σπουδαία δικαιολογία...

https://www.youtube.com/watch?v=165yTXDQ9ao

-Γιατί δεν έχεις λεφτά;
-Γιατί κάνω μεταπτυχιακό και δεν προλαβαίνω να δουλέψω.

-Γιατί δεν μιλάς με τα αδέρφια σου;
-Γιατί δεν έχουμε τίποτα να πούμε.

-Γιατί δε διαβάζεις για το μεταπτυχιακό;
-Γιατί είναι ακόμα νωρίς και δεν έχουμε deadlines.

-Γιατί δεν κοιμάσαι καλά τελευταία;
-Γιατί κάνει ζέστη για πάπλωμα.

-Γιατί δε βγαίνεις φυσιολογικά ραντεβού;
-Γιατί δεν ταιριάζω με κανέναν.

-Γιατί δε σταματάς να τρως;
-Γιατί έχει μεγαλώσει το στομάχι μου;

-Γιατί δεν πας για φυσικοθεραπείες;
-Γιατί δεν έχω προλάβει να κλείσω ραντεβού.

-Γιατί δεν πολιτικοποιείσαι πια;
-Γιατί έχω άλλα ενδιαφέροντα που με τραβάνε.

-Γιατί δεν φτιάχνεις μουσική ή δε γράφεις πλέον;
-Γιατί δεν έχω έμπνευση.

-Γιατί δεν αυτοκτονείς τότε;
-Γιατί δε θέλω.

-Γιατί δεν-
-Γιατί δεν πας να γαμηθείς;

ραντεβού στο παγκάκι

ναι ξέρω τι λες, υποτίθεται
θα ξυπνούσα με μια μούρη μέχρι κει κάτω
και θα μου έλειπες
και θα στεναχωριόμουν
και θα χτυπιόμουν από τις ενοχές
και θα στεναχωριόμουν
και θα έκλαιγα
και θα ένιωθα χάλια και ανήμπορος

ε από αυτά μόνο το 2ο ισχύει

έχω καιρό να ξυπνήσω έτσι, τόσο κεφάτος
ξέρω πια τι πρέπει να κάνω
και έχω το μυαλό
και την όρεξη να το κάνω

μακάρι να σε συναντούσα σήμερα
https://www.youtube.com/watch?v=8HA6kS5WeYw

Κεφάκια και γελάκια

Κι ας είναι μια ημέρα που έχω να κάνω πολλά πράγματα που δε θέλω.

https://www.youtube.com/watch?v=eISdgDJMFnA

Ο ήλιος πια είναι ψηλά και η μέρα έχει μεγαλώσει αρκετά και εν τέλει δεν πονάω πολύ οπότε νιώθω καλά, μερικά λουλούδια, τα πρώτα της άνοιξης, μου τραβάνε την προσοχή και χαίρομαι που έχει ακόμα χρώματα να δω,

κάθε χειμώνα πιστεύω πως τελειώσανε τα χρώματα, οτι η ζωή μου θα τελειώσει μέσα στον κρύο χειμώνα, την εποχή του θανάτου, όμως,

τελικά διαψεύδομαι κάθε χρόνο καθώς, μετά τους άπειρους θανάτους ζώων και φυτών τους τραγικούς μήνες του χειμώνα, η ζωή επανέρχεται, όχι απαραίτητα δριμύτερη αλλά η επάνοδός της είναι όπως πάντα, δυνατή και ζωντανή και

τελικά όπως ξυπνά και αναγεννιέται η φύση την άνοιξη το ίδιο κάνω κι εγώ, στον κύκλο της γης είναι προσαρμοσμένος και ο δικός μου κύκλος, πόσο παράξενο θα φανεί σε κάποιον που δε με ξέρει πολύ ή καλά το πως είμαι τελικά παιδί του ήλιου και του καλοκαιριού,

αν δει κανείς τις ιστορίες στο ίνσταγκραμ ή αυτές που λέω από κοντά, θα νομίζει οτι μέσα μου υπάρχει μόνο πάγος και ξερά δέντρα, μια έρημος και κοφτερά βράχια που δεν έχουν ούτε βρύα στη μια τους πλευρά,

