Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017
Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2017
λίγα λεπτά ακόμη
https://www.youtube.com/watch?v=oh2LWWORoiM
Φλώρος
Το κεφάλι μου είναι ένα συνονθύλευμα πολιτικών θέσεων, παλιών αναμνήσεων που με πληγώνουν, ανάγκης για δίαιτα και εσού. Δεν θέλω να βγω έξω γιατί εφόσον δεν θα συναντηθούμε μου φαίνονται βαρετά λίγο τα υπόλοιπα. Θα βγω παρόλα αυτά γιατί, στην απλούστερη του μορφή, απλά δεν αντέχω τον εαυτό μου σπίτι μου, ειδικά με το τασάκι να με κοιτάει.
Έξω έχει κόσμο που αγνοεί παντελώς την κατάσταση μου και μπορώ να περάσω απαρατήρητος και ταυτόχρονα να κάνω και το κομμάτι μου, να δώσω την παράσταση του πληγωμένου νέου που πονάει για το τίποτα και είναι τόσο μα τόσο ευαίσθητος.
Μαλακίες γενικά.
Θα κάνω βόλτες για να μην πονάει η μέση μου από τις τόσες ώρες που κάθομαι στην καρέκλα του πισί και θα περάσω από μέρη στα οποία υποτίθεται μπορεί να συναντηθούμε αν και μέσα μου εύχομαι να μη βρεθούμε γιατί δε θέλω να με δεις έτσι, δεν θα σου αρέσω έτσι, όχι οτι σ' αρέσω και πολύ όταν είμαι αλλιώς αλλά λέμε τώρα.
αι νόου αι νόου δεν περιστρέφονται όλα γύρω μου
την γνώση την έχω, δεν μπορώ να τη συνειδητοποιήσω απλά
Φλώρος
Το κεφάλι μου είναι ένα συνονθύλευμα πολιτικών θέσεων, παλιών αναμνήσεων που με πληγώνουν, ανάγκης για δίαιτα και εσού. Δεν θέλω να βγω έξω γιατί εφόσον δεν θα συναντηθούμε μου φαίνονται βαρετά λίγο τα υπόλοιπα. Θα βγω παρόλα αυτά γιατί, στην απλούστερη του μορφή, απλά δεν αντέχω τον εαυτό μου σπίτι μου, ειδικά με το τασάκι να με κοιτάει.
Έξω έχει κόσμο που αγνοεί παντελώς την κατάσταση μου και μπορώ να περάσω απαρατήρητος και ταυτόχρονα να κάνω και το κομμάτι μου, να δώσω την παράσταση του πληγωμένου νέου που πονάει για το τίποτα και είναι τόσο μα τόσο ευαίσθητος.
Μαλακίες γενικά.
Θα κάνω βόλτες για να μην πονάει η μέση μου από τις τόσες ώρες που κάθομαι στην καρέκλα του πισί και θα περάσω από μέρη στα οποία υποτίθεται μπορεί να συναντηθούμε αν και μέσα μου εύχομαι να μη βρεθούμε γιατί δε θέλω να με δεις έτσι, δεν θα σου αρέσω έτσι, όχι οτι σ' αρέσω και πολύ όταν είμαι αλλιώς αλλά λέμε τώρα.
αι νόου αι νόου δεν περιστρέφονται όλα γύρω μου
την γνώση την έχω, δεν μπορώ να τη συνειδητοποιήσω απλά
Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017
Δεν είμαι καν σίγουρος αν ήθελα να καταλήξω εδώ
Και ήταν κάποτε ένας άντρας
αν και το φύλο του είναι άσχετο
ή μήπως δεν ήταν;
και τριγυρνούσε πέρα δώθε και έψαχνε γυναίκα για να ενωθούνε και αγνόησε τη συμβουλή που έδινε στον εαυτό του
δεν θα ολοκληρωθείς ποτέ
ναι αυτή ήταν, δεν έχει άλλο
κι έτσι τριγυρνούσε και φιλούσε γυναίκες και με ορισμένες έκανε και σεξ.
