Δευτέρα, 14 Μαΐου 2018

Μείνε μαζί μου, πιάσε μαζί μου, κάτσε μαζί μου, σκέψου μαζί μου, μίλα μαζί μου

https://www.youtube.com/watch?v=3JRtsoZvnds

1 - Στη Βουλιαγμένης, βράδυ (ομπβς), απέναντι από τη μεριά της Ειρήνης, λίγο πιο κάτω από το σπιτι του Παναγιώτη, στο Ελληνικό. Απέναντι μου τα 24ωρα έβερεστ, με όσους πελάτες ακριβώς πρέπει να έχουνε τέτοιες ώρες: 2 άτομα, έναν γέρο που δεν μπορείς καν να φανταστείς γιατί είναι στα έβερεστ με καφέ 3 το βράδυ στη μέση του πουθενά και έναν ταξιτζή που αγόρασε ένα στάχτινο σάντουιτς για να παραστήσει τον είμαι-καλά-σας-πάω-όπου-θέλετε ταρίφα, άμα βρει κούρσα, όταν βρει κούρσα, μέχρι να σχολάσει.Εσύ βρέθηκες να περιμένεις το βραδυνό λεωφορείο που θα σε πάει κοντά στο σπίτι (αλλά όχι στο σπίτι). Περνούν τα αμάξια, αλλάζουν οι ταρίφες μα τα σάντουιτς μένουν ίδια, ο γέρος πίνει από το αιώνιο κύπελλο καφέ, λες για μια ζωή, και τη μονοτονία σπάει μόνο κανένας που βαριέται να περιμένει το φανάρι και περνάει με κόκκινο. Μα δεν έχει σημασία, τέτοιες ώρες τα χρώματα είναι όλα ίδια.

2 - Στην άσφαλτο της σπιάτζας, μόλις έχεις φύγει από το σπίτι του Ρωμανού και λες να κάνεις μια βόλτα πριν πας σπίτι. Ή μπορεί να γυρνάς από το νταραβέρι, ή μπορεί να γύρισες απ' το Κατάκολο και να άργησες να φτάσεις. Ορισμένα σημεία της δημοσιάς, γιατί της ταιριάζει η ονομασία "δημοσιά", είναι θεοσκότεινα, κυριολεκτικά πίσσα, σκοντάφτεις στις λακούβες του δρόμου και μόνο από εμπειρία πια, ή από τύχη, δεν πέφτεις στα χόρτα δεξιά κι αριστερά. Μα ποτέ δε φοβήθηκες μην πάθεις τίποτα στη σπιάτζα. Ο ρομαντισμός γεννήθηκε και πέθανε σ' αυτά τα λίγα χιλιόμετρα αυθαιρέτων και ψιλής άμμου. Ο δικός σου ρομαντισμός τουλάχιστον. Που και που αμάξια προς τη μια ή την άλλη πλευρά, που και που όμως. Κανένα μηχανάκι με διαλυμένη εξάτμιση ίσως. Και πάντα η σοκαριστική ακουστική. Ο ήχος του αμαξιού ή της μηχανής να ξεκινά από πολύ μακριά, πολύ πολύ, θα νόμιζες οτι τον άκουσες με το που ξεκίνησε από Κατάκολο, και με το που σε περνάει, μένει στον αέρα για εξίσου μεγάλο διάστημα, μένει και μένει λες και το φάντασμα του πλανιέται στις στροφές των τσιμεντολίθινων ερειπίων και των καλαμιών. Μέχρι που ο ήχος της θάλασσας τον καταπίνει. Τέτοιες ώρες, εκεί, όλους τους ήχους τους καταπίνει η θάλασσα.

3 - Στον επαρχιακό δρόμο που ενώνει τη χώρα με το κάμπινγκ. Ή το ξενοδοχείο. Ή την παραλία που έχεις στήσει. Τα μαγαζιά όλα κλειστά, και όσο φεύγεις απ' τη χώρα αραιώνουν. Μετά μένουν λίγα σπίτια ακόμα, ή πολύ πλούσια ή πολύ φτωχά, και μετά χώμα, χωράφια αν το νησί έχει νερό ή απλά ξερές πέτρες, κίτρινα χόρτα. Είναι αργά το απόγευμα και γυρνάς για να μπανιαριστείς και να ετοιμαστείς για να ξαναβγείς. Μπορεί να είσαι στην Ανάφη, μπορεί στην Ίο, μπορεί στην Αντίπαρο, μπορεί σε άλλο νησί, μπορεί σε ξένη χώρα. Δε μιλάνε τα χωράφια, δεν έχουν νόμισμα ή ταυτότητα τα ξεραμένα χόρτα, δεν έχει σημασία πως ονομάσανε τη χώρα κάποιοι που δε γνώρισες ποτέ. Δεν έχει σημασία για την ιστορία σου τουλάχιστον. Έχεις αρκετό δρόμο αλλά δεν πειράζει, το καλοκαίρι συνήθως ο χρόνος είναι αρκετός. Έχεις για οδηγό την άσπρη ξεθωριασμένη γραμμή στο πλάι του δρόμου γιατί, με τόσο ήλιο όλη μέρα, δεν μπορείς πια να κοιτάς ευθεία, μόνο κάτω. Περπατάς και όταν κλείνουν οι πλαγιές ή όταν αντέχεις, ρίχνεις μια ματιά. Η μαγεία του τοπίου αυτού δε συνηθίζεται, όσες μέρες κι αν περάσεις εκεί. Κάποιο πλοίο της γραμμής έρχεται ή φεύγει. Κάποιος ψαρεύει πέρα στα ανοιχτά. Φυσάει και οι εκτάσεις με τα κίτρινα χόρτα κυμματίζουν. Τα αυτιά σου σφυρίζουν απ' τον αέρα αλλά δε σε πειράζει, για σήμερα τα ακουστικά δεν έχουν θέση στο κεφάλι σου. Είναι δροσερός αέρας, κι ευτυχώς, γιατί έχεις καεί. Θα πας και θα αλλάξεις και σε λίγες ώρες, στο σκοτάδι, με παράξενα χρωματιστά φώτα θα χορεύεις ή θα αγκαλιάζεις ή θα ακουμπιέσαι ή θα πίνεις ή θα φωνάζεις ή θα γελάς ή όλα μαζί. Μάλλον όλα μαζί. Σε λίγες ώρες το καλοκαίρι σου θα χτυπάει κόκκινο. Μα για τώρα, με κουρασμένα πόδια, ακολουθάς την γραμμή στο πλάι του δρόμου και θα έλεγε κανείς οτι σε χαιδεύει όλος ο κόσμος για να σε ξεκουράσει. Τέτοιες ώρες, όλος ο κόσμος σε χαιδεύει και κανείς δε θα σου πει να βιαστείς.

