Τρίτη, 18 Ιουλίου 2017

No more Mondays for little Cristie

https://www.youtube.com/watch?v=97_wGuIYXTE

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής εντυπωσιάστηκα που δεν ήρθες. Ορίστε άλλη μια ομολογία. Δεν περίμενα να αδιαφορήσεις τόσο, είχα σχηματίσει στο μυαλό μου την εικόνα οτι ήθελες κι εσύ μια τέτοια ιστορία.

χμ

πάλι λάθος

Δεν πειράζει όμως. Ευτυχώς δε μπλέξαμε τόσο που να μη ξεμπλέκουμε εύκολα. Ξέρω πως θα μ' έχεις κοροιδέψει ήδη για τα πράγματα που κάνω, για το πως τα κάνω, για το γιατί τα κάνω (αν κατάλαβες και ποτέ) αλλά δεν με πειράζει τόσο. Είναι επιλογή, δεν είναι ενστικτώδες να είμαι έτσι όπως είμαι, αναρωτιέμαι αν το καταλαβαίνει κανείς ποτέ αυτό (ή αν καταλαβαίνει κανείς γιατί το επιλέγω). Άλλωστε με κορόιδεψαν  ό λ ο ι  για τις ρομαντικές μου χαζομάρες, άλλη μια Χριστίνα τι πειράζει; Μ' αρέσει να το σκέφτομαι όπως το λέει καλύτερα ο κβ. Ποιος έχει τη δύναμη; Αυτός που χτυπάει ή αυτός που πονάει;

χμ

πάλι λάθος

Κανονικά θα έγραφα σε ένα τεράστιο κείμενο πόσες πολλές μαλακίες έκανες σε αυτή την ιστορία. Αφενός γιατί θέλω να σε βρίσω, αφετέρου γιατί θέλω να καταλάβεις κάποια πράγματα. Αλλά τελικά δε θέλω να σε βρίσω και δε με νοιάζει να καταλάβεις τίποτα για αυτό και δε γράφω τίποτα. Απλά είμαι ικανοποιημένος που δεν έκανα εγώ τις πιο πολλές.

Καμία Χριστίνα λοιπόν (Χριστίνα; ποια Χριστίνα;) και καμία άλλη Δευτέρα, κανένα άλλο μισάωρο, καμία πια κοροιδία για το πως το ζω τόσο έντονα και υπερβολικά, καμία πίεση και κανένας περιορισμός στις βόλτες σου τις Δευτέρες, όλα ανοιχτά και όλα ελεύθερα, όπως ακριβώς σου αρέσει. Πάλι στο πιάτο στα δίνω αυτά που θες.

χμ

πάλι λάθος

όσο σε παίρνει, εγώ δε λέω, μπορείς να είσαι ο,τι θες,
αλλά σε παίρνει, αυτό λέω, οπότε κόψε τις μαγκιές

τα 'παμε

19/6  26/6  3/7  10/7  17/7

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Η μαλάκω παιδιά

Αφού δεν μπορώ να σε πάρω τηλέφωνο for a variety of reasons θα βγω να κάνω βόλτα εδώ γύρω για την περίπτωση του 1/1000000000000000 να σε πετύχω τυχαία. Σπίτι μου σίγουρα δεν θα έρθεις οπότε αυτόματα αυξάνω τις πιθανότητες να σε δω με το που βγω από την πόρτα μου.

Μου λείπεις πολύ σήμερα, πιο πολύ απ' όσο συνήθως. Μιλάγαμε για σένα χτες, κι ας μην το ήξεραν οι υπόλοιποι που ήταν στο τραπέζι μαζί μου, όλη η συζήτηση είχε το πρόσωπο σου μέσα κι ας μη σε ήξερε κανείς άλλος εκτός από μένα. Εγώ μιλούσα για σένα, οι άλλοι μιλούσαν για τα δικά τους. Μετά σταμάτησα να μιλάω γιατί μελαγχόλησα σκεπτόμενος εσένα και οι άλλοι συνέχισαν γιατί δεν είχαν ιδέα για τι πράγμα μιλούσα.

Θα βγω λοιπόν και θα περάσω από εκεί που είχα περάσει όταν μιλάγαμε στο τηλέφωνο για τόσες ώρες γιατί αυτό προτάσσει η μελαγχολία μου και αυτό θα κάνω και είναι αυτό που είναι. Κι αν μου έρθει να τρέξω, θα τρέξω. Κι αν μου έρθει να μελαγχολήσω, θα μελαγχολήσω. Κι αν μου έρθει να σε πάρω τηλέφωνο δεν θα το κάνω γιατί είσαι μεγάλη μαλάκω.

Ουπς, παρασύρθηκα για μια στιγμή.

έλεγα πόσο μου λείπεις

μαλάκω

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

https://www.youtube.com/watch?v=ObL3L6MRvN4

Η καλοκαιρινή μου μελαγχολία καταντάει βαρετή για κάποιους. Για όλους probably.

