1-2 λεπτά

Πάλι 3 γαμώ. Πάλι δεν κοιμάμαι. Δεν θα ασχοληθώ με το γιατί το έχω καταλάβει. Δεν ήταν και δύσκολο ντε. Όμως τι να κάνω; Κάποια στιγμή η δισκογραφία των Τζένεσις τελειώνει. Ακόμα και του Γκάμπριελ τα καλά δεν είναι πολλά για να κρατήσουν όλη νύχτα. Σκατά. Άμα δεν ακούω μουσική ακούω συνέχεια φωνές. Δεν διαφωνούνε συνήθως(ευτυχώς) αλλά και αυτό δεν σημαίνει κάτι. Όλο φωνάζουνε η καθεμία τα δικά της και επιμένουνε ακόμα και όταν ο αρχηγός(εγώ δηλαδή) τους λέει να ηρεμήσουν μπας και κοιμηθώ. Τι μαλακισμένα θεέ μου. Κάνουν πως τα ξέρουν όλα. Τώρα πέρασα στον Φιλ. Όλοι τον ξέρουνε μην απορείς. Οπότε πααααρε με σπίτι! Κατάλαβες τώρα; Εκεί κατάντησα. Όπως λέει και ο πατέρας μου δεν ακούω ποπ. Αλλά τι να κάνω; Θυμάμαι τότε που έπεσα τα πρώτα 2-3 λεπτά. Τι παράξενη εμπειρία. Οι φωνές μου τότε είχαν πολύ πλάκα(μετά, εκείνη τη στιγμή τις άκουσα ευλαβικά). Συμβουλές η μια(ναι μάλλον πέσαμε και χτυπήσαμε αλλά είσαι ακόμα στη μέση του δρόμου, σήκω μαλάκα πάρε το ποδήλατο και πήγαινε στο πεζοδρόμιο τώρα μπας και τη γλυτώσουμε μόνο με αυτά που έχουμε), πανικός η άλλη(Μαλάκα τι έγινε; Πως έγινε αυτό; Σκατά γιατί έχω αίμα παντού; Είναι όλα οκ;), άκυρότητες μια τρίτη(πω ρε φίλε κοίτα πως φαίνεται το αίμα πάνω στα κίτρινα ακουστικά μου, γαμάτο; και φυσικά το θεϊκό: μαλάκα να κλείσω το mp3 γιατί χαλάει μπαταρία!), υπολογισμούς μια τέταρτη(τι μαλακία έγινε τώρα ρε πούστη, το ποδήλατο είναι οκ; Θα με σκοτώσει ο Κώστας άμα έπαθε τίποτα πόσα λεφτά θα θέλει πάλι ρε γαμώτο;), και άλλες ακόμα. Παράξενα πολλές. Κάποιες δεν τις είχα καν καταλάβει ότι τις έκανα παρα μόνο πολύ μετά! Χαμός. Τώρα που το σκέφτομαι ήταν πολύ όμορφο. Σα να βλέπεις πισι σε μουλτιτασκ. Εκείνη τι στιγμή να πω την αμαρτία μου ένιωθα λίγο πολύ καλά. Νομίζω είναι κάτι χημικά που βγάζει ο οργανισμός σου για να είναι στην τσίτα για να μπορείς να ανταπεξέλθεις στους τραυματισμούς κι έτσι. Ότι και να είναι είναι πολύ καλό. Αλλά διαρκεί 1-2 λεπτά το πολύ. Μετά αρχίζει το καλό. Όταν σε προλαβαίνει ο πόνος και η στεναχώρια και η απελπισία. Μετά δεν μ’ άρεσε και πολύ. Αλλά φορ γουάτ ιζ γουόρθ δεν μου άνοιξε η μύτη αν και σχεδόν την έσπασα. Και(ευτυχώς) δεν έβαλα τα κλάματα. Κάτι ήταν και αυτό.

Η πόλη είναι γεμάτη υπερήρωες, δεν το 'ξερες;