Και ήταν κάποτε μεγάλος και δυσκολευότανε πια να τριγυρίσει κι έτσι είπε να γίνει πιο ενδιαφέρων τύπος μπας και δε χρειάζεται πια να περπατάει 20 και 30 χιλιόμετρα κάποιες φορές για να έχει ωραίες γάμπες ή να ξεσκίζεται στο ποδήλατο και στο ποδόσφαιρο για να έχει ευλυγισία και αντοχή
και φαντάστηκε πως έγινε
και μπορεί και να έγινε, ποιος θα μας το πει με σιγουριά αυτό άραγε;
αλλά όταν αποφάσισε να δείξει πόσο ενδιαφέρον είναι ανακάλυψε οτι δεν ενδιαφέρουν τους πάντες τα πάντα κι έτσι στεναχωρήθηκε και σταμάτησε να είναι ενδιαφέρων τύπος
άλλωστε είναι γνωστό οτι οι σαντ τύποι δεν είναι ενδιαφέροντες
κι έτσι απέμεινε με τα δυνατά πόδια και μια υποψία ταλέντου σε ορισμένα πράγματα και η αλήθεια είναι οτι ήταν ενδιαφέροντα κάποιες φορές, ντάξει, παλευότανε ο τύπος ρε παιδιά, μην είμαστε και αυστηροί
όμως
επειδή τα πράγματα στη ζωή δεν είναι απλά, τα ενδιαφέροντα του πράγματα έπρεπε να μένουν κρυφά
και αυτός δεν κρυβότανε ποτέ πολύ καλά γιατί είπαμε, ταλέντο είχε σε κ ά π ο ι α πράγματα, όχι σε όλα, κι έτσι δεν μπορούσε να κρύψει τα ταλέντα και τα ενδιαφέροντα του πράγματα, μόλις τον έβλεπες, αν σε αγαπούσε στα έδειχνε αμέσως και
όπως γρήγορα κατάλαβε
με το που μάθαινες ο,τι ήταν να μάθεις για αυτόν, καταντούσε βαρετός και ποιος να τον κατηγορήσει; η μόνη του αδυναμία ήταν πως δεν είχε υπομονή,
που δεν είναι αληθινή αδυναμία
κρυβότανε πίσω από την ανυπομονησία του ο φόβος μην και μείνει αγάμητος
ή πιο σωστά να το πούμε, φοβόταν μην και δεν τον αγαπήσουνε
γιατί βλέπετε ήθελε ο βλάκας να τον αγαπούν όλοι, και κάθε φορά που κάποιος δεν τον αγαπούσε πολύ τρελαινότανε, έπαιρνε τα βουνά
ή τα στενά πιο σωστά
και τριγυρνούσε με μπύρες, με φαγητά και με μουσική σε ακουστικά και αναρωτιότανε τι έκανε λάθος, που τίποτα δεν έκανε λάθος γιατί ούτε κι αυτός αγαπούσε τους πάντες, όμως αχ, αυτός ο Γιώργος, μια ζωή ήταν εγωκεντρικός και απόλυτος, πολύ αυστηρό παιδί γενικά, δύσκολα έπαιρνε υπόψη του τους άλλους ανθρώπους, ειδικά αν μπορούσε αντί για αυτό να κάτσει και να κλαφτεί
γιατί κλαίγεται πολύ γενικά, φαντάζομαι φαίνεται
τελος πάντων που ήθελα να καταλήξω με αυτή τη φανταστική ιστορία
φανταστικής εκ της συσχετίσεως της με τη φαντασία, όχι φανταστικής επειδή γαμάει ξερω γω
α ναι, γενικά καλό παιδί ο Γιώργος, λίγο μαλάκας όταν νιώθει οτι δεν παίρνει αγάπη αλλά το ξεπερνάει όταν αναγκάζεται, μην τον κρίνετε αυστηρά, ο,τι μπορεί κάνει, στο τέλος θα πεθάνουμε όλοι έτσι κι αλλιώς οπότε
για να μην ξεχνιόμαστε
Χριστινάρα κράτα γερά, καλό παιδί ο Γιώργος, μην τον ξεσυνερίζεσαι, ραντεβού στα τσιπουράδικα, πολλή αγάπη λέει και φιλιά
Κυριακή 1 Οκτωβρίου 2017
Ντεμί φιλιά; Γαμώ την Παναγία δηλαδή, τα σιχαίνομαι τα ντεμί φιλιά.
I guess i didn't know
Ξεκάβλωμα με κρίσταλ μέθοντ, και αγνοώ κάθε συμβουλή, καλή ή κακή, δε με νοιάζει τίποτα πλέον.
Καταπίνω και το σάλιο μου έχει μια αμυδρή γεύση αίματος και αυτό με εξιτάρει.
Σκέφτομαι να αρχίσω να κόβομαι αλλά φοβάμαι οτι μπορεί να κάνω σεξ με κάποια και να δει τις γραμμές και μετά θα πρέπει να εξηγώ.
Αλλά μετά σκέφτομαι οτι αποκλείεται να κάνουμε σεξ και ηρεμώ.
Θα ξεκαβλώσω με τσόντες, με κρίσταλ μέθοντ και φοβού μη γίνει κανά πάρτι καλό και έχω τη διάθεση που έχω τώρα. Οι τσόντες με αηδιάζουν πλέον, μου έχει λείψει το σεξ που υποτίθεται οτι θα κάναμε.
Οι συμβουλές δε με αγγίζουν γιατί με οδηγεί σαν πυξίδα στο μυαλό μου το μένος μου για σένα και θα το γράφω και θα το λέω και άμα γουστάρεις και δε με φιλάς πλέον με τόσο ντεμί τρόπο θα το δείχνω κιόλας. Θα το γράφω, θα το λέω, θα το δείχνω και αν δε θες μην το διαβάζεις, μην το ακούς, και μη μου κάτσεις. Κούρασες.
