Καλοκαιράκι!!!

Το καλοκαίρι κάνει πολύ ζέστη. Και πολύ σωστά παρατήρησε ένας φίλος μου ότι η λέξη καλοκαίρι είναι λάθος για να περιγράψει τους 3 μήνες που κάνει την περισσότερη ζέστη απ’ όλο το χρόνο. Δεν είναι καλός καιρός να έχει 45 βαθμούς και να μην μπορείς να αναπνεύσεις. Ή το μεσημέρι να ρίχνεις νερό στο πρόσωπο σου κάθε μισή ώρα για να αντέξεις.

Το καλοκαίρι κάνει ζέστη. Και δεν είναι ωραία. Αλλά τα βράδια του καλοκαιριού είναι τέλεια. Ίσως κάνει ακόμα ζέστη αλλά όχι τόση που να σ’ εκνευρίζει. Και βγαίνεις βόλτες και κάνεις πράγματα και μπορείς να τριγυρνάς χωρίς παλτό και τσάντα, δεν χρειάζεται να κουβαλάς ομπρέλα ακόμα κι αν έχει συννεφιά, σχεδόν παρακαλάς να βρέξει.

Τις καλοκαιρινές νύχτες ακόμα κι όταν είμαι στην Αθήνα (στην πόλη μου) μου αρέσει να κάθομαι και να χρησιμοποιώ τις αισθήσεις μου.

Να κοιτώ τον

·         Βαθύ μπλε ουρανό με τη μεγάλη άρκτο να δείχνει πάντα το βορρά, τα αστέρια λαμπυρίζουν αχνά στην πόλη μου αλλά με λίγη φαντασία τα βλέπεις ολοκάθαρα. Αχ όμορφη καλοκαιρινή ατμόσφαιρα.

·         Γκρίζο ουρανό απ’ τους καπνούς με μια πορτοκαλιά λάμψη απ’ τις φωτιές κάτω στις γειτονιές μου. Πύρινα βέλη εξακοντίζονται από μακριά και σκοτώνουν την οικογένεια μου, τους φίλους μου. Κάνει ζέστη εδώ. Πολύ ζέστη.

·         Μαύρο ουρανό και τους κρατήρες από τους πυραύλους να ανοίγουν τρύπες σα σπίτια. Οι τροχιοδεικτικές χαράζουν σαν πεφταστέρια το μαύρο τοπίο και απαντούμε όλοι μαζί, όλοι μαζί λες και είναι η τελευταία μας ελπίδα. Λες.

Να ακούω

·         Τους ήχους της αγαπημένης μου πόλης, τα αμάξια, τα γέλια στους δρόμους, τις μουσικές, τραγούδια από αγνώστους. Άθελα μου χαμογελώ γιατί είναι ωραία η καλοκαιρινή ανεμελιά.

·         Τα ουρλιαχτά από τους τραυματίες και τους συγγενείς τους. Δεν ανησυχώ, σύντομα θα σωπάσουν, το νοσοκομείο ανήκει στις «υποδομές» που θέλουν να χτυπήσουν οι συνάνθρωποι μας. Ακούω τις βρισιές των στρατιωτών που σκοτώνουν παιδιά και αμάχους, τα γέλια τους. Δεν ανησυχώ σύντομα θα φτάσουν και στη δικιά μου γειτονιά. Δεν είμαστε και μεγάλη περιοχή στο κάτω κάτω, σκέφτομαι και άθελα μου χαμογελώ. Έχουμε κι εμείς βρισιές να πούμε και τραγούδια και φωνές.

·         Τις τσιρίδες των «Κατερινιών» που κατεβαίνουν, σαν να ναι 60 χρόνια αργοπορημένες, τόσο πολύ βιάζονται. Ακούω στη γλώσσα μου, στη δικιά μου γλώσσα, να ετοιμάζεται η απάντηση και άθελα μου χαμογελώ. Δεν θ’ αφήσουμε ακόμα φασίστες να περνούν από τα μέρη μας ανενόχλητοι. Ακόμα.

Μυρίζω

·         Μυρίζει γιασεμιά, κι ας είναι γραφικό, κι ακόμα μυρίζω φαγητό, ποτά, ανθρώπους, γεμάτη η πόλη μου από όμορφες μυρωδιές. Δεν ανοίγω κλιματισμό για να μυρίζω έξω από το παράθυρο μου τη ζωή, τη χαρά του καλοκαιριού.

