http://www.youtube.com/watch?v=yM4Soeyabss

Είναι αρκετά βράδυ και αύριο γράφω στις 9. Και πρέπει να συγκεντρωθώ για να διαβάσω για το μονοπωλιακό ανταγωνισμό. Δεν έχω όρεξη ούτε να με πιάσουν τα αντιδραστικά μου, θέλω απλά να μάθω αυτές τις μαλακίες και να κοιμηθώ(αν και δεν θέλω αυτό ακριβώς). Νυστάζω, είμαι ακόμα φουσκωμένος από τα σουβλάκια, και μπορώ πραγματικά να συγκεντρωθώ σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τα «στοιχεία οικονομικών για γεωγράφους»(αλλά συγκεντρώνομαι σε κάτι πολύ συγκεκριμένο). Ακούγεται ακόμα ο Ρόι που παίζει πολύ καλά πανάθεμα τον και με έχει τρελάνει τελευταία. Ακούω και η ώρα περνάει κι εγώ δεν μαθαίνω τίποτα και αρχίζω να δέχομαι το γεγονός ότι δεν θα κοιμηθώ σήμερα(αλλά δεν δέχομαι μόνο αυτό). Περνάει η ώρα πια. Είναι σα να χωρίζομαι σε 2 κομμάτια. Το ένα προχωράει, όλο προχωράει και χαίρομαι λίγο. Το άλλο μένει ακόμα ακίνητο, μετράει τις μέρες, μετράει τις απογοητεύσεις και περιμένει, περιμένει, περιμένει σα χαζό. Αυξάνει η απόσταση μεταξύ τους συνέχεια. Και βλέπω πως τελευταία γράφω συνέχεια. Και σκέφτομαι συνέχεια. Και κολλάω συνέχεια στο τραγούδι του Ρόι. Ο μεσσίας θα έρθει ξανά.

Ακόμα αυτό το γράμμα δεν τολμάω να το στείλω μονό σε κανένα

Υπόσχομαι*

Στο φανάρι που στρίβει για το σπίτι μου,

εκεί κάνω πάντα τη μικρή μου παρανομία,

η επαναστατική μου δράση εκεί σταματά,

φοβάμαι.

Εγώ τους φοβάμαι τους σεισμούς σου θεατρίνε της συμφοράς,

Κάνουν πολύ δυνατό θόρυβο,

φέρνουν ζημιές,

φωνές,

νεκρούς,

για αυτό τους φοβάμαι τους σεισμούς,

ακούς;

Να μη χαλιέσαι,

νιώθω ήδη έτσι,

δεν χρειάζομαι τη χαιρεκακία σου,

τη μελιά σου κοροϊδία,

στη δειλία μου απάνω,

ενισχυτή.

Για το ζητιάνο που δεν υπερασπίστηκα,

για αυτόν θα μετανιώσω,

και για αυτόν να γίνω άνθρωπος τρανός και άφοβος,

για σένα όχι,

εσύ μου λες να μη φοβάμαι,

τι είμαι για να μη φοβάμαι,

χαζός;

Θυμάσαι τον φόβο μου;

όχι δεν πάει,

τον έκρυψα βαθιά βαθιά στη μήτρα του,

στην ανθρωπιά,

στην καλοσύνη,

στην αγάπη,

εκεί θα μείνει να θυμίζει σε όποιον το ξεχνάει,

πως φοβάται αυτός που γνωρίζει,

και πως αυτός που γνωρίζει μόνο,

αν τολμήσει,

θα είναι στ’ αλήθεια θαρραλέος.

Θα κάνω ότι καλύτερο,

ή ότι χειρότερο μπορώ σ’ αυτό τον κόσμο.

Αλλά θα το κάνω όχι σα χαζός,

σα θαρραλέος θα το κάνω.