αλίμονο φίλοι μου, τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι εδώ μέσα, ο ήλιος λάμπει, και λάμπει πιο δυνατά απ' όσο θα ήθελα ή θα θέλατε, καίει τα πάντα μέσα μου και φυτρώνουν λουλούδια και θάμνοι και δέντρα με βαθιές ρίζες, ζώα τριγυρνούν μέσα μου και κυνηγούν το ένα το άλλο, έντομα βουίζουν από φυτό σε φυτό, απαλό χορτάρι και μαλακό χώμα στο έδαφος που σας έχω για να πατάτε, γαλάζιος ουρανός ή βαθύ μπλε τη νύχτα με αστέρια του καλοκαιριού, η μεγάλη άρκτος μας κλείνει το μάτι από το βορρά, άχνη άμμος στα σώματα μας, στα ρούχα μας, παντού, και η θάλασσα, πανταχού παρούσα να μας ξαλαφρώνει όταν δεν αντέχουμε το βάρος μας,

όλα αυτά μέσα μέσα, χωμένα, αλλά εγκατεστημένα πλέον, με ρίζες πιο βαθιές από αυτές των μεγάλων πλατάνων στις πλατείες των χωριών, δεν ξεριζώνεται ο ήλιος και το φως από μέσα μου, όσο κι αν προσπάθησα και όσο κι αν μου έκαψε τα μάτια,

ο ήλιος μέσα μου δεν θα σβήσει ποτέ, εγώ στο είπα, το ξεκαθάρισα, για να μην έχουμε παρεξηγήσεις, απλά που και που, έχω κι εγώ χειμώνες που ο ήλιος χαμηλώνει και το φως του ξεθωριάζει προσωρινά.

Φοβού την άνοιξη και τον νέο ήλιο που φέρνει, φόρα μάρτη γιατί θα καείς.

Η μαμά μου μου έμαθε να μοιράζω όταν έχω και να μοιράζω ακόμα πιο πολύ όταν δεν έχω

Θέλω να γδυθώ μπροστά σου
και αφού ξεπεράσεις το αρχικό σοκ
θέλω να αρχίσεις να με φιλάς
εκεί που δεν είναι προφανές
να αγνοήσεις τα σημεία που φιλάνε όλοι
να ρυθμίσεις τα μάτια σου έτσι
ούτως ώστε να δεις κάτω από το δέρμα
να δεις το δίκτυο των κυττάρων που ακτινοβολούν από προσμονή

τα νεύρα που έχω στον πούτσο μου ξέρουν τη δουλειά τους
ξέρουν τι θα συμβεί
ξέρουν τι συμβαίνει
θέλω να γυρίσεις και να φιλήσεις τα σημεία που πονάνε
όχι να τα ακουμπήσεις
να τα φιλήσεις

-γιατί πιστεύεις οτι υπάρχουνε τα χείλη αν όχι για να φιλάνε;

το χέρι ακουμπά
η μύτη μυρίζει
το μάτι βλέπει
η γλώσσα γεύεται
τ' αυτί μου σε ακούει
τα χείλη φιλούν

να μια νέα αίσθηση μετά τις κλασικές 5
μετά την μυστηριώδη 6η (που λες οτι την έχεις και καλή)
να τη η τυχερή 7η αίσθηση
η αίσθηση του φιλιού
μ' αρέσουν τα φιλιά, είναι το καλύτερο πράγμα
ξέρεις γιατί;

γιατί το να ακουμπούν τα χείλη μας δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο
δεν μας δίνει καμία αίσθηση σωματικά
σιγά, ακούμπησαν τα χείλη μας, και;
δεν ερεθίζονται, δεν εκστασιάζονται, δεν απολαμβάνουν
απλά ακουμπάνε
όλη η δουλειά στο φιλί είναι νοητική
για αυτό μ' αρέσουν τα φιλιά
είναι τα μόνα που με κάνουνε να νιώθω θελκτικός
αν σε καβλώνω θα με ακουμπήσεις
θα με μυρίσεις
θα με κοιτάξεις
όλες αυτές οι ανοησίες