·         Μυρίζω τον καπνό και το μπαρούτι και το αίμα. Και κάπου με πιάνει σα ναρκωτικό και σηκώνομαι από την τρύπα που έχουμε χωθεί και θέλω να φωνάξω μέχρι να ξεσκιστεί ο λαιμός μου, να φωνάξω για να τρομάξουν από την αδικία τους, να τρομάξουν και να φύγουνε. Δε φωνάζω γιατί θα προδώσω τη θέση μας. Και πρέπει κάποιοι να μείνουν, πρέπει κάποιοι να απομείνουν να πολεμήσουν. Καταπίνω την κραυγή και περιμένω να λήξει ο συναγερμός για να βγω. Καταπίνω και περιμένω. Καταπίνω και περιμένω.

·         Μυρίζει λάδι και βρώμα εδώ μέσα. Ανυπομονώ να ανοίξουμε την πόρτα και να βγούμε έξω, να μυρίσω λίγο καθαρό αέρα, να μην πεθάνω σ’ αυτό το κουβούκλιο. Ας μυρίζω λίγο καλοκαίρι και ας με σκοτώσουνε. Αλλά, σάμπως φαίνεται, δεν είναι η ώρα μας ακόμα. Με κλεμμένα όπλα και δανεικές ιδέες θα επιζήσουμε λίγο ακόμα.

Αγαπώ την πόλη μου και δεν γουστάρω να βλέπω κάγκουρες και πρεζάκια να τη βρωμίζουν. Μου τη σπάνε όλοι αυτοί που περνούν με τις εξατμίσεις και τα μπιτάκια και ενοχλούν. Μπορώ τουλάχιστον να κλείσω την πόρτα.

Αγαπώ τη χώρα μου και δεν αντέχω άλλο να με διώχνουν, να σκοτώνουν τα παιδιά μου, να χαλάνε τα σπίτια μου. Όλα με μια ευκολία αφοπλιστική. Όλα στο όνομα του δυνατότερου. Όλα σε βάρος μας. Μπορώ τουλάχιστον να πολεμήσω λίγο ακόμα.

Αγαπώ την ελευθερία μου και δεν θα σταθώ να αφήσω το φασισμό και το μίσος να πιάνουν ρίζες στον κόσμο που ζω. Θα αντισταθώ μέχρι να νικήσω. Και η νίκη μου θα είναι νίκη όλου του κόσμου. Θα αντισταθώ μέχρι να πεθάνω. Και ο θάνατος μου θα είναι ο θάνατος όλου του κόσμου.

 

sky blue

Thedeeper i go, the darker it gets

Να χαμε να λέγαμε. Τι είχαμε τι χάσαμε. Απ’ το στόμα σου και στου Θεού τ’ αυτί. Δεν υπάρχει Θεός. Ευτυχώς. Ευτυχώς.

                Τρελό αυτό με την εκκίνηση παραγράφου; The deeper I go, the darker it gets. The deeper I go, the darker it gets.

                Θα μπορούσα και θα ήθελα και δεν έγινα και δεν κατάφερα. Και έσκασα και έφυγα και έφτασα σε άλλο μέρος και είπα. Sky blue, so tired of this feeling.

                Και στο άλλο μέρος είπα πως μπορώ και πως θέλω. Και τώρα, lost my time, lost my place in sky blue. Και πάλι δεν έγινα και πάλι δεν κατάφερα. Και λέω να ξαναφύγω.

                Παίρνω μόνο ένα σακίδιο γιατί είναι σημαντικό για μένα να έχω τα χέρια μου ελεύθερα. Και φτάνω μετά από καιρό στην άκρη του κόσμου. I can hear the same voice calling. Sky blue. Άμα φτάσω δεν ξέρω τι θα κάνω.

                Άμα φτάσεις στην άκρη του κόσμου και άμα είναι όντως γαλάζια. Έχεις 2 επιλογές. Να γυρίσεις πίσω με τη γνώση ότι ο κόσμος κάποτε τελειώνει. Να προχωρήσεις μπροστά με τη γνώση ότι ο κόσμος τελείωσε ήδη. And the deeper I go, the darker it gets.

                The deeper I go, the darker it gets.

The deeper I go, the darker it gets.

                The deeper I go, the darker it gets.

