Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Ποιηματάκια για τα κοριτσάκια από άβολα αγοράκια


Οι στεγανοί σου λόφοι είναι απότομοι;
Όχι
Κι εμένα μ' αρέσει να σκαρφαλώνω

Έχουν όμως περάσματα που είναι όμορφα
με γωνίες
και καμπύλες
και κορυφές
και τα πιο όμορφα τοπία που θα βρεις στη φύση

Καφέ χρώματα
γιατί είσαι και μελαχρινή
 και χρώμα δέρματος να κυριαρχεί στη χλωρίδα
ή μήπως είναι πανίδα;
"Θα τη σκαρφαλώνω την πανίδα συχνά"
έτσι έλεγα με σιγουριά κάποια στιγμή
σκαρφάλωμα
ξεκούραση
πιασίματα στο βράχο
ξεκούραση
η αναρρίχηση δεν σου είναι και κάτι άγνωστο άλλωστε
πιασίματα γενικώς
που δε μου είναι και κάτι άγνωστο άλλωστε

αστειεύομαι συχνά όταν γράφω
γιατί είναι άβολο
και όταν αβολιάζομαι 
κάνω αστεία και καλά
γιατί θα έπρεπε να λέω πράγματα που είναι άβολα
για σένα
εγώ δε νιώθω άβολα που σε σκέφτομαι ακόμα
ή που σε σκέφτομαι ακόμα όταν στεναχωριέμαι
ή που στεναχωριέμαι ακόμα όταν σε σκέφτομαι

σου 'χω γεμίσει το τραπέζι πιάτα
θα πάει τσάμπα τόσο φαί ρε βλάκα
Θα 'ρθεις να φας; Τι θα γίνει;


 

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

Αυτή πάει, δε μου μιλάει πια

Ω, τι διαφορά να κάνεις σεξ!

Ω, τι πράξη, τι σκοπός. Σεξ, χρήση οργάνων που έχουν εξελιχθεί για την αναπαραγωγή.

Ω, ποτέ δεν μπορώ να το ξεχάσω αυτό, όσο κι αν χύνω στο προφυλακτικό ή πάνω σου. Κρύβεται πάντα πίσω από τη σκέψη μου, δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που θα έπρεπε να συμβαίνει. Ντετερμινισμός.

Ω, τι καταπίεση αυτό το σεξ. Πρέπει πάντα να έχει σκοπό;

Ω, χ, μου βάζεις δύσκολα. Σεξουλιάζω και ζεσταίνομαι και η ανάσα μου πιάνεται και λαχανιάζω και παθαίνω και κράμπες που και που. Μα πάντα μια θλίψη υποβόσκει του οργασμού.

Ω, ναι, υπάρχει διαφορά.

Ω, και τι διαφορά, ελπίζω ποτέ να μη μου πεις να σου την περιγράψω.

Ω, μια διαφορά τόσο μεγάλη όσο και αφηρημένη. Μπορεί να μου αρέσει το μασάζ στον πούτσο μου, είτε με τα χέρια, είτε με τη γλώσσα, είτε με άλλα σημεία του κορμιού σου. Και μου αρέσει. Αλλά τι διαφορά.

Ω, μα η τεχνική ποτέ δεν παίζει ρόλο, εγώ αυτό λεώ. Μπορείς να είσαι η καλύτερη στο σεξ, μπορεί η χειρότερη.

Ω, ακόμα δεν κατάλαβες; Τι να το κάνω το σεξ, τι να το κάνω το ερέθισμα στα ευαίσθητα σημεία του κορμιού μου, από το κεφάλι του πουλιού μέχρι τα χείλη, τι να σε κάνω αν δεν είσαι αυτή που θέλω να γαμάω μωρό μου;

