Τρίτη, 20 Φεβρουαρίου 2018

τι πρέπει τι δεν πρέπει, στιγμή δε σκέφτηκα

πες μου πότε μπαίνω-

https://www.youtube.com/watch?v=ylj8CyHO348

-και θα μπω στο πάρτυ όπως πρέπει, μ' όποιον πρέπει, όσο πρέπει
"στα πάρτυ δε χωράνε πρέπει"
λένε αυτοί που δεν ξέρουνε
εγώ στο πάρτυ σου θα μπω όσο πρέπει, όπως πρέπει, όταν πρέπει,
με τη σωστή μουσική μπορώ να κάνω το οτιδήποτε

οπότε συγγνώμη που δε σε πήρα τηλέφωνο εσένα
ή που δεν σε γούσταρα εσένα
ή που σε κούρασα εσένα
ή που σε φίλησα εσένα
ή που ξέρω γω τι εσένα

αλλά η ώρα για συγγνώμες πέρασε, ήρθε η ώρα του πάρτυ
περιμένω τρία πάρτυ αυτή την περίοδο
και παρακαλάω το θεό που δεν υπάρχει
να τα δω όπως πρέπει, με όποιον πρέπει, όσο πρέπει

η Ειρήνη μου 'χε χαλάσει το πάρτυ της Ελένης θυμάμαι
γιατί κυνηγιόμασταν στην αυλή να φιληθούμε και θυμάμαι να παίζει κάτι καλό
κι εγώ να είμαι κομμένος στα 2
απ' τη μια να τη θέλω τόσο
κι απ' την άλλη να θέλω τόσο να χορέψω στο πάρτυ

τελικά δε χόρεψα σε εκείνο το πάρτυ
αλλά ντάξει
δεν έπαιζε κάτι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ καλό εκείνη τη στιγμή νομίζω

οπότε συνεχίζω με το κεφάλι μου χαμένο στα μπιτς των πάρτυ
τα μόνα μπιτς που έχουν ψυχή από μόνα τους
αν θες μπορώ να στο αποδείξω
βάλε μου
αυτό που πρέπει, τη στιγμή που πρέπει, όσο πρέπει
και κάνε άκρη για να δεις τι πρέπει να γίνεται στα πάρτυ

https://www.youtube.com/watch?v=7hkwtZ29uFc

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Just a date gone wrong

αφού γέμισα και το παγούρι μου με ντραμακουινιές και σήμερα

οι μυστικές μου φωνές μου ζητούν επισταμένα να χαλαρώσω

και χαλαρώνω

χαλαρώνω με το άγχος πως δε θα με καταλάβεις ποτέ γιατί στα εξηγώ όλα λάθος
χαλαρώνω με τη σκέψη πως την Καθαρά Δευτέρα θα σου ζητήσω να δούμε μαζί τους χαρταετούς
χαλαρώνω με την πίτσα που πήρα να φάω, γιατί είπαμε να μη φάμε αλλά δεν είσαι αφεντικό μου, ντάξει;
χαλαρώνω με τις ενοχές που πήρα την πίτσα γιατί σε σκεφτόμουν συνέχεια
χαλαρώνω που με σκέφτεσαι που και που
χαλαρώνω με τη γνώση πως αν χαλαρώσω θα συμβούν υπέροχα πράγματα
χαλαρώνω με τη σκέψη πως δε θα χαλαρώσω ποτέ
χαλαρώνω με την αντίφαση
χαλαρώνω με τις αντιφατικές σου συμπεριφορές
χαλαρώνω που χαλαρώνεις, όταν χαλαρώνεις
χαλαρώνω που είμαι τρελός
χαλαρώνω που δεν με αντέχεις
χαλαρώνω που δε σε αντέχω
χαλαρώνω που παρόλο που δεν αντεχόμαστε, κοιτιόμαστε με αγάπη στο μετρό λίγο πριν το Σύνταγμα

και γενικά χαλαρώνω γιατί ξέρω πως φταίω όσο φταις κι εσύ
και τις τύψεις γενικά δεν τις μπορώ, με διαλύουν, πιο πολύ από κάθε άλλο συναίσθημα

άρα χαλαρώνω γιατί απλά ήταν ένα ραντεβού που πήγε στραβά
μαθημένα τα βουνά απ' τα χιόνια

και χαλαρώνω γιατί οι σκέψεις μου παραμένουν δικιές μου
και χαλαρώνω γιατί θα δω μαντ μεν και θα σε ξεχάσω
και χαλαρώνω γιατί θα σε θυμηθώ ξανά σύντομα
και χαλαρώνω γιατί νομίζω πως θα με θυμηθείς κι εσύ

Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

Όλο το χρόνο στον κόσμο μαναράκι



 
            Είχε όλο το χρόνο στον κόσμο. Ή έτσι φαινόταν τουλάχιστον. Εγώ καθόμουν δυο τραπέζια μακριά και έτρωγα την προσφορά του απαράδεκτου 24ωρου μαγαζιού που βρίσκεται κοντά στο σπίτι. Χοτ ντογκ και πέπσι, 1.80. Δεν ήταν και λίγα, κάθε φορά αυτό σκεφτόμουν, αλλά κάθε φορά πήγαινα εκεί, κάθε φορά καθόμουνα με ακουστικά στο πλαστικό τραπέζι με το φανταχτερό τραγικό λογότυπο του μαγαζιού και μετά από λίγο δεν άντεχα, κάτι ήθελα να μασουλήσω, κάτι να κρατάω στο χέρι, κάτι να έχω να κάνω. Δεν καπνίζω κιόλας οπότε δεν είχα και πολλές επιλογές.
            Είχε όλο το χρόνο στον κόσμο έτσι όπως καθόταν απέναντί μου, κι εκείνη με ακουστικά, κι εκείνη μασουλώντας κάτι αδιάφορο και άγευστο από το μικρό μενού του εστιατορίου. Την έβλεπα συχνά και αναρωτιόμουν αν κάνουμε το ίδιο πράγμα χωρίς να το ξέρουμε. Αν περιμένουμε χωρίς να το ξέρουμε. Το πρόσωπο της γινόταν μια μπλε και μια κόκκινο από την πινακίδα έξω από το μαγαζί, καθόμασταν και οι 2 κοντά στη βιτρίνα. Γιατί να θες να κοιτάς έξω αν δεν περιμένεις να δεις κάτι; Συχνά το αναρωτιέμαι αυτό.
            Είχαμε όλο το χρόνο στον κόσμο και δεν είχαμε ούτε λεπτό για χάσιμο. Έτσι φαινόταν από αυτά που κάναμε, από τον τρόπο που ψάχναμε έξω, από τον τρόπο που τρώγαμε και από τον τρόπο που κοιτάζαμε τους νευρικούς σερβιτόρους και σερβιτόρες να παίρνουν το δίσκο με το τσαλακωμένο αλουμινόχαρτο και το άδειο κουτάκι. «Θέλετε κάτι άλλο;» ρωτάνε πάντα αλλά πλέον δεν περιμένουν απάντηση. Δεν θέλουμε κάτι άλλο, όχι. Ή αυτό που θέλουμε δεν το φτιάχνει το 24ωρο της Θηβών. Ο,τι κι αν είναι αυτό.
            Κατά τις 2 η κίνηση κόβει τις καθημερινές. Όχι μέσα στο μαγαζί, μέσα στο μαγαζί η κίνηση είναι κομμένη, η κίνηση στη Θηβών εννοώ. Όταν είναι καλοκαίρι και κάθομαι/μαστε έξω, ο ήχος έχει σαφή ημιτονοειδή γραφική αναπαράσταση. Από την απόλυτη ησυχία ξεκινά ένα βουητό, μικρό αν είναι αμάξι, μεγάλο για φορτηγό, πνιχτό για καινούργιο μοντέλο, εριστικό για μηχανάκι, πλησιάζει και μεγαλώνει, ξυνίζω/ζουμε για λίγο και μετά απομακρύνεται. Για λίγο νομίζεις ότι ο ήχος μένει σταθερός αλλά μέχρι να σου τραβήξει όντως την προσοχή αρχίζει να πέφτει, να πέφτει και να απλώνεται ξανά η ησυχία όπως απλώνεται το σεντόνι όταν επιτέλους το αλλάζω στο κρεβάτι μου, με αργή ταχύτητα, αλλά παντού, σαν να την τίναξε κάποιος από ψηλά και να χαμηλώνει αργά αργά μέχρι τη σιωπή, που στην πόλη δεν είναι ποτέ αληθινή αλλά παραμένει σιωπή.
            Ο αχός της πόλης, οι μακρινοί ήχοι, με κάνουν να ανατριχιάζω, ειδικά το καλοκαίρι. Είναι μάρτυρες πως κάπου αλλού συμβαίνει κάτι αλλά εδώ δε συμβαίνει τίποτα. Κάπου κάποιος περνάει, κάποιος κοιτάει, κάποιος ζει, κάποιος κινείται ενώ εδώ επικρατεί ακινησία. Αυτή η διαφορά ταχύτητας με κάνει να αναστατώνομαι μα δεν έχω καταλάβει ακόμα γιατί. Ίσως γιατί –
            «Σήκω πάνω και ακολούθα με». Στην αρχή δεν κατάλαβα σε ποιον μίλησε. Δεν ήξερα και τη φωνή της, δεν κατάλαβα καν ποιος μίλησε. Γύρισα προς τα μέσα και την είδα να με κοιτάει από πάνω, είχε έρθει στο τραπέζι μου και ήταν ντυμένη για έξω. Ντυμένη για έξω, απλά είχε πάρει το σακίδιο της και είχε κουμπώσει το φερμουάρ του φούτερ της. «Άντε ντε!» ξαναλέει και σιγουρεύομαι ότι εννοεί εμένα. «Που πάμε;» ρωτάω αν και πραγματικά δεν ξέρω ποια απάντηση θα με έπειθε να την ακολουθήσω – ή να μην την ακολουθήσω. «Θα δεις, σήκω». Σηκώθηκα λοιπόν και βγήκαμε έξω.
            Εκείνη περπατούσε γρήγορα, κάπου πήγαινε, εγώ την ακολουθούσα με αργό βήμα, προσπαθούσα να καταλάβω τι κάνουμε. Πάμε για σεξ; Πάμε να μου κλέψει τα νεφρά; Πάμε στο περίπτερο; Δεν μπορούσα καν να φανταστώ τι μπορεί να με ήθελε.