Αράζει πάντα στο κλασικό του παγκάκι το απόγευμα κοιτάζοντας τον κόσμο να περνάει με βλέμμα κενό. Πάντα μα πάντα ακούει μουσική με κάτι κίτρινα ακουστικά. Όλη την ώρα. Τον παρακολουθώ εδώ και 2 βδομάδες, ποτέ δεν τον έχω δει να ακούει τον κόσμο γύρω του. Μόνο μουσική(;) από τα κίτρινα ακουστικά. Που και που μόνο, βγάζει το ένα για να ακούσει τις ερωτήσεις των περαστικών. Άλλο και αυτό! Που τον ξέρουν όλοι και τον ρωτάνε; Κάθε μέρα τουλάχιστον 4-5 θα περάσουν, θα τον ρωτήσουν κάτι(δεν έχω πλησιάσει ακόμα να μάθω τι), και θα βγάλει το ακουστικό(πάντα το ένα, λες και δεν μπορεί να αντέξει χωρίς μουσική έστω και λίγα δεύτερα), θα τους εξηγήσει κάτι(πάντα με χειρονομίες) και μια έκφραση έκστασης(και λίγης αλαζονείας), θα του πουν ευχαριστώ, θα φύγουν, θα βάλει το ακουστικό και θα ξαναπάρει την προηγούμενη του στάση. Τι παράξενος άνθρωπος. Και όταν νυχτώσει θα φύγει. Πρέπει να μάθω τι συμβαίνει με αυτόν. Αύριο θα τον ρωτήσω να δω τι λέει σε αυτούς που τον πλησιάζουν. Και θα δούμε ότι είναι να δούμε.

http://www.youtube.com/watch?v=mUW1SGF7bR8

    Χρειάζομαι ένα γιατρό. Αλλά όχι γιατρό έμπειρο και έξυπνο, που να έχει διαβάσει όλα τα βιβλία της Ιατρικής. Χρειάζομαι ένα μάγο γιατρό, όπως αυτούς που βλέπουμε στην τηλεόραση, που φτιάχνουν ένα φίλτρο ή μια μαλακία και σε κάνουν καλά. Πάλι δεν ξέρω πως να πω αυτό που σκέφτομαι. Μάλλον γιατί πάλι μαλακίες σκέφτομαι. Το θέμα είναι ότι νομίζω πως πεθαίνω. Αλλά στ’ αλήθεια το πιστεύω. Μέχρι χτες δεν είχα σχεδόν κανένα λόγο απλά το φοβόμουνα ίσως και γιατί μετά το ποδήλατο έχω φλωρέψει σε αυτό το θέμα. Αλλά μετά από το χτεσινό βράδυ πολύ φοβάμαι πως οι παραλογισμοί μου άρχισαν να έχουν βάση. Δεν έχει σημασία γιατί το λέω. Ανέκαθεν πίστευα ότι υπάρχουν κάποια πράγματα που σε σκοτώνουν, κάποια πράγματα που σε κάνουν να ζεις περισσότερο και κάποια ουδέτερα. Ή μπορεί και να μην υπάρχουν ουδέτερα δεν ξέρω. Το να παθαίνεις καρδιακή προσβολή, ας πούμε, σε βοηθά να πεθαίνεις. Αλλά το ίδιο σε βοηθά να πεθαίνεις το να πλένεις τα δόντια σου μετά από κάθε γεύμα. Ή το ντύνεσαι σύμφωνα με τον απέναντι σου που τον θεωρείς ωραίο. Το να μην έχεις κάποιον να του πεις για το λαρύγγι σου και πόση σκόνη έχει, πόσο θα ήθελες ένα ποτό και ας μην σ’ άφηνε να πιείς. Αντίστοιχα υπάρχουν πολλά πράγματα που παρατείνουν τη ζωή σου όσο γίνεται να παραταθεί. Το να βγεις στη Θηβών να πιάσεις την μπάλα σου είναι ένα από τα καλύτερα! Ή το να τρως 2 κοτοπουλάδες κι ας ξέρεις πόσο μεγάλη σπατάλη είναι. Ή το να μην έχεις ποτέ λεφτά αλλά με το που πιάσεις 2-3 ευρώ να τρέχεις να τα χαλάσεις σα να σε κυνηγάνε. Όλοι οι άνθρωποι, οποιαδήποτε στιγμή, πιστεύουν ότι θα ζήσουν λίγο ακόμα(http://www.youtube.com/watch?v=R8fq7djQAnQ). Σε κανέναν δεν περνάει η σκέψη ότι μπορεί να μην έχουν άλλο χρόνο. Πόσο παράξενο είναι αυτό; Όλη η γη αυτή τη στιγμή(εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις) πιστεύει ότι, αύριο, θα είναι όλοι τους ζωντανοί. Αλλά δεν θα είναι όλοι. Δεν μου φαίνεται τόσο λυπητερό. Απλά μου φαίνεται πολύ παράξενο. Εντάξει ίσως λίγο λυπητερό.

