταν ακόμα 9 χρονών μα καταλάβαινε πολύ περισσότερα απ’ όσα εξηγούσε.

                Πως θα μπορούσε να εξηγήσει αυτό που του συνέβαινε, ακόμα κι αν ήθελε; Ούτε ο ίδιος μπορούσε να το εξηγήσει. Το μόνο που ήξερε ήταν πως από τότε που θυμόταν τον εαυτό του το είχε. Την αιμορραγία. Ήξερε πως η μύτη του άνοιγε κάθε μέρα 2-3 φορές, ότι είχε πονοκεφάλους συνεχώς, ή τουλάχιστον θα είχε αν δεν είχε βρει μια λύση ανάγκης. Τα ήξερε όλα αυτά αλλά δεν μπορούσε να τα εξηγήσει, δεν ήθελε να τρέχει από γιατρό σε γιατρό για να «το ψάξουν» όπως έλεγε η μάνα του κάθε φορά που θεωρούσε πως ήταν ανεξήγητος ο πυρετός ή ο κοιλόπονος του.

                Ευτυχώς μετά από κάποια ηλικία έμαθε να ελέγχει τις ακατάσχετες αιμορραγίες του. Τυχαία, όπως και οι πιο πολλές ανακαλύψεις, βρήκε πώς να μετριάσει τα συμπτώματα της «αρρώστιάς» του. Είχε πια συνηθίσει να κρύβεται όταν ο πονοκέφαλος του μεγάλωνε και πλησίαζαν οι αιμορραγίες. Πήγαινε συνήθως στο μπάνιο και καθόταν πάνω από τη λεκάνη και άφηνε τη μύτη να τρέχει, να τρέχει το σκούρο κόκκινο υγρό στην άσπρη πορσελάνη. Είχε συνδέσει ήδη την ανακούφιση των πονοκεφάλων του με την κοκκινισμένη επιφάνεια της λεκάνης και έτσι η ροή του αίματος του προκαλούσε μια περίεργη ευχαρίστηση.

Μια μέρα που είχαν επισκέπτες σπίτι, ο Γιώργος πάλευε να καθίσει ήσυχος στο σαλόνι, νιώθοντας το κεφάλι του να πιέζεται, να πονά και το αίμα να έρχεται. Κάποια στιγμή, μην αντέχοντας άλλο, ζήτησε συγγνώμη και έφυγε σφαίρα για την τουαλέτα. Ευτυχώς η μάνα του δεν έδωσε σημασία. Όπως έτρεξε στο διάδρομο σκόνταψε στο ποτήρι με το χυμό που είχε παρατήσει λίγη ώρα πριν. Έπεσε πάνω στο ποτήρι, το ποτήρι έσπασε και του έκοψε το χέρι άσχημα. Δεν ήθελε να καθυστερήσει οπότε, φώναξε στη μητέρα του πως όλα είναι εντάξει και έτρεξε στην τουαλέτα. Δεν ήθελε να τα γεμίσει όλα με αίματα στο διάδρομο. Φτάνοντας όμως στο μπάνιο, μόλις κλείδωσε την πόρτα πίσω του ανακάλυψε πως το κεφάλι του δεν πονούσε καθόλου. Κοίταξε στον καθρέφτη και δεν είδε ίχνος αίματος στη μύτη του. Σηκώνοντας το χέρι όμως να ανοίξει τα ρουθούνια του είδε το άσχημο κόψιμο και το αίμα που έτρεχε. Στην αρχή τρόμαξε μα ύστερα έκανε τη σύνδεση και ηρέμησε. Το θέμα ήταν το αίμα, όχι το κεφάλι του! Δεν είχε σημασία από πού απλά όταν ένιωθε πονοκέφαλο έπρεπε να αιμορραγήσει από κάπου.

