Σα δηλητήριο στο αίμα, το μίσος την καρδιά μου διαφεντεύει...

Με έβαλαν σε ένα γραφείο και μου έδωσαν ένα χαρτί κι ένα στυλό. Δεν μου μίλησαν αλλά κι εγώ δε ρώτησα. Αφού δε με σκότωσαν από την αρχή, ίσως άμα το βουλώσω να με αφήσουν ήσυχο. Το χαρτί είναι κενό. Μια απλή κόλλα αναφοράς. Το στυλό απλό, τίποτα το τρελό, ένα απλό μπλε στυλό. Κοίταξα γύρω μου με απορία. Τι έπρεπε να γράψω; Ο ένας από αυτούς με κοιτάει καταλαβαίνοντας.

-Έχεις εχθρούς;

-Όχι.

-Κάποιον που να μισείς;

-Όχι.

-Θα ήθελες να βασανίσεις κάποιον;

-Όχι.

-Άμα έπρεπε, θα τον βασάνιζες;

-Ίσως.

-Πώς;

-Δεν ξέρω.

-Φαντάσου.

Και απλά έφυγαν. Ακόμα δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Το δωμάτιο είχε μια πόρτα και τίποτα άλλο. Κυριολεκτικά. Μόνο τσιμέντο και πάτωμα. Ξαναέφερνα συνέχεια τη συζήτηση στο μυαλό μου. Μήπως έπρεπε να καταλάβω από εκεί κάτι; Έπαιζα με το στυλό όπως έπαιζα στο σχολείο όταν βαριόμουνα. Κάποια στιγμή σκέφτηκα να ζωγραφίσω κάτι αλλά βαρέθηκα πολύ γρήγορα. Ακόμα σκεφτόμουν αυτά που με ρώτησαν. Μου πήρε ουσιαστικά μόνο 10 λεπτά πριν αρχίσω να γράφω.

Σε παρακαλώ, σταμάτα το.

Εσύ βρίσκεις τη δύναμη που κάνει τα κουμάντα.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΑΜΑ

Φίλε;

Γιατί είσαι βλάκας;

Γιατί τα βάζεις με τον κάθε άσχετο;(βλέπε μετανάστες, πολιτικούς, κανάλια κλπ)

Αυτοί σε κυβερνάνε ή εσύ τους έχεις βάλει;

Γιατί το παίζεις ανήξερος τώρα; Μήπως είσαι όντως βλάκας; Ή σε βόλεψαν και τώρα ντρέπεσαι να βγαίνεις και να τους βρίζεις; Ξέρεις, το θέμα δεν είναι οι κωλοεκλογές και το τι κυβέρνηση θα βγάλουν. Τ’ αρχίδια μου θα πάρεις και μετά τις εκλογές. Το θέμα είναι να μάθουμε όλοι μαζί κάποια πραγματάκια από αυτές τις όμορφες διαδικασίες που συμβαίνουν μπροστά στα ευαίσθητα ματάκια μας.

ΟΜΩΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ, ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ, ΔΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ ΠΑΝΤΑ

Ίσως το έχεις ξανακούσει αλλά για να είμαστε σίγουροι θα αρχίσω από την αρχή.

Το πρόβλημα δεν είναι οι πολιτικοί που είναι λίγο μουνόπανα, οι μετανάστες που μας παίρνουν τις δουλειές(σοβαρέψου και άσε τους ανθρώπους ήσυχους), οι Γερμανοί που θέλουν να μας υποδουλώσουν(ίδιο με πριν) κλπ.

Για να μιλήσουμε σοβαρά τώρα… Το πρόβλημα είναι το Δαχτυλίδι.

Ναι ναι καλά διάβασες. Το Δαχτυλίδι της Δύναμης. Αυτό που ελέγχει όλα τα άλλα κλπ κλπ.

Που κολλάει αυτό που λέω; Θα σου εξηγήσω.

ΦΙΛΟΙ, ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ

Οι πολιτικοί σου, τα κυβερνώντα κόμματα, η ΕΕ και οι λοιποί τραγικοί φορείς που ανακατεύονται είναι ο Σόρον. Ο κακός Σόρον ο οποίος θέλει να σκοτώσει τους πάντες και να τους έχει σκλάβους του για πάντα(ναι και τα 2 μαζί).