            Στρίψαμε τη γωνία και βγήκαμε στο δρόμο που βγάζει στο κέντρο των Λιοσίων. Εκείνη πάντα μπροστά, εγώ από πίσω. Που και που κοιτούσε να δει αν ακολουθάω και μόλις σιγουρευόταν, ξαναγυρνούσε μπροστά. Δεν με πίεζε να πάω πιο γρήγορα, φαντάζομαι ήξερε πως αν πήγαινα να τη χάσω θα πήγαινα πιο γρήγορα κι έτσι δεν σπαταλούσε λέξεις για μια συζήτηση που δεν είχε νόημα να γίνει. Σωστή. Τα φώτα στο δρόμο τώρα ήταν πιο χαμηλά και λευκά, όχι σαν της Θηβών, τα ψηλά πορτοκαλί. Εδώ η αίσθηση είναι πιο πολύ γειτονιά, πιο θεατρικά. Της Θηβών θυμίζουν βιομηχανικό περιβάλλον, παλέτες, φορτηγά, κρύο και σκουπίδια στην άκρη του δρόμου. Εδώ το φως μεταμορφώνει έναν δρόμο, κατά τα άλλα παρόμοιο με τον προηγούμενο, σε σοκάκι. Μόνο απ’ το φως. Προχωράμε σε ησυχία, προσπερνούν που και που αμάξια με την ίδια ημιτονοειδή ηχητική ατμόσφαιρα κι εμείς τα αφήνουμε να μας περνάνε αδιάφορα ενώ κόβουμε στη μέση το Ίλιον.
            Τη μέρα εδώ επικρατεί πανικός. Κίνηση, ανοιχτά μαγαζιά, άνθρωποι μπαινοβγαίνουν στα κοράκια της Wind και της Vodafone, στα άθλια τυροπιτάδικα και στις αδιάφορες καφετέριες που πουλούν το ίδιο πράγμα. Τόσα μαγαζιά, τόσα ευφάνταστα (ή δυσφάνταστα) ονόματα, για το ίδιο πράγμα. Καφέ από το Μικρό ή από το Reverent; Τυρόπιτα από το Λευτέρη ή από το Μαμ; Λεφτά από την Εθνική ή από την Πειραιώς; Περνάμε από τόσες σκοτεινές βιτρίνες με τα ίδια ρούχα, τους ίδιους πάγκους, τις ίδιες πινακίδες όπως «εκπτώσεις» ή «προσφορά», πόσες προσφορές υπάρχουν πια, προχωράμε και ευτυχώς, όταν αυτά τα μαγαζιά θα ανοίξουν, όλα την ίδια ώρα, όλα με τον ίδιο σκοπό, όλα από την ίδια ανάγκη για γεμάτο ταμείο, εμείς θα έχουμε ήδη περάσει.
Τελείωσε η λεωφόρος και ήρθε η ώρα μια ακόμα διασταύρωσης. Τα φανάρια δείχνουν σε ανύπαρκτους οδηγούς τι να κάνουν και εμείς κάνουμε στάση. Εκείνη ανάβει τσιγάρο, εγώ κάθ0μαι στο πεζοδρόμιο. Στη σιωπή το τσικ τσικ του αναπτήρα μοιάζει με μυστικό σύνθημα για κάτι. Αλλά η απόκριση που παίρνει είναι ένα γαύγισμα από κάποιο χαμένο σκυλί και ένα ερκοντίσιον που ανάβει με αγκομαχητό κάπου μέσα σε κάποια στενά πίσω μας.
Αυτός ο διάλογος με κάνει να σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι υπάρχουν αυτή τη στιγμή κοντά μας. Αν θέλαμε θα μπορούσαμε να τους ακουμπήσουμε ενώ κοιμούνται, θα μπορούσαμε να ξαπλώσουμε δίπλα τους, θα μπορούσαμε να δούμε τηλεόραση στα σαλόνια τους. Είναι άπειροι, η πόλη εξ ορισμού είναι αυτό, ένα περιβάλλον φτιαγμένο για να συγκεντρώνονται άνθρωποι, η ερημιά είναι μια σύμβαση, δεν υπάρχει έρημος στην πόλη. Δεν μπορείς να μείνεις μόνος σου στην πόλη.
Το τσιγάρο τελείωσε, και μαζί μ’ αυτό και η στάση, ξεκινάμε και πάμε προς τη στρογγυλή του Ιλίου, σε έναν άλλον 24ωρο ναό, τα Μακ. Σύντομα βλέπουμε μπροστά μας το φωτεινό Μ, το άδειο παρκινγκ και τα φωτισμένα παράθυρα που ξενυχτάνε οι τυφλοπόντικες της νυχτερινής βάρδιας. Ακούγονται χαμηλές φωνές από το προσωπικό καθώς κατηφορίζουμε προς το κατάστημα και έκπληκτος τη βλέπω να πηγαίνει προς το πρώτο παράθυρο που δίνονται οι παραγγελίες. Από μέσα φαίνεται η μορφή μιας κοπέλας που κάθεται στον πάγκο (αυτό σίγουρα απαγορεύεται) και κοιτάει το κενό. Εκείνη πάει στο παράθυρο και στέκεται περιμένοντας να την προσέξει η υπάλληλος. 
Εκείνη τη στιγμή τη συμπάθησα για πρώτη φορά. Πριν απλά δεν ήξερα πώς να νιώσω. Δεν τη συμπάθησα από την ευγένεια που έδειχνε το ότι θα περίμενε όση ώρα χρειαστεί αρκεί να μην ενοχλούσε το ονειροπόλημα της υπαλλήλου (ή τον ύπνο της). Τη συμπάθησα γιατί το ίδιο θα έκανα κι εγώ. Ίσως να ντρεπότανε απλά. Ίσως να σκεφτόταν τα δικά της. Η ίσως να είχε όλο το χρόνο στον κόσμο.

Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

Δε σ' αγαπώ - μου είσαι χρήσιμη, δε σε θέλω - σε χρειάζομαι, δε μου είσαι απαραίτητη - απλά με βοηθάς

Ξέρω πως θα μας έκανε να νιώθουμε καλά αν λέγαμε απλά οτι οι άνθρωποι νιώθουνε συμπόνοια, έτσι γενικά κι αόριστα. Πάντα μας κάνει να νιώθουμε καλά μια μεταφυσική εξήγηση που να καταλήγει σε κάποιο καλό συμπέρασμα. "Δεν ξέρω γιατί αλλά οι άνθρωποι είναι συμπονετικά όντα".

Αλλά δεν είναι. Δεν είναι μεταφυσικά συμπονετικοί, είναι ενστικτωδώς κοινωνικοί. Γιατί; Γιατί τους συμφέρει. Δεν ζούμε μαζί επειδή αγαπιόμαστε, μάλλον το αντίθετο συμβαίνει. Ή μάλλον, αγαπιόμαστε/ζούμε μαζί, επειδή μας συμφέρει. Το ξέρω οτι θα προτιμούσες να μη θέλεις άλλους ανθρώπους. Το ξέρω οτι θα προτιμούσα να μη θέλω άλλους ανθρώπους. Δεν μπορείς να τους προβλέψεις, δεν μπορείς να τους ικανοποιήσεις και εν τέλει πληγώνεσαι διαρκώς.

Αναρωτιέμαι τι άμυνες χρειάζεται κάποιος για να μην χρειάζεται άλλους ανθρώπους. Γιατί αυτό είναι οι άνθρωποι γύρω μου. Άμυνες απέναντι στις φυσικές απειλές που υπάρχουν, στην πείνα, στη δίψα, στην τρέλα από τις φωνές του κεφαλιού. Οι άνθρωποι είναι οχυρά που με κρατούνε σε μια σχετική ασφάλεια. Τι άμυνες θα πρέπει να έχω εάν δεν χρειάζομαι άλλους ανθρώπους. Θα πρέπει να είμαι φτιαγμένος από πέτρα, από τα πιο δυνατά κράματα, για να αντιπαρέρχομαι τις απειλές.

Η φύση με τους μηχανισμούς της εξέλιξης με προσάρμοσε όμως. Οι άνθρωποι πια δεν είναι εργαλεία μου - είναι οι αγάπες μου, δεν τους χρειάζομαι - τους θέλω, δεν με βοηθούν - μου είναι απαραίτητοι. Κι έτσι αλυσοδέθηκα με τρόπους πολύ χειρότερους από ορισμένες φυσικές δυσκολίες που περιέχει η ζωή στον πλανήτη. Χειρότερους, γιατί οι άνθρωποι δεν είναι σφυριά και πένσες, δεν κάνουν οτι τους πει το χέρι σου, κάνουν αυτό που θέλουν. Τι εργαλείο είναι αυτό που κάνει αυτό που θέλει κι όχι αυτό που λες; Πως το χρησιμοποιείς;

Το χρησιμοποιείς λάθος.

Αν οι άνθρωποι είναι εργαλεία, αν εγώ είμαι εργαλείο, τότε ποια είναι η εργασία που πρέπει να φέρουμε σε πέρας; Να επιζήσουμε;

Αν δεν είναι εργαλεία, τι είναι; Άνθρωποι; Και γιατί τους θέλω τότε; Θες κάτι γιατί το χρειάζεσαι. Δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία ή δεν βλέπω εγώ άλλη ερμηνεία.

Αν εγώ είμαι εργαλείο, αν όλοι είμαστε εργαλεία, υπάρχουνε στιγμές που μας χρησιμοποιούν και στιγμές που μας αφήνουν στην εργαλειοθήκη. Το κακό με τα έλλογα εργαλεία είναι πως δεν τους αρέσει η εργαλειοθήκη. Το κακό με τα έλλογα εργαλεία είναι πως δεν τους αρέσει να τα χρησιμοποιούν όπως, όποτε και όπου θέλουν.