4 - Στο παράθυρο του σπιτιού σου, στην μπαλκονόπορτα πιο σωστά, που την έχεις αφήσει ανοιχτή για να μπαίνει αέρας και να βγαίνει το βλέμμα σου όταν ψάχνεις παρηγοριά. Πήγε αργά κι εσύ ακούς μουσική και τα αμάξια στη Θηβών που περνούν πιο συχνά απ' όσο θα ήθελες αλλά όχι πιο συχνά απ' όσο αντέχεις. Ατμοσφαιρική μουσική και καλά, με όσα λιγότερα ρούχα μπορείς, κοιτάς μια την οθόνη, μια το δρόμο. Θέλεις παρέα ή δεν ξέρεις τι θέλεις. Αλλά κάτι ψάχνεις. Μια με τα μάτια, μια με το στόμα, μια με το χέρι, μια με τη φαντασία. Ψάχνεις. Όσο κοιτάς έξω είναι καλά, όσο ο κόσμος συνεχίζει να γυρίζει θα φέρει και αυτό που θες. Αναρωτιέσαι αν θα το πάρεις, αν θα καταφέρεις να μην το χάσεις πάλι. Αναρωτιέσαι τι έγινε λάθος, τι έγινε σωστό, αγνοώντας, λόγω έλλειψης εμπειρίας και ίσως εξυπνάδας, πως η ζωή είναι μια ρόδα που γυρίζει αλλά αυτό δε σημαίνει πως ο άξονάς της μένει σταθερός. Όμως δεν πειράζει, ή θα μάθεις ή όχι, τις μέρες που ανοίγεις την μπαλκονόπορτα σημαίνει πως ψάχνεις, τις μέρες που ψάχνεις, συνήθως βρίσκεις. Μπορεί όχι αυτό που θες αλλά κάτι για να αντέξεις και να συνεχίσεις το ψάξιμο. Έχεις δει ατυχήματα στη Θηβών, μεθυσμένους, ποδήλατα, κόρνες, κόντρες, σούζες, περαστικούς από το τελευταίο μετρό, ταξί να αφήνουν κόσμο, έχεις δει όλη τη ζωή και ακόμα αναρωτιέσαι που βρίσκεται. Εμένα μου φαίνεται πως βρίσκεται κάπου στα πεζοδρόμια της Θηβών, στα αμάξια με τη δυνατή μουσική, σ' αυτούς που δε φορούν κράνος και σπάνε το κεφάλι τους στο διάζωμα, σ' αυτές που τα τακούνια τους σπάνε τη σιωπή σαν πιστολιές, στο φαινόμενο ντόπλερ που πάντα το θυμάσαι σε ανάλογες στιγμές. Τέτοιες ώρες όμως, η φυσική δεν αρκεί να ερμηνεύσει τον κόσμο.

Τέτοιες ώρες είναι καλό να σκέφτεσαι πως όλα θα πάνε καλά. Εγώ, σήμερα το βράδυ, 14 Μαΐου 2018, σκέφτομαι πως ίσως τελικά όλα θα πάνε καλά.


Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Οι Συνειδητοποιήσεις της Θεσσαλονίκης

Νούμερο ένα

Κουράστηκα να ταξιδεύω μόνος μου. Μπορώ να το κάνω αλλά ειδικά αυτό το 6ωρο ταξίδι δεν μπορώ πια να το βιώνω μόνος, χωρίς να μπορώ να ακουμπήσω το πόδι κάποιου στη διπλανή θέση, χωρίς να μπορώ να πω κάτι χαζό, χωρίς να μπορώ να νιώθω λίγη ασφάλεια στο ταξίδι, με το χέρι χωμένο εκεί που έχω παραχώσει το πορτοφόλι μου.

Νούμερο δύο

Η Θεσσαλονίκη είναι όμορφη αλλά η ομορφιά πάει χέρι χέρι με τις σκέψεις που κάνεις, δεν είναι τελείως ανεξάρτητη. Η Θεσσαλονίκη πλέον δεν είναι τόσο όμορφη, είναι κάπως παράξενη, κάπως νωχελική και προβληματισμένη, κάπως δύσκολη, ειδικά όσο πάω προς τα ανατολικά. Η Θεσσαλονίκη είναι πια το πανέμορφο κορίτσι που συναντάς τυχαία στο δρόμο, που το συμπαθείς, που το κοιτάς στα μάτια και που σου αρέσει το φόρεμά του, το πανέμορφο κορίτσι που συμπαθείς και θα μπορούσες ίσως να περάσεις πολύ καλά μαζί του αλλά αυτό έχει τις δουλειές του, εσύ τις δικιές σου και τελικά η τυχαία σας συνάντηση σου αφήνει γλυκόπικρη γεύση όσο εσύ συνεχίζεις το δρόμο σου κι αυτή επιστρέφει στις δουλειές της.