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Mission Day:10149 and counting

https://www.youtube.com/watch?v=AveCENBgybQ

    Όταν στάλθηκα εδώ, πολύ πολύ πολύ καιρό πριν, αποστολή μου ήταν να κατασκοπεύω τα εδώ έλλογα είδη, να μάθω τους τρόπους και τις συνήθειες τους, να αφομοιωθώ όσο γίνεται και να καταλάβω το δικό τους ποιόν.
    Ήταν όλα ξένα στην αρχή και ακόμα και τώρα είναι. Όπως λέει κι ένα τραγούδι "για να επιτύχεις και να γυρίσεις νικητής, πρέπει πρώτα να αντιστρέψεις τον κόσμο ολόκληρο". Εκεί που ήρθα ήμασταν πολύ διαφορετικοί. Λέω ήμασταν, γιατί δεν ξέρω πια αν το σπίτι μου είναι εκεί που ήταν, αν οι δικοί μου "άνθρωποι" είναι εκεί που ήταν, αν ακόμα κρατάνε την υπόσχεση τους και με περιμένουνε.
    Ήμασταν τόσο διαφορετικοί που ακόμα δεν έχω αποτινάξει την έκπληξη μου με το είδος που κατασκοπεύω εδώ, σ' αυτόν τον πλανήτη. Εδώ έχουν σώματα, εμείς δεν είχαμε. Εδώ τα συναισθήματα τους μπαίνουνε σε ορισμένο στις τρεις διαστάσεις χώρο, εμείς ήμασταν απλωμένοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Ήμασταν φτιαγμένοι απο αισθήματα και έτσι ταξίδεψα μέχρι εδώ, μέχρι να αντιστραφώ και να γίνω άνθρωπος.
    Και εδώ βρήκα δύσκολη πραγματικότητα. Περιορισμένοι όπως είναι, οι άνθρωποι εδώ λένε πως έχουν συναισθήματα και κάτι άλλα πράγματα. Είναι διαχωρισμένα. Πως τα διαχωρίζουν δεν το γνωρίζω. Ακόμα μελετάω αυτές τις διαφοροποιήσεις. Λένε τη λέξη αγάπη και εννοούν χίλια πράγματα. Εμείς είχαμε άλλες λέξεις που και στο μεταφραστή να τις βάλεις δε βγάζουνε νόημα. Η λέξη "αγάπη" στη γλώσσα μου, αν τη βάλεις στο translator βγαίνει η λέξη "θώρακας" στις γήινες γλώσσες. Άντε βγάλε νόημα.
    Εδώ οι άνθρωποι που περισυνέλεξα για να υπάρχω κοντά τους (για να τους μελετάω πρώτα αλλά και γιατί τους συμπαθώ τελικά) τρομάζουν πολύ συχνά μαζί μου. Όταν, μετά από πολλή υπομονή, δεν καταφέρνω να συγκρατηθώ και βγάζω την αληθινή μου φύση προς τα έξω, τρομοκρατούνται και απομακρύνονται. Βλέπεις δε χωράει στο ανθρώπινο σώμα που προβλέψαμε για μένα η συναισθηματική ενέργεια που πάει με το είδος μου. Ποτέ εμείς δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε για καιρό μέσα στα περιοριστικά ανθρώπινα σώματα. Όταν θυμώνω αληθινά και βγαίνει η αληθινή μου φύση, το αληθινό μου συναίσθημα προς τα έξω, οι άνθρωποι φοβούνται. Όταν αγαπώ το ίδιο. Όταν λυπάμαι το ίδιο. Τους φαίνεται ξένη αυτή η αντίδραση. Και είναι λογικό.
    Δεν μπορούν να ξέρουν οτι δεν είμαι από εδώ. Δεν μπορούν να ξέρουν πόσο πιέστηκαν τα αισθήματα μου για να χωρέσουν μέσα στο σώμα μου. Πόση προσπάθεια κάνω για να μη βγουν. Είναι συνειδητή και κουραστική η πρακτική αυτή. Ο περιορισμός της έκφρασης. Ανακατεύτηκα και ερωτεύτηκα ανθρώπους εδώ, γιατί υπάρχουν και ομοιότητες βλέπεις μεταξύ μας. Ακόμα και αυτοί όμως, με δυσκολία ανταποκρίθηκαν σε αυτά που τους παρέταξα για να νιώσουν. Τους βλέπω να ξυνίζουν ή να ανησυχούν ή να φοβούνται ή να κοροιδεύουν όταν αναδύεται από μέσα μου όλο το μένος των συναισθημάτων του είδους μου, αυτό που κουβαλάω και προφυλάσσω σαν κόρη οφθαλμού.
    Δεν ξέρω αν αυτή η αποστολή θα έχει κατάληξη. Δεν μπορώ να ξέρω αν θα έχει και τέλος. Υποτίθεται θα είχατε έρθει να με πάρετε καιρό πριν αλλά περίμενα και περίμενα και περίμενα και δεν ήρθε κανείς. Ελπίζω να μη με έχετε ξεχάσει και να μη σας συνέβη κάτι. Αν πρέπει να παραμείνω εδώ, με τα αισθήματα μου καταπιεζόμενα, θα υποφέρω και το γνωρίζω καλά. Μόνο αν ξανασυναντήσω όντα δικά μου, από το είδος μου, θα μπορέσω να ξανανιώσω αληθινά σε όλο τους το εύρος αυτά που πρέπει να νιώσω για να είμαι υγιής και ευτυχισμένος.
    Στέλνω αυτό και περιμένω γιατί δεν έχω κάτι άλλο να κάνω. Θα κρύβω και θα περιμένω και θα συγκρατούμαι και θα περιμένω μέχρι να έρθετε να με βρείτε ή μέχρι το ανθρώπινο σώμα που φτιάξαμε να πεθάνει. Δεν ξέρω τι γίνεται όταν πεθαίνουν, θα αποκτήσω πάλι την υπόσταση μου, την αληθινή εννοώ, ή θα χαθεί και όλη αυτη η ενέργεια που είναι τώρα χωμένη εδω μέσα, ανάμεσα στα περίεργα όργανα και τους σωλήνες; Αλλά ό κόσμος είναι υλικός, έτσι μου έχετε μάθει, κι έτσι το σώμα μου, όποιο κι αν έχω κάθε φορά, αυτό είμαι εγώ, κι όταν πεθάνει αυτό θα πεθάνω κι εγώ. Ελπίζω να προλάβετε, εσείς ή έστω κάποιος δικός μας.