φιλί να μου δίνεις μόνο όταν με αγαπάς
τα υπόλοιπα τα κάνω με όποιον νά 'ναι

Ακουμπούν τα χείλη μας
και ακουμπά η σκέψη μου τη σκέψη σου
πως γίνεται;
από μια μόνο συστάδα κυττάρων
και να χτίζεται μια γέφυρα που ενώνει όλες τις μορφές ζωής πάνω μας

αν είναι μαγεία, είναι μαύρη
αν είναι φύση, είναι σκληρή
αν είναι ψέμμα, είναι αλήθεια
κι αν είναι υπερβολή, ας είναι
δε λυπάμαι να υπερβάλω όταν μιλώ για αγάπη

πόσο μικροπρεπής πρέπει να είσαι για να λυπάσαι να μιλάς για αυτά που αγαπάς

That was strike three

2 αριστερά
2 δεξιά
κι ένα στο χέρι

αυτά είναι αυτά που μου έμειναν

πρησμένα μάτια
πρησμένη μούρη
πρησμένη γροθιά

σαν να έπαιξα ξύλο με κάποιον. αλλά εγώ δε δέρνομαι ποτέ, πολύ φλώρος ακόμα και για αυτό. Και τέλος πάντων, το σημερινό συμπέρασμα είναι οτι-

-δεν ξέρω ποιο είναι το συμπέρασμα, θα ήθελα να σε ρωτήσω όταν σε δω, εσύ μοιάζεις να ξέρεις καλύτερα τι παίζει από μένα. Μόνο μη ζητήσεις να δεις τα 2 δεξιά μου ή τα 2 αριστερά μου. Μόνο αυτό που έχω στο χέρι θα δεις, αν είμαστε και οι 2 τυχεροί θα μείνουνε κρυφά τα υπόλοιπα.

Κρατώ μυστικά τα πράγματα που θα ήθελες περισσότερο να δεις, έτσι για το μυστήριο.

Δύσκολη βδομάδα μπροστά μας

Ησυχία (στο δάσος και στην πόλη)

και ξεκινά μια δύσκολη βδομάδα, πολύ πολύ δύσκολη. Και τι κάνουμε τις δύσκολες βδομάδες; Ο,τι κάνουμε και τις υπόλοιπες. Το σώμα έχει έναν χαζούλη μηχανισμό για να αντιδρά στην πίεση που νομίζω ισχύει σε πολλά πράγματα στη φύση. Όταν αυξάνεται η πίεση προς αυτό, αυξάνει σιγά σιγά τη δική του για να ισοσταθμίσει.

πχ. σπρώχνω κάτι. όταν αυτό αρχίζει να βγάζει περισσότερη αντίσταση, αρχίζω να σπρώχνω παραπάνω, όσο παραπάνω χρειάζεται για να φτάσω στο σπρώξιμο που έκανα στην αρχή. Δυναμώνω την πίεση μου για να φτάσω πάλι στην αρχική ισορροπία, δεν βάζω πολύ δύναμη για να ξεπεράσω κατευθείαν την αντίσταση. Πιέζω λίγο λίγο παραπάνω μέχρι να ξαναφτάσω στο αρχικό μου σπρώξιμο.

Έτσι κάνω και γενικά. Όταν πιέζομαι, δεν αντιδρώ στην πίεση αποφασιστικά και δυνατά, απλά αυξάνω τη δικιά μου αντίδραση λίγο λίγο για να φτάσω πάλι σε θέση ισορροπίας. Συνήθως.

Στη δύσκολη βδομάδα που έρχεται λοιπόν, αυξάνω σιγά σιγά τις απαιτήσεις που έχω από τον εαυτό μου μέχρι να φτάσουν ίσα ίσα να ξεπεράσουν τις δυσκολίες μέχρι την επόμενη Κυριακή. Την επόμενη Κυριακή θα χαλαρώσει η πίεση και θα χαλαρώσω και η δική μου αντίδραση.