Ξέρω, ξέρω καλά, και ο,τι δεν ήξερα μου το φανέρωσαν τα ντεμί φιλιά σου.
I guess i now know.
Παρόλα αυτά είμαι ειδικός στο να σε γράφω στον πούτσο μου
αν δε μου αρέσει αυτό που μου γράφεις, λες, δείχνεις.
You really need to be more clear.
Crystal clear.
Crystal method?
CRYSTAL CLEAR
Α, συγγνώμη, άκουσα λάθος.
Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017
Still counts Always counts
Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι τυχαία και δεν σκοπεύει σε συγκρίσεις, προσβολές ή αναφορές.
https://www.youtube.com/watch?v=Jx3cyo31zAs
Γιατί το παρελθόν είναι τόσο αμείλικτο; Αυτό είναι αυτό που με απασχολεί τώρα. Νιώθω σαν να πηγαίνω στον Καρέα, να στέκομαι μπροστά στην αρχή του Υμηττού, να βάζω τα χέρια μου στο χώμα που ορθώνεται μπροστά μου και να σπρώχνω. Όσο θα κουνηθεί ο όγκος του χώματος και των δέντρων προς τα ανατολικά, άλλο τόσο μπορεί να αλλάξει κάτι που συνέβη.
Πόσο θα πρέπει να πληρώσεις για κάτι που συνέβη πριν. Οι μετάνοιες δε μετράνε; Δε μετράνε. Οι συγγνώμε δε μετράνε; Δε μετράνε. Τα κλάματα δε μετράνε; Δε μετράνε. Οι ευχές δε μετράνε; Δε μετράνε. Οι συζητήσεις; Οι αναλύσεις; Οι υποσχέσεις; Οι πράξεις; Δε μετράνε.
Δε μετράνε.
Όταν κάνεις ένα λάθος, δε μετράει τίποτα πια. Τίποτα. Και αυτό το αίσθημα του ξεσκίσματος μέσα βαθιά βαθιά στο λαιμό και στο θώρακα μου, ούτε κι αυτό μετράει. Ούτε αυτό το κείμενο μετράει. Ούτε ο χρόνος που πέρασε ή θα περάσει μετράει. Είναι βίωμα, είναι χτισμένο τόσο γερά που δε μετράει τίποτα.
Το λάθος μου είναι πια εγκατεστημένο σαν αιμάτωμα στο κεφάλι μου. Και στο κεφάλι σου.
Και δε μετράει τίποτα πια. Ακόμα κι αν όλα πάνε καλύτερα απ' όσο νομίζω, τα λάθη μου δεν αλλάζουν. Δεν ξεχνιούνται. Δεν ξεπερνιούνται. Είναι ζωντανά, ή έστω μισοπεθαμένα, και δεν μπορεί κανείς να τα κάνει να φύγουν από πάνω μου.
Δε μετράνε. Οι μετάνοιές μου δε μετράνε. Οι αγώνες μου δε μετράνε. Αυτά που νιώθω δε μετράνε.
"Θα μετανιώνεις μέχρι να πεθάνεις" μου λες χωρίς να λες τίποτα τέτοιο. Κι εγώ σε πιστεύω.
Όλα τα υπόλοιπα απλά δε μετράνε.
https://www.youtube.com/watch?v=Jx3cyo31zAs
Γιατί το παρελθόν είναι τόσο αμείλικτο; Αυτό είναι αυτό που με απασχολεί τώρα. Νιώθω σαν να πηγαίνω στον Καρέα, να στέκομαι μπροστά στην αρχή του Υμηττού, να βάζω τα χέρια μου στο χώμα που ορθώνεται μπροστά μου και να σπρώχνω. Όσο θα κουνηθεί ο όγκος του χώματος και των δέντρων προς τα ανατολικά, άλλο τόσο μπορεί να αλλάξει κάτι που συνέβη.
Πόσο θα πρέπει να πληρώσεις για κάτι που συνέβη πριν. Οι μετάνοιες δε μετράνε; Δε μετράνε. Οι συγγνώμε δε μετράνε; Δε μετράνε. Τα κλάματα δε μετράνε; Δε μετράνε. Οι ευχές δε μετράνε; Δε μετράνε. Οι συζητήσεις; Οι αναλύσεις; Οι υποσχέσεις; Οι πράξεις; Δε μετράνε.
Δε μετράνε.
Όταν κάνεις ένα λάθος, δε μετράει τίποτα πια. Τίποτα. Και αυτό το αίσθημα του ξεσκίσματος μέσα βαθιά βαθιά στο λαιμό και στο θώρακα μου, ούτε κι αυτό μετράει. Ούτε αυτό το κείμενο μετράει. Ούτε ο χρόνος που πέρασε ή θα περάσει μετράει. Είναι βίωμα, είναι χτισμένο τόσο γερά που δε μετράει τίποτα.
Το λάθος μου είναι πια εγκατεστημένο σαν αιμάτωμα στο κεφάλι μου. Και στο κεφάλι σου.
