Όταν αποχαιρέτησα τους "φίλους" μου 2

Μπήκα σε πειρασμό να σου δώσω το ποίημα σου.

Μπήκα σε πειρασμό να σου δώσω την κάρτα που (θα) είχα ετοιμάσει.

Μπήκα σε πειρασμό να σου δώσω περισσότερη προσοχή απ' ότι αρμόζει στην ευγένεια μου.

Μπήκα σε πειρασμό να σου δώσω περισσότερο χρόνο κι να μην φύγω χτες.

Μπήκα σε πειρασμό να σου δώσω ένα φιλί που έχω φυλαγμένο μόνο για σένα.



Και μάντεψε τι από όλα αυτά έκανα τελικά.



Αααααααααυτό ακριβώς.



Δίκιο έχει η Παναγιώτα μου φαίνεται.

Όταν αποχαιρέτησα τους "φίλους" μου 1

Από την Θεσσαλονίκη γύρισα έχοντας κλέψει 2 πράγματα πολύ σημαντικά. Είμαι ικανοποιημένος από τις κλεψιές μου.

Η πρώτη δεν είναι κλεψιά γιατί πήρα άδεια για να αρπάξω τη φωτογραφία. Ναι, σωστά, το πρώτο κερδισμένο αντικείμενο μου είναι μια φωτογραφία. Φαντάζει αδιάφορο αλλά δεν είναι, είναι μεγάλο κέρδος για μένα και τη σημασία του θα την καταλάβεις μόνο σαν περάσει ο καιρός. Έκανες ζημιά σε σένα αφήνοντας με να σου πάρω τη φωτογραφία. Αλλά δεν το κατάλαβες κι έτσι σε κορόιδεψα και την πήρα χωρίς να δώσω τίποτα για αντάλλαγμα. Μπούγια.

Και τώρα που το σκέφτομαι ούτε η δεύτερη είναι ακριβώς κλεψιά. Δηλαδή, ναι, πήρα ένα αντικείμενο χωρίς να ρωτήσω (ουπς) αλλά η ύπαρξη του στο σπίτι που έμενα οφείλεται ξεκάθαρα σε μένα. Δεν μου άνηκε εφόσον το έδωσα αλλά εγώ το έφτιαξα οπότε, το να το πάρω πίσω δεν ήταν και τόσο κλέψιμο, έτσι δεν είναι;

Γιατί το πήρα; Κατά ένα τρόπο συνδέεται με τη φωτογραφία αλλά μόνο πολύ έμμεσα. Πιο πολύ συνδέεται με την έννοια των δεσμών και κυρίως με το κόψιμο αυτών, if you know what i mean. Δεν το πάω κακά, απλά, ξέρεις, ένα βήμα πίσω και μια ματιά πιο ψύχραιμη και ένα δυο πραγματάκια να παρθούν πίσω για να ζήσουμε εμείς καλά κι εσείς καλύτερα.

Γιατί αλλιώς, αγάπη, αν δεν ξαγκιστρώσω τις πετονιές που έχω στείλει να σε ψαρέψω, δεν πρόκειται να απομακρυνθούμε αληθινά. Δεν πρόκειται να απομακρυθούμε αληθινά ώστε να μπορέσουμε να κοιταχτούμε στα μάτια σαν ισότιμοι.

Μ' αρέσει να νικάω μ' αρέσει να νικάω μ' αρέσει να νικάω

Ο Γιάννης που διαβάζει εδώ κάποιες φορές λέει οτι δεν είναι ωραία αυτά που γράφω. Δηλαδή ντάξει, δεν το λέει ακριβώς έτσι, αλλά εγώ αυτό καταλαβαίνω. Καταλαβαίνω εγώ, άσε με. Με ενοχλεί αλλά όχι πολύ γιατί αν με ενοχλούσε πολύ θα ήμουνα στ' αλήθεια τρελός που με λέει η Πηγή. Που έχει δίκιο βέβαια οπότε δεν κατάλαβα τίποτα.

Με ενοχλεί που δεν του αρέσει του Γιάννη αυτό που διαβάζει γιατί αυτόματα αυτό με κάνει δεύτερο. Και δεν εννοώ (μόνο) δεύτερος με την έννοια την αισθητική, την μεταφορική (κοίτα πως είναι ντυμένη αυτή, είναι πολύ δεύτερη). Το εννοώ κυριολεκτικά.