Νούμερο τρία

Οι αναμνήσεις μου δεν αρκούν πια. Όχι μόνο για τη Θεσσαλονίκη, γενικά. Μου είναι τεράστια ανάγκη να δημιουργήσω καινούργιες, δυνατές, έντονες, Ελευθεριακές αναμνήσεις. Δε μου αρκεί να τριγυρνώ σε στενά και να θυμάμαι τι συνέβη εκεί πριν χρόνια, πριν μήνες, πριν γίνω έτσι. Θέλω να δημιουργώ νέες αναμνήσεις, νέες προσθήκες, και κυρίως, Ελευθερία, θέλω όταν βγαίνουμε να μη βγαίνουμε για το γαμώτο, θέλω να βγαίνουμε για να δημιουργούμε νέες αναμνήσεις.

Νούμερο τέσσερα

Ο έρωτάς μου είναι πολύ πολύ έντονος και πολύ πολύ προβληματικός και πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ούτε η άρνηση φτάνει, ούτε οι υποχωρήσεις, ούτε το να μη βλέπω οτι δε με γουστάρεις πια.

Νούμερο πέντε

Δεν θα ξαναπάω στη Θεσσαλονίκη (ή οπουδήποτε αλλού) αν δεν έχω κάποιον καλό λόγο να πάω. Τώρα τι λέμε καλό λόγο, είναι συζήτηση για άλλο ποστ.

Βαθμός ταξιδιού: 3.5/10
high: 8 (πάρτυ αστεροσκοπείου)
low: 0 (εκδήλωση της ΧΑΝΘ στην παραλία, χοτ ντογκ, hangover και bruno mars)

Πέμπτη, 3 Μαΐου 2018

Γάμησέ με στο μυαλό, γάμησέ μου το μυαλό, εγώ νιανιά δεν είμαι, βλάκα

Τώρα που θα λείψω 2-3 μέρες
λιγο και ταυτόχρονα πολύ
θα αφήσω εδώ κάτι να διαβάζεις
κλασικός κύκλος: διαβάζεις - άρα ενδιαφέρεσαι - άρα διαβάζεις
πρώτα ενδιαφέρθηκες ή πρώτα διαβασες; ποιος ξέρει;
εδώ δεν ξέρω καν αν διαβάζεις, θα ξέρω αν ενδιαφέρεσαι;

Αν μου κολλούσανε πιστόλι στο κεφάλι θα έλεγα ναι, αλλά εγώ είμαι και βαθειά αισιόδοξος,
κάποιες φορές σε σημείο ανοησίας

Τέλος πάντων.

Όταν ξανασυναντηθούμε θα κάνω κάτι που δε θα σ' αρέσει
στο λέω από τώρα για να μην έχουμε παρεξηγήσεις

δηλαδή αν μου κολλούσανε πιστόλι στο κεφάλι εγώ θα έλεγα οτι σ' αρέσει αλλά εγώ είμαι και βαθειά αισιόδοξος

θα σου κάνω πολλά πράγματα
ξέρεις γιατί;
υπάρχουνε τρεις λόγοι
ο πρώτος είναι γιατί μ' αρέσει
ο δεύτερος είναι γιατί σ' αρέσει
ο τρίτος
και ο πιο σημαντικός
είναι γιατί έχουμε γίνει ξενέρωτοι
πολλές αγάπες και πολλά λουλούδια και πολύ ασφάλεια και πολύ νιανιά
καλό και το νιανιά εγώ στηρίζω νιανιά φουλ, νομίζω το ξέρεις
αλλά μη γίνουμε και ξενέρωτοι

για αυτό λοιπόν
όταν ξανασυναντηθούμε
θα αποτραβηχτούμε σε μια όσο το δυνατόν πιο αθέατη γωνία
κατά προτίμηση κλειστός χώρος αλλά εγώ δεν έχω και θέμα
και εκεί θα αφοσιωθούμε ο ένας στον άλλον
σα να μη γνωριζόμαστε, μπορείς να ημιξεχάσεις ποιος είμαι για 1-2 ώρες;
σα να μη συμπαθιόμαστε, μπορείς να τσαντιστείς μαζί μου για 1-2 ώρες;
σα να μη μας κρατάει τίποτα, μπορείς να κάνεις σαν να μη σε κρατάει τίποτα για 1-2 ώρες;

everything goes σ' αυτές τις καταστάσεις
οπότε ξαναγυρνάω στην αρχή και ξαναλέω
πως όταν συναντηθούμε θα κάνω πράγματα που (δεν) θα σ' αρέσουν
και στο λέω από τώρα για να ξέρεις κι εσύ τι στάση να κρατήσεις (wordplay much?)
αλλά ξενέρωτοι δε θα επιτρέψω να γίνουμε

άσε άσε, σου λέω έχω πολλές ιδέες, η φαντασία μου σ' αυτά οργιάζει

μια τελευταία σκέψη μου για σένα
αν άλλαζαν θέση το μυαλό σου με το σώμα σου
πιστεύω το αποτέλεσμα θα ήταν ακριβώς το ίδιο
δε θέλω να γαμηθώ ή με το ένα ή με το άλλο
θα ήθελα και με τα δύο παρακαλώ

Αλλά αν μου κολλούσανε πιστόλι στο κεφάλι θα διάλεγα το πρώτο, θύμισέ μου αν σε ψήνει, να σου πω κάτι για αυτό όταν ξανασυναντηθούμε

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Αυτό λέμε όλοι

https://www.youtube.com/watch?v=WCZ0SOjkQaE

Οι λέξεις κουράζουν, κούρασαν, θα κουράσουν.

