Time and becoming

Ζητήματα χρόνου και λάθους. Με απασχόλησε στο παρελθόν πολύ το πως θα διαχειριστώ τα λάθη μου. Όλοι κάνουνε λάθη. Είναι αναπόφευκτο να κάνω λάθη. Εδώ θα έμπαινε ένα αλλά. Δεν έχει αλλά. Όλοι κάνουνε λάθη, κάνω κι εγώ. Όμως αν θες μια μέρα μπορούμε να παίξουμε Βraid μαζί και να δεις πως είναι γυρίζει ο χρόνος πίσω, πως είναι να μαθαίνεις αληθινά από τα λάθη σου και να μην ξανακάνεις το ίδιο. Πολύ διδακτικό παιχνίδι γενικά.

for the record

τώρα κανονικά θα μιλάγαμε στο τηλέφωνο ή από κοντά γιατί έχω να σου πω πολλά αλλά επειδή δε γίνεται κρατάω χαρακτήρα, ελπίζω κάποτε να εκτιμηθεί αυτό. Σημείωσε την ημερομηνία του ποστ αυτού και θύμισε το μου κάποια στιγμή

Προλεταριακός Ρομαντισμός

Κι εγώ ο χαζός ανησυχώ για το αν θα τα καταφέρω στο μεταπτυχιακό που θέλω να κάνω. Ρε χαζέ, άμα έχεις βγάλει βάρδια τούνελ αλόμα δίλιτρη, με 38 χτυπήματα και κομμένο φούρνο, τι φοβάσαι;

Κι εγώ ο χαζός ανησυχώ για το τι θα γίνει με τη Χ ξέρω γω. Ρε χαζέ, άμα έχεις βγάλει ψυγείο με νιρβανάκι, βάσκα και 5κιλο ενώ είναι κομμένο το ρομπότ για το τύλιγμα και τα τυλίγετε χεράτα, τι φοβάσαι;

Φοβάσαι ρε; Αυτό με ρωτάνε στη δουλειά όταν γεμίζουνε οι διάδρομοι και τα κουτιά έρχονται με ταχύτητα ηλεκτροκίνητου τρένου. Κι εγώ γελάω γιατί, πρώτον, δε φοβάμαι ποτέ στη δουλειά και δεύτερον, δε φοβάμαι ποτέ.

Για εκεί είσαι συ μανάρα μου. Κάνε αίτηση του χρόνου, παράτα τις σπουδές σου, για εκεί είσαι. Να έρθεις μαζί την πρώτη μέρα, και να μη σε βάλουνε συσκευασία σαν τις άλλες τις ξενέρωτες, εσύ είσαι για το ψυγείο μανάρα μου, θα σε βοηθήσω εγώ να βάλεις τη στολή, είσαι και 1,73, θα σου κάνει η στολή, μην ανησυχείς, και θα μπούμε μαζί στο ψυγείο, θα βάλουμε τα φουλφέησιζ και τα γάντια με τα αρχικά μας και θα πάμε στις μηχανές. Και θα σου μάθω και τα στησίματα που είναι εύκολα και τα στησίματα που είναι δύσκολα και μη σε ανησυχούν τα κουτιά και τα δοχεία που είναι βαριά, θα συνηθίσεις, κι εμένα μου φαίνονταν βαριά στην αρχή (και τώρα κάπου κάπου), και θα σου δώσω και το κλάρκ και θα σε βλέπω να πηγαίνεις την παλέτα πέρα και να επιστρέφεις το κλαρκ και θα φαίνονται μόνο τα μάτια σου από το φουλφέης και αυτά θα κοιτάω και θα γεμίζει ο διάδρομος.

Και στα διαλλείματα θα συζητάμε για το τι μηχανές έχει αύριο και αν έκοψε η εξέλ και πότε θα κάνουμε τούνελ, γιατί και τούνελ θα κάνεις και θα είσαι και γαμώ τις εργάτριες, εγώ είμαι σίγουρος οπότε, ρε βλάκα, παράτα τη σχολή και έλα να γουστάρουμε μαζί στο εργοστάσιο, ξέρω όλες τις κρυψώνες και έχουμε συχνά διαλλείματα, θα περάσουμε τέλεια, να το ξέρεις.