 Ελπίζω κάποτε να συναντηθούμε ξανά.

https://www.youtube.com/watch?v=9qFCCsdTysg

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

ε ραμπίοσα πια

Είναι Πέμπτη σωστά;
Σωστά.

Εντάξει, καλό είναι να βεβαιώνεσαι, σωστά;
Σωστά.

Αν δεν μπορείς να βεβαιωθείς για κάτι, ποντάρεις, σωστά;
Σωστά.

Κι άμα χάσεις το στοίχημα, ε, χάνεις, σωστά;
Σωστά.

Φαινομενικά, που σημαίνει "αυτό που φαίνεται" που επειδή το λέω εγώ σημαίνει "αυτό που βλέπω εγώ" που επειδή βλέπω την ακτινοβολία που αντανακλάται από τα αντικείμενα "βλέπω αυτό που είναι" και εφόσον εγκαταστάθηκε ένα καλό υπόβαθρο λέω λοιπόν πια

αντικειμενικά βλέπω ανθρώπους άλλους και φαίνονται (είναι λοιπόν, κατέληξα πριν λίγο) οκ με την ύπαρξη τους. Σωστά;
Σωστά. Που νομίζατε οτι δεν θα συνεχίσω τη μαλακία με τα σωστά ε;
Λάθος.

Είναι οκ με την ύπαρξη τους κάποιοι, εγώ αυτό βλέπω. Εγώ είμαι οκ με την ύπαρξη μου μόνο όταν
1) πετάω κάτι ή
2) τρέχω για κάτι ή
3) σπρώχνω κάτι ή
4) σηκώνω κάτι ή
5) φιλιέμαι με κάποιον ή
6) κλωτσάω μπάλα (ή κάτι άλλο) ή
7) τραγουδάω τραγούδια που μου αρέσουν ή-

-δεν έχει άλλο βασικά. Είμαι οκ με την ύπαρξη μου  μ ό ν ο  όταν κάνω κάτι απο τα παραπάνω. Όταν δε με βλέπεις να κάνω κάτι απο τα παραπάνω σημαίνει, χωρίς υπεκφυγές, οτι δεν είμαι οκ με την ύπαρξη μου και οτι θα ήθελα να κάνω κάτι άλλο και το κάτι άλλο σημαίνει να τρέχω, να κλωτσάω, να φιλιέμαι ή να τραγουδάω. Να εφαρμόζω δύναμη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο δηλαδή.