Το κακό με τα έλλογα εργαλεία είναι πως δεν τους αρέσει να τα γράφουνε στ' αρχίδια τους.

Κι αν οι άνθρωποι είναι και εργαλεία και άνθρωποι,
αν εγώ είμαι και εργαλείο και άνθρωπος,
όταν θα με σηκώσεις να καρφώσεις τα καρφιά στα φέρετρα των αναγκών σου,
κοίτα να σηκωθείς για να καρφώσεις και τα καρφιά απ' τα δικά μου,
γιατί μου είναι πολύ εύκολο σαν ανθρώπινο σφυρί,
μια έτσι να κάνω,
και το κεφάλι μου θα βρει το δάχτυλό σου.

Τετάρτη, 31 Ιανουαρίου 2018

Τσινάει ο γάιδαρος; Τσινάει

Κάνω το χιλιοστό μου διάλλειμα για σήμερα (στ' αρχίδια μου πως γράφεται, άμα μ' ένοιαζε θα το έψαχνα στο γκουγκλ). Απλά αρνούμαι να μελετήσω για την παγκοσμιοποίηση. Αναμενόμενο φαντάζομαι.

Μου άνοιξε κάποιος το θέμα του χρόνου. Εγώ άνοιξα επίσης σήμερα το θέμα της δημιουργικότητας. Και το θέμα της οικονομίας, κάποια πολιτικά ζητήματα, και διάφορα άλλα.

Χτες κάποια μου είπε οτι αφού δεν μπορώ να δω τηλεόραση (γιατί όντως δεν μπορώ) τουλάχιστον ελπίζει να κάνω κάτι που να με βοηθάει να κοιμάμαι τα βράδια. Ή κάτι τέτοιο. Και σήμερα με ρώτησε κάποιος αν κοιμάμαι πολύ.

Κοιμάμαι πολύ, ναι. Γιατί παρόλες τις δυσκολίες μου, τα άγχη και τους πόνους μου, είμαι αρκετά αναίσθητος ώστε να κοιμάμαι σαν πουλάκι. Κι αν βλέπω που και που λίγο παράξενα όνειρα (όντως, που και που, όχι συχνά) τι να γίνει; Σε γενικές γραμμές είμαι εντάξει. Εφόσον κοιμάμαι καλά, είμαι εντάξει.

Λάθος

Το "είμαι καλά επειδή μπορώ και κοιμάμαι" είναι το ίδιο με το "θέλω να κάνω σεξ επειδή μου σηκώνεται". Λάθος.

Μου σηκώνεται επειδή α) έμαθα να μου σηκώνεται και μου είναι εύκολο επειδή δε χόρτασα και σεξ ποτέ,  β) μου σηκώνεται εύκολα για τον ίδιο λόγο φαντάζομαι που πετάω εύκολα μια πέτρα μακριά ή γιατί τρέχω γρήγορα. Γιατί   μ ο υ   α ρ έ σ ε ι   η αίσθηση. Και το ίδιο φαντάζομαι ισχύει και για τον ύπνο μου. Δε χρειάζομαι καν τόσο ύπνο. Απλά μου αρέσει η αίσθηση. Ή απλά γιατί δεν υπάρχει κάτι να θέλω να με κρατήσει ξύπνιο. Μεταστροφή: κοιμάμαι γιατί δε με κρατάει κάτι ξύπνιο.

Ορίστε λοιπόν δυο πράγματα για μένα. Κοιμάμαι εύκολα και μου σηκώνετα εύκολα. Τι από αυτά με βοηθάει για να είμαι πιο χαρούμενος; Τίποτα. Δε μου χρειάζεται η σηκωμένη πούτσα γιατί δεν τη χρειάζεται κανείς άλλος. Εγώ την συνήθισα πια, μου είναι αδιάφορη όταν είμαι μόνος μου. Ο ύπνος τι μου χρειάζεται; Δε μου χρειάζεται γιατί δε με χρειάζεται κάποιος άλλος ξύπνιο ή ξεκούραστο. Αν δε με χρειάζεται κανείς εξυπηρετώ μόνο εμένα ξύπνιος.

Είμαι άρρωστος με την ανθρώπινη προσοχή. Είμαι άρρωστος με τις ανθρώπινες σχέσεις. Προς τα κάπου πηγαίνει αυτό αλλά δεν μπορώ να αλλάξω πορεία. Δεν, δεν, δεν, κάτι πάει στραβά και δεν ξέρω, δεν, δεν, δεν, όλο άρνηση, ένα χάος, μια σκέψη με παρηγορούσε, θα βρω κάποιον να αγαπήσω και θα φτιάξει αλλά είναι μεγάλο ψέμμα αυτό, με κούρασε ο ήχος της μουσικής αλλά με κουράζει και η σιωπή τώρα, και ο ύπνος με κουράζει και τα γεννητικά μου όργανα με κουράζουν και εντύπωση δε μου κάνει τίποτα πλέον, μου κάνεις εσύ που και που αλλά κι εσύ-

κι εσύ, έμφαση στο και, στην επανάληψη και στο χρόνο που δεν είναι τίποτα άλλο από την κίνηση. Χωρίς κίνηση δεν υπάρχει χρόνος. Να η απάντηση σου, λοιπόν. Σύνταξη μηδέν, θα το πληρώσω αυτό το κείμενο ε; Σαν το κόμμα κι εγώ, τα λάθη που κάνω τα πληρώνω πρώτα πρώτα εγώ. Οπότε παράτα με με τις παρατηρήσεις σου. Αν δεν έχεις να πεις κάτι καλό μη λες τίποτα, τα αρνητικά τα ακούω όλη μέρα στο κεφάλι μου.