Όλο και κάποιος θα θέλει να συζητήσει κάτι. Να μιλήσουμε για το τάδε πράγμα, να πούμε για εκείνο το συναίσθημα, να περιγράψουμε κάτι, να πούμε κάτι να περάσει η ώρα.

Πολλές φορές μιλάς και δεν παίρνω καμία έξτρα πληροφορία.

Με κούρασαν οι συζητήσεις, δε θέλω να μιλάμε άλλο. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι επικοινωνίας, γιατί συνέχεια χρησιμοποιούμε τον ίδιο; Όλο μιλάμε. Βαρέθηκα να μιλάω, βαρέθηκα να γράφω. Βαρέθηκα τις λέξεις, τις προτάσεις, τις παύσεις, τα νοήματα που πρέπει να περιγραφούν ακριβώς, βαρέθηκα λέξεις όπως και, σίγουρα, ο,τι, όπως, καταρχής, γενικά, συνήθως, περίπου, περίεργο, κυρίως, ανέκαθεν, βαρέθηκα τις λέξεις αλλά πιο πολύ βαρέθηκα τις λέξεις που λέγονται για να γεμίσουν.

Θέλω να βρούμε κινήσεις να αντικαταστήσουν τις λέξεις.
Όταν θα θέλω να σου ξεκινήσω μια φράση δε θα λέω καταρχάς, θα σου στρώνω το μαλλί πίσω από το αυτί σου.
Όταν θέλω να πω κάτι σίγουρο θα σε κοιτάω στα μάτια τελείως σταθερά.
Όταν θέλω να γενικεύσω θα βηματίζω πάνω κάτω.
Όταν θέλω να πω κάτι αδιάφορο δε θα λέω τίποτα.
και τα λοιπά

Δε θέλω να μιλάω άλλο, δεν θέλω να ξαναβγεί συλλαβή από το στόμα μου μέχρι να γεμίσω. Θέλω μόνο να μιλάω όταν θα θέλω να περιγράφω τη χαρά μου. Μόνο τότε χαίρομαι αληθινά να λέω λέξεις.

Καμία συζήτηση αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να με ευχαριστήσει.

θέλω να κάνω τα πάντα

δε θέλω να πω τίποτα

 

Πέμπτη, 26 Απριλίου 2018

Τα χέρια κουρασμένα σκάβουν και η αρμύρα τσούζει στα μάτια. Όλο σκάβουν τα χέρια, όλο τσούζουν τα μάτια. Στην παραλία περνάμε φίνα, ακούς;

https://www.youtube.com/watch?v=C1Zb4KdcdL8

Δεν είμαι έτοιμος να ζήσω στο μέλλον, αυτό καταλαβαίνω όσο μεγαλώνω.

Χρειάζομαι ακόμα τη δεκαετία 95-05, χρειάζομαι ακόμα το στενό δίπλα στο σπίτι, την εφηβεία μου, το μουστάκι της φίλης της αδερφής μου που ήταν πολύ μικρή για να το βγάλει, την κατασκήνωση που ήμουνα πολύ έξυπνος για να πάω, το σχολείο μου, μου λείπει ακόμα το σχολείο μου και οι έννοιες όπως μπούλινγκ ή ξύλο ή ναρκωτικά που ήταν άγνωστες εκεί,

μου λείπουν ακόμα τα πρώτα λεωφορεία που πήρα, το πρώτο λεωφορείο που πήρα να ξέρετε ήταν το 730 όταν έφτανε μέχρι την Ομόνοια από την κάτω μεριά, και υπήρχε ακόμα Β13 και τα λεωφορεία τα γκρι τα παλιά με τα ξύλινα καθίσματα, άραγε τα θυμάται κανείς αυτά;

μπλέξαμε, ή μάλλον έμπλεξα, με νέους για να ρουφήξω τη νεανικότητά τους αλλά ακόμα μου λείπουνε τα παλιά μου πράγματα, οι κασέτες, γιατί να μου λείπουν οι κασέτες; τα αντεγραμμένα σιντί στο χάι φάι που άκουγα πολίς και χοροπήδαγα στην πάνω κουκέτα γιατί είχαμε κουκέτες,

μου λείπουν οι εποχές γιατί ήταν αθώες; ή μου λείπουν οι εποχές γιατί ήμουν αθώος; μάλλον το δεύτερο. Αλλά ήμουν όντως αθώος. Τότε πίστευα οτι δεν θα πλήγωνα ποτέ κανέναν, οτι όλα θα φτιάξουν όπως όταν πήρα πανεύκολα το προφίσενσι, ή όταν μου πέταξε ένα κεραμίδι ένας φίλος μου και μου κοψε το πόδι και μετά δεν το θυμόμουνα καν

αλλά τι τα θυμάμαι τώρα αυτά; έχουν τελειώσει, μόνο όταν ακούω τέτοια μουσική λίγο, ή όταν ακούω τον ήχο που κάνουν τα κουμπιά από τα παλιά κασετόφωνα, θυμάμαι

και στεναχωριέμαι λίγο, όχι γιατί θέλω το χρόνο να γυρίσει πίσω, φακ δεν είμαι ηλίθιος, αυτό δε γίνεται,

αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί δεν μπορούσαμε να κρατήσουμε τα όμορφα χαρακτηριστικά των καιρών εκείνων και να τα ζούμε ακόμα;

γιατί δεν ακούμε μουσική σαν καινούργιοι; γιατί δεν βγαίνουμε για βόλτες; γιατί δεν παίζουμε παιχνίδια; γιατί δεν καθόμαστε ως αργά το βράδυ έξω συζητώντας; γιατί δε μας νοιάζει τίποτα πια; γιατί πεθαίνουνε οι γύρω μας; γιατί πεθαίνουμε εμείς; γιατί δεν πάμε πια για φαί κάπου μακριά; γιατί δεν ξενυχτάμε σε 24ωρα μαγαζιά; γιατί δε μιλάμε στο τηλέφωνο; γιατί δεν αγαπιόμαστε; γιατί δεν κάνουμε βόλτες με τ' αμάξι αργά το βράδυ ακούγοντας ραδιόφωνο; γιατί δεν γράφουμε με σπρέυ "διαβασε ρε, μπορείς;" γιατί φοράμε γυαλιά ηλίου συνέχεια; γιατί τα σκαλοπάτια μας φαίνονται βρώμικα συνέχεια; γιατί δεν φωνάζουμε δυνατά στο δρόμο παρά μόνο όταν μεθάμε; γιατί μεθάμε με τόσα νεύρα ή με τόση αδιαφορία; γιατί δε χορεύουμε ρε; γιατί δεν κάνουμε πάρτυ; γιατί δε μας φαίνεται ενδιαφέρον πια το Σύνταγμα; γιατί όλοι κοιμόμαστε σπίτια μας ή στους/στις γκόμενους/γκόμενες μας; γιατί δεν πάμε διακοπές πολλοί μαζί; γιατί βαριόμαστε τόσο πολύ στο μετρό; γιατί συζητάμε όλο για βαρετά πράγματα; γιατί δεν κουτσομπολεύουμε πια; γιατί δεν κάνουμε ολυμπιακούς; γιατί δεν τρέχουμε ποτέ; γιατί διψάμε συνέχεια; γιατί πεινάμε λιγότερο;

γιατί δεν βλέπουμε πια γιουροβίζιον;

γιατί δεν βλέπουμε πια ειρωνικά τηλεόραση;

γιατί δε μας πειράζει πια η ζέστη;

γιατί μας πειράζει τόσο το κρύο;

γιατί δεν πάμε στη θάλασσα πια;

Ίσως εκεί να βρούμε πάλι τη χαμένη μας όρεξη, τα θαμμένα μας παιχνίδια στη άμμο. Ίσως αν τα βρούμε, καταφέρουμε να ξαναχτίσουμε τα κάστρα μας, κι ας έχει ανέβει πια το κύμα ως το λαιμό μας. Δεν έχουμε πνιγεί ακόμα ρε γαμώτο. Κι άμα χτίσουμε γερά κάστρα στην άμμο, έστω και λίγο, δε μπορεί, θα την καθυστερήσουμε την παλίρροια.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2018

Ποιος σκοτώνει και ποιος σκοτώνεται

https://www.youtube.com/watch?v=GtIkKiPF6t0

Χτες βράδυ

Είδα τα όνειρα που μου φύτεψες
και ανάσανα τον αέρα τον ανοιξιάτικο που σ' αρέσει
και ταξίδεψα στα νησιά που θέλω να σου δείξω
και ονειρεύτηκα πως θα είναι

και αργότερα ούρλιαξα τις φαντασιώσεις μου
με τα χέρια μου
και τα πόδια μου
ήπια πράγματα και ήταν αφιονισμένο νερό
έφαγα πράγματα και ήταν λιπαρά και πρόστυχα

μόνο τα σάλια σου
και το δέρμα σου

ονειρεύτηκα στο βαγονάκι του μετρό
πως σηκώνονται οι τρίχες μου
και σηκώθηκαν
πως σηκώνεται η κατάρα μου
και σηκώθηκε
πως σηκώνω το βλέμμα μου
και το σήκωσα για να τσακιστώ στο δικό σου
μα δεν τσακίστηκα

χτες βράδυ έβγαλα ένα μαχαίρι απ' το υπογάστριο μου
και έσταζε αίμα
το έγλειψα και το ξαναέβαλα στη θέση του
μαζί με τα άλλα ματωμένα εργαλεία στο ράφι
τα χείλη μου τώρα έχουν την γεύση του αίματος
θες να με φιλήσεις;
σου πηγαίνει το κόκκινο στα χείλη;

κάποια μέρα θα ξυπνήσω με αίματα πάνω μου
ή θα κοιμηθώ με τα δικά σου
αν σφιχταγκαλιαστούμε με αίματα ανάμεσα
θα κολλήσουμε
εσύ θα τρομάξεις σίγουρα με τα αίματα
εγώ θα τρομάξω σίγουρα με τα αίματα
και τελικά θα μας βρουν κουκουλωμένους κάτω απο μια κουβέρτα
να τρέμουμε να βγάλουμε τα κεφάλια μας στο πρωινό φως

ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος σε μαχαίρωσε;
ποιος με μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος μας μαχαίρωσε;
ποιος σε μαχαίρωσε;
ποιος με μαχαίρωσε;
ποιος σε μαχαίρωσε;
ποιος με μαχαίρωσε;
ποιος σε μαχαίρωσε;
ποιος με μαχαίρωσε;
ποιος σε μαχαίρωσε;
ποιος με μαχαίρωσε;

ποιος μας μαχαίρωσε και δεν μπορούμε να σηκώσουμε την κουβέρτα για να δούμε το πρωινό φως

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

How did we get to this?