Και δε μετράει τίποτα πια. Ακόμα κι αν όλα πάνε καλύτερα απ' όσο νομίζω, τα λάθη μου δεν αλλάζουν. Δεν ξεχνιούνται. Δεν ξεπερνιούνται. Είναι ζωντανά, ή έστω μισοπεθαμένα, και δεν μπορεί κανείς να τα κάνει να φύγουν από πάνω μου.
Δε μετράνε. Οι μετάνοιές μου δε μετράνε. Οι αγώνες μου δε μετράνε. Αυτά που νιώθω δε μετράνε.
"Θα μετανιώνεις μέχρι να πεθάνεις" μου λες χωρίς να λες τίποτα τέτοιο. Κι εγώ σε πιστεύω.
Όλα τα υπόλοιπα απλά δε μετράνε.
Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017
Από μακριά κι αγαπημένοι (στο dancefloor))
Κι ενώ προσπαθούσα να καταλάβω γιατί δε με καταλαβαίνεις, κατάλαβα!
Δε με έχεις δει ποτέ να χορεύω ε; Χα, καθόλου παράξενο λοιπόν που δεν με έχεις καταλάβει, αν δε με έχει δει κάποιος να χορεύω τότε δεν έχει καταλάβει τίποτα για μένα. Όχι να κουνιέμαι ή να χαίρομαι με ένα τραγούδι. Να χορεύω αληθινά.
Σήμερα που λες, χόρεψα μόνος μου στο δωμάτιο μου (και θυμήθηκα και την Ιωάννα που ήθελε να της στείλουμε βίντεο με χορογραφίες δωματίου). Είναι σαν κύκλος, με κάνεις να χορεύω στο δωμάτιο μου αλλά δε με καταλαβαίνεις γιατί δε με έχεις δει να χορεύω στο δωμάτιο μου. Ή σε κάποιο πάρτυ.
Η μαμά μου μου λέει οτι είμαι μεγάλος για πάρτυ πια. Και για ξενύχτια και για όλα αυτά τα νεανικά. Σωματικά φοβάμαι πως έχει λίγο δίκιο, δεν έχω πια τις ίδιες αντοχές για χορό και πηδήματα, ούτε την ίδια ευλυγισία. Ίσως για αυτό εκνευρίζομαι και συναισθηματικά θέλω ξανά και ξανά να χορεύω και να πηγαίνω σε μέρη με μουσική, με καλά ηχεία ή έστω καλά αν είσαι ακριβώς μπροστά τους, και να χοροπηδάω σαν το κατσίκι, θυμίζοντας ψυχοπαθές αντισεξουαλικό αντικείμενο.
Με έχεις κάνει να θέλω να χορεύω και τελικά είμαι τόσο φλωράκι που αρκεί μια κουβέντα σου για να χορέψω σε χρόνο μηδέν. Ελπίζω να χορεύεις κι εσύ με μένα που και που.
Αρκεί να γνωρίζεις φυσικά οτι δε χορεύω ποτέ με παρέα.
Παρέα, άλλα πράγματα.
https://www.youtube.com/watch?v=Wdo-ZiHqbls
Δε με έχεις δει ποτέ να χορεύω ε; Χα, καθόλου παράξενο λοιπόν που δεν με έχεις καταλάβει, αν δε με έχει δει κάποιος να χορεύω τότε δεν έχει καταλάβει τίποτα για μένα. Όχι να κουνιέμαι ή να χαίρομαι με ένα τραγούδι. Να χορεύω αληθινά.
Σήμερα που λες, χόρεψα μόνος μου στο δωμάτιο μου (και θυμήθηκα και την Ιωάννα που ήθελε να της στείλουμε βίντεο με χορογραφίες δωματίου). Είναι σαν κύκλος, με κάνεις να χορεύω στο δωμάτιο μου αλλά δε με καταλαβαίνεις γιατί δε με έχεις δει να χορεύω στο δωμάτιο μου. Ή σε κάποιο πάρτυ.
Η μαμά μου μου λέει οτι είμαι μεγάλος για πάρτυ πια. Και για ξενύχτια και για όλα αυτά τα νεανικά. Σωματικά φοβάμαι πως έχει λίγο δίκιο, δεν έχω πια τις ίδιες αντοχές για χορό και πηδήματα, ούτε την ίδια ευλυγισία. Ίσως για αυτό εκνευρίζομαι και συναισθηματικά θέλω ξανά και ξανά να χορεύω και να πηγαίνω σε μέρη με μουσική, με καλά ηχεία ή έστω καλά αν είσαι ακριβώς μπροστά τους, και να χοροπηδάω σαν το κατσίκι, θυμίζοντας ψυχοπαθές αντισεξουαλικό αντικείμενο.
Με έχεις κάνει να θέλω να χορεύω και τελικά είμαι τόσο φλωράκι που αρκεί μια κουβέντα σου για να χορέψω σε χρόνο μηδέν. Ελπίζω να χορεύεις κι εσύ με μένα που και που.