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Τέλειωσα 2 εργασίες και είπα να γράψω ακόμα μια μαλακία

https://www.youtube.com/watch?v=kR3orob9xtE

Πάλι γράφω για άλλους και δε μ' αρέσει αυτό. Η φίλη μου η πως-τη-λένε-όλο-ξεχνάω-τ'-όνομά-της σωστά σχολίασε προχτές οτι αμα αρχίσεις να ακούς καλά λόγια, μετά θα κάνεις ο,τι κάνεις για να ακούς καλά λόγια.

Ε λοιπόν αυτό είναι ανοησία και δε θέλω να το κάνω. Αλλά δεν μπορείς να το αποφύγεις κάποιες φορές. Δεν μπορείς καν να το αναγνωρίσεις κάποιες φορές. Και δεν είναι οτι θα έρθει το ανάλογο ενός αναγνωρισμένου χορογράφου να μου κάνει κομπλιμέντα σε οποιονδήποτε τομέα, εμένα η τέχνη μου είναι να ξενίζω και να δίνω μέχρι ο άλλος να μη θέλει άλλο.

Άρα αν δε θες να γίνεις χοντρή καλύτερα να με αποφύγεις.

Όμως μίλαγα για το πόσο πέφτει η ποιότητά μου. Και αχ και βαχ και τέτοια αλλά πριν βιαστείς να με διαψεύσεις άκου πρώτα. Άλλο η κλάψα, στην οποία είμαι μανούλα, ναι, και άλλο η αναγνώριση (τι έπαθα με τη λέξη αναγνώριση σημερα;) οτι κάτι βρίσκεται σε ύφεση. Η ύφεσή μου δεν εμφανίζεται μόνο με τη μορφή παλιών και νέων σωματικών υποβαθμίσεων, δεν εμφανίζεται μόνο με τη μορφή συναισθηματικών εξάρσεων ενός προβληματικού και ανασφαλούς ατόμου, δεν εμφανίζεται μόνο με την ακαδημαϊκή μετριότητά μου, δεν εμφανίζεται μόνο έτσι

αλλά εμφανίζεται κι έτσι.

Δες τι μπορώ να κάνω με το σώμα μου πλέον. το 50%
Δες πως αντιδρώ συναισθηματικά και στις πιο απλές καταστάσεις. πολύ άσχημα
Δες τις εργασίες μου για τη σχολή. Μέτριες, με αληθινή προσφορά στην επιστήμη 0.

Απογοητευτικό, α, τι απογοητευτικό. Φυσικά δεν θα πεθάνω κιόλας γιατί για να πεθάνεις επίτηδες πρέπει να θες, κι εγώ δε θέλω είτε γιατί λειτουργεί κάτι σωστά μέσα μου τουλάχιστον (τα ένστικτα επιβίωσης), είτε γιατί έχω ελπίδα οτι μπορεί να αλλάξει κάτι. Οι πρόσφατες γνωριμίες μου με διαβεβαίωσαν οτι αυτό το κάτι που ευαγγελίζομαι την αλλαγή του δεν πρόκειται να αλλάξει που να χτυπιέμαι σαν το ψάρι που ψάρεψα στο κάτω Κουφονήσι άμα δε σοβαρευτώ.

Δε γίνεται να με πάρει κάποιος από το χέρι και να με βοηθήσει σ' αυτό; Φαντάζομαι όχι.

Αμείλικτα οδεύουμε προς το θάνατο, κείμενο το κείμενο, χορό το χορό, βάρδια τη βάρδια, έξοδο την έξοδο, ραντεβού το ραντεβού, φιλί το φιλί, εργασία την εργασία, τηλέφωνο το τηλέφωνο, αφιέρωμα το αφιέρωμα, πληγή την πληγή, μέχρι το τελευταίο, τον τελευταίο, την τελευταία, την τελευταία, το τελευταίο, το τελευταίο, την τελευταία, το τελευταίο, το τελευταίο, την τελευταία.

Πληγή την πληγή μέχρι την τελευταία.

Ο κόσμος μοιάζει να προσπαθεί να μας σκοτώσει πληγή την πληγή.

Κι εμείς εκεί, ν' αντιστεκόμαστε, κείμενο το κείμενο, χορό το χορό, βάρδια τη βάρδια, έξοδο την έξοδο, ραντεβού το ραντεβού, φιλί το φιλί, εργασία την εργασία, τηλέφωνο το τηλέφωνο, αφιέρωμα το αφιέρωμα, πληγή την πληγή.