Αλλά θυμάσαι τι έλεγε ο Γκάνταλφ; Το πρόβλημα δεν είναι ο Σόρον. Ακόμα και αν κάποιος χρησιμοποιούσε το δαχτυλίδι και έβρισκε τη δύναμη να ρίξει το Σόρον από το σιδερένιο Θρόνο στο Μπάραντ-Ντουρ, τότε θα είχαμε έναν άλλον σκοτεινό άρχοντα στη θέση του. Και το θέμα είναι να μην έχεις κανένα. Για αυτό οι άνθρωποι(καλά όχι μόνο οι άνθρωποι) έτρεχαν σε 3 βιβλία και 3 ταινίες να καταστρέψουν το δαχτυλίδι.

Ακόμα και αν ρίξεις την όποια κυβέρνηση σου παρουσιαστεί, με ότι μανδύα και να φοράει, δεν θα είναι αρκετό. Γιατί πάντα η επόμενη θα φοράει το Δαχτυλίδι του υπάρχοντος συστήματος και με αυτό θα δρα και θα σκέφτεται.

ΚΑΘΕ ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙ ΚΡΥΒΕΙ ΜΙΑ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ

Μέσα σε αυτό το σύστημα δεν υπάρχει λύση με συμβιβασμούς. Μόνο με αλλαγή συστήματος διακυβέρνησης, οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας μπορεί να επιτευχθεί θετική εξέλιξη για το βιοτικό επίπεδο του κόσμου στο σύνολο του.

Μόνο με το να θεωρήσει τις ανάγκες του πληθυσμού το μόνο σκοπό της ανάπτυξης της οικονομίας, μπορείς να ελπίζεις να δεις την εξάλειψη της εκμετάλλευσης και τους εργαζόμενους να κρατούν αυτά που παράγουν για τους εαυτούς τους.

Σταμάτα να δουλεύεις για άλλους και να το θεωρείς και φυσιολογικό.

Σταμάτα να κλείνεις τα μάτια σου σε λύσεις που φοβάσαι να ακολουθήσεις.

Είσαι κορόιδο του αφεντικού σου εδώ και πολύ καιρό. Μήπως (λέω εγώ τώρα)να σταματήσεις να είσαι; Έτσι για να δεις τι θα γίνει ρε παιδί μου.

13 μέρες

Κάτι λιγότερο απο 2 βδομάδες. Και έχω αρχίσει να ανησυχώ. Τι θα γίνει αν όντως ξεκινήσω; Τι θα γίνει αν όντως πάρω το ποδηλατάκι μου και φύγω μια μέρα σιγά σιγά, χωρίς να νοιαστώ τι θα γίνει μετά; Βασικά δεν ανησυχώ. Φοβάμαι κανονικά! Και νομίζω είναι καλό αυτό. Αν δεν φοβόμουνα θα ήμουνα τρελός. Όσο πιο ειλικρινά μπορώ να απαντήσω, οι πιθανότητες να γυρίσω είναι 50%. Και ίσως να βάζω και πολύ.

Όλοι με ρωτάνε γιατί θα το κάνω. Και η απάντηση είναι πάντα η ίδια: "Μα γιατί θα είναι ωραία!". Θα είναι όντως πιστεύω. Αλλά δεν το κάνω για αυτό. Το κάνω για 2 λόγους. Ο ένας σχετίζεται με μένα, ο άλλος όχι. Το κάνω για μένα γιατί θέλω να κάνω κάτι που να είναι ξεχωριστό.Έχω καιρό να κάνω κάτι που να με κάνει ξεχωριστό. Κάτι που να το πω στον άλλον και να με κοιτάξει με θαυμασμό ή με φόβο ή με έκπληξη ή με ενδιαφέρον ή με κάτι τέλος πάντων. Ο δεύτερος λόγος, εξού και ο προορισμός, είναι επειδή πια δεν νιώθω να αγαπιέμαι από κανέναν. Με αγάπαγε το καλό μου και μ' αγάπαγε πολύ. Αλλά όχι πια. Και με κάνει να νιώθω κάπως αυτό. Κάπως άσχημα. Και θέλω να ξεφύγω από αυτό. Και θέλω να δείξω σε όλο τον κόσμο οτι χωρίς την αγάπη της δεν είμαι καλά. Όχι οτι δεν ζω κιόλας. Αλλά δεν είμαι καλά. Και δεν την νοιάζει. Αυτό είναι το χειρότερο απ' όλα. Πως γίνεται να λες σε κάποιον οτι τον αγαπάς και να μην τον νοιάζει; Θα έπρεπε να υπαρχει ένας φυσικός νόμος που να το απαγορεύει! Που να λέει πως όταν αγαπάς κάποιον, αυτός απαγορεύεται να δείχνει λύπηση, αδιαφορία, κοροϊδία.