The deeper I go, the darker it gets.

                The deeper I go, the darker it gets.

The deeper I go, the darker it gets.

                The deeper I go, the darker it gets.

http://www.youtube.com/watch?v=t6STX32uazU

"Οι μουσικοί ξεφυσούνε, οι βαρκάρηδες ξεχεριάζονται, τα γκαρσόνια ξεκλειδώνονται, οι μάγειροι ζεματίζονται, 




για να 'ρθούν, να πιούν, να γευθούν μια χούφτα κύριοι που

 η μόνη τους ικανότητα είναι η ανικανότητα μας και

η μόνη τους δύναμη η αδυναμία μας."










Έχεις δει το Koyaanisqatsi; Δες το.

Θα σου ζητούσα συγγνώμη αλλά κατάλαβα πως θα σου ζητούσα για να μη στεναχωριέμαι εγώ. Και έτσι δε σου ζητάω. Άλλωστε, η χιλιοστή συγγνώμη θα βοηθήσει; Άραγε θα μάθω ποτέ τι προκάλεσα; Οι τύψεις μου υπάρχουν. Σταμάτησαν να με τρώνε, σταμάτησαν να με βασανίζουν. Απλά υπάρχουν και θα υπάρχουν για πάντα. Μην ανησυχείς, δεν θα τις αφήσω να φύγουν ποτέ. Πρέπει να υπάρχουν να θυμίζουν κάπου κάπου για τι πράγματα είναι ικανός ένας ακατάλληλος άνθρωπος.

Πάντα πίστευα πως είμαι καλό παιδί. Καλή ψυχή και τα τοιαύτα. Μέχρι που συνειδητοποίησα οτι οι περισσότεροι εγκληματίες σκέφτονται το ίδιο για τον εαυτό τους. Οτι οι καλύτερες προθέσεις έβγαλαν τελικά τις χειρότερες πράξεις. Και θυμήθηκα. Δεν έχει σημασία τι λες αλλά τι κάνεις. Δεν έχει σημασία τι σκέφτεσαι αλλά τι κάνεις. Δεν έχει σημασία τι νιώθεις, αλλά τι κάνεις. Πάντα να προσέχεις τι κάνεις.

Εγώ δεν πρόσεξα και το παραδέχτηκα. Αλλά πόσο αργά ήταν ακόμα και σήμερα δεν το έχω καταλάβει τελείως.

Είναι αργά για δάκρυα Setsuko. Παίξε με τις κούκλες σου και βούλωστο.

Ζήτω ο ΟΑΣΑ

Είχα πει θα προετοιμαστώ και όταν έρθει η στιγμή επειδή θα έχω προετοιμασία θα είμαι καλά. Και έχει σημασία για μένα να είμαι καλά. Θα νιώσω νίκη αν είμαι καλά. Αν είμαι ψύχραιμος.

Η μέρα μου. Η ουσία.

Σπίτι και έφαγα και ντύθηκα και έφυγα και…

Σχολή και έκανα πρόβα και έφαγα κάτι και έκανα πρόβα και…

Σπίτι άλλο και κάθισα και έφαγα και ήπια και συζήτησα σχετικώς και μη και…

Σπίτι μου ξανά και είδα ταινία και έφαγα και έγραψα και κοιμήθηκα.

Η μέρα μου. Η γοητεία.

Αμάξι και Μπονόμπο και ανοιχτό παράθυρο και καλοκαιρινός καιρός χωρίς πολύ ζέστη και…

Άδεια σχολή και ηρεμία, καρέκλες άδειες αν και βουλιαγμένες απ’ το βάρος, ησυχία και σπράιτ και παγωτό μέχρι να έρθουν οι υπόλοιποι και…

Σύνταγμα και αναμονή για ένα φανάρι και έμεινα μόνος μου και πήρα Α2 και κατέβηκα αλλού και έτρεξα ενώ μιλούσα στο τηλέφωνο και το πρόλαβα το 732 και…

Στο λεωφορείο, η αγαπημένη μου θέση και οι αγαπημένες μου γειτονιές δικιές μου για να τις αρπάξω αν το θέλω και…

Έμειναν 10 λεπτά διαδρομή για να φτάσω σπίτι αλλά αποφάσισα να τρέξω αν και δε βιαζόμουνα και…

Έφτασα γρήγορα.