Αν δεν σ' αρέσει αυτό που κάνω, αν δεν σ' αρέσω εγώ σε αυτή τη διάσταση που εξετάζουμε (πχ στη συγγραφή κειμένων), σημαίνει οτι σ' αρέσει κάτι άλλο πιο πολύ, άρα, ακόμα και στην ελάχιστη ποσότητα που μπορεί να συγκρίνει κάποιος, 2 πράγματα δηλαδή, θα είμαι τουλάχιστον δεύτερος.

Και δεν μου αρέσει αυτό. Το δέχομαι; Ναι. Το αντιμετωπίζω; Ναι. Μου αρέσει; Όχι.

Σε κανέναν δεν αρέσει να είναι δεύτερος νομίζω. Βασικά σε όλους αρέσει να είναι πρώτοι. Και το θέμα είναι οτι μπορείς να είσαι πρώτος. Απλά δεν μπορείς να είσαι πρώτος όλη την ώρα. Ακόμα και στις σχέσεις σου, θα βρεθείς πρώτος, πιο σημαντικός, για κάποια εποχή και μετά θα ξεχαστείς. Ή τέλος πάντων θα υποτιμηθείς. Ή τέλος πάντων θα εκτιμηθούν άλλοι πιο πολύ από σένα. Είναι λογικό και δικαιολογημένο να συμβαίνει αυτό, μάλλον. Απλά εμένα δε μου αρέσει. Βέβαια κάποιος θα απαντήσει: "σ' αρέσει δε σ' αρέσει βλακέντιε, έτσι συμβαίνει". Κωλοδάχτυλο σε αυτό που απαντάει αυτό.

Και μια άλλη αντίρρηση. Γιατί να συγκρίνεις πράγματα και να βάζεις θέσεις όπως πρώτος ή δεύτερος; Αλήθεια, μόνο εγώ το κάνω; Ή μόνο εμένα με απασχολέι τόσο; Εγώ νομίζω όχι.

Και σίγουρα όχι δηλαδή γιατί πολλοί μαρτυρούν οτι νιώθουν δεύτεροι, βασικά όλοι μαρτυρούν οτι νιώθουν δεύτεροι κάποιες φορές και τους ενοχλεί. Είναι εγωιστικό αυτό; Είναι κακό; Σε μια πραγματικότητα που όλοι είναι δεύτεροι κάποια στιγμή τι πειράζει να θες να είσαι πρώτος;

Και στα παιχνίδια δεν ξέρω να χάνω και τσακώνομαι, ντάξει;

https://www.youtube.com/watch?v=_5joTyy3CCo

Σ' αυτή την πόλη μεγαλώνουν ρομπότ. Ρομπότ μπαίνουν στο μετρό, ρομπότ περνούν τους δρόμους, ρομπότ φιλιούνται στον πεζόδρομο του Κεραμεικού, ρομπότ παραγγέλνουν σουβλάκια. Μέσα στο τρένο για Σύνταγμα είναι 73 ρομπότ.Εγώ είμαι το 22ο ρομπότ που μπήκε στο τρένο. Η ρομποτική μου νόηση είναι απλή και σύνθετη ταυτόχρονα.

Ανεβαίνεις στον κυλιόμενο διάδρομο που σε ένα μέτρο θα γίνει κυλιόμενη σκάλα. Δεξιά αν είσαι κουρασμένος ή τραυματισμένος, αριστερά αν δεν είσαι ή αν βιάζεσαι. Βγαίνεις από την κάτω πλευρά, προσαρμόζεις την ταχύτητα για μη κυλιόμενο πάτωμα. Πινακίδες. Που πηγαίνεις; Εκεί. Προς ποια κατεύθυνση λοιπόν; Εκεί. Προχωράς, κατεβαίνεις δεύτερες κυλιόμενες, εκτός αν δεν υπάρχουν ή εκτός αν έχει πολύ κόσμο και θα κατέβεις σε λιγότερο χρόνο αν πας από τις κανονικές. Ο χρόνος είναι σημαντικός εάν το τρένο είναι ήδη εκεί ή αν το ακούς να φτάνει. Αν έχει νόημα τρέχεις. Μπαίνεις. Κόβεις πιο πριν αν ειναι γεμάτο. Χώνεις το χέρι στις πόρτες που κλείνουν αν βιάζεσαι. Είσαι ρομπότ, δεν φοβάσαι μην σου πιάσει το χέρι η πόρτα. Μπαίνεις. Αν μπορείς κάθεσαι. Μουσική. Τσεκάρεις φάτσες. Ρυθμικό κούνημα δαχτύλων και ποδιών με τη μουσική. Με το που ξεκινήσει το τρένο για τη στάση που κατεβαίνεις σηκώνεσαι να είσαι έτοιμος. Σπρώχνεις όσο σε παίρνει και περιμένεις. Ανοίγουν οι πόρτες και βγαίνεις. Έξοδος ή αλλαγή; Έξοδος. Προς τα πάνω και έξω.