Ύστερα από αυτή την ανακάλυψη η ζωή του έγινε πολύ πιο εύκολη. Αν η μητέρα του τον έντυνε όπως όταν ήταν μωρό τότε θα είχε μεγάλο πρόβλημα αλλά ευτυχώς ήταν μεγάλος για αυτό. Είχε αποκτήσει μια μακριά σειρά από παράλληλα κοψίματα στο εσωτερικό των μηρών του, ήταν περίπου 10 σε κάθε πλευρά και έκανε ένα κόψιμο την ημέρα. Ύστερα από μια περίοδο δοκιμών κατέληξε πως ένα κόψιμο και μια αιμορραγία 5 – 10 λεπτών αρκεί για να είναι εντάξει για όλη την υπόλοιπη μέρα. Κοβόταν κάθε πρωί πριν πάει σχολείο φροντίζοντας να περιμένει να κλείσει καλά η πληγή πριν ντυθεί κανονικά. Στην αρχή πόναγε λίγο αλλά τώρα πια δεν είχε πρόβλημα.

Εκτός από σήμερα. «Ηλίθιος, ήμουν ηλίθιος», σκέφτηκε από μέσα του καθώς έμπαινε στο σπίτι. Δεν έκοψε σήμερα γιατί είχε αργήσει στο σχολείο και οι φωνές της μάνας του τον έκαναν νευρικό. «Και αυτός ο ηλίθιος ο δάσκαλος δεν άφησε σχεδόν καθόλου το αίμα να τρέξει, αμέσως να βάλει το ηλίθιο το χαρτομάντιλο του να σταματήσει την αιμορραγία». Φφφφφφ, ο Γιώργος ήταν πολύ εκνευρισμένος αλλά κατά βάθος ήξερε πως ο μόνος που έφταιγε ήταν ο ίδιος. Έπρεπε να κοπεί το πρωί, ήταν χαζό εκ μέρους του να τον επηρεάσει η μάνα του. Και τώρα το κεφάλι του σφυροκοπούσε σαν να ‘χει κολλήσει το αυτί του σε ηχείο συναυλίας. «Πάω στο μπάνιο» πετάει στη μάνα του και μπαίνει μέσα, κλειδώνει και κάθεται στη λεκάνη. Βγάζει ένα ξυράφι που κρύβει κάτω από ένα χαλασμένο πλακάκι, κατεβάζει το παντελόνι του και κάνει μια γρήγορη τομή στο μπούτι, δίπλα από τους όρχεις του. Κοιτάζει να δει αν άνοιξε καλά την πληγή και ύστερα, ικανοποιημένος, ξαπλώνει πίσω. Και όπως αρχίζει το αίμα του να κυλά πάνω στην άσπρη πορσελάνη, χαμογελά ασυναίσθητα.

https://www.youtube.com/watch?v=rKZX7CZwgeM&spfreload=10

Η επίσημη υπόσχεση που δίνω στον εαυτό μου είναι ότι:

α) Θα πάω για πεζοπορία το Σάββατο και θα ξαναπάω να περάσω την Πάρνηθα, ακόμα και μόνος μου θα πάω.

β)Στην ξενιτιά που θα πάω θα περάσω ωραία με τους φίλους μου και δεν θα χαλάσω πολλά λεφτά γιατί η φίλη μου δουλεύει στα Μακ.

γ)Δεν θα αυτοκτονήσω στο στρατό εκτός κι αν υπάρχουν σοβαροί  λόγοι ή γίνει πόλεμος και πάρω αυτή την διαταγή από το διοικητή μου και πεισθώ ότι είναι σωστή αυτή η διαταγή και δεν βρω άλλη λύση πέρα από το να υπακούσω. Γενικά δεν θα αυτοκτονήσω πάντως. Μάλλον. Έτσι λέω. Νομίζω θα μ' αρέσει βασικά.

δ)Στο λάιβ που κανονίζω θα ραπάρω φουλ τρελά και θα με φοβηθούν όλοι σαν πραγματική απειλή για την ελληνική ραπ σκηνή.