Αρκεί να γνωρίζεις φυσικά οτι δε χορεύω ποτέ με παρέα.
Παρέα, άλλα πράγματα.
https://www.youtube.com/watch?v=Wdo-ZiHqbls
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017
Τελευταία
δεν μπορώ να γράψω
δεν μπορώ να κοιμηθώ
δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω
δεν μπορώ να δουλέψω
δεν μπορώ να συζητήσω
δεν μπορώ να παίξω μπάλα
δεν μπορώ να περάσω καλά
δεν μπορώ να διαβάσω
δεν μπορώ να βγω και να μην πιω
γενικά πάμε καλά
δεν μπορώ να κοιμηθώ
δεν μπορώ να σταματήσω να τρώω
δεν μπορώ να δουλέψω
δεν μπορώ να συζητήσω
δεν μπορώ να παίξω μπάλα
δεν μπορώ να περάσω καλά
δεν μπορώ να διαβάσω
δεν μπορώ να βγω και να μην πιω
γενικά πάμε καλά
Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου 2017
Ποιηματάκια για τα κοριτσάκια από άβολα αγοράκια
Οι στεγανοί σου λόφοι είναι απότομοι;
Όχι
Κι εμένα μ' αρέσει να σκαρφαλώνω
Έχουν όμως περάσματα που είναι όμορφα
με γωνίες
και καμπύλες
και κορυφές
και τα πιο όμορφα τοπία που θα βρεις στη φύση
Καφέ χρώματα
γιατί είσαι και μελαχρινή
και χρώμα δέρματος να κυριαρχεί στη χλωρίδα
ή μήπως είναι πανίδα;
"Θα τη σκαρφαλώνω την πανίδα συχνά"
έτσι έλεγα με σιγουριά κάποια στιγμή
σκαρφάλωμα
ξεκούραση
πιασίματα στο βράχο
ξεκούραση
η αναρρίχηση δεν σου είναι και κάτι άγνωστο άλλωστε
πιασίματα γενικώς
που δε μου είναι και κάτι άγνωστο άλλωστε
αστειεύομαι συχνά όταν γράφω
γιατί είναι άβολο
και όταν αβολιάζομαι
κάνω αστεία και καλά
γιατί θα έπρεπε να λέω πράγματα που είναι άβολα
για σένα
εγώ δε νιώθω άβολα που σε σκέφτομαι ακόμα
ή που σε σκέφτομαι ακόμα όταν στεναχωριέμαι
ή που στεναχωριέμαι ακόμα όταν σε σκέφτομαι
σου 'χω γεμίσει το τραπέζι πιάτα
θα πάει τσάμπα τόσο φαί ρε βλάκα
Θα 'ρθεις να φας; Τι θα γίνει;
Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου 2017
Αυτή πάει, δε μου μιλάει πια
Ω, τι διαφορά να κάνεις σεξ!
Ω, τι πράξη, τι σκοπός. Σεξ, χρήση οργάνων που έχουν εξελιχθεί για την αναπαραγωγή.
Ω, ποτέ δεν μπορώ να το ξεχάσω αυτό, όσο κι αν χύνω στο προφυλακτικό ή πάνω σου. Κρύβεται πάντα πίσω από τη σκέψη μου, δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που θα έπρεπε να συμβαίνει. Ντετερμινισμός.
Ω, τι καταπίεση αυτό το σεξ. Πρέπει πάντα να έχει σκοπό;
Ω, χ, μου βάζεις δύσκολα. Σεξουλιάζω και ζεσταίνομαι και η ανάσα μου πιάνεται και λαχανιάζω και παθαίνω και κράμπες που και που. Μα πάντα μια θλίψη υποβόσκει του οργασμού.
Ω, ναι, υπάρχει διαφορά.
Ω, και τι διαφορά, ελπίζω ποτέ να μη μου πεις να σου την περιγράψω.
Ω, μια διαφορά τόσο μεγάλη όσο και αφηρημένη. Μπορεί να μου αρέσει το μασάζ στον πούτσο μου, είτε με τα χέρια, είτε με τη γλώσσα, είτε με άλλα σημεία του κορμιού σου. Και μου αρέσει. Αλλά τι διαφορά.
Ω, μα η τεχνική ποτέ δεν παίζει ρόλο, εγώ αυτό λεώ. Μπορείς να είσαι η καλύτερη στο σεξ, μπορεί η χειρότερη.
Ω, ακόμα δεν κατάλαβες; Τι να το κάνω το σεξ, τι να το κάνω το ερέθισμα στα ευαίσθητα σημεία του κορμιού μου, από το κεφάλι του πουλιού μέχρι τα χείλη, τι να σε κάνω αν δεν είσαι αυτή που θέλω να γαμάω μωρό μου;
Ω, τι πράξη, τι σκοπός. Σεξ, χρήση οργάνων που έχουν εξελιχθεί για την αναπαραγωγή.