Να αντιστέκεσαι πληγή την πληγή. Αν και δεν είμαι για να δίνω συμβουλές γενικά.

(το τραγούδι στο τέλος δεν είναι η εκτέλεση που ήθελα, αυτή που έβαλα είναι χάλια αλλά δεν υπήρχε στο youtube η σωστή γαμώ. Σορυ αλλά έπρεπε να το πω)

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Αφού ο,τι σε βολεύει λες, πες το όπως θες

Καθώς είμαστε και παιδιά της πόλης

οι ήχοι που κάνει το δάσος μας τρομάζουν
έχουμε συνηθίσει σε ανθρώπινους ήχους
σε ήχους μηχανών φτιαγμένων από ανθρώπους
σε ήχους ζώων εξημερωμένων από ανθρώπους
και σε ήχους του περιβάλλοντος που δεν έχουν μπορέσει ακόμα να ελέγξουν οι άνθρωποι
(όπως ο ήχος της βροχής)

σε ένα τέτοιο ανθρωποκεντρικό περιβάλλον
εσύ μου ζητάς να φερθώ απάνθρωπα
να ξεχάσω πως είναι οι άνθρωποι
και να μάθω ως δια μαγείας πως συμπεριφέρονται σε μη ανθρώπινα όντα

προσπάθησα
και προσπαθώ
μέχρι που αναρωτήθηκα γιατί προσπαθώ μόνος μου
- εκτός αν δεν προσπαθώ μόνος μου -
αλλά οι μη ανθρώπινες προσπάθειες δεν είναι στο φάσμα της αντίληψης μου
φαντάζομαι πως το καταλαβαίνεις αυτό

τέλος πάντων

οι ήχοι που κάνει το δάσος με τρομάζουν
αλλά τα δάση μου αρέσουν
σχεδόν όσο αρέσουν σε κάποιους ανθρώπους οι θάλασσες

περπατάω στο δάσος μόνος μου
και ψάχνω υποτίθεται κάτι που ξέρω πως μοιάζει και πως ακούγεται και πως μυρίζει και τι γεύση έχει
- υποτίθεται, γιατί δεν γνωρίζω τίποτα εν τέλει -
και όπως περπατάω, χάνομαι
γιατί ως παιδί της πόλης, όσο κι αν μ' αρέσουνε τα δάση
είναι δύσκολα στον προσανατολισμό
κι έτσι χάθηκα τώρα

και δυστυχώς εγώ δεν είμαι ελάφι να μη με απασχολεί το που πάω
ή με ποιον πάω
ή το πως πάμε
οπότε με το που χάθηκα, σταμάτησα

και από θύτης έγινα θύμα στο δάσος
και ως θύμα βρίσκομαι συνέχεια υπό
υπό καταδίωξη
υπό αμφισβήτηση
υπό σου
και φυσικά εμένα δε μου αρέσει να βρίσκομαι υπό παρά μόνο όταν θέλω να βρίσκομαι υπό
ή μάλλον πιο σωστά
παρά μόνο όταν με εξυπηρετεί να βρίσκομαι υπό
"οπότε τα υπό τέλος" αναφώνησα

και από θύμα αποφάσισα να βγω από το δάσος μέχρι να γίνω θύτης
ή μέχρι να μην υπάρχει πλέον έγκλημα
μόνο αγάπη
ή κάτι τέτοιες μαλακίες, δεν ξέρω πως τα λέτε στα μέρη σου
εμείς εδώ τα λέμε αγάπη
και έρωτες
και τέτοια

η φρασεολογία όμως είναι δευτερεύουσα μωρό μου
ξεπέρνα το

https://www.youtube.com/watch?v=_8z265sueIc

και παρατήρησε πόσα κοψίματα έχει το κομμάτι
μέχρι να μπει η σωστή αλληλουχία νοτών
πόσο σπαστικιά και απαραίτητη η υπομονή
ως τη σωστή αλληλουχία φιλιών - εεεεεε, νοτών εννοούσα.

Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

i hate me please die (me)

Έχω τόση ανάγκη να ξεφύγω από τον εαυτό μου που αναζητώ τους πιο παράξενους τρόπους.

Και ναι φταίει ο καπιταλισμός
και ναι φταίει που μεγάλωσα και άργησα να καταλάβω κάποια πράγματα
και ναι φταίει το μπλογκ που μου δίνει βήμα και έχω γίνει ψωνάρα
και ναι φταίει που ήμουνα δημοφιλής και έγινα ψωνάρα επίσης

και φταίνε πολλά γενικά.

Θέλω να ξεφύγω αρκετά ούτως ώστε όταν ξαναγυρίσω (αν ξαναγυρίσω) να είμαι άλλος εαυτός. Καλύτερος ελπίζω. Αν τύχει και είμαι χειρότερος θα ξανακάνω το ίδιο. Αλλά πρέπει να ξεκολλήσω, δες, δεν μπορώ να φλερτάρω καν, δεν μπορώ να επικοινωνήσω καν, δεν μπορώ να πω καν την αλήθεια, μόνο κείμενα, κείμενα, κείμενα

και κλάψα, κλάψα, κλάψα

και που τα αναγνωρίζω αυτά όλα δηλαδή, τι; Τώρα είναι δικαιολογημένα; Όχι δεν είναι. Νιώθω να βρίσκομαι σε δίνη και δεν ξέρω που καταλήγει. Ξέρω μόνος οτι εκεί που καταλήγει θα είμαι μόνος μου, κι εγώ, σε αντίθεση με σένα, δεν θέλω να είμαι μόνος μου. Θέλω παρέα. Και αυτών, και εσού, και εκείνου και εκείνων και αρκετή παρέα γενικά.