Παρόλη τη δύσκολη βδομάδα, δεν μπορώ να μην αναφερθώ και "στα κάτω" σου. Ξέρω, φαντάζομαι, ακούω, πως είσαι "στα κάτω" σου πάλι. Και ζητώ συγγνώμη που το κάνω δική μου δουλειά, δεν είναι δική μου δουλειά "τα κάτω" σου. Όμως θα ήθελα να γνωρίζεις πως "τα κάτω" σου με νοιάζουν, και πως αν θα ήθελες να τα αναλύσουμε, ή να ξεχαστούμε, ή απλά να τα ζήσουμε μαζί, "τα κάτω" σου, θα το ήθελα, όχι για να σου κάνω χάρη φυσικά, αλλά γιατί θα μάθαινα πράγματα για σένα, πράγμα που θα μου άρεσε να συμβεί.

Όμως δεν είναι δική μου δουλειά "τα κάτω" σου κι έτσι αν θες μια συμβουλή, μην αυξάνεις σιγά σιγά την αντίρροπη πίεση για να τα αντιπαρέλθεις, με μια αποφασιστική δράση υπερκέρασέ τα. Ανάλογα την περίπτωση βέβαια. Η βία δεν είναι πάντα λύση. Αλλά κάποιες φορές είναι. Δεν ξέρω, λέω.

Αυτό φυσικά ήταν για να πάει προσωπικά αλλά είναι "στα κάτω" της κι έτσι το αφήνω εδώ να υπάρχει.

f(x) = a^x (με το α διάφορο του 1(γιατί είμαστε 2, κατάλαβες;))

Είπα πως έχουμε όλο το χρόνο στον κόσμο. Ισχύει; Εγώ νομίζω ναι.

(εδώ θα ήταν ένα κειμενάκι που θα έλεγε πόσο άσχημα με κάνεις να νιώθω αλλά το αφήνω στην πλούσια φαντασία σου)

και θα συνεχίσω με το πόσο όμορφα με κάνεις να νιώθω

(εδώ θα ήταν ένα κειμενάκι που θα έλεγε πόσο όμορφα με κάνεις να νιώθω αλλά το αφήνω επίσης στη φτωχή σου φαντασία)

είμαι σίγουρος οτι πιάνεις όλα τα αστεία που βάζω στα κείμενά μου. Είμαι σίγουρος οτι όσο δεν ψήνεσαι να μου μιλάς, άλλο τόσο ψήνεσαι. Είμαι σίγουρος οτι σκάβεις το λάκκο της φάσης. Αναρωτιέμαι αν το ξέρεις αυτό φίλη.

(εδώ θα ήταν ένα κειμενάκι με το λάκκο της φάσης αλλά δε χρειάζεται να επεκταθώ)

-ταξίδια που θα πάμε, παραστάσεις που θα δούμε, παιχνίδια που θα παίξουμε, συζητήσεις που θα κάνουμε, φιλιά που θα δώσουμε, λουλούδια που θα κόψουμε, θάλασσες που θα δούμε, χαϊδέματα που θα λάβουμε, τσακωμούς που θα ρίξουμε-

όλα αυτά είναι προσφορά του καταστήματος,
ξέρετε,
δε χρειάζεται να ξοδευτείτε,

ή και όχι
ποιος θα νοιαστεί;
κανείς δε θα νοιαστεί

πες όσα ψέμματα χρειάζεσαι για να χαλαρώσεις, εγώ στηρίζω

Κι αν ακούγαμε το κλάμα, τι;

https://www.youtube.com/watch?v=9uu9G2p9sis

Στην μεγάλη μας πόλη συμβαίνουν τόσα όμορφα πράγματα
οι πινακίδες από νέον,
οι πινακίδες περιοχών που αν τραβήξεις όλο ευθεία, κατά κει που δείχνουν, θα τις βρεις
οι πινακίδες στα μαγαζιά που, αν περιπλανιέσαι αρκετά, μπορείς με μια ματιά να καταλάβεις πόσο παλιό είναι τα μαγαζί
τα αμάξια που κυλούν μακριά μας συνεχώς
τα λεωφορεία, που πλέον, πολύ λίγα δεν ξέρουμε που πάνε

η πόλη, είπα χτες, έχει γίνει λίγο βαρετή
αλλά δε σταματά να σε εκπλήσει

και μένω έκπληκτος, χωρίς πολλά παραδείγματα, από τη ρομαντική μου πόλη που καταφέρνει ακόμα να μου προκαλεί φρίκη. Που το αγαπημένο μου είδος μπορεί ακόμα να μου προκαλεί φρίκη.