Αδιαφορώ φυσικά, άμα θέλω να είμαι μελαγχολικός θα είμαι μελαγχολικός, αν είμαι θλιμμένος θα κάνω τον θλιμμένο, νομίζω έχει μια λογική αυτό, ε;

παρένθεση για να πούμε οτι οι police είναι το απόλυτο ροκ καλοκαιρινό συγκρότημα

Και συνεχίζω με τη θλίψη μου. Άσε τη θλίψη βασικά, ανοησίες λέω, απλά βαριέμαι άπειρα. Και αυτό μου προκαλεί θλίψη. Δε βγαίνουμε καν έξω, όλα είναι βαρετά, όλοι μοιάζουν να ξέρουν τα νησιά τους και τις διακοπές και τις παρέες τους, τι παράξενο, μόνο εγώ είμαι στο πουθενά χωρίς παρέα, νησί, διακοπές και χαλαρότητα;

Και μετά με πιάνει η κλασική αντίδραση του μπέμπη και δε θέλω να πάω πουθενά και θέλω να κοιμάμαι μέχρι να φύγει το καλοκαίρι (το οποίο και περίμενα με ανυπομονησία, να σημειώσουμε) και να έρθει ο χειμώνας, ώστε τουλάχιστον η διάθεση μου να ταιριάξει με την εποχή και το γενικότερο φίλινγκ.

Εντάξει, δεν θα γίνω μπέμπης και λογικά θα πάω σε κάποιο κωλόνησο ή κάπου τέλος πάντων και θα περάσω από ανεκτά έως σχετικά καλά

παρένθεση πάλι

η κλίμακα είναι:
χάλια
πολύ κακα
κακα
ανεκτά
οκ
καλά (κάποιες φορές είναι το ίδιο με το οκ)
σχετικά καλα
αρκετά καλα
πολύ καλά (δεν το χω πει ποτέ νομίζω)
τέλεια (αυτό δυστυχώς το έχω πει και γρήγορα το μετάνιωσα)

απλά με προβληματίζει η ανεμελιά που παρατηρώ και η χαρά στα μπάνια και στια διακοπές και στις εξόδους. Τόσο καλά περνάει ο κόσμος, η νεολαία, και μοιάζουν τόσο content; Εντύπωση μου κάνει. Και δεν θα το πάω πολιτικά (αν και πάει κι εκεί) ή κάτι τέτοιο, απλά, όντως; τόσο εκτός γενικού φίλινγκ είμαι που μου μοιάζουν τόσο ξένα αυτά;

Βλέπω δηλαδή φωτογραφίες με κορίτσια και αγόρια να χαμογελάνε και να περνάνε καλά και να διασκεδάζουν στη θάλασσα ή σε συναυλίες ή γενικά και είμαι σε φάση, ουάου, κάποιοι άνθρωποι είναι χαρούμενοι όντως, δεν είναι μια υπόθεση που έκανα. Δεν έχω καν να σχολιάσω κάτι αρνητικό,  ίσως μόνο ζήλια να έβγαζα δηλαδή αλλά, πραγματικά μου φαίνεται εντυπωσιακά ξένο.

Με ανησυχεί λίγο αυτό.

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Περί μουσικής και έλλειψης επικοινωνίας

Λοιπόν χρωστάω ένα πόιντ και επειδή είσαι εγωκεντρικιά και βλαμμένη και δε με άφηνες να το κάνω λάιβ θα στο κάνω απο δω.

Μιλούσαμε λοιπόν για μουσική και για συνθέσεις και για διάρκεια τραγουδιών. Κι εγώ προσπαθούσα να εξηγήσω το πόσο εκτιμώ τα μεγάλης διάρκειας τραγούδια αλλά όχι άκριτα, με κριτήριο τη φαντασία και την τέχνη που περιέχουν. Εσύ μου έφερες σαν αντίποδα κάτι τζαζ ανοησίες. Γελάει ο κόσμος δηλαδή. Για να μαθαίνεις λοιπόν, παρακάτω ακολουθεί μια μικρή λίστα με τα κομμάτια σχετικά μεγάλης διάρκειας που αξίζουν να ακουστούν από όλους τους ανθρώπους που θέλουν να λένε οτι έχουν ακούσει μουσική πέρα απο αυτή του ραδιοφώνου και έχουν ανοίξει λίγο τους ορίζοντες τους.

1) https://www.youtube.com/watch?v=53N99Nim6WE

Προφανώς το echoes είναι προφανές, ενδεχομένως να το γνωρίζεις ήδη σαν κομμάτι. Γιατί δε συγκρίνεται με άλλα κομμάτια μεγάλης διάρκειας; Καταρχάς έχει μέσα μεγάλη τέχνη στο τρόπο παιξίματος. Μεγάλη τέχνη στη δημιουργία ατμόσφαιρας. Και μεγάλη μεγάλη τέχνη στη σύλληψη και την ιδέα. Δηλαδή βγάζοντας τα τεχνικά από τη μέση, ποιος θα σκεφτόταν με την ίδια ευκολία 23 λεπτά κομμάτι που να περιέχει κεφάλαια, διαφορετικές ενότητες με εκπληκτικές συνθέσεις και ενδιαφέρον στίχο; (οι τζένεσις, αλλά είναι παρακάτω)