On a different note

Αντιθέσεις επί αντιθέσεων

Σε είπα έτσι, δεν ήθελες
Σε είπα αλλιώς, πάλι δεν ήθελες
Σου είπα ναι, μέχρι να πεθάνω ναι, δεν ήθελες
Σου είπα όχι, παράτα με όχι, πάλι δεν ήθελες
Μου είπες πως ήθελες και δεν ήθελες
Μου είπες πως δεν ήθελες αλλά ήθελες
Ήμουνα φλώρος και δεν ήθελες
Ήμουνα φλώρος και ήθελες
Σε άφησα ήσυχη επειδή το ήθελες
Σε άφησα ήσυχη και δεν ήθελες
Σου είπα την αλήθεια και δε σ' άρεσε
Σου είπα την αλήθεια και σου άρεσε

Θα μπορούσε κάποιος να πει οτι δεν ξέρω τι θες
Θα μπορούσε κάποιος να πει οτι δεν ξέρεις τι θες

αλλά εγώ δεν κρίνω ανθρώπους γενικά.

τα νέα σου

Post-breakup post

Τρένο Θεσσαλονίκη-Αθήνα. Διπλή θέση δικιά μου. Μάλλον είναι για σένα η διπλανή μου θέση. Εκτός αν κάτσει κάποιος στη Λάρισσα ή στη Θήβα. Αλλά δε νομίζω, για σένα πρέπει να 'ναι.

Όμορφος ουρανός, βαθύ μπλε, όπως σε ένα ποίημα μου για σένα, βαθύ μπλέ και άσπρα συννεφάκια.

Σφυρίζει το τρένο στις διαβάσεις. Ίσα που τ' ακούω βέβαια μέσα απ' τα ακουστικά. Μπορεί και να μη σφυρίζει δηλαδή όσο νομίζω. Μπορεί να τρέχει ανεξέλεγκτο και να πατάει περαστικούς, έτσι μου φαίνεται, οτι τρέχει πιο γρήγορα απ' όσο θα έπρεπε. Μάλλον φταίει η φύση του ταξιδιού όμως.

Πρωτόγνωρα πράγματα. Θα έπρεπε να είμαι θλιμμένος αλλά δεν είμαι. Θα έπρεπε να ακούω τραγούδια για κακές στιγμές αλλά τα σκιπάρω. Θα έπρεπε να σκέφτομαι τη δουλειά και να πέφτω στα πατώματα αλλά κάθομαι ακόμα στη θέση μου. Συνοφρυωμένος, οκ, αλλά κάθομαι. Πρωτόγνωρο για μένα να μη συμβαίνουν τόσο αρνητικά πράγματα. Στο κάτω κάτω χωρίσαμε. Τι, δε χωρίσαμε;

Εσύ λες δε θα χωρίσουμε ποτέ, εγώ λέω έπρεπε ήδη να το είχαμε κάνει. Ή να το είχαμε κάνει. Νομίζω τελικά οτι ο ένας λέει αυτό που πιστεύει ο άλλος. Αλλά όχι. Ούτε αυτό είναι σωστό. Βέβαια κάποιες φορές λες όντως αυτό που σκέφτομαι. Εγώ δεν ξέρω αν το κάνω.

Τι ευχαρίστηση μπορεί να αντλώ όταν κοιμόμαστε; Στο 'χω πει, άλλα θέλω εγώ όταν ξαπλώνουμε, άλλα θες εσύ. Αλλά κι όταν θέλουμε τα ίδια, πάλι δεν τα παίρνουμε, είμαστε μπλοκαρισμένοι. Είμαστε χωρισμένοι από αόρατο τοίχο. Δεν έχω ξαναϋπάρξει σε τέτοια σχέση. Ίσως για αυτό είπα πως πρέπει να χωρίσουμε. Αν δεν κάνουμε αυτό, δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω. Να το λύσω; Να σε αφήσω; Δεν ξέρω τι να κάνω.

Βέβαια αυτές οι ερωτήσεις μπορούν να γίνουν μόνο όταν είσαι μακριά. Όταν είσαι σε απόσταση αγγίγματος δεν υπάρχει δίλημμα. Δεν μπορώ να σκεφτώ όπως πρέπει. Αναβοσβήνεις στο μυαλό μου σαν βελάκι οχήματος τροχαίας στην εθνική και μου δείχνεις σημεία του κορμιού σου.