Χιλιάδες ρομποτικές σκέψεις ανά ημέρα, ανά ώρα, ανά δευτερόλεπτο. Ταχύτητα διερχόμενων αυτοκινήτων ανά απόσταση, ανά λωρίδα, ανά πλάτος δρόμου ίσον διασχίζω ή όχι. Μπαίνω στο λεωφορείο ανάλογα με την κίνηση, την απόσταση που θέλω να κάνω και αν είμαι κουρασμένος. Κάποιες φορές μπαίνω κάποιες όχι. Φιλάω έναν άνθρωπο ανάλογα με το ιστορικό των συζητήσεων μας και των εκφράσεων που παίρνει σε λέξεις ή φράσεις κλειδιά. Πίνω ποτό και περιμένω. Πρώτα πιο ανοιχτός, μετά διασκεδαστικός, μετά καταθλιπτικός, μετά κουρασμένος. Συζητώ και εξετάζω. Ενδιαφέρεται ο άλλος; Βαρέθηκε; Αν όχι συνεχίζω. Εκθέτω απόψεις που να μπορούν να στηριχτούν, περιμένω την απάντηση, συνεχίζω, απάντηση ξανά, συνεχίζω. Μέχρι να αφομοιωθεί η άποψή του ή να αλλάξει η δικιά μου. Εγώ έχω δίκιο. Αυτός έχει δίκιο. Κάποιος έχει δίκιο.

Κρατάω το βλέμμα μου ήρεμο πάντα. Ψύχραιμος πάντα. Σε μια πόλη γεμάτη ρομπότ δεν μπορείς να παρασύρεσαι. Έχουν όλοι προγραμματισμούς και κανενας δεν θέλει να βγαίνεις έξω από αυτόν. Μην καθυστερείς, μη συζητάς, μη φιλάς, οι εντολές είναι προκαθορισμένες. Μόνο όταν τα δεδομένα το επιτρέψουν θα μπεις στο τρένο, μόνο όταν τα δεδομένα στο επιτρέψουν θα μιλήσεις αληθινά, μόνο όταν τα δεδομένα το επιτρέψουν θα φιληθούμε.

Κι απογοητεύτηκααααααααααα

Έχω αρχίσει να ανησυχώ σοβαρά για τη σεξουαλική μου υγεία. Δεν ξέρω αν θα ενθουσιαστώ την επόμενη φορά που θα κάνω σεξ. Είναι ένα ζήτημα που με απασχολεί πολύ τις τελευταίες μέρες.

Δηλαδή, ντάξει, θα μπορούσα να περιμένω να δω. Συμφωνώ. Όμως, πραγματικά, δεν είναι οτι δεν σκέφτομαι το σεξ, το σκέφτομαι όσο όλοι φαντάζομαι, λίγο πιο πολύ από κάποιους, λίγο πιο λίγο από άλλους. Ανέκαθεν ήμουν της άποψης όμως, οτι οι επιδόσεις μου σ' αυτόν τον τομέα είναι όπως και σε όλους τους άλλους τομείς. Μέτριο προς το οκ. Φάση 6-7,5.

Μια σύνδεση των παραπάνω είναι οτι, εφόσον δεν είμαι πολύ καλός σε κάτι, δεν μπορώ να το ευχαριστηθώ πολύ πολύ. Θέλω να πω, σίγουρα νιώθεις καλά όταν κάνεις μια δραστηριότητα και την κάνεις καλά. Παράδειγμα: Τα μαθηματικά μου αρέσουν γιατί τα καταλαβαίνω και είμαι καλός σε αυτά, στις αναλύσεις τους, στις ασκήσεις κλπ. Αντίστοιχα, στη φυσική, μέχρι να την καταλάβω δεν περνούσα ιδιαίτερα καλά.