Γιατί από 'δω δεν χρειάζεται να απαντήσεις με το ζόρι

Γιατί; Δεν είμαι σίγουρος καν. Ίσως επειδή είσαι πανέμορφη. Και ίσως επειδή είσαι τόσο χαζή ώστε να μην το πιστεύεις όταν στο λέω! Και ίσως επειδή με κάνεις να νιώθω σα να είμαι τόσο σημαντικός! Και γιατί είσαι πάντα ένα μικρό κοριτσάκι που ψάχνει γύρω γύρω κάποιον να την παίξει! Και μάλλον γιατί σ’ αρέσουν οι κούνιες. Και γιατί θέλεις με το ζόρι να ασχολείσαι με όλα για να δεις αν θα σ’ αρέσουν. Και φυσικά γιατί είσαι ξανθιά. Και γιατί μου τη σπας όταν δε νιώθεις το ίδιο. Και κυρίως γιατί με έκανες τόσο γκέυ από τότε που γνωριστήκαμε!

Θα μου δώσετε το γρύλο σας ή απλά να πάω να γαμηθώ;

Πριν κοιμηθώ, θύμισε μου να μην ξυπνήσω. Και πριν λυπηθώ, μάθε μου να χαίρομαι.
Πριν αγαπήσω, μάθε μου να συμπαθώ, έστω. Και αφού ξενερώσω, μάθε να με δέχεσαι όπως είμαι πούστη.

Α! Ξέχασα το κυριότερο. Προτού λερωθώ, φρόντισε να είμαι καθαρός.

Που είναι η κόκκινη γυναίκα μου;

Διάβασα μια ιστορία για μια κόκκινη γυναίκα πριν λίγο. Ότι την είδαν στο δρόμο. Και σκέφτηκα: Που είναι τα δικά μου κόκκινα πράγματα; Τόσες μέρες έχω πάει στο δρόμο να βρω χρώματα αλλά δεν. Μόνο καφέ, γκρι, πράσινα σκούρα, κανά μωβ μουντό, κανά πορτοκαλί ξεθωριασμένο. Που είναι όλα τα χρώματα; Που είναι τα μοντέλα που περπατούσαν στα στενά της γειτονιάς και έλεγες ότι είσαι τυχερός που υπάρχουν ωραίες γκόμενες να βλέπεις; (  http://www.youtube.com/watch?v=PRntlSEQUDs ). Άντε και έφυγαν τα χρώματα. Άντε και ασχήμυναν οι γκόμενες; Λείπουν ακόμα τόσα πολλά. Που είναι η φρεσκάδα της κούρασης μετά από ένα γεμάτο απόγευμα; Κάθε νύχτα στο κέντρο τριγυρνάνε άνθρωποι. Και πολλοί φαίνεται να ψάχνουν κάτι. Τι ψάχνουν; Και γιατί δεν το βρίσκουν ποτέ; Γιατί δεν περνάνε καλά παρά μόνο αν πιούν 3 μπύρες; Γιατί έγινα σαν αυτούς; Γιατί σταμάτησα να αλλάζω τον κόσμο, κάθε βράδυ, λίγο πριν κοιμηθώ; Γιατί δεν ερωτεύομαι κάθε 3 μέρες; Γιατί σιχαίνομαι τα ναρκωτικά αφού δεν τα έχω δοκιμάσει; Γιατί υποκρίνομαι πως είμαι ανώτερος τώρα που είναι ψέμα; Γιατί λατρεύω την Αθήνα ακόμα, αφού έχει γίνει τόσο λιγότερο μυστηριώδη; 

(  http://www.youtube.com/watch?v=jDwTeadYf9E  )

Γιατί μισώ όλους τους ανθρώπους κάποιες φορές, τώρα που η νύχτα δείχνει τόσο ωραία;

Σηκωθείτε ετοιμαστείτε, της Ηπείρου τα παιδιά, για να πάμε στη Μουργκάνα, στης Ηπείρου τα χωριά

"Εγώ νομίζω πως στο τέλος θα πέσει και ο Μπομπαντίλ, τελευταίος όπως ήταν πρώτος, και τότε θα έρθει η νύχτα."    Στο συμβούλιο του Έλροντ.



"Κάνουμε ότι μπορούμε με τον χρόνο που μας δίνεται, αλλά στο τέλος ο κόσμος μας τον παίρνει όλο πίσω."   Ρόλαντ της Γαλαάδ.



"Φεύγω να ψάξω για κάτι καινούργιο, αφήνοντας οτιδήποτε ήξερα, εκατό χρόνια στη λιακάδα, ακόμα δεν μου έμαθαν όσα θα έπρεπε να ξέρω."  Η στάχτη του κόκκαλου της τύχης.