2) https://www.youtube.com/watch?v=yusGUGTVAyw

Πιο ολντσκουλ, πιο δύσκολο, πιο καινοτόμο και λιγότερο δουλεμένο τεχνικά, το συγκεκριμένο κομμάτι με έκανε να ανατριχιάσω πολύ πιο πολύ από το προηγούμενο. Αν μπεις στον κόπο να το ακούσεις σε φάση που να μπορείς να συγκεντρωθείς σε αυτό, ορισμένα του κομμάτια είναι άρρωστα. Πολύ πιο παρανοϊκό και με ενδιαφέρουσες ιδέες συνθετικά. Χωρίς στίχους, για μένα ακόμα πιο ενδιαφέρον έτσι, σε κερδίζει γιατί είναι κάτι που απλά δεν το χεις ξανακούσει και δεν θα το ξανακούσεις.

3) https://www.youtube.com/watch?v=CLSQ4amvmPg

Φεύγω από τα μεηστριμ και πάμε σε προσωπικό μου αγαπημένο (αν και ξέρω πως δε σ' αρέσουνε αυτοί γιατί είσαι φλώρος) συγκρότημα, οι eloy αυτό που τους έλειπε σε μυαλό και τεχνική το έβρισκαν σε φαντασία και ενθουσιασμό. Η αλήθεια είναι οτι προσπάθησαν πολύ για να βγάλουν πράγματα που σε άλλους έβγαιναν αβίαστα αλλά τους εκτιμάμε για αυτό ακριβώς. Δεν είναι μαγεία με τη μουσική έννοια όσο με την έννοια της φαντασίας. Σαν να βλέπεις μια κακού μπάτζετ και ηθοποιίας ταινία, αλλά με ενδιαφέρουσα ιδέα. Άλλα ενδιαφέροντα κομμάτια από αυτούς:
https://www.youtube.com/watch?v=2wvKHBMuR24
και
https://www.youtube.com/watch?v=DzFJNU8YYL8

4) https://www.youtube.com/watch?v=szJq1lwnkNw

Aαααααχ, επιτέλους εκεί που ήθελα να φτάσω από την αρχή. Καλά δεν ξέρω τι να πρωτοπώ για αυτό το τραγούδι. Τι ένιωσα όταν το άκουσα, τι νιώθω ακόμα όταν το ακούω, πόσο πολύ άνοιξε το μυαλό μου και με τη μουσική και με το στίχο. Δεν μπορώ να το περιγράψω καλά. Τόσες ενότητες με εξαιρετικές συνθέσεις, τέλεια ατμόσφαιρα χωρίς πολλά πολλά μπλιμπλίκια και ηλεκτρονικά εργαλεία (βασικά σχεδόν καθόλου), νύξεις κλασικής μουσικής, τέλεια ριφάκια και θέματα ανά ενότητα, ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ή στιχουργική δουλειά και κόνσεπτ, μαλάκα το κομμάτι είναι δείγμα για να παρουσιάζεται σε ακαδημαϊκές συζητήσεις για μένα. Υπερβολικός ναι, αλλά επιμένω οτι είναι τέλειο. 

Φυσικά οι Genesis έχουν άπειρες καλές συνθέσεις, ορισμένες μάλιστα καλύτερες από αυτό που έβαλα, αλλά δεν είναι τόσο μεγάλες σε διάρκεια. Θα παραθέσω ορισμένες εδώ για να μη αδικήσω το αγαπημένο μου συγκρότημα:

https://www.youtube.com/watch?v=7X_3yOUKSOc

"It's worth remembering how old these guys were when they recorded this: Banks - 21 Collins - 20 Gabriel - 21 Hackett - 21 Rutherford - 20"

https://www.youtube.com/watch?v=pobH2VQAVek

https://www.youtube.com/watch?v=r0Spl1cOf-o

και το αγαπημένο μου

https://www.youtube.com/watch?v=In2fRySroH8

5) Δυστυχώς το συγκεκριμένο που ήθελα να βάλω δεν υπάρχει στο youtube, όχι επειδή είναι και καλά ψαγμένο αλλά επειδή δεν αφήνουν να το ανεβάσουν, γαμώ τον καπιταλισμό και την τέχνη που αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα.

Ο τίτλος του είναι: The Court of the Crimson King - The Return of the Fire Witch - The Dance of the Puppets  από  King Krimson και θα στο βάλω να το ακούσεις από το σιντί αν ποτέ έρθεις σπίτι. Δεν είναι και τεράστιο σε έκταση (9 και κάτι) αλλά είναι εξαιρετικό σαν ατμόσφαιρα και σαν ιδέα. Όχι τόσο πολύπλοκο βέβαια αλλά πολύ πολύ μαγικό και όμορφο.