Χμ.

Το σεξ λοιπόν, που δεν το καταλαβαίνω καλά, δεν το κάνω και καλά (ή έστω πολύ καλά). Και εφόσον δεν το κάνω καλά, δε με κάνει να νιώθω και καλά. Ντάξει δε νιώθω και άσχημα, μην υπερβάλλουμε, απλά κρύβεται πάντα μια υπόγεια αίσθηση οτι, να τώρα, θα έπρεπε να νιώθω πιο πλήρης και καλά. Όμως κάτι τέτοιο συμβαίνει απείρως σπάνια. Και μάλιστα ακολουθεί κατηφορική πορεία όσο περνάει ο καιρός. Κάτι που μου φαίνεται παράλογο αφού, με την εμπειρία, θα έπρεπε το σεξ και να γίνεται καλύτερο και εγώ να γίνομαι πιο άνετος με αυτό.

Χμ.

Το εξερευνώ μαζί σας, μη νομίζετε, δεν έχω καταλήξει κάπου.

Το να πούμε οτι κάνω σεξ με τις ίδιες συνθήκες και ψυχολογία όπως όταν ήμουν 18 ή 20 θα ήταν ανακριβές. Σίγουρα. Και αντιδιαλεκτικό. Όμως η εξέλιξη της δραστηριότητας αυτής είναι αναντίστοιχη της εξέλιξης που α) περίμενα, β) ήθελα, γ) θα με βοηθούσε. Υπάρχει πιθανότητα να με έχει κουράσει το σεξ; Αποκλείεται γιατί α) δεν έχω κάνει τόσο (γελάει ο κόσμος) και β) δεν έχω ξανακούσει αυτό το πράγμα και δεν έχει καμία λογική. Υπάρχει πιθανότητα να με επηρεάζουν οι υπόλοιποι τομείς μου σε αυτό το κομμάτι; Σίγουρα, αλλά υποτίθεται (ή έτσι το είχα εγώ στο μυαλό μου) οτι το ερωτικό και σωματικά ερωτικό κομμάτι υπάρχουν (ή ιπο σωστά εξυπηρετούν) για να μπορείς να αντιμετωπίζεις τα υπόλοιπα, κάτι σαν τον ύπνο και την πρέζα φάση.

Χμ.

Χμ.

Χμ.

Δεν έχω ιδέα.

Χμ.




Μακάρι να ταν πάλι
Όπως την πρώτη φορά
Σε είδα και λέρωσα το τζιν μου
Λέρωσα το τζιν μου

Ακουμπούσαν μόνο χέρια
Μα εγώ ανατρίχιαζα
αααααα
Σε ερωτεύτητα

Σε ερωτεύτηκα

Κι απογοητεύτηκα.

Πράσινη λεσβία - Τα κλαψοπούτσικα: Jean 

Μαμάκιας

https://www.youtube.com/watch?v=TRke_Qsxkr0

Μπλέξιμο. Δεν καταλαβαίνω γιατί γίνεται όλο και πιο δύσκολο να επιβιώσω.

Η οικογένεια μου με στεναχωρεί πολύ συχνά. Όχι αυτή δηλαδή, η ύπαρξη της ανεξάρτητα με μένα. Εμένα δε μου κάνουν και τίποτα κακό. Πρόσφατα σε ένα γλέντι, αρκετά μεθυσμένος είδα να περνούν από μπροστά μου 3 εμβληματικές φιγούρες της οικογένειας μου, καμία όμως με το επίθετο μου.

Η μαμά μου.
Ο θείος μου.
Η γιαγιά μου.

Με έθλιψε(υπάρχει αυτή η λέξη;) απίστευτα να τους βλέπω να χορεύουν σε εκείνο το γλέντι. Ταυτόχρονα με έκανε να νιώσω περήφανος, πολύ πιο πολύ απ' όσο φανταζόμουν οτι θα νιώσω.