Ω, ποτέ δεν μπορώ να το ξεχάσω αυτό, όσο κι αν χύνω στο προφυλακτικό ή πάνω σου. Κρύβεται πάντα πίσω από τη σκέψη μου, δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που θα έπρεπε να συμβαίνει. Ντετερμινισμός.
Ω, τι καταπίεση αυτό το σεξ. Πρέπει πάντα να έχει σκοπό;
Ω, χ, μου βάζεις δύσκολα. Σεξουλιάζω και ζεσταίνομαι και η ανάσα μου πιάνεται και λαχανιάζω και παθαίνω και κράμπες που και που. Μα πάντα μια θλίψη υποβόσκει του οργασμού.
Ω, ναι, υπάρχει διαφορά.
Ω, και τι διαφορά, ελπίζω ποτέ να μη μου πεις να σου την περιγράψω.
Ω, μια διαφορά τόσο μεγάλη όσο και αφηρημένη. Μπορεί να μου αρέσει το μασάζ στον πούτσο μου, είτε με τα χέρια, είτε με τη γλώσσα, είτε με άλλα σημεία του κορμιού σου. Και μου αρέσει. Αλλά τι διαφορά.
Ω, μα η τεχνική ποτέ δεν παίζει ρόλο, εγώ αυτό λεώ. Μπορείς να είσαι η καλύτερη στο σεξ, μπορεί η χειρότερη.
Ω, ακόμα δεν κατάλαβες; Τι να το κάνω το σεξ, τι να το κάνω το ερέθισμα στα ευαίσθητα σημεία του κορμιού μου, από το κεφάλι του πουλιού μέχρι τα χείλη, τι να σε κάνω αν δεν είσαι αυτή που θέλω να γαμάω μωρό μου;
Σάββατο 16 Σεπτεμβρίου 2017
Mission Day:10149 and counting
https://www.youtube.com/watch?v=AveCENBgybQ
Όταν στάλθηκα εδώ, πολύ πολύ πολύ καιρό πριν, αποστολή μου ήταν να κατασκοπεύω τα εδώ έλλογα είδη, να μάθω τους τρόπους και τις συνήθειες τους, να αφομοιωθώ όσο γίνεται και να καταλάβω το δικό τους ποιόν.
Ήταν όλα ξένα στην αρχή και ακόμα και τώρα είναι. Όπως λέει κι ένα τραγούδι "για να επιτύχεις και να γυρίσεις νικητής, πρέπει πρώτα να αντιστρέψεις τον κόσμο ολόκληρο". Εκεί που ήρθα ήμασταν πολύ διαφορετικοί. Λέω ήμασταν, γιατί δεν ξέρω πια αν το σπίτι μου είναι εκεί που ήταν, αν οι δικοί μου "άνθρωποι" είναι εκεί που ήταν, αν ακόμα κρατάνε την υπόσχεση τους και με περιμένουνε.
Ήμασταν τόσο διαφορετικοί που ακόμα δεν έχω αποτινάξει την έκπληξη μου με το είδος που κατασκοπεύω εδώ, σ' αυτόν τον πλανήτη. Εδώ έχουν σώματα, εμείς δεν είχαμε. Εδώ τα συναισθήματα τους μπαίνουνε σε ορισμένο στις τρεις διαστάσεις χώρο, εμείς ήμασταν απλωμένοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Ήμασταν φτιαγμένοι απο αισθήματα και έτσι ταξίδεψα μέχρι εδώ, μέχρι να αντιστραφώ και να γίνω άνθρωπος.
Και εδώ βρήκα δύσκολη πραγματικότητα. Περιορισμένοι όπως είναι, οι άνθρωποι εδώ λένε πως έχουν συναισθήματα και κάτι άλλα πράγματα. Είναι διαχωρισμένα. Πως τα διαχωρίζουν δεν το γνωρίζω. Ακόμα μελετάω αυτές τις διαφοροποιήσεις. Λένε τη λέξη αγάπη και εννοούν χίλια πράγματα. Εμείς είχαμε άλλες λέξεις που και στο μεταφραστή να τις βάλεις δε βγάζουνε νόημα. Η λέξη "αγάπη" στη γλώσσα μου, αν τη βάλεις στο translator βγαίνει η λέξη "θώρακας" στις γήινες γλώσσες. Άντε βγάλε νόημα.
Εδώ οι άνθρωποι που περισυνέλεξα για να υπάρχω κοντά τους (για να τους μελετάω πρώτα αλλά και γιατί τους συμπαθώ τελικά) τρομάζουν πολύ συχνά μαζί μου. Όταν, μετά από πολλή υπομονή, δεν καταφέρνω να συγκρατηθώ και βγάζω την αληθινή μου φύση προς τα έξω, τρομοκρατούνται και απομακρύνονται. Βλέπεις δε χωράει στο ανθρώπινο σώμα που προβλέψαμε για μένα η συναισθηματική ενέργεια που πάει με το είδος μου. Ποτέ εμείς δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε για καιρό μέσα στα περιοριστικά ανθρώπινα σώματα. Όταν θυμώνω αληθινά και βγαίνει η αληθινή μου φύση, το αληθινό μου συναίσθημα προς τα έξω, οι άνθρωποι φοβούνται. Όταν αγαπώ το ίδιο. Όταν λυπάμαι το ίδιο. Τους φαίνεται ξένη αυτή η αντίδραση. Και είναι λογικό.