Αλλά παρασύρομαι.

Το θέμα ήταν άλλο. πως εγώ σε 13 μέρες είτε έχω αλλάξει γνώμη είτε όχι, είτε έχω ετοιμαστεί σωστά είτε όχι, φεύγω. Να έχετε καλύτερη γνώμη για μένα, άμα γυρίσω.("Αυτό εξαρτάται από τον τρόπο του γυρισμού σου.")

http://www.youtube.com/watch?v=4qlNApKih3Q

Μη μ' αποκαλείς τεμπέλη

Μ’ ένα σακίδιο από του σχολείου να πηγαίνω, να χω δρόμο μπροστά μου ατελείωτο. Με μια ψευδαίσθηση προορισμού να φτιάχνει το σκηνικό της περιπέτειας. Και μια παραίσθηση αυτάρκειας και ελευθερίας να πηγαίνω. Τι κι αν πονάω πια πολύ; Τι κι αν έμαθα πόσο πολύ με νοιάζει η ζωή μου. Θέλω να την βάλω στο δρόμο και να ξαποσταίνει μόνο όταν δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Τις πληγές μου δεν θα τις γιατρέψει ο χρόνος, μα ο δρόμος. Να κοιμάμαι εκεί που δεν περνάνε άνθρωποι. Να νιώθω μοναδικός. Ίσως να κλαίω τα βράδια λίγο. Μα δεν πειράζει, ο δρόμος μου ατέλειωτος και ο σκοπός μου τόσο χλωμός και μακρινός που μετά από λίγο να περπατάω γιατί μ’ αρέσει όχι γιατί έχω κάπου να πάω. Η παρέα θα μου λείψει. Και οι αγάπες μου. Μα θα μάθω να αγαπάω τον εαυτό μου. Και αν ποτέ γυρίσω και με δείτε καινούργιο να πείτε, να!, ο φίλος μας γύρισε και τίποτ’ άλλο. Μην αναρωτηθείτε που πήγα. Αν θελήσω ποτέ να πω θα είστε οι πρώτοι που θα τα μάθετε. Και αν θελήσω ποτέ να πάρω κανέναν μαζί μου στα ταξίδια μου , θα ξέρω πως δεν θα έρθει αλλά εγώ θα του το πω. Ξέρω πως σ’ … και μετά σε παίρνουνε τηλέφωνο και απλά σκέφτεσαι το ΙΚΑ που δεν έχεις και την άσφαλτο που σου ‘ρθε στη μούρη χτες. Σκατά.

Και δεν είχα χρήμα, ούτε για...