Να, πρώτος ο θείος μου να χορεύει το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας (ή Ευανθίας όπως το λέει η γιαγιά μου). Και πραγματικά δεν έχω ξαναθαυμάσει άνθρωπο να χορεύει ζεϊμπέκικο. Πάντα θεωρούσα οτι όσοι το χορεύουν είναι λίγο περίεργοι να σας πω την αλήθεια. Ο θείος μου χόρεψε εκπληκτικά λοιπόν. Και ήταν ο ίδιος θείος μου μου κατεβάζει χριστοπαναγίες στη δουλειά (όπως ατυχαίνει να δουλεύουμε μαζί) και πίνει και μας λέει τεμπέληδες και μας ειρωνεύεται. Τον συμπάθησα τον θείο μου παραπάνω μετά από αυτόν τον χορό. Νομίζω πραγματικά τον κατάλαβα καλύτερα από οποιαδήποτε συζήτηση έχουμε κάνει ποτέ (δηλαδή καμία).

Μετά ήρθε η γιαγιά μου, χαμογελαστή και αδέξια. Ήξερα πως πονούσε το πόδι της και δυσκολευόταν να χορεύει. Όπως ξέρω και οτι μάλλον δεν έχει πολλούς χορούς ακόμα να ρίξει. Άλλη μια παλιά αθηναϊκή καραβάνα της δεκαετίας του '90. Αντιπροσωπεύει ακριβώς τα συναισθήματα που έχω για τον απλό λαό της Αθήνας στα πρώτα χρόνια της ζωής μου. Τον κόσμο που μένει απέναντι από το ρετιρέ του αντένα (ή όποιου το έδειχνε).

Και τελευταία η μαμά μου, που την αγαπώ πολύ (και η Ειρήνη με λέει μαμάκια) και στεναχωριέμαι που δεν μπορεί ούτε να περπατήσει, ούτε να φάει σωστά. Και αυτή με τη σειρά της τελειώνει τους χορούς της. Όπως όλοι μας φαντάζομαι. Αυτή κι αν είναι η επιτομή του Αθηναίου πριν 25 χρόνια. Χαρτιά, κακή δουλειά, λίγα λεφτά, παιδιά και μπύρες. Νομίζω αυτά συγκροτούσαν τη μαμά μου τότε. Και το Κόμμα βέβαια (ένα είναι το Κόμμα).

Η μαμά μου που μας λέει με χαμόγελο τους μαραθώνιους πόκας που έριχνε με τους φίλους της (και με τη γιαγιά μου μαζί) για 15 μέρες. "εγώ γυρνούσα από τη δουλειά, μαγείρευα στα γρήγορα, και άρχιζα να παίζω μέχρι την επόμενη το πρωί που πήγαινα για δουλειά. Αυτό για κανά δεκαπενθήμερο". Και η γιαγιά μου που έχει χάσει ποιος ξέρει τι στα χαρτιά και σταμάτησε να παίζει. Και ο θείος μου που κάποτε ήταν σαν και μένα (σύμφωνα με τις άλλες δύο) και τώρα έγινε όπως θα γίνω και εγώ μάλλον, κάφρος, μόνος, να αγωνιά για σουβλάκια και ποτά να ξεχαστεί.

Αυτά τα σκηνικά με μουσική υπόκρουση λαϊκών ασμάτων έτσι '80, '90 είναι η αγαπημένη μου αισθητική. Αν μπορούσα να γυρίσω ταινία, θα γυρνούσα μια τέτοια πρώτη απ' όλες. Όμως μέχρι εγώ να θυμηθώ να κάνω κάτι η μαμά μου η γιαγιά μου και ο θείος μου θα πεθάνουν και θα πεθάνουν μόνοι τους γιατί τα παιδιά τους είναι σαν και μένα, μοναχικά και αδέξια και κυρίως ανίκανα να εκφραστούν σωστά, αφήνοντας τους να περνάνε δίπλα τους στεναχωρημένοι και προβληματισμένοι για το που πήγαν λάθος και βγήκαν τα παιδιά τους έτσι.

Ένα δώρο για τους φανς μου

Σήμερα ξύπνησα και ήταν 9.30 το πρωί. Και δεν ήθελα να κοιμηθώ άλλο. Σηκώθηκα, έριξα νερό στη μούρη μου και στάθηκα και κοιτάχτηκα λίγο στον καθρέφτη. Για να ξέρεις, αυτό είναι κάτι που το κάνω σπάνια. Σιχαίνομαι να κοιτάω τη μούρη μου στον καθρέφτη. Ναι, κάποια ψυχολογικά κρύβονται πίσω από αυτό αλλά ας τ' αφήσουμε προς το παρόν.