"Μαλάκα, πρέπει να δοκιμάζεις νέα πράγματα"

Ήθελα να μιλήσω για ναρκωτικά αλλά βαριέμαι ακόμα και να ασχοληθώ. Είναι αστείο(ειρωνία) που οι άνθρωποί μου, αν υπάρχουν αυτοί, με τσιτώνουν ακόμα για αυτό το ζήτημα, ή για το ζήτημα των εμπειριών γενικά. "Δοκίμασε αυτό, κάνε αυτό, παίξε με αυτό, εξερεύνησε αυτό"

Είναι γελοίοι γιατί έχω ήδη τα ναρκωτικά στη ζωή μου αλλά δεν τα σέβονται γιατί σε αυτούς δεν αρέσουν τα αληθινά ναρκωτικά, προτιμούν να παίζουν με ασφάλεια ή χωρίς, με χαζές ουσίες που εμένα είτε θα με σκότωναν είτε θα με διέλυαν είτε απλά θα μου την έσπαγαν. Έχουν γίνει τα ναρκωτικά ανάγκη και το φαί διασκέδαση. Όμως ίσως για μένα να είναι ανάποδα.

Έγινε και ο έρωτας μια τετριμμένη λέξη που σε κάθε ηλίθιο κείμενο εδώ και αλλού περιμένεις να τη δεις. "Πότε θα μιλήσει για τον έρωτα, πότε θα αναφέρει τον έρωτα." Ο έρωτας είναι επίσης ναρκωτικό και το σεξ ανάγκη. Μόνο που για μένα ίσως να είναι πάλι ανάποδα.

Δεν θέλω να πω πως είμαι ανάποδος, ή ξεχωριστός. Άλλωστε μεγάλωσα με την πεποίθηση (σιχαμένος Γιώργος που μεγαλώνει με πεποιθήσεις)  οτι είμαι απόλυτα φυσιολογικός. Φέρε μου ναρκωτικά για να νιώσω σαν και σένα, για να μοιραστούμε εμπειρίες. Αγόρι/κορίτσι μου, είσαι σκουπίδι και δεν θέλω να είμαι σαν και σένα, δεν μπορώ να στο εξηγήσω καλύτερα. Οικτίρω και αδιαφορώ, είναι τόσο φανερό οτι δε με αγγίζει αυτό που μου λες. Για νέες εμπειρίες, για ναρκωτικά, για σεξ, για νέα φαγητά, για νέα ποτά, για νέα σώματα, για νέα παιχνίδια, για νέες ιδεολογίες, για νέα, νέα, νέα.

Πάλι θα αναφερθώ σε πεποιθήσεις που είχα και έχω και θα πω πως η πολεμική υπάρχει στη ζωή μου από παιδί, η έννοιες της σύγκρουσης, του πολέμου, της κόντρας. Το να ξεχωρίζω σε εχθρούς και φίλους είναι χαρακτηριστικό μου αναπόσπαστο, όλοι είναι εχθροί μου εν δυνάμει και όλοι είναι φίλοι μου επιθυμητά.

Δεν μισώ και κανέναν, δεν αγαπώ και πάρα πολλούς όμως. Όπως το εννοείς εσύ βέβαια γιατί εγώ αγαπώ τα πάντα μόνιμα και δυνατά. Αλλά τέλος πάντων. Αυτό που ήθελα να πω είναι πως οι νέες μου εμπειρίες είναι για σένα αδιάφορες, τα ναρκωτικά μου χαζομάρες σου, οι έρωτές μου ακατανόητες διαδικασίες, τα νέα μου παιχνίδια βαρετά, οι νέες μου ιδεολογίες για σένα είναι παλιές. Είμαστε εχθροί.

Τους εχθρούς σου ή τους διαλύεις ή τους φέρνεις με τη μεριά σου. Και αν κοιτάς γύρω σου και αναρωτιέσαι γιατί κάνω παρέα με τους δικούς σου φίλους ενώ είναι δικοί μου εχθροί η απάντηση είναι απλή.

The enemy of the enemy is a friend, 'till he's the enemy again

Στο σκάκι, όταν παίζω με υπολογιστή, δεν κάνω ματ. Για να νικήσω τρώω πρώτα όλα τα πιόνια του αντιπάλου μέχρι να μείνει ο βασιλιάς και μετά τον κυνηγάω μόνο του. Είναι 50% λόγω φοβίας μου, θέλω να είμαι σίγουρος οτι θα νικήσω, χωρίς κανένα περιθώριο αντίδρασης. Είναι και το άλλο 50% που με οδηγεί. Αυτό είναι η αίσθηση της ολοκληρωτικής νίκης, θέλω να νικάω ολόκληρα, τελείως και καταστροφικά. Στα παιχνίδια βέβαια. Στην πραγματική ζωή συμβιβάζομαι με απλές, μικρές νίκες.