Ανάλογο με αυτό σε έκταση και πιο κλασικό ροκ, όχι τόσο περίπλοκο αλλά από τα αγαπημένα μου κομμάτια έβερ: https://www.youtube.com/watch?v=nJ0VCr3Y8Pg

6) Last but not least, δεν θα βάλω κομμάτι αλλά ολόκληρο δίσκο. Αυτό γιατί ο συγκεκριμένος δίσκος για μένα πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν ένα ενιαίο πράγμα, άλλωστε πολύ σπάνια ακούω ξεχωριστά κομμάτια του, όταν τον ακούω τον ακούω ολόκληρο. Είναι σαν ένας κύκλος που δεν μπορείς να πιάσεις ένα μέρος του. Η ιδέα πανέμορφη όσο και απλή, οι στίχοι γλυκούλικοι και αρκετά ενδιαφέροντες, οι συνθέσεις, αν και κλασικίζουν πολύ και εμένα δε με συγκινεί πολύ η κλασική μουσική, είναι άριστες και διασκεδαστικές και λυπητερές και θλιμμένες και χαρούμενες και όλα όλα μαζί, είναι πλήρης ο κύκλος των συναισθημάτων που περνάει η σύλληψη αυτή. Ήταν πραγματικά αποκάλυψη όταν τον άκουσα και τον άκουσα σχετικά μεγάλος δυστυχώς. Ποίηση, μαγεία, καθημερινότητα, ήλιος, αστέρια, χρώματα, γρασίδι, άνεμος, παιδιά, νεότητα, σοφία, έρωτας, φιλία, όλα όλα είναι μέσα και όλα μπλέκουν όπως μπλέκουν και στην πραγματικότητα. Είναι απίστευτος δίσκος.

https://www.youtube.com/watch?v=iVa1t2IEbfc&list=PLrBCN9J9Pbkke0w3vR7qqoea19F1mtIcg

Και όσο σκέφτομαι οτι το τελευταίο του κομμάτι έγινε γνωστό σαν μια σάχλα που ακούνε στα ραδιόφωνα και συγκινούνται οι ανίδεοι τρελαίνομαι. Και έχουν κόψει και το ποίημα στο τέλος. Απαράδεκτο.

Αυτά. Ήθελα να βάλω και σε αντιπαραβολή ορισμένα κομμάτι που έχουν ίδιες εκτάσεις αλλά τελείως διαφορετικό στυλ αλλά βαριέμαι. Νομίζω το πιάσαμε το πόιντ. Ξέρω οτι μάλλον θα βαρεθείς να τα ακούσεις όλα αυτά που έβαλα (σύνολο πρέπει να είναι πάνω από 2ωρο εύκολα). Αν πρέπει να διαλέξεις άκου τους Moody Blues αλλά μην τους βάλεις με το ζόρι, διάλεξε μια στιγμή που θα 'χεις όρεξη και χρόνο μπροστά σου.

Ή έλα να τ' ακούσουμε μαζί.

Όπως λέει και ο φίλος μου από τη δουλειά: "Έλα σπίτι να ακούσουμε κανά δίσκο κι αν δε σ' αρέσει ντύνεσαι και φεύγεις."

άβολο αστειάκι

Τρίτη, 4 Ιουλίου 2017

midnight ranting

https://www.youtube.com/watch?v=ZB6fCuxGvAw

Χτες θα έκαιγα πράγματα, σήμερα θέλω να κοιμηθώ πολύ, αύριο θα μου λείπεις. Η κυκλοθυμία μου έχει βαρέσει κόκκινο.

Μαζεύω απαντήσεις και ετοιμάζω αντιδράσεις ενώ δεν ξέρω αν θα μου χρειαστούν εν τέλει. Έχω αφιερώσει χρόνο πολύ, όχι επίτηδες, αυθόρμητα, στο να σκέφτομαι τι θα σου πω όταν σε δω. Ή τι θα κάνω όταν συναντηθούμε. Δε μου περνάει από το μυαλό καν οτι μπορεί να μη σε δω. Ή να μη συναντηθούμε.

Μέχρι που μου περνάει. Και τότε απογοητεύομαι (και νιώθω και λίγο βλάκας) και εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου που σαν κακοκουρδισμένο ρολόι επιμένει στα ίδια και τα ίδια. Ξέρω πως σου αρέσουνε αυτά που σου λέω, θα σου άρεσαν δηλαδή άμα τα άκουγες, και ξέρω πως θα σου άρεσαν αυτά που θα σου έκανα άμα τα ήθελες. Τι σημαίνει αυτό;

Δεν κατάλαβα.

Θα έπρεπε τις ιστορίες που θέλω να ξεκινήσω ή να τις έχω ξεκινήσει ήδη ή να τις κάψω. Είναι παράξενο που δεν τις καίω αφού μ' αρέσουν τόσο οι φωτιές. Αυτό το κειμενάκι δε βγάζει νόημα κανένα όσο κι αν προσπαθώ.

Τα κρυφά του νοήματα θα παραμείνουν κρυφά; Ή θα δραματουργήσουμε για άλλη μια φορά;

Έχεις μαλακό δέρμα; Νομίζω οτι έχεις. Το θέλω. Εκκρίνονται ορμόνες μου που με κάνουν να το θέλω.