Πήγα δίπλα, χαιρέτησα τη μαμά μου, έφαγα κάτι μικρό (εξίσου σπάνια με τον καθρέφτη τρώω και κανονικό πρωινό) και ξαναπήγα δίπλα (στο δικό μου) να... ε, δεν ξέρω να ανοίξω υπολογιστή. Τον άνοιξα αλλά απ' έξω, στα 10 εκατοστά που άφησα ανοιχτό το πατζούρι (το πρωί δεν αντέχω παραπάνω φως) έβλεπα ένα μικρό κομματάκι από ουρανό που, αν το 'χεις προσέξει, την άνοιξη κοντά στο χειμώνα και το φθινόπωρο κοντά στο καλοκαίρι είναι πιο γαλανός και τα σύννεφα φαίνονται πιο ωραία που είναι έτσι διάσπαρτα. Ντάξει, ναι συμβαίνει κι άλλες φορές αλλά τότε συμβαίνει πιο συχνά. Και είδα τον ουρανό και σκέφτηκα, ωραία εικόνα, δηλαδή δεν σκέφτηκα αυτό ακριβώς αλλά η ουσία του ήταν αυτή, και χάρηκα και είπα να βγω έξω να κάνω παρέα με κάποιον σε αυτόν τον ωραίο καιρό, στην ωραία μου πόλη, με ωραία διάθεση και χαρά.

Και βγήκα και έκανα αυτό ακριβώς.

Και μετά ξύπνησα.

Γαμώ το χριστό μου.


















Όχι ντάξει. Ορισμένες φορές συμβαίνει όντως έτσι. Ή και καλύτερα. Ή και χειρότερα αλλά λίγο. Μέχρι χτες όπως έγραψα μόλις ήμουνα -50 αλλά απ 'ο,τι φαίνεται μέχρι κι εγώ έχω κουραστεί από αυτό. Οπότε σήμερα είμαι μόνο 1 (ίδιοι αριθμοί Πουλί μου) αλλά λέω να φτάσω μέχρι και 6 (Ε Ξ Ι !) μέχρι να ξαναπέσω.

Οριακά αισιόδοξος.

Μιλάμε για τρέλες.

Πες μου πες μου τι σκέφτεσαι για μένα τον κεφτέ

Γιατί δεν πεθαίνετε ρε;

Ωχ, σόρυ! Δεν είναι της φάσης σου; Δεν είσαι για να πέφτεις ψυχολογικά με αρνητικά συναισθηματάκια που ξεκινούν από κομπλεξάκια από ανθρωπάκια σαν και του λόγου μου;

Γιατί δεν πεθαίνετε ρε;

Ωχ, σόρυ! Σε στεναχωρεί να με βλέπεις έτσι; Λυπάμαι τόσο πολύ που σε αναγκάζω να χαλιέσαι διαβάζοντας τρεις γραμμές από την καθημερινότητα μου.

Γιατί δεν πεθαίνετε ρε;

Ωχ! Σόρυ! Σου μίλησα άσχημα στο τηλέφωνο αφού σύρθηκα στο κέντρο για να καθίσω 4,5 λεπτά και να ξαναφύγω. Συγγνώμη. Δεν θα ξανασυμβεί.

Γιατί δεν πεθαίνετε ρε;

Σορυ ρε, αλήθεια! Έπρεπε να είμαι πιο κουλ τυπάκι και να νιώθεις κι εσύ καλύτερα μαζί μου και να μην αποξενώνεσαι από τον αρνητισμό μου. Έπρεπε να σε κάνω να νιώθεις πιο χαρούμενα ακόμα κι αν το μέσα μου σαπίζει και πεθαίνει.

Γιατί δεν πεθαίνετε ρε;

Ρε, δεν ξέρω τι να πω, συγγνώμη όντως τώρα. Φυσικά και καλά κάνεις και αποφεύγεις τον ψυχισμό μου, είναι προβληματικός και δεν χρειάζεσαι άλλα προβλήματα. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο,τι κι αν συνέβη έχω μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Ποιος δεν θέλει να περνάει σκατά άλλωστε;

Γιατί δεν πεθαίνετε ρε;

Έχω ξεπεράσει κάθε όριο τώρα, το γνωρίζω. Σε καμία περίπτωση δεν είχα το δικαίωμα να νομίζω οτι δεμένος μαζί σου σημαίνει αυτό που εννοώ εγώ και όχι αυτό που εννοείς εσύ.