Υπάρχουν πολλοί θάνατοι στον κόσμο. Όσο ζω μαθαίνω. Και όσο ζω μαθαίνω για το θάνατο. Δεν είναι ειρωνικό αυτό; Παρόλα αυτά μαθαίνω για τον θάνατο χωρίς να μπορώ να μάθω τι είναι πριν το πάθω(πρέπει να πάθεις για να μάθεις). Μαθαίνω όμως. Δεν ξέρω αν αυτή η γνώση βοηθάει κάπου. Βασικά δεν ξέρει κανείς τι πράγμα είναι. Απλά το λες για να πεις κάτι. Λες ο θάνατος είναι αυτό, ο θάνατος είναι εκείνο. Αλλά δεν εννοείς κάτι συγκεκριμένο. Εννοείς μόνο αυτό που πιστεύεις ότι θα είναι και αυτό που βιώνεις εσύ όταν πεθαίνει κάποιος που σε νοιάζει(ή δε σε νοιάζει). Όπως είπα στην αρχή υπάρχουν πολλοί θάνατοι. Ένας άνθρωπος μπορεί να είναι νεκρός ακόμα κι αν η καρδιά του χτυπάει ακόμα. Μπορεί να νιώθει νεκρός ακόμα κι αν πηγαίνει στην δουλειά του κάθε μέρα, ακόμα κι αν τρώει σουβλάκια 2-3 φορές τη βδομάδα, ακόμα κι αν βλέπει ταινίες, ακόμα κι αν κάνει σεξ, ακόμα κι αν κάνει τα πάντα. Ένας άνθρωπος μπορεί να ζει αλλά να είναι νεκρός μέσα του. Αλλά αυτός μπορεί να αναστηθεί. Μπορεί να νιώσει ξανά. Όσο ζω μπορεί να μαθαίνω, αλλά όσο ζω επίσης ελπίζω. Ή δεν ελπίζω αλλά μπορεί να αλλάξω. Υποθέτω η διαφορά με τον πραγματικό θάνατο είναι ότι από αυτόν δεν ξεγλιστράς. Είναι μόνιμος. Αλλά μέχρι τώρα δεν έχω δει τίποτα μόνιμο στη φύση. Τίποτα. Μήπως και ο θάνατος δεν είναι μόνιμος; Ή από κάπου πρέπει να τελειώσει αυτή η ατελείωτη πορεία; Κάθε μέρα γεννιέμαι σε κάθε χώρα σε κάθε πόλη. Από διαφορετικούς γονείς, σε διαφορετικό σπίτι, με διαφορετικό καιρό απ’ έξω, με διαφορετικά ρούχα, με διαφορετικά μαλλιά, με διαφορετικό χρώμα, με διαφορετικό όνομα, αλλά γεννιέμαι εγώ. Ο ίδιος. Οπότε μπορεί και να μην πεθαίνω ποτέ μόνιμα. Αφού ξέρω ότι γεννιέμαι και πεθαίνω καθημερινά. Εγώ πάλι. Δεν θέλω να πεθάνω. Αλλά γιατί; Πέρα από το ένστικτο του ότι είναι κακό να πεθαίνω, τι έχω να στηρίξω τη ζωή μου; Γιατί θέλω να ζω; Επειδή είναι ωραία η ζωή; Τι θα πει είναι ωραία η ζωή; Η ζωή είναι ζωή, δεν  είναι ωραία και άσχημη. Δεν κρίνεται. Μια είναι έτσι, μια είναι αλλιώς. Όπως είπαμε και πριν, όλα αλλάζουν, είτε το θες είτε όχι. Είτε τα αλλάζεις εσύ, είτε προσπαθείς να τα κρατήσεις μόνιμα.

             “You can say you killed me if you want… I might, as well, be already dead…”

                                                                                                                                            Jin

2 μπύρες, ένα ποδήλατο και μια γαμημένη ισορροπία

Λοιπόν… Γύρισα. Μπράβο μου. Αφού γύρισα και σήμερα, δεν θα πεθάνω ποτέ. Δε λέω έχω γυρίσει και πιο μεθυσμένος με το ποδήλατο. Αλλά με τέτοια διάθεση όχι. Θες να μάθεις τι έκανα σήμερα; Ήταν τέλεια. Πήγα μέχρι το κέντρο μόνος μου γιατί κανείς δεν ήθελε. Και πήγα. Μόνος μου. Και πέρασα από πολλά μαγαζιά. Και στην αρχή ήταν καλά. Βρήκα και έναν φίλο μου. Αλλά δεν ήταν ωραία. Ξέρεις που συνοψίζεται η βραδιά; Σε μένα να πίνω 2 μπύρες με τα τελευταία μου λεφτά(3.20 οι 2 άμστελ) στο σύνταγμα με τους μπάτσους να με κοιτάνε σαν να είμαι εγκληματίας και τους περαστικούς να με κοιτάνε λες και είμαι τρελός. Και εγώ να τραγουδάω με το μπ3 μου, που πια είναι το καλύτερο μου πράγμα. Και να θέλω να τους πω πως όχι, είμαι καλό παιδί αλήθεια, κάντε με λίγο παρέα. Απλά δεν έχω παρέα. Δε σημαίνει πως είμαι περίεργος. Ή δεν ξέρω ίσως και να είμαι. Θυσίασα όλα μου τα λεφτά για να πιω 2 μπύρες μπας και περάσει ήσυχα η ώρα. Και πέρασε. Όχι ήσυχα αλλά πέρασε. Αυτό μετράει. Να περνάει η ώρα. Άμα δεν έχεις σκοπό το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να περνάς την ώρα σου. Που θα καταλήξω;, σκέφτομαι πολλές φορές. Δεν έχω σκεφτεί ακόμα σενάριο. Όποιος το διαβάσει αυτό δεν θα καταλάβει πως σκέφτομαι. Και είναι κρίμα. Γιατί σε μένα ο ήλιος μου δύει… δύει για πάντα. Το ξέρω πως είναι κλεμμένο αλλά ταιριάζει εντάξει; Λυπάμαι πολύ ξέρεις. Συνέχεια. Άμα το διαβάσει και κανείς. Εγώ θα είχα κουραστεί στην 2^η σειρά. Θεέ μου τι κλαψιάρης. Γύρισα σπίτι μεθυσμένος και έκατσα να γράψω αυτή την πίπα. Αλλά δεν αρκεί αυτό. Γιατί όταν ξεμεθύσω θα είναι το ίδιο. Για αυτό έβαλα και εδώ ένα ποτηράκι να πάνε κάτω τα φαρμάκια. Μα άμα πάνε κάτω τα φαρμάκια τότε θα τα χωνέψω. Και όλες τις βλαβερές τους ουσίες θα τις πάρω μέσα μου. Όπως κάθε φορά. Πρέπει να βρω κάτι να πίνω που θα με κάνει να τα ξερνάω τα φαρμάκια. Γαμώ. Θα ήθελα να υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι σαν και μένα.  Γιατί κάθε φορά που σε βάζω να σκεφτείς αυτά που αισθάνομαι ξέρω πως δεν έχει νόημα. Εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις. Εσύ είσαι καλά. Εγώ φταίω. Εγώ και το κακής ποιότητας κεφάλι μου. Αλλά μετά σκέφτομαι πως υπάρχουν. Και που υπάρχουν; Όπως εγώ δεν συζητάω με κανένα αυτά ούτε κάνω παρέα σωστά, έτσι κι αυτοί.  Και είναι κύκλος. Και θα συνεχιστεί. Και απελπισμένος δεν είναι αυτός που ξέρει πως κάτι πάει χάλια και θα ήθελε να αλλάξει αλλά δεν μπορεί. Απελπισμένος στ’ αλήθεια είναι αυτός που βλέπει πως όλα είναι χάλια και δεν ξέρει καν αν όταν αλλάξουν θα έχει διαφορά.