Η μέρα μου. Είναι η κίνηση.

Αυτό που δείχνει πρώτα πρώτα αν ζεις είναι το αν κουνιέσαι. Αν κουνιέσαι ζεις. Αν είσαι ακίνητος πέθανες.

Για να είσαι ελεύθερος πρέπει να μπορείς να κάνεις ότι θέλεις όποτε το θέλεις. Αλλά αυτός ο κόσμος έχει γεωγραφικούς περιορισμούς. Δεν μπορείς να κάνεις μπάνιο σε θάλασσα αν βρίσκεσαι στο Περιστέρι, δεν μπορείς να πιάσεις δουλειά αν η διαθέσιμη θέση βρίσκεται 450 χλμ μακριά σου, δεν μπορείς να πιείς νερό αν βρίσκεσαι σε μια έρημο και το κοντινότερο πόσιμο νερό είναι 1500χλμ μακριά σου. 2 επιλογές για το νέο κόσμο.

 Ή θα φτιάξεις ένα κόσμο που θα περιέχει τα πάντα παντού, θάλασσα με βουνό, φαγητό και νερό, διασκέδαση και μοναξιά, δάση με στέπες, δουλειά και διακοπές, όλα όλα στο ίδιο σημείο.

Ή θα φτιάξεις ένα κόσμο που τα πράγματα δεν θα είναι στο ίδιο σημείο αλλά θα είναι το ίδιο προσβάσιμα. Αυτό καθορίζει την ελευθερία. Η κίνηση. Η μετακίνηση. Αν μπορείς να πας όπου θες, όποτε θες, τότε μόνο θα νιώθεις ελεύθερος.

Για αυτό ζητάμε την κατάργηση των εισιτηρίων των ΜΜΜ για όλους. Για μια ελεύθερη και ευτυχισμένη κοινωνία.

Λ.Σ. και ξερό ψωμί

Ξέρω πως ανησυχείς. Κι εγώ ανησυχώ. Γιατί στην ΕΛΣΤΑΤ τα κτήρια και οι οικοδομές είναι διαφορετικές; Γιατί δεν ανέβηκε ο Θανασάρας ο άρχοντας; Γιατί πονάει συνέχεια το στομάχι μου; Γιατί φοβάμαι να πεθάνω;

Αφού είχα αποφασίσει να μην το κάνω αυτό.

Η φιλία μας είναι στην εντατική αλλά είπανε πως αν δεν αποσυνδέσω εγώ τα μηχανήματα δεν πεθαίνει. Εγώ νομίζω πως πέθανε χτες και δεν το κατάλαβε κανείς.

Ο Θανασάρας ο άρχοντας δεν ανέβηκε. Και μαζί του πολλοί. Και εγώ στεναχωρήθηκα γιατί οι εκλογικές μου αυταπάτες φτάνουν πολύ βαθιά. Πάρα πολύ βαθιά. Κι ας φωνάζω δυνατά: Τέρμα πια στις αυταπάτες, ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες.

Είμαστε αναγκασμένοι να αντιπαλεύουμε ένα σύστημα που έχει ήδη νικήσει και αποκτηνώσει την ανθρωπότητα. Είμαστε αναγκασμένοι να αντιστεκόμαστε ενώ βαθιά μέσα μας, αυτοί που δεν έχουν (είτε εκλογικές είτε άλλες) αυταπάτες, ξέρουν πως το σημείο του γυρισμού πέρασε. Είμαστε σχεδόν αυτοκτονικά αφοσιωμένοι στο σχέδιο για απελευθέρωση και δικαιοσύνη που συνεχίζουμε και συνεχίζουμε, χάνοντας συνεχώς συμμάχους, χάνοντας συνεχώς δυνάμεις, χάνοντας συνεχώς την υπομονή μας αλλά ξαναβρίσκοντας τη, συνεχίζουμε μέχρι να μας κυνηγήσουν και να μας σκοτώσουν σε κάποιο στενό.