Έχω μαλακό δέρμα. Και είμαι πολύ ευαίσθητος γιατί μάλλον η μαμά μου με είχε στη θερμοκοιτίδα καιρό αφού γεννήθηκα.

Εάν με σκέφτεσαι έστω και στο 10% από όσο σε σκέφτομαι εγώ.

Μαλακία.

Κάτι πήγε στραβά και δεν έχω καταλάβει τι. Όχι μεταξύ μας, μεταξύ μας όλα στραβά έχουν πάει. Κάτι πήγε στραβά με μένα και δεν έχω καταλάβει τι. Δεν ξέρω αν μπορώ να το φτιάξω. Δεν ξέρω αν μπορώ να φτιάξω. Αν δεν μπορώ, δεν ξέρω τι θα κάνω. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω. Κάτι έχει πάει στραβά και θέλω να το επιδιορθώσω. Κοιτάω αλλά δεν καταλαβαίνω. Τι θα γίνει αν δεν φτιαχτεί, μήπως ξέρεις;

Δεν μπορώ να μένω για πολλή ώρα μόνος μου.

Δεν μπορώ να μένω για πολλή ώρα μόνος μου.

Δεν μπορώ να μένω για πολλή ώρα μόνος μου.

Μπορώ δηλαδή. Άμα πρέπει. Ή άμα σε περιμένω να έρθεις.

Κάτι πήγε στραβά και έχω μια φριχτή υποψία για το τι είναι. Κάτι πήγε στραβά και δεν έχω σε ποιον να μιλήσω πια για αυτό. Άμα μιλάς πολύ για σένα αυτά παθαίνεις. Κάτι πήγε στραβά και θέλω να μου πει κάποιος τι. Να του πω εγώ τι. Να μιλήσουμε. Όλο μιλάμε.

Κάτι πηγε στραβά και δεν μπορούμε να μιλάμε άλλο. Από πότε σε κούρασε να μιλάμε; Από πότε με κούρασε να μιλάμε; Αν δε μιλάμε τι κάνουμε; Σεξ; Φαι; Σινεμά; Βόλτα; Φιλί; Τι κάνουμε όταν δε μιλάμε; Τι κάνουνε οι άλλοι όταν δε μιλάνε; Κάτι πήγε στραβά και δεν ξέρω τι θα κάνουνε οι άλλοι. Δεν θέλω να σταματήσω να γράφω γιατί δεν θέλω να σκεφτώ τι πήγε στραβά. Δεν θέλω να σταματήσω να μιλάω. Δεν θέλω τίποτα. Θέλω δηλαδή αλλά αυτά που θέλω πέθαναν ή πεθαίνουν ή θα πεθάνουνε πριν πάω εγώ εκεί. Κάτι πήγε στραβά και όλα πεθαίνουν. Ακόμα και οι ωραίες ιστορίες.

Μα υποτίθεται οτι οι ωραίες ιστορίες δεν τελειώνουνε ποτέ.

Κάτι πήγε στραβά και οι ωραίες ιστορίες πεθαίνουν.

Εντάξει, κουράστηκα τώρα.

Νιώσε χαρούμενη αν σου βγαίνει. Νιώσε χαρούμενος αν σου βγαίνει. Νιώστε όπως σας βγαίνει.

Κάτι πήγε στραβά και εμένα δε μου βγαίνει, εντάξει;

(για κάποιο λόγο σε σκέφτηκα σήμερα)

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Μεταφυσικός ρομαντισμός

We carry on, carry on
Follow us, we are one
The battle's fought, the deed is done
Our silver hum runs deep and strong
Hand to the heart, lips to the horn
Hand on my breast, I'll keep you warm
Hail!


Με ρώτησε η Αγγελική αν αγκιστρώνομαι εύκολα. Και εγώ αναρωτήθηκα αν απαγκιστρώνομαι εύκολα.

Βαθιά μέσα μου γνωρίζω πότε και πως ταιριάζω με κάποιον. Η ουσία του ρομαντισμού μου είναι ακριβώς αυτή η φράση. Οτι εγώ, πέρα από κάθε λογικό συνειρμό και σκέψη, πέρα απο αντιρρήσεις φίλων, γνωστών ή άλλων προσωπικοτήτων μέσα μου, γνωρίζω, είμαι απόλυτα σίγουρος μάλιστα, οτι ο άνθρωπος που σκέφτομαι είναι για μένα, είναι για να είμαστε μαζί, δεν υπάρχει περίπτωση να κάνω λάθος ο,τι κι αν συμβαίνει μεταξύ μας.

Ακόμα και τώρα, αρκετά χρόνια που έχω αυτόν τον τρόπο σκέψης, και ενώ δε μου βγαίνει σε γενικές γραμμές, αρνούμαι να αλλάξω σκεπτικό. Αφήνω το ένστικτο ή το "ένστικτό" μου να βγαίνει μπροστά και επιμένω σε ιστορίες που φαινομενικά είναι πεθαμένες, ή στην καλύτερη προβληματικές. Και το κάνω χωρίς ιδιαίτερες τύψεις ή άγχος. Είναι χτισμένο τόσο βαθιά μέσα μου που δεν ξέρω αν θα αλλάξει ποτέ. Και δεν ξέρω αν θα ήθελα να αλλάξει. Αυτός που νιώθω να είναι για μένα είναι για μένα και τέλος.