Τώρα που πάμε για Κατερίνη (χα) και εγώ γράφω αυτά (και παίζει κοργιαλά) εσύ σκέφτεσαι τις εργασίες σου, το σουπερμάρκετ που πήγες, τα φλέρτ σου, ίσως εμένα, ίσως τι θα φας για μεσημέρι. Εγώ, δυστυχώς, που τα έχω όλα τα άλλα λυμένα, και το σουπερμάρκετ μου, και τις εργασίες μου, και τα φλερτ μου (καλά, αυτά όχι και τελείως λυμένα) και έχω φάει και για μεσημέρι, μόνο εσύ μου έχεις μείνει να σκέφτομαι.

Φφφφφ προβληματίζομαι και έχω ήδη πολλά άγχη στη ζωή μου.

μανουφακτούρα σεναρίων

Κατασκευάζοντας σενάρια

ήμασταν στο σπίτι σου
και δεν είχες θυμώσει
και με πήρες αγκαλιά
και αγκαλιαστήκαμε
και μου μίλησες γλυκά
και μιλήσαμε λίγο γλυκά
και ήταν πολύ όμορφα εκείνη τη στιγμή

Κατασκευάζοντας σενάρια

βρέθηκαμε μετά από τόσες μέρες
και ταιριάζαμε ακόμα με κάποιο τρόπο
και μας άρεσε ακόμα να βλεπόμαστε
και ειδωθήκαμε
και μου ζήτησες να γίνω ενδιαφέρων
και έγινα
και μιλήσαμε με ενδιαφέρον
και μετά σταματήσαμε να μιλάμε γιατί τα χείλη μας ήταν απασχολημένα

Κατασκευάζοντας σενάρια

μου θύμωσες πολύ
και δεν ήθελες να με πετύχεις πουθενά γιατί απλά δεν ήθελες
και όμως βρεθήκαμε τυχαία κάπου
και αντί να ξενερώσεις χάρηκες
και χάρηκα κι εγώ γιατί πάντα χαίρομαι όταν σε βλέπω
και κοιταχτήκαμε
και αναθαρρήσαμε
και όταν μιλήσαμε κάπως σβήστηκε λίγο η κακή ατμόσφαιρα που υπάρχει γύρω μας

Κατασκευάζοντας σενάρια

περνάει η ώρα μου
και σκέφτομαι μετά πως θα τα πραγματοποιήσω
και κάνω σχέδια επί σχεδίων
και κάποια τα επιχειρώ κιόλας
και κάποια πετυχαίνουν κιόλας
και κάποια πράγματα βγαίνουν οργανικά, κάποια όχι
και τελικά ένα συμπέρασμα που βγάζω είναι οτι

Κατασκευάζοντας σενάρια

περνάω πολύ καλά
και προετοιμάζομαι για τις συνθήκες που θα τα φέρουν στο προσκήνιο
και ενθουσιάζομαι
και στεναχωριέμαι
και πιστεύω οτι δεν θα μείνουν σενάρια γενικά

γιατί κατά βάθος είμαι αισιόδοξο άτομο. Ή ονειροπόλο. Ή φαντασιόπληκτο. Ή ψυχοπαθές.

χμ

From West Texas

Ύπουλα λάικς και μυστικά σχόλια, κρυφά τηλέφωνα, σιγανά μηνύματα, φευγαλέα βλέμματα, παραλίγο συναντήσεις, ευσεβείς πόθοι και τεράστια πάθη.

Όλα αυτά παραμονεύουν σε γωνίες και τράπεζες μνήμης, σε μέηλ και ιστοσελίδες, σε αναμνήσεις και εμπειρίες.

Δεν θέλω να γράψω για αυτά που μου λείπουνε, σε όλους κάτι λείπει όλη την ώρα, με έχει κουράσει αυτή η αίσθηση ανικανοποίητου που μοιάζει να βιώνεται από τους πάντες πια. Πως γίνεται να λείπει σε όλους κάτι; Αν είναι έτσι δεν θα έπρεπε να ταιριάζουν σιγά σιγά αυτά που μας λείπουν μεταξύ τους; Εμένα που μου λείπει αυτό και εσένα που σου λείπει το ίδιο, εμείς δεν θα έπρεπε να ταιριάζουμε μεταξύ μας;

Τι πάει να πει δε λειτουργεί έτσι; Ξέρεις πως λειτουργεί και είναι διαφορετικό; Ή δεν ξέρεις και λες μαλακίες; Γιατί δε λειτουργεί έτσι; Απάντα μου σ' αυτό πρώτα. Γιατί να μη λειτουργεί έτσι;