*Μαρία Τριανταφύλλου

ποιητική συλλογή   "Ανάντη"  1994

http://www.youtube.com/watch?v=4zZPXGf_h-k

Η ζωή μου. Πάλι πρέπει να την βάλω σε καλούπι, να την κάνω απτή, να την κάνω ελέγξιμη και ορθή, πεπερασμένη και αδιαφανής, συγκεκριμένη και υποστατή, οριοθετημένη και κλειστή. Να βγάζει αποτέλεσμα που να ανήκει στο IR. Η ζωή μου τώρα(σιχαίνομαι να μιλάω σαν τον Παπακαλιάτη ) είναι οθόνες. Οθόνη θα κοιτάξω για να διασκεδάσω, οθόνη θα κοιτάξω για να λυπηθώ, για να παρηγορηθώ, για να ενημερωθώ, για να επικοινωνήσω, για να κάνω σεξ(περίπου), για να παίξω, για να μάθω πράγματα, για να γίνω επιστήμονας, για όλα. Για όλα. Σήμερα που βγήκα έξω και τα μάτια μου έπρεπε να εστιάσουν σε μεγαλύτερες των 30 εκ. αποστάσεις, ήταν δύσκολα. Και όταν ξανάρχισα την, θα έλεγες αιώνια, συζήτηση πάλι ήταν δύσκολα. Κάπου παλιά είχα διαβάσει σε ένα περιοδικό: «Πολλοί λένε ότι η ζωή είναι δύσκολη. Κι εγώ θέλω να τους ρωτήσω. Δύσκολη σε σχέση με τι;». Αυτός ο άνθρωπος νόμισε ότι έδωσε έξυπνη απάντηση. Δεν το έκανε. Σε σχέση με αυτό που θα ήθελα ηλίθιε. Σε σχέση με αυτό που ονειρευόμουν. Γεμίσαμε εξυπνάκηδες μου φαίνεται. Αλλά παρεκτρέπομαι. Μίλαγα για το πρόβλημα της όρασης μου. Αν και μάλλον όλοι καταλαβαίνετε ότι δεν μίλαγα ούτε για αυτό. Έχω αρχίσει να έχω την αίσθηση ότι δεν είναι πολύ υπαρκτή η καθημερινότητα μου. Από τις ώρες που είμαι ξύπνιος, λίγες κοιτάω αληθινά και απτά πράγματα. Μόνο πληροφορίες, προγράμματα και κώδικες σε ένα τετράγωνο μπροστά μου που, όλως περιέργως, μοιάζει να γίνεται όλο και πιο φωτεινό κάθε μέρα, όλο και πιο πολύ να μου τσούζει τα μάτια. Περίεργο γιατί δεν αλλάζω τη φωτεινότητα.

Δε κλοκ...Τικ τοκ...

Στέκεσαι απλά. Απολαμβάνεις την ισορροπία σου και απλά στέκεσαι. Έχεις κλείσει τα μάτια, έχεις αφήσει τη μουσική να σε κατακλύσει, το κάθε μπάσο να γίνεται ένα με το ρυθμό του σώματος σου και στέκεσαι. Δεν χορεύεις ακόμα. Θα έρθει και αυτή η στιγμή. Σε λίγο. Δεν βιάζεσαι. Έχεις ακόμα ώρα. Όλη την ώρα του κόσμου. Ακόμα στέκεσαι. Είναι από κείνες τις στιγμές που, ενώ ξέρεις τι είσαι, νιώθεις δυνατός. Νιώθεις κυρίαρχος. Νιώθεις όπως θα έπρεπε να νιώθεις κάθε στιγμή. Και τότε συνέβη. Στην αρχή, επειδή είχες πιεί και λίγο, το νιώθεις σαν ένα μικρό δάγκωμα. Όπως όταν σε δαγκώνουν πολύ δυνατά στο σεξ και στη σπάει. Αλλά τώρα δεν κάνεις σεξ. Και το δάγκωμα είναι σε περίεργο σημείο, ακριβώς κάτω από τον άτλα. Ψηλά και στο κέντρο της πλάτης. Πριν προλάβεις να συνειδητοποιήσεις τι συνέβη, το δάγκωμα γίνεται ουρλιαχτό όλων των νεύρων που είχες ποτέ καθώς νιώθεις τον πόνο να κατεβαίνει παίρνοντας μαζί του, νιώθεις, όλη τη σπονδυλική σου στήλη. Μετά από πολύ ώρα, όπως νόμισες, σταματά σχεδόν στην ουρά σου. Το πρώτο πράγμα που νιώθεις είναι καυτό υγρό(αίμα υποθέτεις γρήγορα γρήγορα) να κυλάει στο μονοπάτι του πόνου που μόλις σου χάραξαν στην πλάτη. Αν πονάς; Δεν είναι πόνος αυτό, είναι αυτό που πάντα φανταζόσουν μικρός ότι θα σου έκαναν αφού πήγαινες στην κόλαση. Νιώθεις το αίμα να κυλάει και γυρνάς να δεις επιτέλους τι συνέβη. Δεν έχεις βγάλει ήχο ακόμα, δεν μπορείς, έχεις αφιερώσει όλη σου τη δύναμη(σιγά τη δύναμη πια, ε;)για να μείνεις όρθιος και αισθητός. Τη βλέπεις να κρατάει κάτι που στάζει αίμα. Έχει τόσο περίεργο σχήμα που σου παίρνει ώρα να καταλάβεις ότι είναι ένα σπασμένο μπουκάλι. Έχει πάρει ένα σπασμένο μπουκάλι και στο κάρφωσε στην πλάτη. Και μετά το έσυρε μέχρι κάτω. Και μετά σε περίμενε να γυρίσεις να τη δεις. Να καταλάβεις ότι το έκανε αυτή. Με την εικόνα της πλάτης σου με μια αιμάτινη γραμμή στο κέντρο από πάνω μέχρι κάτω, αρχίζεις να ουρλιάζεις. Με την εικόνα των λωρίδων σάρκας να μαζεύονται σε σπείρες στην κόψη του γυαλιού, ουρλιάζεις. Αλλά όχι μόνο από τον πόνο και την αηδία. Αρχίζεις να θυμώνεις. Επιτέλους αρχίζεις. Και όσο πιο πολύ ακούς το ουρλιαχτό σου, τόσο ανεβάζει ένταση ο θυμός σου(και η φωνή σου). Αυξάνει και αυξάνει και αυξάνει η ένταση που κοκκινίζει το μυαλό σου από ακαθόριστες σκέψεις γεμάτες αίμα, πόνο, μίσος, αηδία, θυμό, θυμό, θυμό. Με το που αναγνωρίζεις το πρόσωπό της, το μίσος σου αρχίσει να σε σαπίζει, να σε κάνει υπάνθρωπο. Θα τη σκοτώσεις φυσικά. Αλλά δεν αρκεί αυτό. Θα την σκίσεις στα δύο πρώτα για να βγάλεις τη ζωή της από μέσα. Και θα της πάρεις τα όργανα και θα τα διαλύσεις με όλη σου τη δύναμη. Θα κάνεις τα απομεινάρια της έτσι που να μη θυμίζουν πια άνθρωπο. Και μετά θα τα αποσυνθέσεις, θα τα καταστρέψεις όλα για να μη μπορεί κανείς να θυμηθεί ή να σκεφτεί ποτέ ότι εκεί κατοικούσε άνθρωπος κάποτε. Θα σβήσεις κάθε πράγμα που να αποπνέει αναμνήσεις ζωής από τις σάρκες της. Και μπορεί τότε να σταματήσεις να ουρλιάζεις.