Αυτή ήταν είναι και θα είναι η κατάληξη όλων των ανθρώπων που αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνιστούν ανά τα χρόνια. Όσοι αγωνίζονται πεθαίνουν και όσοι κρύβονται σφετερίζονται τα κεκτημένα τους. Περιμένουν να δουν ποιος θα μείνει ζωντανός χωρίς να νοιάζονται και πολύ για την ταυτότητα του, περιμένουν να δουν αν αυτός που πέθανε θα μείνει πεθαμένος για να μπορέσουν να πουν πως τον μισούσαν από την αρχή, σκουντάνε με τη μύτη του παπουτσιού τους το πτώμα της όποιας αντίστασης υποστήριξαν ποτέ και, αφού σιγουρευτούν ότι πέθανε, ουρλιάζουν πως δεν την ήξεραν ποτέ, πως δεν την ήθελαν ποτέ, πως τη σιχαίνονται.

 Αυτό είναι η πραγματικότητα. Αυτό είναι η αλήθεια. Αυτό είναι αυτό που συμβαίνει. Αυτό είναι.

Και αν θέλω να το αλλάξω είναι επειδή δεν μου αρέσει. Όχι γιατί δεν με συμφέρει. Να διαπιστώνεις το ωραίο πριν διαπιστώσεις την ανάγκη σου. Αυτό είναι το κόλπο (αδύνατο όμως). Να συνειδητοποιείς τον κόσμο που θες (λίγο) πριν συνειδητοποιήσεις την τάξη σου. Να μάθεις να αγαπάς την τάξη σου πριν αγαπήσεις οτιδήποτε άλλο. Αν αγαπάς αρκετά τον κόσμο θα αγαπήσεις και τον εαυτό σου, όχι το ανάποδο. Γιατί εκεί ανήκει, έτσι κι αλλιώς.

Αν υπάρχουν ανάγκες είναι επειδή δεν τις ικανοποιήσαμε ακόμα.

Αν υπάρχουνε τάξεις είναι επειδή δεν τις καταργήσαμε ακόμα.

Και αν υπάρχει αγάπη είναι προοικονομία.

Είτε σας αρέσει είτε όχι.

Ήταν ένας δευτεροκλασάτος Μπ---------- Ξ--------. Κι αυτό είναι απλά κακό δικέ μου.

Είναι η ώρα που ο θόρυβος της πόλης καταλαγιάζει σιγά σιγά. Ώρα την ώρα παρατηρείται μια μείωση των ντεσιμπέλ, κάθε ήχος πολλαπλασιάζεται, κάθε πλήκτρο (ΤΑΚ) φωνάζει πως ο άνθρωπος μπροστά από το πισι (ΤΑΚ) είναι μόνος του. Για παρέα έχει πάντα ένα μπιτ, μια μελωδία, ένα κάτι να ακούγεται, πάντα κάτι να ακούγεται.

Αν περάσεις κάτω από το μπαλκόνι του και περιμένεις να περάσει ο θόρυβος του ενός αμαξιού ανά 2 λεπτό, θα ακούσεις κι εσύ ένα ψήγμα από τον μουσικό του υπνόσακο. Περνάνε κάποιοι και αναρωτιέται. Τον ακούν; Ακούν τα πλήκτρα; Ακούν τη μουσική; Καταλαβαίνουν τι σημαίνουν;

Ώρες ώρες θα αφήσει το πληκτρολόγιο για να ακολουθήσει με τα δάχτυλα, με τα χέρια και τα πόδια του το ρυθμό της μουσικής, να παίξει, να ενωθεί μαζί της για λίγο, ξεχνιέται έτσι, θα σου πει. Αλλάζει κομμάτια όταν τα βαριέται και άλλα τα αφήνει 2 και 3 φορές. Και περνάει η ώρα, άλλες φορές ακούει μουσική απλά, άλλες γράφει κάτι, άλλες φτιάχνει κάτι, παίζει, διαβάζει, αναρωτιέται γιατί δεν πέφτει για ύπνο.

Μια τέτοια μέρα, μια τέτοια νύχτα, παρατηρώντας την οθόνη αποκοιμήθηκε. Το όνειρο του ήταν ντελιριακό, σα να είχε μεγάλο πυρετό. Ξανά και ξανά έβλεπε το ίδιο όνειρο, μικρό όνειρο, να αρχίζει, να τελειώνει και να ξαναρχίζει.