Όμως ας το αφήσουμε αυτό. Τα κομμάτια παζλ που ταιριάζουνε μεταξύ τους σχηματικά μπορεί να μην ταιριάζουνε χρωματικά, κάπου αυτή την παρομοίωση την έχω ξαναπεί ε; Αλλά ταιριάζουνε. Και δεν θα ρωτήσουνε τα κομμάτια του παζλ γιατί ενώθηκαν έτσι. Μπορεί να νιώθουνε καλύτερα ενωμένα σε ένα μωσαϊκό κι ας μην βγαίνει απόλυτα σωστή η εικόνα. Άμα ταιριάζεις και δεν κάνει το χρώμα σου μπορείς μετά να πεις, ε, ντάξει, δεν κάνω για εδώ τελικά, και να πας σε άλλο κομμάτι. Αλλά δε λειτουργεί έτσι. Αν και ακόμα δεν καταλαβαίνω γιατί. Και όλοι κάνουν πως ξέρουνε. Και με ενοχλούνε γιατί δεν ξέρουνε τίποτα.

Δεν έχετε καταλάβει τίποτα.


Όμως πάλι, αλλού ήθελα να καταλήξω. Δεν έχει καταλάβει κανείς τίποτα. Ναι. Ούτε κι εγώ. Όλοι όμως έχουν αποφασίσει να το παίξουνε οτι καταλαβαίνουνε. Αστείο. Εγώ δεν καταλαβαίνω πολλά. Αλλά καταλαβαίνω μερικά. Και εν τέλει δεν υπάρχει κανένας λόγος να αμφισβητώ τον εαυτό μου. Γιατί τον αμφισβητώ επειδή με πείθουνε οι άλλοι οτι ξέρουνε καλύτερα. Αλλά δεν ξέρουνε!

Και δεν είμαι και πολύ ψώνιο αλλά τα πιάνω εγώ κάποια πράγματα. Και μετά εσύ μου λες οτι δεν είναι έτσι. Κι επειδή έχεις αληθινή ομορφιά και ψεύτικη σιγουριά (σιχαμένα παιχνίδια λέξεων ε;) σε πιστεύω. Κι όμως κάνω λάθος. Και σε πιστεύω και αλλάζω τις γνώμες μου για να ταυτιστούνε με τις δικές σου, γιατί δεν είμαι τόσο αλαζόνας (τιιι;) για να πω, όχι, εγώ έχω δίκιο. Λέω, μπορεί να 'χεις κι εσύ. Εσύ όμως δεν έχεις, αρχίδια έχεις, και καταλήγω να σκέφτομαι λάθος πράγματα επειδή εσύ με έπεισες. Εγώ φταίω, δεν κατηγορώ εσένα. Εσένα σε κατηγορώ για αφέλεια και κακή σκέψη. Εμένα με κατηγορώ γιατί είμαι επιρρεπής στις μαλακίες σου.

Πότε θα γίνω άνθρωπος χριστέ μου

plot twist

Είμαι χαρούμενος!

Τι; Πως; Που; Γιατί;

Κι όμως είμαι χαρούμενος σήμερα. Οι πιο πολλοί ξέρετε γιατί, οι υπόλοιποι μάλλον δεν έχουμε καθημερινή επαφή. Ρωτήστε με, θα σας πω! Τόσο χαρούμενος είμαι!

Και είναι κρίμα να είμαι τόσο χαρούμενος και να μην έχω έναν σαν και σένα να του περάσω τη χαρά μου. Γιατί ξέρεις, αν είμαι όντως καλός στο να περνάω τη θλίψη μου στον άλλον, είμαι 100 φορές καλύτερος στο να περνάω τη χαρά μου. Θα περνούσαμε τέλεια με τη δικιά μου χαρά και μόνο, να το ξέρεις.

Αλλά είμαι χαρούμενος έτσι κι αλλιώς, χαρούμενος, αγχωμένος και λιιιιιγο θλιμμένος.

plot twist

the worst Μay ever ends today

31/5/17 τελευταία μέρα του Μαγιού, τελευταίο κείμενο του Μαγιού.

Καταρχάς να δώσουμε συγχαρητήρια στο Γιώργο που κατάφερε να τελειώσει το μήνα χωρίς μεγάλες υπερβολές και απαράδεκτα λάθη. Ήταν δύσκολος μήνας.