Θα έκλαιγα αλλά ούτε αυτό δεν μπορώ να κάνω αφιλτράριστο πια. Και φυσικά δεν είναι δικιά σου δουλειά να με φτιάξεις, για την ακρίβεια ακριβώς επειδή δεν είναι δικιά σου δουλειά να με φτιάξεις συμβαίνει αυτό που συμβαίνει. Έχεις δίκιο κι έχω άδικο και ούτε αυτό δεν έχει σημασία πλέον, τα δίκαια και τα άδικα είναι για όταν έχεις κάτι να μάθεις από αυτά, για όταν έχεις κάπου να προχωρήσεις. nope + nope + nope.

Ψάχνω κάποιον να με φτιάξει και δε με φτιάχνει κανείς και κλαίγομαι. Να πάω να γαμηθώ λες;

Καλή απάντηση, τη δέχομαι.

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

δίχως παρεξήγηση

https://www.youtube.com/watch?v=TGOPC_4RYDU

Εστιάζω σε κάθε ένα από τα σημεία που πονάνε
έχουν γίνει πια ποιηματάκι
μέση, γόνατο, πατούσα
κεφάλι, καρποί, καρδιά

(ω, τι ποιητής)

(ω, άντε γαμήσου)

το καθένα ακτινοβολεί τη δικιά του γλώσσα
"εγώ πονάω επειδή με πάταγες πολύ και λάθος, λούσου τα τώρα" αναφώνησε η πατούσα
"εγώ γιατί δεν κράτησες σωστή στάση" η μέση
το γόνατο με έβρισε
"να μην ξαναπιείς και να προσέχεις τους καθρέφτες στο ποδήλατο βλάκα"
το κεφάλι μου μιλάει πιο γλυκά
"εγώ σπάνια σε ταλαιπωρώ, το ξέρεις, άσε με και μένα να βγάλω τα σώψυχά μου"
"ναι, θυμήθηκες να κάνεις ποδήλατο μετά απο τόσο καιρό και σε πειράζουμε εμείς που πιαστήκαμε στο τιμόνι" έχουν και τα δίκια τους κι οι καρποί μου
και η καρδιά, φυσικά, το κλασικό

"Εστιάζω σε κάθε ένα από τα σημεία σου που θέλω
έχουν γίνει πια ποιηματάκι
μέση, γόνατα, πατούσες
κεφάλι, καρποί, καρδιά"

μα τα δικά σου δε μου μιλάνε,
δεν ξέρω αν πονάνε
ή αν περνάνε καλά
ή αν ψήνονται να ακουμπήσουν με τα δικά μου
ή αν αποσυνδέθηκαν τελείως
ή αν συνδέθηκαν τελείως πλέον
ή τι τέλος πάντων

Ενοχικός είναι το δεύτερό μου όνομα μανμου

Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018

"και τέτοια" είπαμε; δεν είπαμε

https://www.youtube.com/watch?v=SHhrZgojY1Q

Δεν θα έκανα ποτέ μπάντα σαν αυτή των Χου. Πολύ φασαριόζοι. Πολύ καλοί κιόλας βέβαια. Δεν θα έπαιζα τέτοια αλλά σίγουρα τα άκουγα πολύ πολύ όταν ήμoυνα μικρός.

Χαουέβερ

Πολύ θα ήθελα να πω οτι δε θα ξανακοροϊδευτώ αλλά δε νομίζω να ισχύει. Μοιάζω να μου τη φέρνουνε συνέχεια. Θέλω κάποιος να έρθει να μου πει τι κάνω λάθος. Βασικά ντάξει, όλοι αυτό μου λένε τον τελευταίο καιρό, τι κάνω λάθος. Δε φταίει που δε μου το λένε, φταίει που δεν πείθομαι.

Κανονικά τώρα θα ανέλυα τι λένε, τι λέω, τη διαφωνία, θα έβαζα και καμιά αναφορά για την κοπέλα που γουστάρω και θα ήταν ένα έτοιμο κειμενάκι.

Αλλά ΒΑΡΙΕΜΑΙ και έχω γίνει βαρετός.

βαρετός βαρετός βαρετός

κι επειδή βαριέμαι, έχω να πω οτι δεν έχω όρεξη να δω κανέναν και θα πάω μες στο σκ στην παραλία να διανυκτερεύσω εκεί μπας και συνέλθει το μυαλό μου και γράψω την εργασία του κρητικού για την τρομοκρατία στην ΕΕ γιατί δεν πάει πουθενά μέχρι τώρα η σκέψη μου.

soooooo fuck off