Στο πισι παίζει χαλαρωτική μουσική, μια μουσική σα να συνεχίζεται για πάντα. Γυρνάω το βλέμμα από την οθόνη, κουράστηκα από το πολύ φως, γυρίζω να κοιτάω προς το υπόλοιπο δωμάτιο. Απλώνω τα πόδια μου στο κρεβάτι και χαλαρώνω. Είναι αργά, θα πέσω για ύπνο σε λίγο. Κοιτάω αφηρημένος προς το σκοτεινό ορθογώνιο της πόρτας που οδηγεί στο υπόλοιπο σπίτι. Κοιτάζω αφηρημένος και κοιτάζω μέχρι που το σχήμα που μοιάζει με πόδια στην κάτω δεξιά γωνιά της πόρτας αρχίζει κουνιέται νευρικά. Ένα ανεπαίσθητο ταπ-ταπ-ταπ ακούγεται μέχρι τη θέση μου. Ο κάτοχος των ποδιών μάλλον συνειδητοποιεί κι αυτός τον ήχο γιατί αμέσως σταματά. Κοιτώ προς τα πάνω και το μισό μιας μάσκας προεξέχει από την κάσα. Ακόμα κι έτσι, ξέροντας που ξέρει πως τον είδα, αδυνατώ να κουνηθώ. Κοιτάω και κοιτάω μέχρι που, καταλαβαίνοντας μάλλον πως δεν εξυπηρετεί κανέναν σκοπό πια, ο παρείσακτος φανερώνεται ολόκληρος.

Φορά μάσκα αρχαίου θεάτρου με μια φριχτή έκφραση αποτυπωμένη πάνω της και μαύρα ρούχα που, αν και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, φαίνονται επίσημα. Στο δεξί του χέρι κρατά ένα μεγάλο μαχαίρι. Κοιταζόμαστε για λίγο. Και μετά μπερδεύομαι τελείως. Με μια πολύ γρήγορη κίνηση γυρνά και ξανακρύβεται πίσω από την κάσα. Κρύβεται και φαίνονται πάλι ίσα ίσα τα πόδια του στην κάτω δεξιά γωνία. Κάνω να σηκωθώ μα πριν προλάβω να κάνω κίνηση φεύγει απ’ την πόρτα ορμά με λύσσα στο κρεβάτι μου. Έξι μαχαιριές προλαβαίνω να μετρήσω και μετά χάνω το λογαριασμό. Το χέρι του ανεβοκατεβαίνει σαν έμβολο κινητήρα. Πρέπει να έχει μαχαιρώσει τα άδεια σκεπάσματα πάνω από 30 φορές. Ξαφνικά, σαν να άκουσε κάτι, κοκαλώνει. Σηκώνεται αργά, σκουπίζει το μαχαίρι 2-3 φορές στο πάπλωμα μου. Τελειώνοντας γυρίζει αργά αργά και με κοιτάζει. Όχι δε με κοιτάζει, με σταμπάρει. Πίσω από τη μάσκα, νιώθω να χαμογελά και αμέσως μετά συνειδητοποιώ ότι όντως γελά, στην αρχή ήσυχα και όσο συνέχιζε, πιο δυνατά. Γελά και γελά και γελά και συνεχίζοντας να γελάει γυρίζει να φύγει. Φεύγοντας, ρίχνει μια τελευταία ματιά πίσω του, σε μένα, κι εξαφανίζεται.

Και ξύπνησε. Το βλέμμα του στράφηκε πρώτα στην πόρτα. Στη γωνία της. Ανακουφισμένος, αποφασίζει να αφήσει τη μουσική να παίζει όσο να κοιμηθεί. Βάζει ένα φάκελο να παίζει και ξαπλώνει. Κλείνει το φώς και σκεπάζεται. Λίγο πριν αποκοιμηθεί ακούει το ρυθμό, σαν σε όνειρο: ταπ-ταπ-ταπ.

Νηστεία

Τη Μεγάλη Εβδομάδα ΔΕΝ τρώμε:

1) Κρέας (άσπρο-κόκκινο)

2) Ψάρι και λοιπά πλάσματα της θάλασσας (μαλάκια κλπ)

3) Γάλα και υποπροϊόντα του

4) Λάδι

5) Ζάχαρη

Η περίοδος της νηστείας εκτείνεται από το ξημέρωμα της μεγάλης Δευτέρας μέχρι  τη δύση του ήλιου το μεγάλο Σάββατο.

Αν παραβιαστεί η νηστεία στις επόμενες 24 ώρες από την ώρα που φάγαμε δεν τρώμε τίποτα απολύτως.

Καλό Πάσχα!