Κερδίζει τον τίτλο:

Χειρότερος μήνας του 2017 (μέχρι τώρα)
Χειρότερος μήνας του 2016
Χειρότερη περίοδος από το 75% του χρόνου που πέρασα στο στρατό
Χειρότερα φλερτ που έχω κάνει ποτέ που άρχισαν και τελείωσαν σε ένα μήνα
Χειρότερος μήνας από άποψη φαγητού για το 2017
Χειρότερος μήνας συζητήσεων με ηλεκτρονικά μέσα (ever)
Χειρότερος μήνας ερωτικών φαντασιώσεων
Χειρότερος μήνας διαχείρισης ύπνου
Χειρότερος μήνας του πόσο μου έλειψε κάποιος για το 2017
Χειρότερος μήνας του πόσο έκανα κάποιον να με σιχαθεί

όχι το τελευταίο άκυρο, έχω κάνει και πιο πολύ, σόρυ Γ

Με λίγα λόγια, καλά που τελειώνει ο φίλος Μάιος. Αρχίζει και το καλοκαίρι ε; Όλα καλά λοιπόν, το χειρότερα πέρασαν, τα χειρότερα έρχονται και τέτοια.

Μου λείπει το όνομα σου να έχει μια γλυκειά γεύση στο μυαλό μου και να σε σκέφτομαι και να θέλω να σε δω. Αυτός ο μήνας ήταν περίεργος πάνω σ' αυτό το ζήτημα. Και ήταν μόνο ένας μήνας.

Έφτιαξες τοίχο ανάμεσα μας με μια τρυπούλα στη μέση, στο ύψος των ματιών. Και μου είπες: "είναι δοκιμή, μη φοβάσαι". Και δε φοβήθηκα. Στην αρχή έφτιαξα τα εργαλεία για να γκρεμίσω τον τοίχο, ένα σφυρί κι ένα καλέμι. Κάποια στιγμή εσύ, ως μαλάκω, μου φωνάζεις μέσα από την τρύπα: "δώσε μου τα εργαλεία σου, θα σπάσω εγώ τον τοίχο, μη φοβάσαι". Και δε φοβήθηκα. Σου τα πέρασα με δυσκολία από την τρύπα και περίμενα να ακούσω τα χτυπήματα του καλεμιού πάνω στον τοίχο. Τίποτα, όμως. Σου φώναξα 2-3 φορές: "τι θα γίνει, θα αρχίσεις; Έχουμε και δουλειές". Δεν απάντούσες. Σε κάποια μου φωνή μάλιστα μου είπες κι ένα "σκάσε" με εκνευρισμό.

Κοίταζα μέσα από την τρύπα που και που να δω τι διάολο τα κάνεις τα εργαλεία αφού δεν τα χρησιμοποιείς. Τα είδα πεταμένα κάποια στιγμή πέρα στο χορτάρι στη δικιά σου μεριά. Τότε κατάλαβα οτι δεν τα πήρες για να τα χρησιμοποιήσεις αλλά για να μην τα χρησιμοποιώ εγώ. Δεν ήθελες τον τοίχο γκρεμισμένο. Και αποφάσισα να ξεκινήσω να εξερευνώ τη δικιά μου πλευρά προς τις άλλες κατευθύνσεις, μπορεί να υπήρχαν άλλοι τοίχοι που να πέφτουν πιο εύκολα. Φεύγοντας σε άκουσα να μου φωνάζεις: "ε, που πας; Δεν θα γκρεμίσεις τον τοίχο;". "Χωρίς εργαλεία δεν μπορώ" σου απάντησα. "Τι θες να κάνω; Να χτυπάω πάνω με τη μούρη μου, να σπάσω τα κόκκαλα μου για να μην καταφέρω και τίποτα; Δώσε μου τα εργαλεία να ξεκινήσω". Δεν απάντησες. Και κάθε φορά που έφευγα προς τα πέρα κοιτούσες από την τρύπα για να δεις αν θα πέσω πάνω στον τοίχο σου με τα μούτρα.