I'm the king of my own land.
Facing tempests of dust, I'll fight until the end.
Creatures of my dreams raise up and dance with me!
Now and forever, I'm your king!
 

Αυτό γενικά μ' έχει κάνει να μπερδευτώ πολλές φορές, μ' έχει κάνει να ρεζιλευτώ πολύ περισσότερες, έχω καταφύγει στις πιο απαράδεκτες "ρομαντικές" χειρονομίες και έχω δημιουργήσει πολύ κακά σκηνικά, που κι εγώ τα βρίσκω άξια χλευασμού. Και τώρα άλλωστε αυτό συμβαίνει και με κοροϊδεύουνε πολλοί γι' αυτό.

Όμως, γιατί προφανώς και έχω στο οπλοστάσιο μου ένα όμως, η επιμονή μου σε αυτά τα πράγματα είναι αδιαπραγμάτευτη. Αναρωτιέμαι τι θα γλύτωνα αν δεν δρούσα έτσι. Θα γλύτωνα πολλά κακά πράγματα αλλά η ζωή μου θα γινόταν τόσο λιγότερο ενδιαφέρουσα (και είναι ήδη ελάχιστα ενδιαφέρουσα όπως είναι) που δεν υπάρχει επιλογή. Αν σταματήσω να πιστεύω στις συνδέσεις με τον τρόπο που πιστεύω, αν σταματήσω να πιστεύω στη μαγεία δηλαδή και στηριχτώ στην επιστήμη, σίγουρα θα χάσω.

(Φυσικά μιλάω μόνο για αυτόν τον τομέα της ζωής μου)

Δε με πειράζει τόσο που θα πέφτω πάνω σε τοίχους. Δε με πειράζει τόσο που ήδη πέφτω πάνω σε τοίχους. Δε φοβάμαι να χτυπήσω. Όπως λέει και το Διγενάκι, αυτό το παιχνίδι μας έχει μείνει.

https://www.youtube.com/watch?v=RYllKEkAtYU

Πέμπτη, 29 Ιουνίου 2017

Γέλα και όλοι θα γελάσουν παρέα σου, κλάψε και θα μείνουμε μόνοι

https://www.youtube.com/watch?v=LzhUVz56Fk0

Βλέπω ανθρώπους να κλαίνε και θέλω να κλάψω μαζί τους.
Βλέπω ανθρώπους να κλαίνε και ερεθίζομαι.
Βλέπω ανθρώπους να κλαίνε και σαστίζω.

Με εξιτάρει αυτή η έκρηξη συναισθήματος. Τη νιώθω μέσα μου και έξω μου, σαν βαθιά έκρηξη που συμβαίνει κοντά μου, νιώθω το μπουμπουνητό στο στήθος μου και τη θερμότητα στο δέρμα μου.

Αποστρέφω τα μάτια κάποιες φορές, όχι γιατί δεν το αντέχω αλλά γιατί δε θέλω ο άλλος να καταλάβει το βαμπιρικό ένστικτο που με πιάνει. Θέλω να σε βλέπω αχόρταγα να κλαις και να οδύρεσαι, να στεναχωριέσαι και να μην έχεις καμία λύση άλλη, μόνο να κλαις, να φωνάζεις, να πονάς, να πέφτεις στο πάτωμα, να γονατίζεις και να υποφέρεις, να μην αντέχεις το ίδιο σου το κεφάλι, την απώλεια σου, θέλω να σε βλέπω να είσαι έτσι.

Και μετά να σηκωθείς γιατί πάντα σηκώνεσαι μετά, πάντα σηκώνομαι μετά, πάντα υπάρχει μετά, ακόμα κι όταν δεν υπάρχει όντως, οι άνθρωποι έτσι σκέφτονται, οτι πάντα υπάρχει μετά, και να σηκώνεσαι, να πιάνεις το χέρι μου και να ορθώνεσαι σαν πύργος, με το κλάμα να καταλαγιάζει και να ρίχνει στροφές, τα αναφιλητά να γίνονται πιο υπόγεια και πιο αραιά, τα δάκρυα να τελειώνουν και να αρχίζεις πάλι να αποκτάς υπόσταση ανθρώπινη, να δυναμώνεις και σχεδόν να το βλέπω να συμβαίνει μπροστά μου, αυτή την άνοδο από τον πάτο, σαν εκτόξευση σχεδόν, άμεση, γρήγορη, στέρεη, αξεπέραστη, κανονική, φυσιολογική, αντανακλαστική.

Και μετά όταν βρίσκεις πάλι το σημείο ισορροπίας σου, να έχεις ξεχάσει σχεδόν πως ήταν ο πάτος, πως ήταν το σύρσιμο στη γη, έτοιμος πάλι να κινηθείς ξανά, το κλάμα δεν ήταν ποτέ η φυσική κατάσταση του ανθρώπου, είναι η επανεκκίνηση του, βλέπεις τα συναισθήματα να κάνουν έναν γρήγορο κύκλο, πολλοί όταν τελειώνει το κλάμα τους γελούν από την έκπληξη του πόσο γρήγορα συνήλθαν από κάτι που έμοιαζε τόσο δυνατό και άπειρο.