Σε παρακαλώ, μην κάνεις τη ζωή σου παράδειγμα, η ζωή σου είναι για πέταμα.
Σε παρακαλώ μη με τσιτώνεις.
Σε παρακαλώ άσε με να ξεκουραστώ γιατί όταν με τσιτώνουνε ενώ είμαι κουρασμένος αντιδράω πολύ άσχημα.

https://www.youtube.com/watch?v=HA81becBPGQ

Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

To choose is to be accountable

https://www.youtube.com/watch?v=JCHMpVCsiVQ

είμαι πολύ κουρασμένος
-αλλά χέστηκες-
και δεν μπορώ να γράφω για πράγματα που με στεναχωρούν
θέλω να μείνω για λίγο χαρούμενος
όπως είμαι σήμερα
αλλά χέστηκες

η τάδε και ο τάδε και οι τάδε θα δυσκολέψουν πολύ αυτό που συμβαίνει
και το ξέρω
και θα προσπαθήσουμε να το φτιάξουμε
και ίσως τα καταφέρουμε
γιατί τελικά αυτό που μας συμβαίνει ίσως είναι και λίγο πιο μεγάλο απ' ο,τι νομίζαμε
ίσως και όχι
δεν ξέρω

θα μας δυσκολέψουν και φυσικά δε φοβάμαι για μένα
εγώ έχω μάθει να γαμάω και να γαμιέμαι για να γίνει κάτι όπως το θέλω
φοβάμαι για σένα
και φοβάμαι γενικά
αλλά στ' αρχίδια μου ο φόβος μου γενικά
δε θα αναλωθώ σε φοβίες μην τυχόν και χάσω κάτι από αυτά που ζούμε
στο εδώ
και στο τώρα
γιατί μου αρκούν αυτά
για να χαθούν οι φοβίες μου

όμως
αλίμονο
-κάτι που δε σε αφορά
μα πρέπει να ειπωθεί-
αμάρτησα ξανά
καιρό, πολύ καιρό μετά την τελευταία μου αληθινή αμαρτία
τιμωρήθηκα; όχι αρκετά
και φοβάμαι οτι η τιμωρία μου θα είναι μεγάλη
μακάρι να μην είναι
αλλά όπως έχω μάθει να γαμάω για να γίνεται αυτό που θέλω
έτσι έχω μάθει να τιμωρούμαι αν το αξίζω

να σου πω την αλήθεια
δεν έχω καταλάβει ακόμα αν το αξίζω
-αλλά εγώ έχω πρόβλημα-
μπορεί να μην το καταλάβω και ποτέ
αυτό δε σημαίνει πως δεν το αξίζω
η τιμωρία είναι δίκαιη και η πληρωμή είναι αναπόφευκτη όταν πληγώνεις
ελπίζω να είναι κάτι που να το αντέχω οικονομικά
αλλιώς θα ηττηθώ
και θα μου γίνει ένα καλό μάθημα

όμως αλίμονο ξανά
-επιστροφή σε σένα-
δεν έχεις καταλάβει τίποτα
τίποτα απολύτως
μα αν μου δώσεις χρόνο
θα καταλάβεις
δεν υπόσχομαι πως θα σ' αρέσει
αλλά, μια φορά,
θα καταλάβεις

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Κάνε με να λέω σ' αγαπώ

https://www.youtube.com/watch?v=3fy4YPd7viU

Κάτω απ' το πληκτρολόγιο μου βρίσκεις τα πιο απίθανα πράγματα. Χάπια, κλειδιά που δεν ξέρω τι ανοίγουν, χαρτιά με σημειώσεις που δεν έχουν νόημα πλέον, καλώδια, στυλό, αναπτήρες, παραμάνες, καρφίτσες και άλλα.

πια το στόμα μου είναι το πληκτρολόγιο

και το παράθυρό μου είναι η οθόνη

και τα αυτιά μου είναι αρχεία ήχου

και η γεύση μου είναι η γεύση του σάλιου μου

μόνιμα

τι να μιλήσω; τι να πω; για το τι θέλω; δεν ενδιαφέρει κανέναν τι θέλω παρά μόνο εμένα. Τι να εξηγήσω; το πως νιώθω; αν δεν ζήσεις στο σώμα μου και δεν έχεις πρόσβαση στις αναμνήσεις μου δεν υπάρχει περίπτωση να καταλάβεις. Όσο κι αν εξηγώ, δε θα καταλάβει η Κατερίνα, φίλη καιρό χαμένη, ερωμένη φαντασιακά και μόνο, ερώτησε για να μην αποκριθώ

αλλά ερώτησε, και είχε ενδιαφέρον, μέσα στην ομίχλη μου εκείνη τη στιγμή το πως βρέθηκε μια αποξενωμένη μου φίλη να ρωτήσει.

ανοησίες, ανούσια πράματα, άβγαλτες σκέψεις που κάνω όταν νιώθω να διψάω αλλά δεν ξέρω ποιο υγρό θα με ξεδιψάσει, κακή ποιότητα εαυτού, ενοχικότητα, αδιαφορία, εκμετάλλευση, εκδίκηση, παρακάλια, πίκρα, αγένεια, μικροπρέπεια, δυσκολία, αγνοώ παντελώς την αληθινή αγάπη, όχι αυτή που θα μου δίνανε, αυτή που θα έδινα, δεν μ' αγαπάνε γιατί δεν τους αγαπώ, όχι το αντίθετο, δεν αγαπάνε γιατί δεν υπάρχει λόγος να αγαπήσουνε τα λόγια ή τις πράξεις που εκπέμπω, η σχέση αίτιου αιτιατού είναι αηδιαστικά αντιεπιστημονική εδώ, όσο αηδιαστική είναι και η αίσθηση θυματοποίησης και γκρίνιας

αν και

για να πω και την αλήθεια μου, δε νιώθω μη αγαπημένος, νιώθω μη συγχρονισμένος, όποιος μ' αγαπάει μ' αγαπάει μόνος του και όποιον αγαπάω τον αγαπάω μόνος. Αν φτιάχναμε τα σωστά ζευγάρια τότε μπορεί να γινότανε δουλειά. Η Κατερίνα θα ήξερε για τι στο διάολο μιλάω αλλά η Κατερίνα έχει άλλα πράγματα στο πιάτο της. Και ποιος είμαι εγώ για να σερβίρω κάτι άλλο στο πιάτο της; Κανας σερβιτόρος; Εγώ είμαι επιστήμονας.