Ανοησία

Σσσσσσσσς. Μωρό μου το ξέρω. Σσσσς. Το ξέρω πως ήταν άσχημα. Το ξέρω πως φοβήθηκες. Ήθελες να κλάψεις; Το καταλαβαίνω αγάπη μου, κλάψε τώρα αν σου βγαίνει. Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί μαζί σου, ναι. Αγάπη μου γλυκειά, με πιάνει η καρδιά μου να σε σκέφτομαι φοβισμένη, χαμένη σε κείνο το στενό, να ακούς συνέχεια βρισιές και φωνές, κανείς να μην προσέχει πόσο φοβισμένη είσαι, πόσο φοβισμένοι είστε όλοι. Το μυαλό σου να δουλεύει πυρετωδώς, σκεπτόμενο άσχετα πράγματα, σχετικά, ανησυχίες, φόβοι, στα πρόθυρα πανικού αλλά και ψύχραιμη γιατί, ναι λατρεία μου, το ξέρω πως είσαι μεγάλη κοπέλα και ώριμη, δεν είχα αμφιβολία ότι θα τα έβγαζες πέρα. Είμαι σίγουρος πως το έχεις ξεπεράσει, πως τώρα το βλέπεις πιο ψύχραιμα, πιο άφοβα, πιο θαρραλέα. Κι ας μη φαίνεται εγώ σε έχω για θαρραλέα και έξυπνη και δυνατή. Απλά δεν μπορώ να σε φαντάζομαι εκεί φοβισμένη και παραξενεμένη. Παραξενεμένη όπως θα ήμουν κι εγώ, όπως έχω υπάρξει κι εγώ κι ας μην έχω περάσει ακριβώς το ίδιο. Παραξενεμένη για το τι ωθεί τους ανθρώπους να φέρονται έτσι. Μπορεί να το εκλογίκευσες εσύ μα εγώ ακόμα μένω με την απορία. Είμαι εγώ τόσο παράξενος ή απλά τόσο αδαής ώστε να θεωρώ τόσο αποτρόπαια και ξένη τη συμπεριφορά της αστυνομίας; Ή της εξουσίας.