Γιατί δεν πεθαίνεις ρε Γιώργο;

Ναι, νομίζω αρκετά. Σταματάω εδώ γιατί όντως σε έπρηξα. Ποιος να το 'λεγε οτι δεν θα άντεχες ούτε 100 λέξεις μου να διαβάσεις. Εγώ το έλεγα αλλά δεν ήξερα τι εύχομαι.

Ποιος πετάει νομίσματα ρε; part 2

Και εν τέλει φτάνει. Με το που ακουμπάει το σακί στην κολώνα έξω από την είσοδο της υπηρεσίας τον προλαβαίνουν και οι αμφιβολίες. Μέχρι τότε δεν σκεφτόταν τίποτα. Και μέχρι τότε δεν είχε προσπεράσει ποτέ νόμισμα χωρίς να το σηκώσει.

"Θυμάσαι;"

Θυμάται το πρώτο ραντεβού με την υπάλληλο του. Γιατί κάθε πελάτης έχει δικό του υπάλληλο. Αυτουνού ήταν γυναίκα. Γαμώτο. Αν ήταν άντρας μπορεί και να ήταν διαφορετικά τα πράγματα. Αυτό σκέφτεται τώρα και αηδιάζει με τον εαυτό του. Πόσο σιχαμένη μπορεί να είναι η ανθρώπινη φύση όταν το μόνο που χρειάζεται για να καταδικάσεις τον εαυτό σου είναι να βρεθεί απέναντι σου ένα συγκεκριμένο φύλο;

"Θέλεις να μη θυμάσαι πια;"

Μπερδεμένος, αυτή ήταν η πρώτη του αντίδραση μετά το διαφημιστικό που του έδειξε η Κυριακή. Τον έβαλε μπροστά απο μια οθόνη και έκλεισε τα φώτα. Αυτός γέλασε λίγο από μέσα του. "Με βιντεάκια θα με κάνουν να τους δώσω 1.000.000 ευρώ;" σκέφτηκε και κάθισε αναπαυτικά. Πολύ καλύτερη καρέκλα από αυτή που είχε για τον υπολογιστή του.

"Θέλεις να ζεις;"

Τρεις φράσεις άκουσε. Τρεις φράσεις είχαν σημασία. Και ήθελε, ναι. Τώρα, στεκόμενος έξω από το γραφείο της, πανέμορφης και τελείως αδιάφορης προς αυτόν, Κυριακής, καταλαβαίνει οτι δεν χάνουν το χρόνο τους σε ανθρώπους που δεν το θέλουν, που δεν το χρειάζονται. "Αλλά από την άλλη κανείς δεν το χρειάζεται". Πάλι μιλάει μόνος του.

"Οι αγαπημένες σου στιγμές ζωντανές ξανά."

Ξέρουν οι πούστηδες. Δεν ξέρει πως, δεν ξέρει γιατί πίστεψαν κατευθείαν σ' αυτόν αλλά ξέρουν. Ξέρουν πότε κάποιος έρχεται και δεν έχει άλλη επιλογή, ξέρουν πότε θα φάει τα πόδια του να βρει τα λεφτά, όχι τα λεφτά, τα νομίσματα, ξέρουν πότε έχει φτάσει στο μηδέν, ξέρουν πότε ζει από τις αναμνήσεις του και μόνο, ξέρουν τι πρέπει να του πουν για να φτάσει στην άκρη του γκρεμού και ξέρουν τι πρέπει να πάρουν για να τον σπρώξουν.

Κάνει αυτές τις σκέψεις αλλά ξέρει ήδη οτι τις κάνει τσάμπα. Θα μπει. Όσες αντιρρήσεις και να φέρει, όση λογική και να έχουν, όλα όσα μπορεί να πει για να μην μπει, όλα αυτά δεν αναιρούν το εξής απλό γεγονός: Δεν έχει επιλογή. Η εναλλακτική του είναι να επιστρέψει σπίτι και να αυτοκτονεί σιγά σιγά μπροστά στον υπολογιστή του. Ε, από αυτό το σενάριο προτιμά αυτό που έχει μπροστά του. Είναι δεν είναι αλήθεια.

https://www.youtube.com/watch?v=Fg09mxhljMo

Μια λέξη, τόσα γεγονότα μαζί.