Ένα μωρό που πεθαίνει. Αυτός είναι ένας λόγος να στεναχωρηθώ.
Ένα μωρό που πεθαίνει άδικα. Αυτός είναι ένας λόγος να θλιφθώ.
Ένα μωρό που πεθαίνει βίαια. Αυτός είναι ένας λόγος να εξοργιστώ.
Ένα μωρό που δολοφονείται βίαια. Αυτός είναι ένας λόγος να φρικάρω.

Τι τιμωρία αρμόζει σε μια τέτοια πράξη; Αρκεί μια εκτέλεση; Αρκούν οι εκτελέσεις των οικείων σου; Αρκούν τα βασανιστήρια; Η απάντηση φυσικά είναι όχι, δεν αρκεί τίποτα. Αλλά η τιμωρία ποτέ δεν ήταν θέμα δικαιοσύνης.

Το να δολοφονείς μωρά είναι αδύνατο να το συλλάβω αλλά μπορώ να το περιγράψω και να τιμωρήσω αυτόν ή αυτή που θα το πράξει. Το να δολοφονείς ένα μωρό με χαρτοπετσέτες στο στόμα, με τον ομφάλιο λώρο για κρεμάλα, με σκοινιά, με σκουπίδια, αυτό είναι μια πράξη που δεν μπορώ να τη συλλάβω κι έτσι δεν θα μπορούσα να την τιμωρήσω. Δεν υπάρχει αληθινή τιμωρία για αυτόν τον ρεαλισμό.

Αν ήθελα να σκοτώσω ένα μωρό θα του έδινα ηρεμιστικά στο γάλα, θα έβαζα μια βελόνα πλεξίματος βαθιά στο πάνω μέρος του κεφαλιού του για να μην πονέσει, θα το χτυπούσα δυνατά με ένα σίδερο. Και θα τιμωρούμουν και θα πέθαινα είτε τρελός από τις τύψεις είτε τρελός.

Νιώθω ανακούφιση που ακόμα σοκάρομαι με αυτόν τον ρεαλισμό. Δε νιώθω άνθρωπος, αλλά νιώθω ανακούφιση. Άνθρωπος δολοφόνησε ένα μωρό στην Πετρούπολη πνίγοντας το με το σωλήνα του φαγητού του και βάζοντας χαρτοπετσέτες στο στόμα για να μη φωνάξει.

Άνθρωπος δολοφόνησε, άνθρωπος πέθανε, άνθρωπος φρίκαρε.

Δε θέλω να νιώθω και πολύ άνθρωπος σήμερα.

Συγγνώμη, έγινα θείος πρόσφατα και είμαι λίγο ευαίσθητος μ' αυτά.

Σε λάιβ αναμετάδοση

https://www.youtube.com/watch?v=UyoYf7rZVGI

Βάζω Νουτζάμπες, το αφήνω να παίξει λίγο, και ξεκινώ να περιγράφω

ξεκινώ με την ερώτηση που μου έκανες
"γιατι με κοιτάς έτσι; σαν να είσαι υπερήφανος."
κι ενώ δεν ήταν ψέμμα η απάντηση που σκάρωσα
δεν ήταν ολόκληρη η αλήθεια

πως να εξηγήσω το άπλωμα των πλευρών μου στα ηλιόλουστα χαρακτηριστικά σου
θα με κορόιδευες και θα γινόμουνα πεζός
άμα σου έλεγα πως η ομορφιά σου με κάνει να νιώθω κάπως πιο ανάλαφρος
και τυχερός που αποφάσισες να την δείξεις σε μένα σήμερα

θα σου ζητούσα να γίνεις το κορίτσι μου
αλλά ή είσαι ήδη (nope) ή δε θα γίνεις ποτέ το κορίτσι/αγόρι μου
ή οποιουδήποτε αγοριού
ή κοριτσιού

ποιος μπορεί να κάνει τη θάλασσα να σταματήσει να κινείται;
κι εσύ χορεύεις σαν τη θάλασσα
ή έστω, εκεί πρέπει να στοχεύουμε κοπέλα μου!