Τι να κάνεις με την τέχνη σου

Επειδή είμαι πολυδιάστατη προσωπικότητα

Η Ουρανία με έκανε να το σκεφτώ μετά από μια συζήτηση που είχαμε πρόσφατα σχετικά με τα τραγούδια που βγάζω. Πιο συγκεκριμένα για τα τραγούδια που βγάζουμε όλοι μας στα ραπ πάρτιζ. Και αναρωτιόταν αν μας στεναχωρεί που ακούγονται μόνο μια φορά και μετά εξαφανίζονται. Γιατί όντως, μερικά είναι αρκετά καλά για να αξίζουν να ξανακουστούν. Για να υπάρχουν γενικά, να τα έχουμε δηλαδή.

Και με έβαλε σε σκέψεις αυτή η συζήτηση. Είναι κρίμα που βγάλαμε τόσα κομμάτια και κάποια απλά χαθήκανε; Τα πιο πολλά δηλαδή, ηχογραφήσαμε κάποια, κάποια θα μείνουνε επειδή είναι καλογραμμένα αλλά γενικά σχεδόν τα μισά χάθηκαν ήδη. Και προφανώς και από τα επόμενα πάρτι μας θα χαθούν πολλά.

Εγώ είμαι χωρισμένος στα 2 σε αυτό το ζήτημα. Από τη μια στεναχωριέμαι για κάποια τραγούδια που έχουμε χάσει και ήταν καλά, και επίσης μου φαίνεται να πηγαίνει στο βρόντο και η προσπάθεια. Από την άλλη όμως μου φαίνεται ωραίο να μην κολλάω στο τι έχω γράψει ήδη, να μην κολλάω στα παλιά μου κομμάτια και να γράφω καινούργια. Και αυτό βέβαια πάει σε κάθε μορφή τέχνης, όταν ζωγραφίζω κάτι καλό ή όταν γράφω κάτι καλό δε με πειράζει να το δώσω κάπου ή να το χαλάσω, με οδηγεί μια αίσθηση οτι η τέχνη που μπορεί να παράξει κάποιος είναι άπειρη, άμα γράψω ένα καλό ποίημα και το χάσω, θα γράψω άλλο καλύτερο, δεν είναι πεπερασμένα τα πράγματα που μπορώ να φτιάξω και να είναι όμορφα.

Δεν είμαι σίγουρος για αυτό που λέω. Όμως υπάρχει και ένας άλλος κίνδυνος, να κολλάς στα παλιά σου "κατορθώματα" και να μην αφήνεσαι να προσπαθείς για κάτι νέο. Περασμένα μεγαλεία κι έτσι. Και αυτό μου φαίνεται πιο κακό από το να εγκατέλειψες κάποια κομμάτια σου να χαθούν επειδή δεν τα συντήρησες με νύχια και με δόντια. Ντάξει το με νύχια και με δόντια υπερβολή.

Τι να κάνεις με την τέχνη σου λοιπόν. Κοίτα, γενικά το καλό είναι να τη μοιράζεις για να επικοινωνείς με τους άλλους καλύτερα και γιατί μπορεί κάποιον να τον κάνεις να δει πράγματα που δεν θα έβλεπε αλλιώς, γιατί μπορεί να τον ψυχαγωγήσεις που λένε. Εγώ αυτό σκέφτομαι, οτι ο λόγος που φτιάχνω κάτι είναι για να το δώσω, ακόμα κι αν εγώ δεν το ξαναδώ ποτέ εγώ. Τι να το κάνω; Να το ακούω και να το σκέφτομαι ξανά και ξανά; Θα γράψω άλλα πράγματα καλύτερα.

Τα κομμάτια μας στα ραπ είναι σαν σπίρτα και τα ραπ πάρτι μας είναι σαν δράκοι. Ανάβουνε, φωτίζουνε και τέλος. Άμα είδες κάτι καλό με τα λίγα δευτερόλεπτα φωτός καλώς, αν όχι θα ανάψουμε δεύτερο σπίρτο στο επόμενο λεπτό. Δεν τελειώνουνε τα σπίρτα μου, μην ανησυχείς. Εδώ θα είμαι να με ακούς μέχρι να πεθάνεις ρε καριόλη. Και να με διαβάζεις και να με βλέπεις.

Είναι κρίμα που έχουν γραφτεί τόσα πράγματα και έχουν χαθεί; Μπορεί και ναι αλλά αυτό θα συμβαίνει, για αυτό και απλά θα πρέπει να παράγεις πιο πολλά απ' όσα χάνονται για να υπάρχει μια ισορροπία. Για αυτό θα πω 150 κομμάτια σ' αυτό το ραπ πάρτι. Την πάθατε.