Αλλιώς βαριέμαι και η ζωή μου τελειώνει, σωστά;
Σωστά, η ζωή τελειώνει, σωστά;
Σωστά, η ζωή τελειώνει, σωστά;
Σωστά.

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Stop watching my insta stories, i hate you

Με τραγούδια και εικόνες και λέξεις δε γίνεται δουλειά. Κανονικά θα έπρεπε να σου δείξω. Οι αισθήσεις δεν προξενούν καμία ευχαρίστηση τελευταία. Δεν μυρίζει τίποτα καλά, δε φαίνεται τίποτα ωραίο, δεν ακούγεται τίποτα ανακουφιστικό.

παρένθεση

Σκατά στα σιχάματα που έχουν καταφέρει να με κάνουν να νιώθω ενοχές για τις ακεφιές και τη μιζέρια μου. Ξέρουν ποια είναι, ξέρω τι κάνουν. Όταν μπορέσω να ξεκολλήσω θα απαντήσω και σ' αυτά.

κλείνει παρένθεση

Ήθελα λοιπόν σε κάποιον να δείξω. Αλλά δε θέλει και κανείς να δει στ' αλήθεια. Είναι μάλλον όλοι (ή έστω αυτοί που θα λέγαμε πιο πιθανοί υποψήφιοι για να τους δείξω) απασχολημένοι με τις δικές τους ιστορίες. Μοιάζει ο κύκλος μου, με εξαίρεση ελάχιστων, να περνάει πολύ διαφορετική περίοδο από τη δικιά μου. Αυτά που έχω να πω για προβλήματα μου δεν ενδιαφέρουν κανένα καθώς κανένας δεν τα συμμερίζεται τώρα. Και γενικά νομίζω οτι δεν έχεις τίποτα να εκμυστηρευτείς σε ικανοποιημένους ανθρώπους, είναι σα να μιλάς σε τοίχο, είναι πρακτικά αδύνατο να συνδεθούν δύο τόσο διαφορετικές καταστάσεις, η χαρούμενη και η θλιμμένη, η ικανοποίηση και η απώλεια.

Μιλάω σε τοίχους λοιπόν. Όταν μιλάω. Τώρα τελευταία σταμάτησα γιατί είπαμε, μιλάω σε τοίχους. Όμως εν τέλει μάλλον θα καταλήξω να μιλάω όντως σε τοίχους. Ξέρω γω, άμα δεν ακούγεσαι απο κανένα οκ, αλλά παρόλα αυτά πρέπει να μιλάς.

Πέρα από το οτι, βέβαια, έχω κουραστεί να μιλάω. Όλο μιλάμε, οι άνθρωποι όλο μιλάνε. Δεν είμαι σίγουρος πως χρειάζεται τόσο. Θα μπορούσαμε να ακουμπιόμαστε περισσότερο και να μιλάμε λιγότερο. Θα μπορούσαμε να κοιτιόμαστε περισσότερο και να μιλάμε λιγότερο. Αλλά βέβαια ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται, για να πετάξω και τα λαϊκό μου απόφθεγμα.

Τέλος πάντων, εφόσον δεν ακουμπάω κανέναν και δεν κοιτάω κανέναν και εν τέλει δε μιλάω και με κανέναν, ο αποκλεισμός μου είναι πλήρης, γη, νερό και αέρας είναι απαγορευμένα.

Για αυτό καταλήγω σε κακές κινήσεις, σε κακές συζητήσεις και κακές πρωτοβουλίες που καταλήγουν κομπεξικά ξεσπάσματα ή ανόητες ελπίδες. Πραγματικά πρέπει να σοβαρευτώ, είμαι πολύ κοντά στο να πανικοβληθώ και να αρχίσω τις τρέλες. Τέλος πάντων.