Είναι αργά και δε θα έγραφα καν αλλά το τραγούδι που μου στείλανε με έθλιψε και τελικά κατέφυγα στον πιο ακίνδυνο τρόπο έκφρασης που έχω. Νιώσε πως υπάρχει διέξοδος ακόμη κι αν δεν υπάρχει. Αυτή είναι η σωστή στρατηγική. Κι αν δεν υπάρχει θα πεθάνεις ελπίζοντας. Δεν θέλω να πεθάνω ελπίζοντας, αυτό έλεγα πάντα, αλλά τώρα πια αμφισβητώ και τον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξής μου.

Αν δεν το κάνεις εσύ γιατί να το κάνουν οι άλλοι; Το θέμα είναι το παράδειγμα και εσύ πρέπει να είσαι ο πρώτος που θα το δώσει. Ή κάτι τέτοιο. Θέμα, πρέπει. Να δυο λέξεις που κανείς δεν τις έχει κοινές. Και μετά θέλω να μιλήσουμε για να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον. Ούτε δυο λέξεις δε μπορούμε να βρούμε κοινές.

Σ' αγαπώ κι ας μη μετράει στα κιτάπια σου
αν δεν στο πω μια μέρα τώρα στα κοντά
στ' ορκίζομαι δε θα στο πω ποτέ
και είναι κρίμα
εγώ που νόμιζα πως όλοι θέλουνε να ακούνε σ' αγαπώ
χριστέ μου, μαλακία

Κυριακή, 8 Απριλίου 2018

Νεκραναστημένες αγάπες, δύσκολα σμιξίματα, επίμονη ανάσταση

https://www.youtube.com/watch?v=vTddXfaUIx0
η ανάσταση την άνοιξη
η ανάσταση και η άνοιξη
η ανάσταση
η άνοιξη

δυο λέξεις με ίδιο νόημα
έχω ξαναπεί πως μ' αρέσει ο χειμώνας, κυρίως γιατί φοράμε παλτό το χειμώνα, και έχουν εσωτερικές τσέπες και είναι πιο εύκολο να περπατάς χωρίς να ανησυχείς για τα πράγματά σου

μ' αρέσει ο χειμώνας αλλά η ανάσταση που γιορτάζουμε κάθε χρόνο με αναισθητοποιεί προσωρινά, με βαυκαλίζει, με ιδιομορφεί σαν κάτι ψεύτικο, πλέον την εποχή της ανάστασης σταματάς να είσαι καθοδόν προς το θάνατο, για λίγες ημέρες επιτυγχάνεται μια ισορροπία

μια ισορροπία που από τη μία έχει την αναστημένη ζωή, γιατί δεν υπάρχει γέννηση, υπάρχει αναγέννηση, και από την άλλη τα νεκρά απομεινάρια του χειμώνα, κουφάρια του κύκλου, που όμως

που όμως νικιούνται, δεν νικιούνται, ηττώνται συντριπτικά, η ανάσταση καταφέρνει να νικά όλο το χρόνο μιας και είναι κάτι που δεν υπάρχει, είναι η κορυφή του κύκλου, ο κύκλος είναι ίσως αλλά σε ένα σημειο του γίνεται γωνία κι εκεί είναι η ανάσταση, η άνοιξη, η αναγέννηση

η αναγέννηση των μελλοθάνατων, άραγε ο χριστός ήξερε πως αναστήθηκε για να ξαναπεθάνει; για αυτό ήταν τόσο στεναχωρημένος; εγώ πάντως όταν ξαναγεννιέμαι, ξέρω πως θα ξαναπεθάνω

και όταν πεθαίνω, ξέρω πως η ανάσταση μου είναι λίγο πιο κοντά

Κάθε χωρισμός φέρνει πιο κοντά το νέο σμίξιμο. Και αν δε ζω για αυτό το επόμενο σμίξιμο για τι να ζω; Για τον επόμενο θάνατο;

Λυπάμαι όταν πεθαίνεις, γιατί ξέρω οτι η ανάστασή σου είναι κοντά. Και με την ανάσταση ταράζεται το σύστημά σου και μπορεί να μη με αναγνωρίσεις όταν ξυπνήσεις, με την άνοιξη γύρω, με τα λουλούδια και τα ζουζούνια, μπορεί να μην ξεχωρίσω πια τόσο πολύ, έχω ολόκληρη τη φύση να διαγωνιστώ. Για αυτό με κάθε θάνατο σου σε αποχαιρετώ και με κάθε σου ανάσταση σε ξαναπροσεγγίζω. Και πόση προσπάθεια θέλει να σε ξαναβρίσκω μετά απ' τα νεκρά μας διαστήματα. Πιο πολύ ίσως φοβάμαι όταν ξαναζείς, παρά όταν πεθαίνεις.

Θα έχει μπει για τα καλά ο Μάης,
θα τελειώνει η ανάσταση,
όταν η αγάπη μου θα έχει ωριμάσει και για φέτος,
όταν θα ξέρω πως για αυτούς που αγαπώ μια απλή θυσία δεν αρκεί
και κόκκινο αίμα θα ποτιζει τα λουλούδια στα λιβάδια μέσα μου
αλλά χαλάλι
κάθε χωρισμός θα φέρει πιο κοντά το νέο σμίξιμο