Προχτές, στο εκπληκτικό ξεκίνημα καλών ραντεβού,
σου είπα τι είμαι
και  ε υ τ υ χ ώ ς  δεν το σχολίασες

σήμερα, στην συνέχεια των καλών ραντεβού
το επιβεβαίωσα ξανά στον εαυτό μου
και αναρωτήθηκα ποιο είναι το πρόβλημα σου

και να! ήρθε μόλις το μέηλ σου
να μου δείξει σα σφαλιάρα το πρόβλημα σου/μου
πλατς! έκανε η σφαλιάρα στο μάγουλό μου

και ξανά θέλησα να σβήσω οτι έγραψα παραπάνω
να αρχίσω να στεναχωριέμαι
και να αποδεχτώ την ήττα

Αλλά σήμερα, στον απόηχο της υπέροχης παρέας σου
αρνούμαι να σβήσω τις σκέψεις που μπορεί να μη σ' αρέσουν
και τις αφήνω εδώ να τις δουν όλοι

σε αγκαλιάζω λοιπόν με τη σειρά μου
την παίζω μαζί σου
σε σκέφτομαι-

-όσο δηλώνω μαθήματα
όσο γράφω την ιστορία μου για το συγγραφικό πρότζεκτ που κάνουμε
όσο περιμένω την αδερφή μου να παραγγείλουμε φαί

η ζωή συνεχίζεται
κι εγώ της φωνάζω το όνομά σου

(το όνομά σου) κι ας μη γαμήσω ποτέ
χιχιχι

αρκετά γελάσαμε νομίζω

https://www.youtube.com/watch?v=lSXSyz068zU

Πρώτα θα σε πονέσει στο κάτω δεξιά μέρος της κοιλιάς. Τι είναι εκεί; Συκώτι; Νεφρά; Ο,τι είναι. Εκεί. Θα είναι σαν τσούξιμο και κάψιμο, σαν μούδιασμα και ερεθισμός.

Μετά θα σε χτυπήσει στις ενώσεις της κάτω γνάθου με το κρανίο, κάτω απ' τ' αυτιά. Τσούξιμο και κάτι σαν πόνος. Θα είναι σαν να σαπίζεις καιρό και μόλις τώρα αρχίζει να χτυπά τα νεύρα σου η σαπίλα. Τώρα που είναι αργά να αφαιρέσεις το βρώμικο κομμάτι.

Όσο πιο πολλά θυμάσαι, τόσο πιο πολύ θα σε χτυπάει στα σημεία σου. Ίσως και σε κάποιο άκρο, αν και τα άκρα, από τη συνεχή τριβή, είναι πιο στέρεα. Να θυμάσαι, η κοιλιά είναι ευαίσθητη (για αυτό βάζω το χέρι μου εκεί συχνά), μάλλον απ' τις αγάπες, ο λαιμός και το κεφάλι.

Όσο σου θυμίζεις τι υπήρξες και πόσο, οι πόνοι δεν είναι οτι μεγαλώνουν όσο οτι πυκνώνουν, τα σημεία πληθαίνουν και ξαφνικά βρίσκεσαι να πονάς σε τόσα σημεία, τόσα όσες φορές υπήρξες εσύ σημείο πόνου για τους άλλους.

Θα πάρεις παυσίπονα, θα βγεις με ανθρώπους-παυσίπονα μα οι πόνοι δε γιατρεύονται, δεν είναι προειδοποιήσεις αυτοί οι πόνοι, είναι τιμωρίες, κι αν με ρωτάς, ναι, πιστεύω στην τιμωρία. Αφού δεν πρόκειται να μάθω, τουλάχιστον ας τιμωρηθώ. Η ατιμωρησία με εκνευρίζει.

Μη νομίζεις, δεν είμαι πάντα ενοχικός.

Κάποιες φορές είμαι απλά ένοχος.

Ρώτα τη Χριστίνα να σου πει