Πρίγκηπας Δ.Ο.

Χαμός και μάγκας ρε φίλε. Σκοτώνω ζόμπι όταν βαριέμαι και ανθρώπους άμα θέλω να νιώσω in style και στ’ αρχίδια μου. Εδώ είναι δυτική όχθη μαλάκα και σε γαμάω. Τελείωσε ρε. Έχω 10 μηχανάκια και δικάζω σαν τους άλφα γάμα, γαμάω και σένα γιατί είναι ένα απλό και μονότονο πράγμα ρε μάπα. Εδώ βλέπουμε Περιστέρι στην τηλεόραση και χαιρόμαστε να τρώμε 50 πόντους από τον Παναθηναϊκό και μετά βγαίνουμε ναργιλέ, πίνουμε ρακόμελα, ακριβά, και είμαστε underground. Το ‘πιασες;;; Θα σηκωθώ να φύγω μου φαίνεται ρε σε σιχαίνομαι και κλαίω το βράδυ σπίτι που δεν πάτησα με το μηχανάκι μου το σκύλο που βρήκα στη Λένορμαν. Έχεις δει χειρότερο καριόλη από μένα ρε; Είμαι ότι πιο σκληρό διαθέτει η σκηνή της Αθήνας γιατί κάνω ποδήλατο και παίζω μπάλα 3 φορές το μήνα το πολύ. Ακούω και dubstep και σας γαμάω εύκολα με μπιτς και νότες που έχεις ξανακούσει μόνο παντού. Τι έγινε; Τι; Άμα γουστάρω σου κανονίζω καφέ και δεν έρχομαι. Όλη νύχτα είμαι Coffee και παίζω τίτσου και έχω γίνει και καλός γαμιόλη… Έχεις φάει προσφορά από Coffee να δεις τι θα πει underground hip hop σκηνή; Ακούω ΖΝ σχολή καριόλη και τάκαρο και μπαίνω στο αμάξι του φίλου μου και πάμε βόλτα. Κάποιες φορές φτάνουμε και κέντρο και βλέπουμε πουτάνες και είμαστε καλύτεροι. Τελείωσε. Δεν παίζω καν προ. ΤΟΣΟ γαμημένα γαμάτος είμαι. Cocorico έφαγα χτες και ήταν μπροστά. Κοτοπουλάδες έκοψα γιατί ανέβηκαν στα 5 και ξενέρωσα. Είσαι ντροπή ρε. Που μένεις Αιγάλεω; Σε γάμησα. Πήγα Θησείο μια φορά και μέθυσα και μετά έπεσα με το ποδήλατο σε ένα αμάξι. Και; Ποιος; Δεν φοβάμαι κανένα ρε, έχω γαμήσει τόσες γκόμενες που το πουλί μου απαιτεί αύξηση για να ξανασηκωθεί. Δίνω λεφτά για δώρα σε γενέθλια και όταν βγαίνω έξω μου πέφτουν ψιλά και δεν τα σηκώνω εκτός αν είναι από 10λεπτο και πάνω. Έτσι γαμάει το west coast της Αθήνας καριόλη οπότε πρόσεχε, γαμημένε κάνε πράξεις αν θέλεις να με πείσεις, που λέει και ο Ταραξίας. Τέρμα τελείωσε. Κατάλαβε το. Αυτοί είμαστε. Α!