Τηλέφωνα σκάνε από παντού. Η ίδια λέξη ακούγεται από τόσες διαφορετικές φωνές. Ήττα, ήττα, ήττα, ήττα, λοχαγέ. Στον χάρτη γεμίζουν κόκκινα βέλη και στίγματα. Ήττα. Φωνάζουν οι αξιωματικοί στο δωματιάκι σκόρπιες λέξεις, πρόχειρα σχέδια για να μη γίνει η κατολίσθηση χιονοστιβάδα και σαρώσει όλη τη μικρή μας επανάσταση. Ήττα.

Μάθαμε από τις σχολές και τα σεμινάρια να την περιμένουμε. Να την προβλέπουμε. Και όσο μπορούμε να την αποφεύγουμε. Τι να περιμένεις. Και αυτή εγώ την περίμενα. Τι ωφέλησε. Αριθμοί άπειροι, σχόλια, φωνές, πανικός που υπογραμμίζουν αυτό που θα έπρεπε να είχα προβλέψει. Αυτό που θα έπρεπε να είχα αποφύγει.

"Το βορειοδυτικό αντέρεισμα έπεσε και η 31η ταξιαρχία υποχωρεί στον νοτιοδυτικό προς αυτήν όγκο για κάλυψη". Ήττα.

"Το 3ο τάγμα εθνοφυλακής απέτυχε να αποκρούσει την έφοδο του εχθρού και εγκατέλειψε τις θέσεις του μετά από 2ωρη μάχη". Ήττα.

"Η 2η και η 3η μοίρα πυροβολικού δεν κατάφερε να καλύψει την τακτική υποχώρηση των τμημάτων μας και υποχρέωσε σε καθήλωση τις 13η, 6η ταξιαρχία και 12η ίλη τεθωρακισμένων". Ήττα.

Και τα νέα συνέχισαν να έρχονται. Γρήγορα. Και μετά από λίγο σταμάτησαν. Πάλι γρήγορα.

Γρήγορα το σχήμα που θύμιζε αμοιβάδα, οι προελάσεις μας, οι επεκτάσεις μας, οι προεξοχές του χάρτη, όλα, όλα, γρήγορα γυρίζουν πίσω. Όποια ανάπτυξη είχες, ό,τι θέσεις πρόλαβες να καταλάβεις, όλα ανάποδα. Γυρίζουν πίσω, όσοι έμειναν, και αγωνιούν να βρουν μια ασφαλή θέση, ένα βράχο να κρατηθούν, μια τρύπα να κρυφτούν από τις εκρήξεις.

Υποχώρηση, λοιπόν, μπροστά στην ήττα, σκύψιμο μπροστά στην ορμή του αντιπάλου. Ίσως να ξαναβγούμε από τις τρύπες μας, ίσως και όχι. Ίσως μείνουμε σκυμμένοι μέχρι να μας πυροβολήσουν το σβέρκο. Ίσως και όχι.

Υποχώρηση μπροστά στην ήττα. Μαζεύεται ο ζωτικός μας χώρος, γίνεται από μπάλα του μπάσκετ, μπάλα του τέννις, τρελομπαλάκι, κουμπί και μετά κεφαλάκι καρφίτσας. Ο λοχαγός συνεχίζει όμως να σημειώνει τις περιοχές, ακόμα κι όταν ζητήσει μολύβι αντί για μαρκαδόρο για να φαίνεται. Ήττα. Τη νιώθω να με δηλητηριάζει, να με πονάει κάπως βαθιά, ακόμα και εμένα που είμαι μια ορντινάντσα, τη νιώθω να με περιορίζει, να με κάνει να κλείνομαι στον εαυτό μου, να τραβάω πίσω τις δυνάμεις μου, να βρουν πιο σίγουρα στηρίγματα πιο κοντά σε μένα, να παίρνω πίσω τις φιλοφρονήσεις που μου έκανα, να νιώθω πως πέρασε ο καιρός αλλά δεν πέρασε στ' αλήθεια, ή μήπως πέρασε, α, αυτή η ήττα με μπερδεύει, μικρή, μεγάλη, δεν κατάλαβα καν γιατί και πως έχασα απλά ξέρω πως νιώθω σαν να έφαγα μεγάλη ήττα και αυτό με κάνει να κλείνομαι και να ονειρεύομαι μεγάλα κατορθώματα και σχέδια για να ξεχνάω την αληθινή και πέρα για πέρα πικρή ήττα που έφαγα σήμερα.