Δεν μπορούν να ξέρουν οτι δεν είμαι από εδώ. Δεν μπορούν να ξέρουν πόσο πιέστηκαν τα αισθήματα μου για να χωρέσουν μέσα στο σώμα μου. Πόση προσπάθεια κάνω για να μη βγουν. Είναι συνειδητή και κουραστική η πρακτική αυτή. Ο περιορισμός της έκφρασης. Ανακατεύτηκα και ερωτεύτηκα ανθρώπους εδώ, γιατί υπάρχουν και ομοιότητες βλέπεις μεταξύ μας. Ακόμα και αυτοί όμως, με δυσκολία ανταποκρίθηκαν σε αυτά που τους παρέταξα για να νιώσουν. Τους βλέπω να ξυνίζουν ή να ανησυχούν ή να φοβούνται ή να κοροιδεύουν όταν αναδύεται από μέσα μου όλο το μένος των συναισθημάτων του είδους μου, αυτό που κουβαλάω και προφυλάσσω σαν κόρη οφθαλμού.
Δεν ξέρω αν αυτή η αποστολή θα έχει κατάληξη. Δεν μπορώ να ξέρω αν θα έχει και τέλος. Υποτίθεται θα είχατε έρθει να με πάρετε καιρό πριν αλλά περίμενα και περίμενα και περίμενα και δεν ήρθε κανείς. Ελπίζω να μη με έχετε ξεχάσει και να μη σας συνέβη κάτι. Αν πρέπει να παραμείνω εδώ, με τα αισθήματα μου καταπιεζόμενα, θα υποφέρω και το γνωρίζω καλά. Μόνο αν ξανασυναντήσω όντα δικά μου, από το είδος μου, θα μπορέσω να ξανανιώσω αληθινά σε όλο τους το εύρος αυτά που πρέπει να νιώσω για να είμαι υγιής και ευτυχισμένος.
Στέλνω αυτό και περιμένω γιατί δεν έχω κάτι άλλο να κάνω. Θα κρύβω και θα περιμένω και θα συγκρατούμαι και θα περιμένω μέχρι να έρθετε να με βρείτε ή μέχρι το ανθρώπινο σώμα που φτιάξαμε να πεθάνει. Δεν ξέρω τι γίνεται όταν πεθαίνουν, θα αποκτήσω πάλι την υπόσταση μου, την αληθινή εννοώ, ή θα χαθεί και όλη αυτη η ενέργεια που είναι τώρα χωμένη εδω μέσα, ανάμεσα στα περίεργα όργανα και τους σωλήνες; Αλλά ό κόσμος είναι υλικός, έτσι μου έχετε μάθει, κι έτσι το σώμα μου, όποιο κι αν έχω κάθε φορά, αυτό είμαι εγώ, κι όταν πεθάνει αυτό θα πεθάνω κι εγώ. Ελπίζω να προλάβετε, εσείς ή έστω κάποιος δικός μας.
Ελπίζω κάποτε να συναντηθούμε ξανά.
https://www.youtube.com/watch?v=9qFCCsdTysg
Όταν στάλθηκα εδώ, πολύ πολύ πολύ καιρό πριν, αποστολή μου ήταν να κατασκοπεύω τα εδώ έλλογα είδη, να μάθω τους τρόπους και τις συνήθειες τους, να αφομοιωθώ όσο γίνεται και να καταλάβω το δικό τους ποιόν.
Ήταν όλα ξένα στην αρχή και ακόμα και τώρα είναι. Όπως λέει κι ένα τραγούδι "για να επιτύχεις και να γυρίσεις νικητής, πρέπει πρώτα να αντιστρέψεις τον κόσμο ολόκληρο". Εκεί που ήρθα ήμασταν πολύ διαφορετικοί. Λέω ήμασταν, γιατί δεν ξέρω πια αν το σπίτι μου είναι εκεί που ήταν, αν οι δικοί μου "άνθρωποι" είναι εκεί που ήταν, αν ακόμα κρατάνε την υπόσχεση τους και με περιμένουνε.
Ήμασταν τόσο διαφορετικοί που ακόμα δεν έχω αποτινάξει την έκπληξη μου με το είδος που κατασκοπεύω εδώ, σ' αυτόν τον πλανήτη. Εδώ έχουν σώματα, εμείς δεν είχαμε. Εδώ τα συναισθήματα τους μπαίνουνε σε ορισμένο στις τρεις διαστάσεις χώρο, εμείς ήμασταν απλωμένοι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη. Ήμασταν φτιαγμένοι απο αισθήματα και έτσι ταξίδεψα μέχρι εδώ, μέχρι να αντιστραφώ και να γίνω άνθρωπος.