Μου τη σπάνε τα κείμενα χωρίς δομή και περιεχόμενο.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

I dreamed i saw you die last night

https://www.youtube.com/watch?v=PX7M9psH0rM

 Και έκλαιγα και πήγαινα από δωμάτιο σε δωμάτιο και κοιτούσα τα πράγματα σου και δεν μπορούσα να καταλάβω τι συμβαίνει και δεν είσαι εκεί, δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί το ονειρεύομαι αυτό, δεν μπορούσα να καταλάβω τίποτα, το μυαλό μου είχε κολλήσει στο οτι δε θα σε ξαναδώ, στο οτι σ΄ αγαπώ και δε θέλω να είσαι νεκρή κι ας μη σε ξαναδώ, και όταν ξύπνησα και κατάλαβα για ποια ονειρευόμουνα, για μια πρώην μου δηλαδή αναρωτήθηκα αν τελικά μπορείς να αγαπήσεις κάποιον χωρίς εγωισμό και ιδιοτέλεια και κατέληξα, Ειρήνη, οτι μπορώ αν το αξίζει και μάλλον εσύ το αξίζεις.

Συγγνώμη που είμαι υπερβολικός αλλά είδα ένα πολύ κακό όνειρο.

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

It's all about logistics

Τις φορές που βαριέμαι ή κουράζομαι, προσπαθώ να σκεφτώ που τελειώνουν οι αποθήκες ενέργειας μου. Πρώτα καίγεται ο υδατάνθρακας και δεν κουράζεσαι πολύ. Μετά καίγεται το λίπος και αυτή η καύση σε κουράζει. Μετά καίγεται ο μυς ο ίδιος και αυτή η καύση σε πονάει. Μετά απλά αποτυγχάνει το σύστημα και πεθαίνεις.

Όμως, αυτό που καταλαβαίνω είναι οτι είναι ένας τίμιος μηχανισμός, με θάρρος και πυγμή. Καίγονται με τη σειρά όλα όσα μπορούν να πάρουν φωτιά για να βγει η δουλειά. Καίγεται το ίδιο το εργοστάσιο στο τέλος για να βγει η δουλειά. Αλλά η δουλειά θα βγει. Ή θα πεθάνεις.

Με κάνει να νιώθω καλύτερα αυτή η καύση. Αυτό το do or die με ανακουφίζει. Αποπνέει μια αίσθηση σημαντικότητας. Και μια αίσθηση αυτοθυσίας. Και ένα κάτι σαν έλεγχο πάνω στο σώμα.

Και ακολούθως, το ίδιο πιστεύω οτι συμβαίνει και στους άλλους μηχανισμούς μέσα μου. Που τελειώνουνε οι ορμόνες που δίνουν θάρρος ή ενέργεια όταν χρειαστεί; Έχουν πάτο αυτές οι αποθήκες; Αρκεί να τις ανοίξεις βέβαια, γιατί ορισμένες είναι κλειστές τόσο καιρό που τα λουκέτα έχουν σκουριάσει και χρειάζονται βαριοπούλα για να ξεκλειδώσουν. Εγώ πιστεύω οτι δεν έχουν πάτο, ο μόνος πάτος είναι το καμμένο εργοστάσιο, η καύση της ίδιας της υποδομής. Θα καεί ο,τι χρειαστεί να καεί μέχρι να κάνεις αυτό που θες ή να συγκλονιστεί συθέλεμα το οικοδόμημα σου, σε σημείο που να μην παίρνει επιδιόρθωση.

Με αυτή τη θεωρία στο μυαλό οδηγούμαι στο συμπέρασμα οτι δεν υπάρχει φόβος ή κούραση ή ζημιά που να μην ξεπερνιέται όσο παραμένεις ζωντανός. Υπάρχει άπειρο απόθεμα πραγμάτων να καούν μέσα μου για να ζεστάνουν τις μηχανές, άπειρα πράγματα για καύσιμα, είτε πετρέλαιο, είτε ξύλα είτε χαρτιά είτε ο,τι μπορεί να πάρει φωτιά. Οι αποθήκες μου (και όλων δηλαδή, δεν ξεχωρίζω κάπου) μπορεί να είναι γεμάτες τώρα, μπορεί να είναι μισογεμάτες (ή μισοάδειες, χα) ή μπορεί να έχει μείνει ένα στρωματάκι από τον πάτο αλλά ουσιαστικά ο πάτος είναι δικιά μου εφεύρεση, ο πάτος είναι το σημείο που χάραξα εγώ πάνω στο μέτρο που μετράει τη στάθμη γιατί αν πας πιο κάτω θα θέλει προσπάθεια κι εγώ δε θέλω να προσπαθήσω πολύ.

Είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μου η γνώση οτι δεν έχω πάτο στις δυνάμεις μου. Πιο βαθιά ριζωμένη από τη φοβία οτι θα πρέπει να κουραστώ για να τις βρω. Ή έτσι νομίζω τώρα.

Σάββατο, 26 Αυγούστου 2017

Αυτό στο οποίο κατέληξε η εξέλιξη είναι αυτό και αυτό δεν είναι αρκετό

https://www.youtube.com/watch?v=csr2IpL20Lo

η χαρακιά μου σήμερα είναι αφιερωμένη
τι παράξενο
μόνο σε μένα
σε κανέναν άλλον

τις εξηγήσεις μου
γιατί και πως και πότε και γιατί
ειδικά το γιατί
θα τα ακούσεις βερεσέ
απόψε οι εξηγήσεις μου είναι αστήριχτες

καθήμενος λοιπόν στην καρέκλα του πισί
και ψάχνωντας να βρω το φιξάκι μου
φιξάκι, τι παράξενη λέξη
τι παράξενη περιγραφή
γεμίζω παρενθέσεις γιατί είμαι μεγάλος πια για αυτά

όμως απ' ο,τι φαίνεται δεν είμαι αρκετά μεγάλος
δυστυχώς
ευτυχώς
δεν ξέρω τι από τα δύο
μεγαλώνοντας θα έλεγε κανείς οτι μεγαλώνουν μαζί και τα πράγματα που αγνοώ
όπως δηλαδή το αν είμαι αρκετά μεγάλος για το φιξάκι μου

πάντα ήθελα να γράφω ποιήματα
και ποτέ φυσικά δεν τα κατάφερνα
ούτε τώρα τα καταφέρνω
απλά είμαι τόσο θλιμμένος που δε με νοιάζει και τόσο
επικεντρώνομαι στη θλίψη μου με ατσάλινη επιμονή
"όχι, σήμερα είσαι θλιμμένος, τελείωσε"
και συμφωνώ
σήμερα είμαι θλιμμένος
τελείωσε

δεν θέλω να τελειώσει αυτό το ποίημα
ο θεός να το κάνει
γιατί μετά θα πρέπει να πάρω το φιξάκι μου
και είμαι
-το 'παμε-
πολύ μεγάλος για αυτά
αντί για το φιξάκι μου
δεν μπορώ να πάρω ένα τηλέφωνο;
θα ήθελα να ακούσω τη φωνή σου απόψε
αλλά όχι,
προφανώς και δεν μπορώ να πάρω ένα τηλέφωνο
ήδη πήρα ένα που δεν έπρεπε και δεν το σήκωσε κανείς την ώρα που έπρεπε

δεν μπορώ να πάρω τηλέφωνο
δεν μπορώ να κάτσω μαζί σου
δεν μπορώ να κάτσω μόνος μου
το μόνο που μου μένει
σωστά το μάντεψες

καιρός λοιπόν να προχωρήσει η διαδικασία
να πάρω ο,τι είναι να πάρω
να κάνω ο,τι είναι να κάνω
να με υποτιμήσεις όσο είναι να με υποτιμήσεις
να γίνει ο,τι είναι να γίνει τέλος πάντων
και από αύριο
θα ξαναρχίσω απ' την αρχή αυτή τη φάρσα

μέχρι που εν τέλει το από αύριο θα είναι μια φάρσα απο μόνο του

Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

it's not about me dammit

Και μαθαίνωντας το χιλιοειπωμένο, χιλιοπαραδομένο, χιλιοεπαναλαμβανόμενο, πάντα καταδικασμένο να ξεχνιέται μάθημα*, βγαίνει η ερώτηση αφού σε ακούσω ή σε διαβάσω ή σε σκεφτώ: Τι είσαι; Θέλω όταν σε ξαναδώ, να σε ταρακουνήσω από τους ώμους με αυτή την ερώτηση. Τι είσαι; Χριστέ μου, με το που ήρθα και άνοιξα τον υπολογιστή και σε είδα αναρωτήθηκα ξανά και ξανά. Τι είσαι;

Με μεγάλη προσπάθεια προσπαθώ να θυμάμαι οτι δεν είμαι το επίκεντρο, ούτε κοντά στο επίκεντρο, ούτε πιο πέρα, ούτε σε συγγενικό επίκεντρο. Δεν είμαι πουθενά σχετιζόμενος με το επίκεντρο. Τι είσαι όμως, ακόμα δεν μπορώ να ακουμπήσω. Ακούω σε επανάληψη και διαβάζω σ' επανάληψη και σκέφτομαι σε επανάληψη με μια βαθιά ανεδαφική ιδέα του τι είσαι. Θέλω πολύ πολύ όταν τελειώσεις τις διακοπές σου να έρθεις να βγούμε να μου πεις επιτέλους τι είσαι.