Κι εγώ όταν σε βλέπω να κλαις ερεθίζομαι γιατί εκρήγνυσαι μπροστά μου σαν πυροτέχνημα που σε τρομάζει αλλά ξέρεις οτι δεν μπορεί να σε πειράξει, μόνο να σε αφήσει άφωνο αν είναι αληθινά δυνατό, ερεθίζομαι και θέλω να σε κάνω να ξανακλάψεις σχεδόν όσο θέλω να σε κάνω να σταματήσεις να κλαις.

Θέλω να μου χαμογελάς όταν κλαίω και θα χαμογελάω όταν κλαις.
Και μετά σεξ.
Μπουμ.

Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Κρίση ηλικίας το λένε κάποιοι

Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των νέων, ίσως και λίγο των χαζών, το να πιστεύουν οτι ο χρόνος πάντα φτάνει. Βέβαια οι νέοι είναι πάντα λίγο χαζοί. Πιο δυνατοί και πιο χαζοί.
Γιατί δεν πάνε μαζί αυτά; Γιατί να μη μεγαλώνει η δύναμη σου όσο μεγαλώνει η γνώση σου; Οι νέοι πάντα πιστεύουν οτι θα υπάρχει χρόνος. Δεν το κατακρίνω, είναι λογικό, όπως μάθεις θα σκέφτεσαι, και έτσι μαθαίνεις, οτι έχεις χρόνο. Μόνο όταν τελειώσει θα το καταλάβεις (αν προλάβεις) αλλά τότε δεν θα αλλάζει τίποτα.

Δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα. https://www.youtube.com/watch?v=lAwYodrBr2Q

Δεν υπάρχει χρόνος για τίποτα. Μόνο με αυτή τη θεώρηση, με αυτό το δεδομένο μπορεί να σου φτάσει ο χρόνος. Είναι ψέμμα φυσικά. Υπάρχει. Συνήθως υπάρχει.

Δεν θέλω να τον χαλάω άλλο το χρόνο μου, που, ναι μεν υπάρχει, αλλά ποτέ δεν ξέρεις πότε θα τελειώσει. Προχτές τσάκισα το πόδι μου με το ποδήλατο, την επόμενη φορά μπορεί πολύ εύκολα, υπερβολικά εύκολα, τρομαχτικά εύκολα, να τσακίσω το κεφάλι μου. Και τότε ο χρόνος μου θα έχει τελειώσει, άδικα ή δίκαια, τι σημασία έχει, μόνο το δίκιο του εργάτη δε μπαίνει σε συζήτηση, τα υπολοιπα είναι σχετικά. Και θα έχει τελειώσει λοιπόν και θα μου λείψουνε πράγματα και ελπίζω τόσο να μην υπάρχει μετά θάνατον ζωή (που δεν υπάρχει) γιατί αν υπάρχει απλά θα είναι μια μεγάλη θάλασσα θλίψης και απώλειας. Το πιο άκαρδο πράγμα θα είναι να υπάρχει ζωή μετά τη ζωή μου.

Αφού λοιπόν ξέρουμε οτι ο χρόνος μας τελειώνει πως μπορούμε να είμαστε απόμακροι και ανικανοποίητοι; Πως μπορώ να είμαι εγώ άκαρδος και ανικανοποίητος. Περιμένω τόσο καιρό νομίζωντας πως περιμένω ενώ στην πραγματικότητα απλά έχω κολλήσει. Και ενώ ξεκολλάω αργά αργά από την κίνηση και βγαίνω στην εθνική είναι μερικοί που με ρωτούν γιατί τρέχω.

Τρέχω γιατί ο χρόνος μας τελειώνει βλάκα. Και επειδή είμαι αθλητής, δεν τρέχω στα τυφλά ούτε πανικόβλητος, τρέχω ήρεμα, σωστά, με ρυθμό για να κρατήσει,



ταξιδεύω
λιγότερο απ’ όσο θα’ θελα μα ταξιδεύω
αναδύομαι
πιο αργά απ’ όσο αντέχουν τα πνευμόνια μου
εξανθρωπίζομαι
πιο αργά απ’ όσο έχει ανάγκη η κοινωνία

Αποκτηνώνομαι, αποχτηνώνομαι, αυτοκτηνώνομαι
και (μετά) ταξιδεύω

Ταξιδεύοντας γυρνώ σπίτι (θα γυρίσω σπίτι)
Περπατώντας γυρνώ σπίτι (θα γυρίσω σπίτι)
Ακούγοντας, θα βρω μεσ’ απ’ τα βουητά το σπίτι
Ουρλιάζοντας, θα μου φωνάξουν οι σύντροφοι:
«εδώ σύντροφε! Εδώ είναι το σπίτι»
«εδώ σύντροφε! Εδώ είσαι σπίτι»
«εδώ σύντροφε! Έφτασες σπίτι»