http://www.youtube.com/watch?v=KyEZ9DI-zp0

Έφτασε Αύγουστος και ακόμα δεν έχω τίποτα να φορεσω

Το μόνο που θέλω είναι να κάθομαι σπίτι. Να βλέπω σειρές στην τηλεόραση(όχι στο πισι γιατί πονάνε τα μάτια μου από τις πολλές ώρες), να τρώω και να χοντραίνω, και να κοιμάμαι. Αντ’ αυτού ξυπνάω το πρωί με 3 ώρες ύπνο να πάω να φτιάξω χαρτιά για να πιάσω δουλειά που δεν μ’ αρέσει, ενώ δεν έχω όρεξη να δουλέψω, για να βρω λεφτά να μην ξέρω τι να τα κάνω. Και συνεχίζω κάπως να ζω. Με κακές προοπτικές που τις κάνω ακόμα χειρότερες. Περιμένω να πεθάνει ο παππούς μου για να μην αισθάνομαι άσχημα που δεν πάω να τον επισκεφθώ. Και είναι λες και είμαι ο χειρότερος άνθρωπος ξανά. Αλλά δεν αισθάνομαι έτσι. Απλά αισθάνομαι μόνος μου. Μόνος μου και άσχημα. Αλλά τη μοναξιά την αντιμετωπίζεις. Και το να είσαι κακός. Κάπως μαθαίνεις να ζεις έτσι. Με την απογοήτευση δεν ζεις. Το ισχυρότερο όπλο λένε στον πόλεμο είναι το ψυχικό σθένος, η καλή ψυχολογία. Εγώ πολεμάω άοπλος και η ήττα είναι ήδη προδιαγεγραμμένη. Όχι ήττα. Πανωλεθρία. Έχω ήδη διατάξει υποχώρηση να μπορώ να ξαναοργανωθώ ώστε να αντεπιτεθώ με νέα όνειρα, με νέες διαθέσεις και προοπτικές. Αλλά πίσω μου είναι η θάλασσα και ένας γκρεμός που δεν τον ονομάζουν τυχαία οι στρατιώτες μου θάνατο. Η μόνη επιλογή είναι να βάλω την πλάτη μου στη θάλασσα, να σκαλίσω στην ασπίδα μου ότι ελπίδα έχει μείνει και να την βάλω μπροστά μου. Και να τη στηρίξω με ότι έχω. Και να αφήσω τις ορδές των απογοητεύσεων, των προβλημάτων, των λαθών, όλων όσα με κυνηγούν να μου πάρουν το κεφάλι, όχι επειδή έκανα κάτι κακό αλλά επειδή έτσι συμβαίνει, να πέσουν πάνω της σαν κύματα 10 μέτρων, σαν τη θάλασσα που θύμωσε επειδή υπάρχουν ακόμα βράχοι που αντιστέκονται στον θρυμματισμό που προκαλεί. Και αν αντέξω καλώς. Αν όχι πάλι καλώς. Δεν υπάρχει κάποιος μεγάλος πόλεμος να κριθεί από αυτή τη μάχη. Ευτυχώς ή δυστυχώς. Είσαι μόνος σου και πολεμάς. Όλοι δίνουν μάχη αλλά κανείς δεν μπορεί να βρει συμμάχους. Πολεμάς και πολεμάς και πολεμάς χωρίς τέλος. Μη θυμώνεις. Μην χάνεις το θάρρος σου. Γίνεται ότι γίνεται. Δεν αλλάζει ούτε ήταν κάπως αλλιώς κάποτε. Είναι ταυτόχρονα και αισιόδοξο και απαισιόδοξο.