Τι είσαι;
Τι είσαι;
Ποια είσαι;
Πως είσαι;
Τι είσαι;

Έχω γράψει τραγούδια για σένα, και λογικά θα γράψω κι άλλα και δεν πειράζει που δε θες να τα ακούσεις, εγώ τα γράφω με μια αίσθηση καθήκοντος.

Αλλά το λέω στον εαυτό μου τώρα.

Αυτό το κείμενο, μην μπερδευτείς, παρόλο που το βάζω να το δει ο οποιοσδήποτε, είναι για μένα.

Εγώ αν ήμουνα στη θέση της θα θύμωνα. Αλλά εγώ είμαι πάντα πολύ γρήγορος στα συναισθήματα και καθόλου σοφός. Εγώ αν ήμουνα στη θέση της θα με έβριζα που γράφω για εκείνη. Αλλά θα είχε άδικο γιατί δεν θα έπαιρνε υπόψη της οτι τη σκεφτόμουν έτσι κι αλλιώς. Απλά έψαχνα δικαιολογία για ακόμα ένα κείμενο για εκείνη.

Ελπίζω να βρω χίλιους λόγους για χίλια ακόμα κείμενα και να είναι όλα καλά.




*ρώτα όταν με δεις

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

As Promised

Ανασκόπηση καλοκαιριού

Το φετινό καλοκαίρι είχε:

-Πεζοπορεία
-Κούραση
-Μικρούς και μεσαίους τραυματισμούς
-Φύση, κυρίως παράκτια τοπία
-Κάμπινγκ
-Νέες γνωριμίες (λίγες)
-Πολλά ταξίδια με πλοίο
-Πολιτικές συζητήσεις

Το φετινό καλοκαίρι δεν είχε:

-Ξεκούραση
-Χορό
-Μουσική
-Σεξ (ομπβς)
-Έρωτα
-Επικοινωνία

Συνοπτικά λοιπόν, το φετινό καλοκαίρι ήταν ένα καλοκαίρι με θετικό πρόσημο αλλά όχι αυτό που έψαχνα και στόχευα. Δεν με απογοήτευσε βέβαια αλλά δε με ικανοποίησε κιόλας. Είδα καινούργια μέρη, ωραία μέρη τα περισσότερα, σύσφιξα σχέσεις με κάποιους, το φασωματάκι μου το έριξα αλλά δε μέτραγε κιόλας, πήρα αποφάσεις για την ερχόμενη σεζόν και γενικά ανασυγκροτήθηκα. Θα μπορούσε να είναι εφαλτήριο για έναν εξαίρετο χειμώνα αλλά μένει να δούμε.

Εν τω συνόλω ήταν ένα συντηρητικό καλοκαίρι, καλύτερο από μερικά αλλά χειρότερο από τα περισσότερα.

Δεν είμαι στεναχωρημένος γιατί οι θεαματικές αλλαγές δεν είναι κάτι που συμβαίνει συχνά. Σταδιακά θεωρώ πως η νόσος που με ταλαιπωρεί σχεδόν 6 χρόνια τώρα χάνει έδαφος και γιατρεύομαι. Με πισωγυρίσματα και με καθυστερήσεις. Με κλάματα και με εμμονές (#polyemmonous). Με ξεκαθαρίσματα και τσακωμούς. Με λήθη και με νοσταλγία.

Με φωνές και με γκρίνια, κάθε μέρα που περνάει με φέρνει πιο κοντά στη νέα/παλιά μου φύση.

Η αρρώστιά μου, σαν μερικές φεμινίστριες, θα ηττηθεί, δεν έχω καμία αμφιβολία.