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Amore, more, ore, re

https://www.youtube.com/watch?v=A2zKARkpDW4

From sky, to sea, to earth, to you

Amore (sky)

Έτσι μοιάζει η αγάπη όταν την νιώθω, Αέρας, δροσερός, στους λόφους πάνω από το κάμπινγκ στην Ίο, μόνος μου, σχεδόν να με γονατίζει, μόνος μου να προχωράω σκυφτός για να πατάω σταθερά και Αέρας, κρύος όσο έπεφτε ο ήλιος, μέχρι που σε ένα σημείο της διαδρομής, φτάνω στο χείλος, που κάτω είναι η Θάλασσα και σηκώνω το κεφάλι, παίρνω απόφαση πως ο Αέρας δεν θα πάψει, θα με χτυπά αλύπητα, εγώ πρέπει να σηκωθώ, και σηκώνω το κεφάλι μου και πέφτει πάνω μου ο Αέρας σαν λυσσασμένος, σαν να έχει θυμώσει, σαν εραστής που έχει να με δει καιρό και πηδάω στη Θάλασσα

More (sea)

και εκεί η συμπεριφορά μου αλλάζει, ο Αέρας με άλλαξε, με προετοίμασε, και κουνιέμαι, δεν αφήνω την αγάπη να πέφτει πάνω μου, κουνιέμαι μαζί της, κολυμπώ, σε αργή ταχύτητα, έτσι είναι στο νερό, ήταν κάποτε εμείς, τώρα είναι το κρεβάτι μας μόνο, κολυμπάω και τώρα στο πρόσωπο μου νιώθω το νερό αντί για τον αέρα και είναι δυνατό, βαρύ, πιέζει, αναγκάζει, κι έτσι αναγκάζω κι εγώ, πιέζω κι εγώ, αναδύομαι με τον Αέρα μου μαζί, τον κρατάω μέσα μου σαν φυλαχτό γιατί ξέρω οτι δεν θα μπορέσω να ζήσω χωρίς αυτόν και ανεβαίνω, ήρθε η ώρα να

Ore (earth)

βγω στη Γη, να βγω στα πλάσματα που μου μοιάζουν, ανάμεσα σε αυτά κι εσύ, εσύ, εσύ, εσύ, και σε ψάχνω στη Γη, για να σου πω αυτά που πέρασα, να σου πω τον Αέρα μου, να σε βρέξω με τη Θάλασσα μου, και να κάτσουμε μαζί στη Γη να σου μιλήσω, μην υποτιμάς τη Γη, μην υποτιμάς τις λέξεις, τις έφτιαξα για σένα, όλες οι λέξεις που θα πω είναι για σένα, είναι δώρο, και η Γη μου είναι για να ξαπλώσεις αναπαυτικά και να χαλαρώσεις, η Γη είναι φτιαγμένη για μας και εμείς για αυτή κι έτσι καταλήγω σε

Re (you)

Εσένα, και είσαι εσύ που πατάς στη Γη, βρεγμένη απο Θάλασσα, χτυπημένη από τον Αέρα, δυνατή πέρα από κάθε φαντασία, ανυπόκλιντη στα στοιχεία που σε πολιορκούν, με δύναμη λοιπόν πέφτω πάνω σου με Εσένα και τις πράξεις μου, συμμαχώ με κάθε στοιχείο, όλα μιλούν για σένα άλλωστε, και αγωνίζομαι να κερδίζω και τον Αέρα σου και τη Θάλασσά σου και τη Γη σου και Εσένα, και



έτσι μοιάζει η Αγάπη όταν τη νιώθω, Αέρας κυρίως, φρέσκος Αέρας που με κάνει να νιώθω όπως στους λόφους πάνω από το κάμπινγκ στην Ίο, νέος, δυνατός, όμορφος, με το κεφάλι μου χτυπημένο, με τα αυτιά μου να σφυρίζουν από τον Αέρα, μόνος σε ένα λόφο και ο Αέρας, μόνο ο Αέρας να χτυπάει, ο Αέρας να μιλάει, ο Αέρας να υπάρχει και να μου θυμίζει οτι υπάρχει λόγος όταν πέσω στη Θάλασσα να βγω, όταν βγω στη Γη να σε βρω και όταν σε βρω να σε κρατήσω δυνατά, τόσο δυνατά που να σκάσεις

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Time and becoming


Ζητήματα χρόνου και λάθους. Με απασχόλησε στο παρελθόν πολύ το πως θα διαχειριστώ τα λάθη μου. Όλοι κάνουνε λάθη. Είναι αναπόφευκτο να κάνω λάθη. Εδώ θα έμπαινε ένα αλλά. Δεν έχει αλλά. Όλοι κάνουνε λάθη, κάνω κι εγώ. Όμως αν θες μια μέρα μπορούμε να παίξουμε Βraid μαζί και να δεις πως είναι γυρίζει ο χρόνος πίσω, πως είναι να μαθαίνεις αληθινά από τα λάθη σου και να μην ξανακάνεις το ίδιο. Πολύ διδακτικό παιχνίδι γενικά.