Και εδώ βρήκα δύσκολη πραγματικότητα. Περιορισμένοι όπως είναι, οι άνθρωποι εδώ λένε πως έχουν συναισθήματα και κάτι άλλα πράγματα. Είναι διαχωρισμένα. Πως τα διαχωρίζουν δεν το γνωρίζω. Ακόμα μελετάω αυτές τις διαφοροποιήσεις. Λένε τη λέξη αγάπη και εννοούν χίλια πράγματα. Εμείς είχαμε άλλες λέξεις που και στο μεταφραστή να τις βάλεις δε βγάζουνε νόημα. Η λέξη "αγάπη" στη γλώσσα μου, αν τη βάλεις στο translator βγαίνει η λέξη "θώρακας" στις γήινες γλώσσες. Άντε βγάλε νόημα.
Εδώ οι άνθρωποι που περισυνέλεξα για να υπάρχω κοντά τους (για να τους μελετάω πρώτα αλλά και γιατί τους συμπαθώ τελικά) τρομάζουν πολύ συχνά μαζί μου. Όταν, μετά από πολλή υπομονή, δεν καταφέρνω να συγκρατηθώ και βγάζω την αληθινή μου φύση προς τα έξω, τρομοκρατούνται και απομακρύνονται. Βλέπεις δε χωράει στο ανθρώπινο σώμα που προβλέψαμε για μένα η συναισθηματική ενέργεια που πάει με το είδος μου. Ποτέ εμείς δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε για καιρό μέσα στα περιοριστικά ανθρώπινα σώματα. Όταν θυμώνω αληθινά και βγαίνει η αληθινή μου φύση, το αληθινό μου συναίσθημα προς τα έξω, οι άνθρωποι φοβούνται. Όταν αγαπώ το ίδιο. Όταν λυπάμαι το ίδιο. Τους φαίνεται ξένη αυτή η αντίδραση. Και είναι λογικό.
Δεν μπορούν να ξέρουν οτι δεν είμαι από εδώ. Δεν μπορούν να ξέρουν πόσο πιέστηκαν τα αισθήματα μου για να χωρέσουν μέσα στο σώμα μου. Πόση προσπάθεια κάνω για να μη βγουν. Είναι συνειδητή και κουραστική η πρακτική αυτή. Ο περιορισμός της έκφρασης. Ανακατεύτηκα και ερωτεύτηκα ανθρώπους εδώ, γιατί υπάρχουν και ομοιότητες βλέπεις μεταξύ μας. Ακόμα και αυτοί όμως, με δυσκολία ανταποκρίθηκαν σε αυτά που τους παρέταξα για να νιώσουν. Τους βλέπω να ξυνίζουν ή να ανησυχούν ή να φοβούνται ή να κοροιδεύουν όταν αναδύεται από μέσα μου όλο το μένος των συναισθημάτων του είδους μου, αυτό που κουβαλάω και προφυλάσσω σαν κόρη οφθαλμού.
Δεν ξέρω αν αυτή η αποστολή θα έχει κατάληξη. Δεν μπορώ να ξέρω αν θα έχει και τέλος. Υποτίθεται θα είχατε έρθει να με πάρετε καιρό πριν αλλά περίμενα και περίμενα και περίμενα και δεν ήρθε κανείς. Ελπίζω να μη με έχετε ξεχάσει και να μη σας συνέβη κάτι. Αν πρέπει να παραμείνω εδώ, με τα αισθήματα μου καταπιεζόμενα, θα υποφέρω και το γνωρίζω καλά. Μόνο αν ξανασυναντήσω όντα δικά μου, από το είδος μου, θα μπορέσω να ξανανιώσω αληθινά σε όλο τους το εύρος αυτά που πρέπει να νιώσω για να είμαι υγιής και ευτυχισμένος.
Στέλνω αυτό και περιμένω γιατί δεν έχω κάτι άλλο να κάνω. Θα κρύβω και θα περιμένω και θα συγκρατούμαι και θα περιμένω μέχρι να έρθετε να με βρείτε ή μέχρι το ανθρώπινο σώμα που φτιάξαμε να πεθάνει. Δεν ξέρω τι γίνεται όταν πεθαίνουν, θα αποκτήσω πάλι την υπόσταση μου, την αληθινή εννοώ, ή θα χαθεί και όλη αυτη η ενέργεια που είναι τώρα χωμένη εδω μέσα, ανάμεσα στα περίεργα όργανα και τους σωλήνες; Αλλά ό κόσμος είναι υλικός, έτσι μου έχετε μάθει, κι έτσι το σώμα μου, όποιο κι αν έχω κάθε φορά, αυτό είμαι εγώ, κι όταν πεθάνει αυτό θα πεθάνω κι εγώ. Ελπίζω να προλάβετε, εσείς ή έστω κάποιος δικός μας.
Ελπίζω κάποτε να συναντηθούμε ξανά.
https://www.youtube.com/watch?v=9qFCCsdTysg
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)