"Συγγνώμη που φοβάμαι"

"Δεν θέλω τη συγγνώμη σου που φοβάσαι! Χωρίς φόβο τι θα είμασταν; Λυσσασμένα σκυλιά με ξεραμένα σκατά στον κώλο και τρέλα. Χωρίς φόβο δεν υπάρχει θάρρος, μόνο βλακεία."  Κα-τετ του 19.



"Όλα καλά ρε... Όλα καλά ρε... Όλα καλά... Όλα καλά... Όλα καλά θα πάνε ρε... Όλα καλά... Όλα καλά..."
Τάκης.


                                    http://www.youtube.com/watch?v=YDijkRSTayw

Και το κλάμα της ψυχής μου, ούτε στον παράδεισο δεν φτάνει, αλλά ούτε και στην κόλαση.

«Πως βασανίζεις κάποιον σωστά; Τι θα πει σωστά δηλαδή; Άρα η πρώτη ερώτηση είναι γιατί. Δεν με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με πληροφορίες και μεγάλα πολιτικά παιχνίδια. Θέλω να βασανίσω κάποιον επειδή τον μισώ. Βασικά όχι. Όχι επειδή ΤΟΝ μισώ, αλλά επειδή μισώ. Γενικά. Επειδή αν δεν βγάλω τα νεύρα μου κάπου, θα βασανίσω εμένα. Τέτοιοι άνθρωποι πρέπει να ξεσπάνε σε ανθρώπους. Εσύ που θα τους βάλεις να βασανίσουν μπορείς να τους χρησιμοποιείς αν θες. Αλλά αυτοί δεν πρέπει να έχουν άλλο σκοπό πέρα από τη δικιά τους ευχαρίστηση. Πρέπει να σιχαίνονται τον άλλον άνθρωπο. Όχι να μη θέλουν να ζει. Αλλά να θέλουν να περνάει άσχημα. Εσύ που θα κληθείς να εφαρμόσεις όλο σου το μένος τώρα, όσο μεγάλο και να είναι, πρέπει να είσαι συγκρατημένος και ήρεμος. Μην παρασυρθείς από το πάθος γιατί έτσι δεν θα καταφέρεις τίποτα. Να θυμάσαι η επιστήμη είναι φίλος σου. Μάθε το ανθρώπινο σώμα και μάθε και αυτόν που έχεις απέναντι σου. Μάθε που πονάει. Μάθε ποιο μέρος του σώματος του είναι πιο ευαίσθητο. Μάθε πιο λατρεύει πιο πολύ. Και φρόντισε να μην μπορεί να το χρησιμοποιήσει ξανά. Μην νευριάζεις. Μην παρασύρεσαι. Η δύναμη σου πρέπει να χρησιμοποιείται σωστά και με ακρίβεια. Χτύπα εκεί που πρέπει όσο δυνατά κρίνεις. Θυμήσου δεν υπάρχουν μόνο χτυπήματα. Ούτε μόνο σωματικές πληγές. Το να διατηρεί την υπομονή του και την ηρεμία του ο άλλος είναι λάθος που πρέπει να αποφεύγεται. Να δημιουργείς μια κατάσταση όπου το θύμα δεν ξέρει γιατί του συμβαίνει αυτό, είναι μπερδεμένο. Πρέπει να είναι σε εγρήγορση συνέχεια, να είναι κουρασμένο συνέχεια αλλά ποτέ να μην τον αφήνεις να απελπιστεί εντελώς. Η αποδοχή είναι εχθρός εδώ. Πρέπει πάντα να τον αφήνεις να νομίζει ότι θα βγει ζωντανός, να του θυμίζεις με έμμεσους τρόπους πόσο ωραία είναι η ζωή έξω από δω. Αν εγκαταλείψει κάθε ελπίδα, αν στα αλήθεια όμως το κάνει, τότε τον έχεις χάσει. Όσο και να συνεχίσεις δεν έχει νόημα. Το να μισείς δεν είναι καλό. Αλλά είναι μόνιμο. Και συσσωρευτικό. Ποτέ δεν θα σου φύγει. Αν βρίσκεις τρόπους να το βγάζεις καλώς. Αν όχι, τότε όλοι ας προσέχουμε τους τρελούς στο δρόμο μας.»

Όταν άφησα το στυλό άνοιξε η πόρτα. Αναρωτήθηκα τι θα γινόταν αν δοκίμαζα να πάρω το χαρτί μαζί. Αποφάσισα να μην το δοκιμάσω. Απλά εξαφανίστηκα. Αλλά το στυλό το καβάτζωσα.